Adhyaya 336

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे शिक्षानिरूपणं नाम पञ्चत्रिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः खटवसा इति ख अथ षट्त्रिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः काव्यादिलक्षणं अग्निर् उवाच काव्यस्य नाटकादेश् च अलङ्कारान् वदाम्य् अथ ध्वनिर्वर्णाः पदं वाक्यमित्येतद्वाङ्मयं मतं

இவ்வாறு ஆக்நேய மகாபுராணத்தில் ‘சிக்ஷா-நிரூபணம்’ எனும் 335ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது (பாடக் குறி: ‘கடவஸா’). இப்போது 336ஆம் அதிகாரமான ‘காவ்யாதி-லக்ஷணம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—இப்போது நான் காவியம், நாடகம் முதலியவற்றின் அலங்காரங்களை விளக்குகிறேன். த்வனி, வர்ணங்கள், பதம், வாக்கியம்—இதுவே வाङ்மயம் (வாண்மய இலக்கியம்) எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 2

शास्त्रेतिहासवाक्यानां त्रयं यत्र समाप्यते शास्त्रे शब्दप्रधानत्वमितिहासेषु निष्ठता

சாஸ்திரமும் இதிஹாசமும் ஆகிய வாக்கியங்களின் மூன்று வகைகள் எங்கு முறையாக வரையறுக்கப்படுகின்றனவோ, அங்கு சாஸ்திரத்தில் சொல் (வாக்கிய வடிவம்) முதன்மை பெறுகிறது; இதிஹாசங்களில் நிஷ்டை—பொருளின் நிலைத்தன்மையும் கதையின் உண்மைநிலைக்கான பற்றும்—முக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 3

अभिधायाः प्रधानत्वात् काव्यं ताभ्यां विभिद्यते नरत्वं दुर्लभं लोके विद्या तत्र च दुर्लभा

அபிதா (நேரடி வாச்யார்த்தம்) முதன்மையானதனால், கவிதை அதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு இருவகையாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. உலகில் மனிதப் பிறவி அரிது; அதிலும் உண்மையான கல்வி இன்னும் அரிது.

Verse 4

कवित्वं दुर्लभं तत्र शक्तिस्तत्र च दुर्लभा व्युत्पातिर्दुर्लभा तत्र विवेकस्तत्र दुर्लभः

அங்கே கவித்திறன் அரிது; அங்கேயே வெளிப்பாட்டு-சக்தியும் அரிது. அங்கே சாஸ்திரமும் பயன்பாடும் பற்றிய பயிற்சி/பாண்டித்யம் அரிது; விவேகமும் அரிது.

Verse 5

सर्वं शास्त्रमविद्वद्भिर्मृग्यमाणन्न सिध्यति आदिवर्णा द्वितीयाश् च महाप्राणस्तुरीयकः

அறிவில்லாதோர் தேடிப் படித்தாலும் எல்லாச் சாஸ்திரமும் கைவராது. முதல் வர்க்க எழுத்துகள், இரண்டாம் வர்க்க எழுத்துகள், மேலும் நான்காம் வர்க்க எழுத்துகள் ‘மகாப்ராண’ (வலுவான மூச்சுடன் உச்சரிக்கப்படும்) ஒலிகள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 6

वर्गेषु वर्णवृन्दं स्यात् पदं सुप्तिड्प्रभेदतः सङ्क्षेपाद्वाक्यमिष्टार्थव्यवछिन्ना पदाबली

ஒலிவர்க்கங்களில் எழுத்துகளின் தொகுதி ‘வர்ணவ்ருந்தம்’ எனப்படும். ‘பதம்’ என்பது ஸுப், திங் (பெயர்/வினை விகுதிகள்) வேறுபாட்டால் நிர்ணயிக்கப்படுவது. சுருக்கமாக, நோக்கமுடைய பொருளைத் தெரிவிக்க வரையறுக்கப்பட்ட சொற்களின் தொடரே ‘வாக்கியம்’.

Verse 7

काव्यं स्फुटदलङ्कारं गुणवद्दोषवर्जितम् योनिर्वेदश् च लोकश् च सिद्धमन्नादयोनिजं

அலங்காரங்கள் தெளிவாக வெளிப்படும், குணங்களால் நிறைந்த, தோஷமற்றதே காவியம். அதன் மூலங்கள் வேதமும் உலக வழக்கமும்; இது நிலைபெற்ற (அங்கீகೃತ) கலை, ‘அன்னம் முதலிய’ ஆதியோனிகளிலிருந்து பிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 8

देवादीनाम् संस्कृतं स्यात् प्राकृतं त्रिविधं नृणां गद्यं पद्यञ्च मिश्रञ्च काव्यादि त्रिविधं स्मृतम्

தேவர்கள் முதலியோருக்கான மொழி சம்ஸ்கிருதம்; மனிதருக்குப் பிராகிருதம் மூன்று வகை. காவ்யம் முதலிய இலக்கியமும் மூன்று வகை என நினைக்கப்படுகிறது—கத்யம், பத்யம், கலவை.

Verse 9

अपदः पदसन्तानो गद्यन्तदपि गद्यते चूर्णकोत्कलिकागन्धिवृत्तभेदात् त्रिरूपकम्

சந்தப் பாதங்கள் இல்லாத சொற்களின் தொடர்ச்சியான ஓடை ‘கத்யம்’ எனப்படும்; செய்யுள் முடிவின் ஓசை இருந்தாலும் அதுவும் கத்யமே. ‘சூர்ணக’, ‘உத்கலிகா’, ‘கந்தீ’ என்ற நடைவேறுபாடுகளால் இது மூன்று வடிவம் என வகுக்கப்படுகிறது.

Verse 10

अल्पाल्पविग्रहं नातिमृदुसन्दर्भनिर्भरं चूर्णकं नाम्तो दीर्घसमासात् कलिका भवेत्

விக்ரஹம் (பதப் பிரிவு) மிகக் குறைவாகவும், மிக மென்மையான இணைப்பு-நடையின்மீது அதிகமாக சாராததுமானது ‘சூர்ணகம்’ எனப்படும்; ஆனால் நீண்ட சமாசங்களால் அமைந்தால் அதுவே ‘கலிகா’ ஆகும்.

Verse 11

भवेन्मध्यमसन्दर्भन्नातिकुत्सितविग्रहम् वृत्तच्छायाहरं वृत्तं गन्धिनैतत् किलोत्कटम्

நடை-இணைப்பு மிதமாக இருக்க வேண்டும்; விக்ரஹம் மிகக் குற்றமுடையதாக இருக்கக் கூடாது. மற்றொரு விருத்தத்தின் ‘நிழல்’ (ஓசை-இயல்பு) ஐ கவரும் விருத்தம் ‘கந்தீ’ (கலப்பு/மாசடைந்தது) எனப்படும்; இதுவே கடும் குறை எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 12

आख्यायिका कथा खण्डकथा परिकथा तथा कथानिकेति मन्यन्ते गद्यकाव्यञ्च पञ्चधा

கத்யகாவியம் ஐந்து வகை எனக் கருதப்படுகிறது—ஆக்யாயிகா, கதா, கண்டகதா, பரிகதா, மற்றும் கதானிகா.

Verse 13

कर्तृवंशप्रशंसा स्याद्यत्र गद्येन विस्तरात् कन्याहरणसंग्रामविप्रलम्भविपत्तयः

விரிவான உரைநடையில் ஆசிரியரின் வம்சப் புகழ்ச்சி இடம்பெற்று, கன்னிகை அபகரிப்பு, போர், காதல் பிரிவு, பேரிடர் போன்ற நிகழ்வுகளும் வரும் அமைப்பே அந்த (வகை) இயற்றல் ஆகும்.

Verse 14

भवन्ति यत्र दीप्ताश् च रीतिवृत्तिप्रवृत्तयः उच्छासैश् च परिच्छेदो यत्र या चूर्णकोत्तरा

நடை (ரீதி) மற்றும் வൃത്തியின் இயக்கங்கள் தெளிவாகப் பிரகாசித்து, உச்ச்வாசம் (இடைநிறுத்தம்) மூலம் பிரிவுகள் அமைக்கப்பட்டு, ‘சூர்ணகோத்தரா’ எனப்படும் முடிவுத் தாளம் உள்ளதுதான் அந்த (யாப்பிய) இயற்றல்.

Verse 15

वक्त्रं वापरवक्त्रं वा यत्र साख्यायिका स्मृता श्लोकैः स्ववंशं संक्षेपात् कविर्यत्र प्रशंसति

கவிஞன் தன் வாய்மொழியாலோ அல்லது பிறர் வாயிலாகவோ கதை கூறி, செய்யுள்களால் சுருக்கமாகத் தன் வம்சத்தைப் புகழும் இயற்றல் ‘ஆக்யாயிகா’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 16

सुख्यस्यार्थावताराय भवेद्यत्र कथान्तरम् परिच्छेदो न यत्र स्याद्भवेद्वालम्भकैः क्वचित्

படிப்போரின் எளிமைக்கும் நோக்கமுள்ள பொருளைத் தெளிவாகக் கொண்டுவரவும் மட்டுமே துணைக் கதை (கதாந்தரம்) சேர்க்கப்பட வேண்டும்; சரியான பிரிவு (பரிச்சேதம்) இல்லாத இடங்களில், கதையைத் தாங்க ‘வாலம்பக’ எனும் இணைப்புத் துணைப்பகுதிகளை சிலவேளை பயன்படுத்தலாம்.

Verse 17

सा कथा नाम तद्गर्भे निबध्नीयाच्चतुष्पदीं भवेत् खण्डकथा यासौ यासौ परिकथा तयोः

கதையின் உட்பகுதியில் சதுஷ்பதி (நான்கு வரிப் பகுதி) அமைக்கப்பட்டால் அது ‘கதா’ எனப்படும். துண்டிக்கப்பட்ட கதை ‘கண்டகதா’; நிகழ்ச்சிச் சார்ந்த துணைக் கதை ‘பரிகதா’—இவ்விரண்டின் வேறுபாடு இதுவே.

Verse 18

अमात्यं सार्थकं वापि द्विजं वा नायकं विदुः स्यात्तयोः करुणं विद्धि विप्रलम्भश् चतुर्विधः

அமைச்சன், சார்த்தகன் (கரவான் தலைவர்/வணிகன்) அல்லது த்விஜன் (பிராமணன்) — இவர்களில் யாரையும் நாயகன் என அறிஞர்கள் கூறுவர். இவர்களிடத்து கருணரசமே முதன்மை; விப்ரலம்பம் (வியோகம்) நான்கு வகை என அறிக.

Verse 19

समाप्यते तयोर् नाद्या सा कथामनुधावति कथाख्यायिकयोर्मिश्रभावात् परिकथा स्मृता

இரண்டில் முதலாவது கதை முடிந்தபின், அடுத்தது கதையின் போக்கையே தொடரும். கதை மற்றும் ஆக்யாயிகை ஆகிய இரண்டின் கலப்பு இயல்பினால் அது ‘பரிகதை’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 20

भयानकं सुखपरं गर्भे च करुणो रसः अद्भुतो ऽन्ते सुकॢप्तार्थो नोदात्ता सा कथानिका

பயமூட்டினாலும் இனிய முடிவை நோக்கி செல்லும், நடுப்பகுதியில் கருணரசம் கொண்ட, இறுதியில் அதிசயத்துடன் நிறைவுறும், பொருள் நன்கு அமைந்த, உதாத்த (உயர்ந்த) பாணியைத் தவிர்க்கும் கதை ‘கதானிகா’ எனப்படும்.

Verse 21

पद्यं चतुष्पदी तच्च वृत्तं जातिरितित्रिधा वृत्तमक्षरसंख्येयमुक्थं तत् कृतिशेषजम्

பத்யம் நான்கு அடிகளைக் கொண்டது. அது மூன்று வகை: வ்ருத்தம், ஜாதி, மற்றும் ‘உக்தம்’ (கிருதி அமைப்பில் மீதமிருந்து தோன்றியது எனப்படும்). வ்ருத்தம் அక్షர எண்ணிக்கையால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 22

मात्राभिर्गणना सा जातिरिति काश्यपः सममर्धसमं वृत्तं विषमं पैङ्गलं त्रिधा

காச்யபரின் படி மாத்திரைகளால் செய்யும் கணக்கீடு ‘ஜாதி’ எனப்படும். பிங்கலரின் முறையில் வ்ருத்தம் மூன்று வகை: சமம், அர்தசமம், விஷமம்.

Verse 23

सा विद्या नौस्तितीषूर्णां गभीरं काव्यसागरं महाकाव्यं कलापश् च पर्याबन्धो विशेषकम्

ஆழ்ந்த கவியாசாகரத்தைத் தாண்ட விரும்புவோர்க்கு அந்த வித்யை ஒரு படகுபோல்; அது மகாகாவியம், கலாபம், பர்யாபந்தம், விசேஷகம் ஆகிய கவியுருவங்களை விளக்குகிறது.

Verse 24

कुलकं मुक्तकं कोष इति पद्यकुटुम्बकम् सर्गबन्धो महाकाव्यमारब्धं संस्कृतेन यत्

‘பத்யகுடும்பகம்’ என்பதற்கு குலகம், முக்தகம், கோஷம் என வகைகள் உண்டு. செம்மையான சமஸ்கிருதத்தில் தொடங்கி சர்கபந்தமாக (காண்டோ வரிசையாக) அமைந்த படைப்பு மகாகாவியம் எனப்படும்.

Verse 25

तादात्म्यमजहत्तत्र तत्समं नाति दुष्यति इतिहासकथोद्भूतमितरद्वा सदाश्रयं

அங்கு முதன்மைப் பொருளை விட்டுவிடாத தாதாத்மியம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது; அதற்கு இணையான நடைமுறையும் மிகுந்த குற்றமல்ல. அது இதிகாசம் அல்லது கதையிலிருந்து தோன்றியதாயினும், வேறு மூலமாயினும், எப்போதும் உரிய ஆதாரத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 26

मन्त्रदूतप्रयाणाजिनियतं नातिविस्तरम् शक्कर्यातिजगत्यातिशक्कर्या त्रिष्टुभा तथा

மந்திரதூத, பிரயாண, ஆஜினீ ஆகிய சந்தங்கள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டவை; மிகையாக விரிவடையாதவை. அதுபோல சக்கரீ, அதிஜகதி, அதிசக்கரீ மற்றும் திரிஷ்டுப் ஆகியவையும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சந்தங்களாகும்.

Verse 27

पुष्पिताग्रादिभिर्वक्राभिजनैश्चारुभिः समैः मुक्ता तु भिन्नवृत्तान्ता नातिसंक्षिप्तसर्गकम्

‘புஷ்பிதாக்ர’ முதலிய அலங்காரங்களால் மிளிர்ந்து, அழகிய வக்கிரநடை மற்றும் உயர்குடி சொல்வழக்குடன், இனிமையும் சமச்சீரான ஓசையும் கொண்ட படைப்பு ‘முக்தா’ எனப்படும்; இதில் நிகழ்வுத் தொடர்கள் பலவகை, காண்டோக்கள் மிகச் சுருக்கமாகாது.

Verse 28

अतिशर्क्वरिकाष्टिभ्यामेकसङ्कीर्णकैः परः मात्रयाप्यपरः सर्गः प्राशस्त्येषु च पश्चिमः

முன்னர் கூறிய சந்தங்களுக்குப் பின் ‘அதிசர்க்வரீ’ மற்றும் ‘காஷ்டீ’ எனும் வகைகள் வருகின்றன. அதன் பின் ஒரே வகை கலப்பால் உருவான சங்கீர்ண (மிச்ர) சந்தங்கள். மேலும் ஒரு வகை மாத்திரை அளவால் வேறுபடும்; புகழ்ச்சிப் பாடல்களில் இறுதியாகக் கூறப்படுவது ‘பச்சிம’ ஆகும்.

Verse 29

कल्पो ऽतिनिन्दितस्तस्मिन्विशेषानादरः सतां नगरार्णवशैलर्तु चन्द्रार्काश्रमपादपैः

அவ்வகை இயற்றலில் ‘கல்ப’ (பாணி அமைப்பு) மிகக் கண்டிக்கத்தக்கது; ஏனெனில் அறிஞர்கள் ஏற்ற வேறுபாடுகளை மதிக்காமல் ‘நகர், கடல், மலை, பருவம், சந்திரன், சூரியன், ஆசிரமம், மரம்’ போன்ற சொற்களை விவேகமின்றி பயன்படுத்துகிறது.

Verse 30

उद्यानसलिलक्रीडामधुपानरतोत्सवैः दूतीवचनविन्यासैर् असतीचरिताद्भूतैः

தோட்டமும் நீர்விளையாட்டும், மதுபானத்தில் ஈடுபடும் விழாக்களிப்பு, இன்பவிலாசங்கள், தூதியின் செய்திகளை நுணுக்கமாக அமைக்கும் சொல்வினை, மேலும் ஒழுக்கமற்ற பெண்ணின் நடத்தையைச் சுட்டும் அதிசயச் செயல்கள்—இவற்றால் (அவள்) வர்ணிக்கப்படுகிறாள்.

Verse 31

तमसा मरुताप्यन्यैर् विभावैर् अतिनिर्भरैः कश्यप इति ज , ञ , ट च तादर्थमजहत्तत्रेति ज अनुष्टुभेति ज व्यक्तेति ञ सर्ववृत्तिप्रवृत्तञ्च सर्वभावप्रभावितम्

இருள், காற்று மற்றும் பிற மிக வலிமையான காரணிகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட (பாடத்தில்) ‘கஷ்யப’ என ஜ-, ஞ-, ட-பரம்பரைகளில் வாசகம் உள்ளது. அங்கு ஜ-பரம்பரை ‘தாதர்த்தம் அஜஹத் தத்ர’ (நோக்கார்த்தத்தை விடவில்லை) என்றும் ‘அனுஷ்டுபே’ (அனுஷ்டுப் சந்தத்தில்) என்றும் கூறுகிறது; ஞ-பரம்பரை ‘வ்யக்த’ (வெளிப்படை) என்கிறது—அது எல்லா வ்ருத்திகளையும் இயக்கி, எல்லா பாவங்களாலும் பாதிக்கப்படுவது.

Verse 32

सर्वरीतिरसैः पुष्टं पुष्टङ्गुणविभूषणैः अत एव महाकाव्यं तत्कर्ता च महाकविः

எல்லா ரீதிகளாலும் ரசங்களாலும் செழித்து, வளர்ந்த குணங்களாலும் அலங்காரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட படைப்பு ‘மகாகாவியம்’ எனப்படும்; அதன் இயற்றியவர் ‘மகாகவி’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 33

वाग्वैदग्ध्यप्रधानेपि रस एवात्र जीवितम् पृथक्प्रयत्ननिर्वर्त्यं वाग्वक्रिम्नि रसाद्वपुः

இங்கே சொல்வன்மை முதன்மையாயினும், கவிதையின் உயிர் ரஸமே. வாக்கின் வளைவு தனிப் முயற்சியால் உண்டாகும்; ஆனால் அதன் உடல் ரஸத்தாலேயே ஆனது.

Verse 34

चतुर्वर्गफलं विश्वग्व्याख्यातं नायकाख्यया समानवृत्तिनिर्व्यूटः कौशिकीवृत्तिकोमलः

இதன் பயன் நான்கு புருஷார்த்தங்களின் அடைவு; ‘நாயக’ என்ற பெயரில் இது உலகமெங்கும் பொருந்துமாறு விளக்கப்பட்டுள்ளது. இது சமவிருத்தச் சந்தத்தில் அமைந்து, கௌசிகீ வ்ருத்திக்குரிய மென்மை உடையது.

Verse 35

कलापो ऽत्र प्रवासः प्रागनुरागाह्वयो रसः सविशेषकञ्च प्राप्त्यादि संस्कृतेनेत्रेण च

இங்கே வரிசை: முதலில் வெளிநாடு/பிரயாணத்தால் உண்டாகும் பிரிவு (ப்ரவாஸ); பின்னர் ‘ப்ராக்-அனுராக’ எனும் ரஸம்; மேலும் ‘ஸ-விசேஷக’ வகைச் சித்திரிப்பு, அடைவு முதலான நிலைகள்—இவை அனைத்தும் பண்பட்ட ‘ஸம்ஸ்கிருதக் கண்’ மூலம் உணரப்பட வேண்டும்.

Verse 36

श्लोकैर् अनेकैः कुलकं स्यात् सन्दानितकानि तत् मुक्तकं श्लोक एकैकश् चमत्कारक्षमः सता ं

பல ச்லோகங்களின் தொகுப்பு ‘குலகம்’; அதுவே ‘ஸந்தானிதகம்’ (இணைக்கப்பட்ட தொடர்) என்றும் கூறப்படும். ‘முக்தகம்’ என்றால் ஒரே ச்லோகம்; அது தனித்தே சான்றோர்க்கு கவிச்சுவையைத் தர வல்லது.

Verse 37

सूक्तिभिः कविसिंहानां सुन्दरीभिः समन्वितः कोषो ब्रह्मापरिच्छिन्नः स विदग्धाय रोचते

சிங்கம் போன்ற கவிஞர்களின் அழகிய சுக்திகளால் நிறைந்த ஒரு நிதி—பிரம்மாவாலும் எல்லையிட முடியாத அளவு அசையாதது—அது அறிவார்ந்த ரசிகனுக்கு இனிதாய் விளங்கும்.

Verse 38

आभासोपमशक्तिश् च सर्गे यद्भिन्नवृत्तता मिश्रं वपुरिति ख्यातं प्रकीर्णमिति च द्विधा श्रव्यञ्चैवाभिनेयञ्च प्रकीर्णं सकलोक्तिभिः

ஒரு ஸர்கத்தில் சந்தஸ்களின் பல்வகை நடைமுறையும், ஆபாஸம், உபமா, சக்தி முதலிய அலங்காரங்களும் இணைந்திருந்தால், அந்த அமைப்பு “மிச்ர-வபு” எனப் பெயர்பெறும். அதையே “ப்ரகீர்ணம்” என்றும் கூறுவர்; அது இருவகை—(1) கேட்கத் தகுந்தது (ஶ்ரவ்யம்) மற்றும் (2) நடிக்கத் தகுந்தது (ஆபிநேயம்); ஏனெனில் அதில் எல்லாவகை உக்திகள்/உரையாடல் வெளிப்பாடுகள் நிறைந்திருக்கும்.