Adhyaya 324

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे रुद्रशान्तिर्नाम त्रयोविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्विंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अंशकादिः ईश्वर उवाच रुद्राक्षकटकं धार्यं विषमं सुसमं दृडम् एकत्रिपञ्चवदनं यथालाभन्तु धारयेत्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ருத்ர-சாந்தி’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று இருபத்துநான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘அம்சகாதி’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று இருபத்திஐந்தாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ஈச்வரன் கூறினார்—ருத்ராட்ச மணிகளால் ஆன வளையம் அணியப்பட வேண்டும்; அது ஒழுங்கற்றதாயினும் ஒழுங்கானதாயினும் உறுதியானதாக இருக்க வேண்டும். ஒன்று, மூன்று அல்லது ஐந்து முகமுடைய ருத்ராட்சங்களை கிடைப்பதற்கேற்ப அணிய வேண்டும்.

Verse 2

द्विचतुःषण्मुखं शस्तमव्रणं तीव्रकण्ठकं दक्षवाहौ शिखादौ च धारयेच्चतुराननं

இரண்டு, நான்கு அல்லது ஆறு முகங்களுடைய புகழப்பட்ட தெய்வரூபத்தை காயமற்றது, குறையற்றது, கடுமையான கழுத்துடையது எனத் தியானித்து/நிறுவ வேண்டும். மேலும் நான்முகன் (பிரம்மா) ரூபத்தை வலது கைமேல், சிகை முதலிய மேலிடங்களில் அணிய/நிறுவ வேண்டும்.

Verse 3

अब्रह्मचारी ब्रह्मचारी अस्नातः स्नातको भवेत् हैमी वा मुद्रिका धार्या शिवमन्त्रेण चार्च्य तु

பிரம்மச்சரியம் கடைப்பிடிக்காதவராயினும் கடைப்பிடிப்பவராயினும், இன்னும் ஸ்நான-சம்ஸ்காரம் செய்யாதவராயினும், அவர் ஸ்நாதகன் போல ஆகிறார். பொன்னாலான மோதிரத்தை அணிந்து, சிவமந்திரத்தால் (அதை/சிவனை) அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 4

कार्येति ख शिवः शिखा तथा ज्योतिः सवित्रश्चेतिगोचराः गोचरन्तु कुलं ज्ञेयं तेन लक्ष्यस्तु दीक्षितः

‘கார்ய’, ‘க’, ‘சிவ’, ‘சிகா’, ‘ஜ்யோதி’, ‘சவித்ர்’—இவை ‘கோசரங்கள்’ (செயற்பாட்டு குறியீடுகள்) எனக் கொள்ளப்படுகின்றன. கோசரங்களின் தொகுப்பால் குலம்/பரம்பரை அறியப்படுகிறது; அதன்மூலம் தீக்ஷிதன் சரியாக அடையாளம் காணப்படுகிறான்.

Verse 5

प्राजापत्यो महीपालः कपोतो ग्रन्थिकः शिवे कुटिलाश् चैव वेतालाः पद्महंसाः शिखाकुले

சிவனின் (பரிவாரம்/உலகம்) இல் பிராஜாபத்ய, மஹீபால, கபோத, கிரந்திக; அதுபோல குடிலர் மற்றும் வேதாளர்; மேலும் சிகா-குலத்தில் பத்மஹம்சர் (எனப்படும் குழு) உள்ளனர்.

Verse 6

धृतराष्ट्रा वकाः काका गोपाला ज्योतिसंज्ञके कुटिका साठराश् चैव गुटिका दण्डिनो ऽपरे

ஜோதிடத்தின் தொழில்நுட்பப் பெயர்ச்சொற்களில் இப்பெயர்கள் பயன்படுகின்றன—த்ருதராஷ்ட்ரா, வகாஃ (நாரைகள்), காகாஃ (காகங்கள்), கோபாலாஃ; அதுபோல குடிகா, சாடராஃ; மேலும் சிலர் குடிகா மற்றும் தண்டின்கள் என அழைக்கப்படுவர்।

Verse 7

सावित्री गोचरे चैवमेकैकस्तु चतुर्विधः सिद्धाद्यंशकमाख्यास्ये येन मन्त्रःसुसिद्धिदः

இவ்வாறு சாவித்ரீ (காயத்ரீ) யின் கோசர/பயன்பாட்டு வட்டத்தில் ஒவ்வொரு நடைமுறையும் நான்கு வகை. ‘சித்தி’ முதலிய கூறுகளை நான் விளக்குவேன்; அதனால் மந்திரம் முழுமையான சித்தியை அளிப்பதாகும்।

Verse 8

भूमौ तु मातृका लेख्याः कूटषण्डाववर्जिताः मन्त्राक्षराणि विश्लिष्य अनुस्वारं नयेत् पृथक्

நிலத்தில் மாத்ரிகை (எழுத்துமாலை/பீஜாக்ஷர வரிசை) எழுத வேண்டும்; கூடை மற்றும் ஷண்டக் குழுக்களை விலக்கி. மந்திர எழுத்துகளைப் பிரித்து ஆராய்ந்து, அனுஸ்வாரம் (ம்/ṃ) தனியாக வைக்க வேண்டும்।

Verse 9

साधकस्य तु या संज्ञा तस्या विश्लेषणं चरेत् मन्त्रस्यादौ तथा चान्ते साधकार्णानि योजयेत्

சாதகனுக்குரிய சஞ்ஞை (தீட்சைப் பெயர்) யை எழுத்துகளாகப் பிரித்து ஆராய வேண்டும். பின்னர் மந்திரத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் சாதகனின் எழுத்துகளை முறையாக இணைக்க வேண்டும்।

Verse 10

सिद्धः साध्यः सुशिद्धो ऽरिः संज्ञातो गणयेत् क्रमात् मन्त्रस्यादौ तथा चान्ते सिद्धिदः स्याच्छतांशतः

‘சித்த’, ‘சாத்ய’, ‘ஸு-சித்த’, ‘அரி’ என இச்சஞ்ஞைகளை அறிந்து வரிசையாகக் கணிக்க வேண்டும். இவற்றை மந்திரத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் வைத்தால் அது நூறுமடங்கு பலன் தரும் சித்தியளிப்பதாகும்।

Verse 11

सिद्धादिश्चान्तसिद्धश् च तत्क्षणादेव सिध्यति सुसिद्धादिः सुसिद्धन्तःसिद्धवत् परिकल्पयेत्

ஆரம்பத்தில் ‘ஸித்த’ என்றும் முடிவில் ‘சாந்த-ஸித்த’ என்றும் உள்ள மந்திரம் உடனே सिद्धி பெறும். அதுபோல ‘ஸு-ஸித்த’ தொடக்கம், ‘ஸு-ஸித்தாந்த’ முடிவு கொண்ட மந்திரத்தையும் ஸித்தமந்திரம் போலவே அமைக்க வேண்டும்.

Verse 12

अरिमादौ तथान्ते च दूरतः परिवर्जयेत् सिद्धः सुसिद्धश् चैकार्थे अरिः साध्यस्तथैव च

‘அரி’ என்ற ஒலி/சொல்லை தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் தூரமாக வைத்துத் தவிர்க்க வேண்டும். ஒரே நோக்கார்த்தத்தில் ‘ஸித்த’ மற்றும் ‘ஸு-ஸித்த’ எனவும், அதுபோல ‘அரி’ மற்றும் ‘ஸாத்ய’ எனவும் கூறப்படுகின்றது.

Verse 13

आदौ सिद्धः स्थितो मन्त्रे तदन्ते तद्वदेव हि मध्ये रिपुसहस्राणि न दोषाय भवन्ति हि

மந்திரத்தில் ‘ஸித்த’ கூறு தொடக்கத்தில் வைக்கப்பட்டாலும், அதுபோல முடிவிலும் வைக்கப்பட்டாலும், நடுவில் பகைவர்களின் ஆயிரங்கள் (தடைகள்) இருந்தாலும் அவை தோஷமாகாது.

Verse 14

मायाप्रसादप्रणवेनांशकः ख्यातमन्त्रके ब्रह्मांशको ब्रह्मविद्या विष्ण्वङ्गो वैष्णवःस्मृतः

பிரசித்தமான மந்திரவகைகளில், பிரணவம் (ஓம்) உடன் ‘மாயா’ மற்றும் ‘ப்ரஸாத’ பீஜங்களால் கூடிய மந்திரம் ‘அம்சக’ மந்திரம் எனப்படுகிறது. பிரம்மாவின் அம்சம் ‘பிரம்மவித்யா’; விஷ்ணுவின் அங்கம் ‘வைஷ்ணவ’ என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 15

विष्ण्वंश इति ञ रुद्रांशको भवेद्वीर इन्द्रांशश्चेश्वरप्रियः नागांशो नागस्तब्धाक्षो यक्षांशो भूषणप्रियः

விஷ்ணுவின் அம்சம்/வம்சம் ‘ஞ’ என்ற எழுத்தால் குறிக்கப்படுகிறது. ருத்ராம்சம் உடையவன் வீரன்; இந்திராம்சம் உடையவன் ஈசுவரபிரியன் (ஈசுவரபக்தன்). நாகாம்சம் உடையவன் நாகனைப் போல நிலைத்த, இமைக்காத பார்வையுடையவன்; யக்ஷாம்சம் உடையவன் ஆபரணப் பிரியன்.

Verse 16

गन्धर्वांशो ऽतिगीतादि भीमांशो राक्षसांशकः दैर्यांशः स्याद् युद्धकार्यो मानी विद्याधरांशकः

கந்தர்வத் தத்துவ அம்‌சம் உடையவன் பாடல் முதலியவற்றில் மிகுந்த திறமை பெறுவான். பீம அம்‌சம் உடையவன் ராட்சச இயல்பின் பங்காளி. தைர்ய அம்‌சம் உடையவன் போர் செயலில் தகுதியானவன். மானம் கொண்டவன் வித்யாதர அம்‌சத்தின் பங்காளி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 17

पिशाचांशो मलाक्रान्तो मन्त्रं दद्यान्निरीक्ष्य च मन्त्र एकात् फडन्तः स्यात् विद्यापञ्चाशतावधि

ஒருவன் பிசாச-அம்‌சப் பாதிப்பால் துன்புற்று மலம்/அசுத்தத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தால், அவனை நோக்கி (அறிகுறிகளைப் பார்த்து) மந்திரத்தைச் செலுத்த வேண்டும். முதல் மந்திரத்திலிருந்து தொடங்கி ‘பட்’ என்ற உச்சரிப்பில் முடிவடைய வேண்டும்; வித்யா-மந்திரங்கள் ஐம்பது வரை (வரிசையாக) இருக்க வேண்டும்.

Verse 18

बाला विंशाक्षरान्ता च रुद्रा द्वाविंशगायुधा तत ऊर्ध्वन्तु ये मन्त्रा दृद्धा यावच्छतत्रयं

பாலா மந்திரம் இருபது எழுத்துகளில் நிறைவு பெறுகிறது. ருத்ரா மந்திரம் இருபத்திரண்டு (எழுத்துரூப) ஆயுதங்களால் ஆயுதமடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இவற்றிற்கு மேலுள்ள உறுதி/பிரதிஷ்டை பெற்ற மந்திரங்கள் அதிகபட்சம் முந்நூறு எழுத்துகள் வரை விரிவடையும்.

Verse 19

अकारादिहकारन्ताः क्रमात् पक्षौ सितासितौ अनुस्वारविसर्गेण विना चैव स्वरा दश

‘அ’ முதல் ‘ஹ’ வரை வரிசையாக இரண்டு பிரிவுகள்—வெள்ளை (சித) மற்றும் கருப்பு (அசித). மேலும் அனுஸ்வாரம், விசர்கம் ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து உயிரெழுத்துகள் பத்து.

Verse 20

ह्रस्वाः शुक्ला दीर्घाः श्यामांस्तिथयःप्रतिपम्मुखाः उदिते शान्तिकादीनि भ्रमिते वश्यकादिकम्

பிரதிபதையிலிருந்து தொடங்கும் திதிகள் இரண்டு வகை—சுக்ல (ஒளி) திதிகள் ‘குறுகியவை’, கிருஷ்ண/ஷ்யாம (இருள்) திதிகள் ‘நீளமானவை’ எனக் கூறப்படுகின்றன. திதி ‘உதித’ நிலையில் இருக்கையில் சாந்தி முதலிய கிரியைகள் விதிக்கப்படுகின்றன; திதி ‘ப்ரமித’ (மாறிய/சறுக்கிய) நிலையில் இருக்கையில் வஷ்ய முதலிய செயல்கள் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 21

भ्रामिते सन्धयो द्वेषोच्चाटने स्तम्भने ऽस्तकम् इहावाहे शान्तिकाद्यं पिङ्गले कर्षणादिकम्

ப்ராமித மண்டலத்தில் ஸந்தி (ஒற்றுமை/சமாதானம்) கர்மம் கூறப்படுகிறது. த்வேஷ–உச்சாடன ரூபத்தில் ஸ்தம்பன (நிச்ச்சலமாக்கல்) கர்மம் விதிக்கப்படுகிறது. இங்கு ஆவாஹனத்தில் சாந்தி முதலிய சாந்திக கர்மங்கள்; பிங்கல ரூபத்தில் கர்ஷணாதி ஆகர்ஷண செயல்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 22

मारणोच्चाटनादीनि विषुवे पञ्चधा पृथक् अधरस्य गृहे पृथ्वी ऊर्ध्वे तेजो ऽन्तरा द्रवः

மாரணம், உச்சாடனம் முதலிய கர்மங்களை விஷுவ காலத்தில் ஐந்து பிரிவுகளாகத் தனித்தனியாக அமைக்க வேண்டும். கீழ் ‘கிருஹ’த்தில் ப்ருத்வீ; மேலே தேஜஸ் (அக்னி); நடுவில் திரவ தத்துவம் (ஜலம்) நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 23

रन्ध्रपार्श्वे वहिर्वायुः सर्वं व्याप्य महेश्वरः स्तम्भनं पार्थिवे शान्तिर्जले वश्यादि तेजसे वायौ स्याद् भ्रमणं शून्ये पुण्यं कालं समभ्यसेत्

ரந்த்ரங்களின் பக்கத்தில் வெளிவாயு செயல்படுகிறது; அனைத்தையும் வியாபித்து மகேஸ்வரன் நிலைகொள்கிறான். பார்திவ தத்துவத்தில் ஸ்தம்பனம், ஜல தத்துவத்தில் சாந்தி, தேஜஸ் தத்துவத்தில் வஷ்யாதி, வாயு தத்துவத்தில் ப்ரமணம் கர்மம் உண்டு. சூன்ய (ஆகாச) தத்துவத்தில் புண்யம்—கால சாதனையைப் பயில வேண்டும்.