Adhyaya 337

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अलङ्कारे काव्यादिलक्षणं नाम षट्त्रिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः जुष्टमिति ज , ट च अथ सप्तत्रिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नाटकनिरूपणम् अग्निर् उवाच नाटकं सप्रकरणं डिम ईहामृगो ऽपि वा ज्ञेयः समवकारश् च भवेत् प्रहसनन्तथा

இவ்வாறு ஆக்நேய மஹாபுராணத்தின் அலங்காரப் பிரகரணத்தில் “காவ்யாதி-லக்ஷணம்” எனும் 336ஆம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது. (பாட வேறுபாடு: “ஜுஷ்டம் இதி”—இங்கு ‘ஜ’ மற்றும் ‘ட’ எழுத்துகள்.) இப்போது 337ஆம் அதிகாரம் “நாடக நிரூபணம்” தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—நாடகம், பிரகரணம், டிமம், ஈஹாம்ருகம்; மேலும் சமவகாரம் மற்றும் ப்ரஹஸனம்—இவை நாட்ய வகைகளென அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 2

व्यायोगभाणवीथ्यङ्कत्रोटकान्यथ नाटिका सट्टकं शिल्पकः कर्णा एको दुर्मल्लिका तथा

மேலும் வ்யாயோகம், பாணம், வீதி, அங்கம், த்ரோடகம்; அதுபோல நாடிகா, ஸட்டகம், ஶில்பகம், கர்ணா, ஏகம், துர்மல்லிகா—இவையும் நாட்ய வடிவங்கள்.

Verse 3

प्रस्थानं भाणिका भाणी गोष्ठी हल्लीशकानि च काव्यं श्रीगदितं नाट्यरासकं रासकं तथा

ப்ரஸ்தானம், பாணிகா, பாணீ, கோஷ்டீ, ஹல்லீஷகம்; மேலும் காவ்யம், ஸ்ரீ-கதிதம், நாட்ய-ராஸகம், ராஸகம்—இவையும் இலக்கியமும் நாட்யமும் சார்ந்த அமைப்புகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.

Verse 4

उल्लाप्यकं प्रेङ्क्षणञ्च सप्तविंशतिरेव तत् सामान्यञ्च विशेषश् च लक्षणस्य द्वयी गतिः

உல்லாப்யகம் மற்றும் ப்ரேங்க்ஷணம்—இவற்றால் மொத்தம் இருபத்தேழு ஆகிறது. மேலும் லக்ஷணா (சுட்டியார்த்தம்) இருவகை நடை உடையது—பொதுவானது (ஸாமான்யம்) மற்றும் குறிப்பானது (விஶேஷம்).

Verse 5

सामान्यं सर्वविषयं शेषः क्वापि प्रवर्तते पूर्वरङ्गे निवृत्ते द्वौ देशकालावुभावपि

‘சாமான்யம்’ எல்லா பொருள்களுக்கும் பொருந்தும்; ‘சேஷம்’ தேவையான இடத்தில் பயன்படுத்தப்படும். பூர்வரங்கம் முடிந்தபின் தேசமும் காலமும்—இரண்டையும் குறிப்பிட வேண்டும்.

Verse 6

रसभावविभावानुभावा अभिनयास् तथा अङ्कः स्थितिश् च सामान्यं सर्वत्रैवोपसर्पणात्

ரசம், பாவம், விபாவம், அனுபாவம்; மேலும் அபிநயம், அங்கம், ஸ்திதி—இவை அனைத்தும் ‘சாமான்யம்’; ஏனெனில் இவை எங்கும் பரவி பொருந்துகின்றன.

Verse 7

विशेषो ऽवसरे वाच्यः सामान्यं पूर्वमुच्यते त्रिवर्गसाधनन्नाट्यमित्याहुः करणञ्च यत्

சிறப்பு விதி அவசரம் வந்தபோது கூறப்பட வேண்டும்; பொதுக் கொள்கை முதலில் கூறப்படுகிறது. நாடகம் திரிவர்க-சாதனம் (தர்மம், அர்த்தம், காமம் நிறைவேற்றும் வழி) எனச் சொல்கிறார்கள்; ‘கரணம்’ எனப்படும் கூறும் அதுபோலவே.

Verse 8

इतिकर्तव्यता तस्य पूर्वरङ्गो यथाविधि नान्दीमुखानि द्वात्रिंशदङ्गानि पूर्वरङ्गके

அதன் செய்யவேண்டிய முறையே பூர்வரங்கம்; அது விதிப்படி நடத்தப்பட வேண்டும். பூர்வரங்கத்தில் நாந்தீமுகங்கள் (மங்கள முன்னுரை) மற்றும் முப்பத்திரண்டு அங்கங்கள் உள்ளன.

Verse 9

देवतानां नमस्कारो गुरूणामपि च स्तुतिः गोब्राह्मणनृपादीनामाशीर्वादादि गीयते

தொடக்கத்தில் தேவர்களுக்கு நமஸ்காரம், குருமார்களுக்கு ஸ்துதி, மேலும் பசு, பிராமணர், அரசர் முதலியோருக்கான ஆசீர்வாதம் முதலியவை பாடி (உச்சரித்து) வழங்கப்படுகின்றன.

Verse 10

नान्द्यन्ते सूत्रधारो ऽसौ रूपकेषु निबध्यते गुरुपूर्वक्रमं वंशप्रशंसा पौरुषं कवेः

ரூபகங்களில் நாந்தியின் முடிவில் சூத்திரதாரன் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்; மேலும் முன்னுரையில் குரு-பரம்பரை வரிசை, வம்சப் புகழ்ச்சி, கவியின் தனிப்பட்ட பௌருஷம்/திறன் ஆகியவை கூறப்பட வேண்டும்।

Verse 11

सम्बन्धार्थौ च काव्यस्य पञ्चैतानेष निर्दिशेत् नटी विदूषको वापि पारिपार्श्विक एव वा

காவியத்தின் தொடர்பு (ஸம்பந்த) மற்றும் பொருள் (அர்த்த) உட்பட இவ்வைந்து கூறுகளையும் குறிப்பிட வேண்டும்; இதை நடிகை, விதூஷகன் அல்லது பாரிபார்ஷ்விகன் (உடன் வரும் பாத்திரம்) கூறலாம்।

Verse 12

सहिताः सूत्रधारेण संलापं यत्र कुर्वते चित्रैर् वाक्यैः स्वकार्योत्थैः प्रस्तुताक्षेपिभिर्मिथः

சூத்திரதாரனுடன் சேர்ந்து அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உரையாடும் இடத்தில்—தத்தம் நாடக நோக்கங்களில் இருந்து எழும் சித்திரமான வாக்கியங்களாலும், சூழலுக்கேற்ற கூர்மையான இடைச்செருகல்களாலும்—அதுவே நாடக உரையாடல் முறை ஆகும்।

Verse 13

आमुखं तत्तु विज्ञेयं बुधैः प्रस्तावनापि सा प्रवृत्तकं कथोद्घातः प्रयोगातिशयस् तथा

பண்டிதர்கள் ‘ஆமுகம்’ என்பதே ‘பிரஸ்தாவனா’ (முன்னுரை) என அறிய வேண்டும்; அதுபோல தொடக்க உபாயங்களாக ‘ப்ரவ்ருத்தகம்’, ‘கதோத்காதம்’, ‘ப்ரயோகாதிசயம்’ என்பனவும் உள்ளன।

Verse 14

आमुखस्य त्रयो भेदा वीजांशेषूपजायते कालं प्रवृत्तमाश्रित्य सूत्रधृग्यत्र वर्णयेत्

ஆமுகம் (முன்னுரை) மூன்று வகை; அது பீஜம் மற்றும் அம்ஷேஷம் ஆகியவற்றின் தொடர்பால் உண்டாகிறது. ஏற்கெனவே இயக்கத்தில் உள்ள கால/நிலையை கருத்தில் கொண்டு, கதாநூலைப் பிடித்துள்ள கவிஞன் அங்கே அதை விவரிக்க வேண்டும்।

Verse 15

तदाश्रयश् च पात्रस्य प्रवेशस्तत् प्रवृत्तकं सूत्रधारस्य वाक्यं वा यत्र वाक्यार्थमेव वा

முன்னருள்ள நிகழ்வைச் சார்ந்து ஒரு பாத்திரம் மேடையில் நுழைவது ‘ப்ரவ்ருத்தக’ எனப்படும்; அல்லது சூத்ரதாரரின் சொல்லால் வாக்கியத்தின் நோக்கமுள்ள பொருள் மட்டும் வெளிப்படும் இடமும் அதுவே।

Verse 16

गृहीत्वा प्रविशेत् पात्रं कथोद्घातः स उच्यते प्रयोगेषु प्रयोगन्तु सूत्रधृग्यत्र वर्णयेत्

ஒரு பொருள்/தலைப்பை எடுத்துக்கொண்டு பாத்திரம் நுழைந்தால் அது ‘கதோத்காத’ எனப்படும். மேலும் நாடக நிகழ்வில் சூத்ரதாரர் மேடை நடைமுறையை விளக்கும் பகுதி ‘ப்ரயோக’ என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 17

ततश् च प्रविशेत् पात्रं प्रयोगातिशयो हि सः शरीरं नाटकादीनामितिवृत्तं प्रचक्षते

அதன்பின் பாத்திரம் நுழைய வேண்டும்; அதுவே மேடைநிகழ்வின் சிறப்பான மேன்மை. நாடகம் முதலியவற்றின் உடலே ‘இதிவ்ருத்த’ (கதைநடப்பு) என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 18

सिद्धमुत्प्रेक्षितञ्चेति तस्य भेदाबुभौ स्मृतौ सिद्धमागमदृष्टञ्च सृष्टमुत्प्रेक्षितं कवेः

இதற்கு இரண்டு வகைகள் மரபில் கூறப்பட்டுள்ளன—‘ஸித்த’ மற்றும் ‘உத்ப்ரேக்ஷித’. ஆகம மரபில் காணப்படுவது ‘ஸித்த’; கவியின் கற்பனையால் உருவாக்கப்படுவது ‘உத்ப்ரேக்ஷித’.

Verse 19

वीजं विन्दुः पताका च प्रकरी कार्यमेव च अर्थप्रकृतयः पञ्च पञ्च चेष्टा अपि क्रमात्

கதைக்கட்டமைப்பின் ஐந்து அர்த்தப்ரக்ருதிகள் வரிசையாக—வீஜம், பிந்து, பதாகா, ப்ரகரீ, காரியம். இதற்கேற்ப வரிசையாக ஐந்து ‘சேஷ்டைகள்’ (நாடக முன்னேற்றங்கள்) உண்டு।

Verse 20

प्रारम्भश् च प्रयत्नश् च प्राप्तिः सद्भाव एव च नियता च फलप्राप्तिः फलयोगश् च पञ्चमः

ஆரம்பமும் தொடர்ந்த முயற்சியும், அடைதலும், சத்பாவம் (நல்ல நோக்கம்) மற்றும் நிச்சயமான பலன் பெறுதல்—இவை வெற்றியுடன் கூடிய ஐந்து யோகங்கள்; ஐந்தாவது பலனுடன் இணைப்பு.

Verse 21

मुखं प्रतिमुखं गर्भो विमर्षश् च तथैव च तथा निर्वहणञ्चेति क्रमात् पञ्चैव सन्धयः

வரிசையாகச் சந்திகள் ஐந்தே: முகம் (தொடக்கம்), பிரதிமுகம் (எதிர்தொடக்கம்), கர்ப்பம் (வளர்ச்சி), விமர்சம் (ஆலோசனை/மாற்றுமுனை), மற்றும் நிர்வஹணம் (தீர்வு/முடிவு)।

Verse 22

अल्पमात्रं समुद्दिष्टं बहुधा यत् प्रसर्पति फलावसानं यच्चैव वीजं तदभिधीयते

சிறிதளவு குறிப்பாகச் சொல்லப்பட்டாலும் பல விதமாகப் பரவி, பலனில் முடிவுறுவது—அதுவே காவியத்தின் ‘பீஜம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 23

यत्र वीजसमुत्पत्तिर्नानार्थरससम्भवा काव्ये शरीरानुगतं तन्मुखं परिकीर्तितं

காவியத்தில் பல அர்த்தங்களையும் ரசங்களையும் உண்டாக்கும் ‘பீஜம்’ முதன்முதலில் தோன்றி, படைப்பின் உடலோடு இணைந்திருக்கும் பகுதி—அதே ‘முகம்’ (தொடக்கம்) என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 24

इष्टस्यार्थस्य रचना वृत्तान्तस्यानुपक्षयः रागप्राप्तिः प्रयोगस्य गुह्यानाञ्चैव गूहनम्

படைப்பில் நோக்கமுடைய பொருள் அமைக்கப்பட வேண்டும்; நிகழ்வோட்டம் சிதையாமல் தொடர வேண்டும்; சொல்லாட்சியால் ராகம் (ரச அனுபவம்) கிடைக்க வேண்டும்; மேலும் இரகசியங்கள் நிச்சயமாக மறைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 25

आश् चर्यवदभिख्यातं प्रकाशानां प्रकाशनम् अङ्गहीनं नरो यद्वन्न श्रेष्ठं काव्यमेव च

‘அற்புதம்’ எனப் புகழப்பட்டதும், எல்லா ஒளிகளுக்கும் ஒளியளிப்பதும் போலவே கவிதையும். அது தன் அங்கங்கள் இன்றியதாக இருந்தால் சிறந்ததல்ல; உடல் அங்கங்கள் குறைந்த மனிதன் சிறந்தவன் அல்லாததுபோல்।

Verse 26

देशकालौ विना किञ्चिन्नेतिवृत्तं प्रवर्तते अतस्तयोरुपादाननियमात् पदमुच्यते

இடமும் காலமும் இன்றி எந்த ‘இதிவிருத்த’ (கதைநடை) யும் எவ்விதத்திலும் நடைபெறாது. ஆகவே இவ்விரண்டையும் எடுத்துரைப்பது கட்டாய விதியாக இருப்பதால், அந்த அவசியமான கூறை ‘பதம்’ எனக் கூறுவர்।

Verse 27

देशेषु भारतं वर्षं काले कृतयुगत्रयं नर्ते ताभ्यां प्राणभृतां सुखदुःखोदयः क्वचित् सर्गे सर्गादिवार्ता च प्रसज्जन्ती न दुष्यति

நாடுகளுள் பாரதவர்ஷம் சிறந்தது; காலவரிசையில் க்ருதயுகம் முதலான மூன்று யுகங்கள் முதன்மை. இவ்விரண்டைத் தவிர உயிரினங்களுக்கு இன்பம்-துன்பம் தோன்றுதல் அரிதாகவே நிகழும். மேலும் ‘ஸர்க’ கோட்பாட்டிற்குள் படைப்பு மற்றும் படைப்பாதி செய்திகள் விரிவாகப் பேசப்பட்டாலும் அது குற்றமல்ல।