Adhyaya 326

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गौर्यादिपूजा नाम पञ्चविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षड्विंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः देवालयमाहात्म्यम् ईश्वर+उवाच व्रतेश्वरांश् च सत्यादीनिष्ट्वा व्रतसमर्पणम् अरिष्टशमने शस्तमरिष्टं सूत्रनायकम्

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஆக்நேய மகாபுராணத்தில் ‘கௌரியாதி பூஜை’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று இருபத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘தேவாலய மாஹாத்மியம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று இருபத்தாறாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ஈஸ்வரன் கூறினார்—சத்ய முதலிய விரத ஈஸ்வரர்களை முறையாகப் பூஜித்து விரத-சமர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அரிஷ்ட (அனிஷ்ட) சாந்திக்காக சூத்ரநாயகன் வழிநடத்தும் அரிஷ்ட-விதி சிறந்ததாக விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 2

हेमरत्रमयं भूत्यै महाशङ्खञ्च मारणे आप्यायने शङ्खसूत्रं मौक्तिकं पुत्रवर्धनम्

தங்கமும் ரக்தமணியும் சேர்ந்த தாலி/தாயத்து செல்வவளத்தை அளிக்கும்; மகாசங்கு மாரணச் சடங்கில் பயன்படும். போஷணமும் வளர்ச்சிக்கும் சங்கநூல் விதிக்கப்படுகிறது; முத்துநூல் சந்ததி வளர்ச்சியைத் தரும்.

Verse 3

स्फाटिकं भूतिदं कौशं मुक्तिदं रुद्रनेत्रजं धाधीफलप्रमाणेन रुद्राक्षं चोत्तमन्ततः

ஸ்படிகம் செல்வவளத்தை அளிக்கும்; கௌச (பட்டு) நூல் முக்தியை அளிக்கும். ருத்ரனின் கண் பிறப்பான ருத்ராட்சம், தாதீ பழ அளவாக இருந்தால், அனைத்திலும் மிகச் சிறந்தது.

Verse 4

समेरुं मेरुहीनं वा सूत्रं जप्यन्तु मानसम् अनामाङ्गुष्ठमाक्रम्य जपं भाष्यन्तु कारयेत्

மேரு மணியுடன் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் மாலையின் நூலால் ஜபம் செய்யும்போது, ஜபத்தை மனத்திலேயே செய்ய வேண்டும். மோதிர விரலை பெருவிரலால் அழுத்தி, அந்த முறையில் ஜப எண்ணிக்கையை நடத்த வேண்டும்.

Verse 5

तर्जन्यङ्गुष्ठमाक्रम्य न मेरुं लङ्घ्येज्जपे प्रमादात् पतिते सूत्रे जप्तव्यन्तु शतद्वयम्

சுட்டுவிரலை பெருவிரலால் அழுத்தி ஜபம் செய்யும்போது, கவனக்குறைவால் கூட மேரு மணியைத் தாண்டக் கூடாது. மாலை கீழே விழுந்தால், இருநூறு ஜபங்கள் செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

सर्ववाद्यमयी घण्टा तस्या वादनमर्थकृत् गोशकृन्मूत्रवल्मीकमृत्तिकाभस्मवारिभिः

மணி எல்லா வாத்தியங்களின் சாரமாகும்; அதை ஒலிக்கச் செய்வது வேண்டிய செயலை நிறைவேற்றும். (அதன் சுத்தி) கோமயம், கோமூத்திரம், எறும்புப் புற்று மண், களிமண், சாம்பல், நீர் ஆகியவற்றால் செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

वेस्मायतनलिङ्गादेः कार्यमेवं विशोधनम् स्कन्दो नमः शिवायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

வீடு, ஆலயம்/ஆயதனம், லிங்கம் முதலியவற்றிற்கு இவ்விதமே சுத்திகரணச் செயல் செய்யப்பட வேண்டும். “ஸ்கந்தோ நமः சிவாய” என்ற மந்திரம் எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்ற வல்லது.

Verse 8

गीतः पञ्चाक्षरो वेदे लोके गीतःषडक्षरः ओमित्यन्ते स्थितः शम्भुर्मुद्रार्थं वटवीजवत्

வேதத்தில் (சிவ) மந்திரம் பஞ்சாட்சரமாகப் போதிக்கப்படுகிறது; உலக வழக்கில் அது ஷடாட்சரமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் ‘ஓம்’ சேர்க்கப்பட்டால், வட்டவிதை போல, முத்திரையின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றும் வகையில் சம்பு அங்கே நிலைபெறுகிறார்.

Verse 9

क्रमान्नमः शिवायेति ईशानाद्यानि वै विदुः षडक्षरस्य सूत्रस्य भाष्यद्विद्याकदम्बकं

வரிசைப்படி “நமः சிவாய” மந்திரத்தின் மூலம் ‘ஈசானம் முதலியவை’ (திசை/தெய்வ அம்சங்கள்) என்பதை அவர்கள் அறிந்து நடைமுறைப்படுத்துகின்றனர். இது ஷடாட்சர மந்திர-சூத்திரத்திற்கான உரைநூலாகிய வித்யாக் கடம்பகம் (வித்யைகளின் தொகுப்பு).

Verse 10

यदोंनमः शिवायेति एतावत् परमं पदम् अनेन पूजयेल्लिङ्गं लिङ्गे यस्मात् स्थितः शिवः

“ஓம் நமः சிவாய”—இதுவே பரம பதம் (உயர்ந்த சூத்திரம்). இதனால் லிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் லிங்கத்தில் சிவன் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 11

अनुग्रहाय लोकानां धर्मकामार्थमुक्तिदः यो न पूजयते लिङ्गन्न स धर्मादिभाजनं

உலகங்களுக்கு அருள்புரிவதற்காக லிங்கம் தர்மம், காமம், அர்த்தம், முக்தி ஆகியவற்றை அளிப்பதாகும். லிங்கத்தைப் பூஜிக்காதவன் தர்ம முதலியவற்றிற்குத் தகுதியானவன் அல்லன்.

Verse 12

लिङ्गार्चनाद्भुक्तिमुक्तिर्यावज्जीवमतो यजेत् वरं प्राणपरित्यागो भुञ्जीतापूज्य नैव तं

லிங்கார்ச்சனையால் இன்பமும் முக்தியும் உண்டாகின்றன; ஆகையால் உயிருள்ளவரை வழிபட வேண்டும். வழிபடாமல் இன்பம் அனுபவிக்கக் கூடாது; அதைவிட உயிர்விடுதலே மேல்.

Verse 13

भक्तिदमिति ख रुद्रस्य पूजनाद्रुद्रो विष्णुः स्याद्विष्णुपूजनात् सूर्यः स्यात् सुर्यपूजातः शक्त्यादिः शक्तिपूजनात्

இது ‘பக்தி அளிப்பது’ என உரை கூறுகிறது. ருத்ரபூஜையால் ருத்ரன் விஷ்ணுரூபம் அடைகிறான்; விஷ்ணுபூஜையால் சூரியப் பெறுதல்; சூரியபூஜையால் சக்தி முதலிய பெறுதல்; சக்திபூஜையால் பரமபதம் கிடைக்கும்.

Verse 14

सर्वयज्ञतपोदाने तीर्थे वेदेषु यत् फलं तत् फलं कोटिगुणितं स्थाप्य लिङ्गं लभेन्नरः

எல்லா யாகம், தவம், தானம், தீர்த்தசேவை, வேதப் பாராயணம் ஆகியவற்றால் கிடைக்கும் பலன்—சிவலிங்கத்தை நிறுவினால் அதே பலன் கோடிமடங்கு மனிதனுக்குக் கிடைக்கும்.

Verse 15

त्रिसन्ध्यं योर्चयेल्लिङ्गं कृत्वा विल्वेन पार्थिवम् शतैकादशिकं यावत् कुलमुद्धृत्य नाकभाक्

காலை, நண்பகல், மாலை—மூன்று சந்திகளிலும் மண்ணால் லிங்கம் செய்து வில்வ இலைகளால் அர்ச்சிப்பவன், தன் குலத்தை நூற்று பதினொன்று தலைமுறைகள் வரை உயர்த்தி சுவர்க்கப் பங்காளியாகிறான்.

Verse 16

भक्त्या वित्तानुसारेण कुर्यात् प्रसादसञ्चयम् अल्पे महति वा तुल्यफलमाढ्यदरिद्रयोः

பக்தியுடன் தன் வசதிக்கேற்ப பிரசாத/அர்ப்பணங்களைச் சேர்த்துச் செய்ய வேண்டும். தானம் சிறிதோ பெரிதோ—செல்வனுக்கும் ஏழைக்கும் பலன் ஒன்றே.

Verse 17

भागद्वयञ्च धर्मार्थं कल्पयेज्जीवनाय च धनस्य भागमेकन्तुअनित्यं जीवितं यतः

செல்வத்தின் இரண்டு பங்குகளை தர்மத்திற்காக (தானம்‑புண்ணியம்) ஒதுக்கி, ஒரு பங்கை வாழ்வாதாரத்திற்காக வைத்திட வேண்டும்; ஏனெனில் உயிர்வாழ்வு நிச்சயமாக நிலையற்றது।

Verse 18

त्रिसप्तकुलमुद्धृत्य देवागारकृदर्थभाक् मृत्काष्ठेष्टकशैलाद्यैः क्रमात् कोटिगुणं फलम्

தேவாலயம் கட்டுபவன் தன் குலத்தின் மூன்று‑ஏழு தலைமுறைகளை மீட்டு புண்ணியப் பங்காளியாகிறான்; மண், மரம், செங்கல், கல் முதலியவற்றால் படிப்படியாக கட்டினால் பலன் படிப்படியாக உயர்ந்து கோடி மடங்காகும்।

Verse 19

अष्टेष्टकसुरागारकारी स्वर्गमवाप्नुयात् पांशुना क्रीडमानोपि देवागारकृदर्थभाक्

எட்டு செங்கல்களால் மட்டும் சுராகாரம் (மதுக்கூடம்) கட்டுபவனும் சொர்க்கம் அடைவான்; தூசியுடன் விளையாடிக்கொண்டே தேவாகாரம் (கோவில்) அமைப்பவனும் பலன்‑புண்ணியத்தின் பங்காளியாகிறான்।