Adhyaya 322

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे पाशुपतशान्तिर्नामैकविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः असाध्यमपीति ख अथ द्वाविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः षडङ्गान्यघोरास्त्राणि ईश्वर उवाच ॐ ह्रूं हंस+इति मन्त्रेण मृत्युरोगादि शास्यति लक्षाहुतिभिर्दूर्वाभिः शान्तिं पुष्टिं प्रसाधयेत्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘பாசுபத-சாந்தி’ எனும் அதிகாரம் 321-ஆம் அதிகாரம். அடுத்து 322-ஆம் அதிகாரம்—‘அகோராஸ்திரத்தின் ஷடங்கங்கள்’. ஈச்வரன் கூறினார்: ‘ஓம் ஹ்ரூம் ஹம்ஸ’ என்ற மந்திரத்தால் மரணம், நோய் முதலியவை அடக்கப்படும். தூர்வா புல்லால் ஒரு லட்சம் ஆஹுதிகள் அளித்து சாந்தியும் புஷ்டியும் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 2

अथ वा प्रणवेनैव मायया वा षडानन दिव्यान्तरीक्षभौमानां शान्तिरुत्पातवृक्षके

அல்லது, ஓ ஷடானன! பிரணவம் (ஓம்) ஒன்றினாலோ, அல்லது மாயா (காப்பு மந்திரம்) மூலமோ, தெய்வீக, ஆகாய/அந்தரிக்ஷ, பூமி—இம்மூன்று நிலைகளில் தோன்றும் அபசகுனங்களின் சாந்தி உண்டாகும்; இது உற்பாத-லட்சண விதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 3

ॐ नमो भगवति गन्ङे कालि महाकालि मांसशोणितभोजने रक्तकृष्णमुखि वशमानय मानुषान् स्वाहा ॐ लक्षं जप्त्वा दशांशेन हुत्वा स्यात् सर्वकर्मकृत् वशं नयति शक्रादीन्मानुषेष्वेषु क कथा

“ஓம். பகவதி கங்கை, காளி, மகாகாளி—மாம்சமும் ரத்தமும் உண்ணுபவள், செந்நிற-கருநிற முகத்தாள்—‘மனிதர்களை வசப்படுத்தி கொண்டு வா’—ஸ்வாஹா. ஓம். இந்த மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை ஹோமமாக அர்ப்பணித்தால் சாதகன் எல்லா கர்மங்களிலும் திறன் பெறுவான்; இந்திரன் முதலியவர்களையும் வசப்படுத்துவான்—அப்படியிருக்க மனிதர்கள் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?”

Verse 4

अन्तर्धानकरी विद्या मोहनी जृम्भनी तथा वशन्नयति शत्रूणां शत्रुबुद्धिप्रमोहिनी

மறைவாக்கும் வித்யை, மோகினி வித்யை, மேலும் ஜ்ரம்பணீ (மந்தம்/ஸ்தம்பனம் உண்டாக்கும்) வித்யை; அதுபோல பகைவர்களை வசப்படுத்தி, அவர்களின் புத்தியை மயக்கி குழப்பும் வித்யையும் உள்ளது.

Verse 5

कामधेनुरियं विद्या सप्तधा परिकीर्तिता मन्त्रराजं प्रवक्ष्यामि शत्रुचौरादिमोहनम्

இந்த வித்யை காமதேனுவைப் போல எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாகவும், ஏழு வகைகளாகப் புகழப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. இப்போது பகைவர், திருடன் முதலியவர்களை மயக்கும் ராஜமந்திரத்தை உரைக்கிறேன்.

Verse 6

महाभयेषु सर्वेषु स्मर्तव्यं हरपूजितं लक्षं जप्त्वा तिलैर् होमः सिद्ध्येदुद्धरकं शृणु

எல்லா பெரும் அச்சங்களிலும் ஹரன் (சிவன்) வழிபடும் அந்த மந்திரம்/விதியை நினைக்க வேண்டும். ஒரு லட்சம் ஜபித்து எள்ளால் ஹோமம் செய்தால் சித்தி உண்டாகும்; இப்போது உத்தாரகத்தை கேள்.

Verse 7

ॐ हले शूले एहि ब्रह्मसत्येन विष्णुसत्येन रुद्रसत्येन रक्ष मां वाचेश्वराय स्वाहा दुर्गात्तारयते यस्मात्तेन दुर्गा शिवा मता ॐ चण्डकपालिनि दन्तान् किटि क्षिटि गुह्ये फट् ह्रीं अनेन मन्त्रराजेन क्षालयित्वा तु तण्डुलान्

ॐ. உழவும் திரிசூலும் உடைய தேவியே, வா. பிரம்மாவின் சத்தியத்தால், விஷ்ணுவின் சத்தியத்தால், ருத்ரனின் சத்தியத்தால் என்னைக் காப்பாயாக; வாசேஸ்வராய ஸ்வாஹா. துன்பக் கடத்தல்களிலிருந்து கடத்துவதால் அவள் துர்கா; மங்களமான சிவா எனக் கருதப்படுகிறாள். ॐ. சண்டகபாலினி—பற்களுக்காக ‘கிடி க்ஷிடி’; மறை இடத்தில் ‘பட்’; ‘ஹ்ரீம்’. இந்த ராஜமந்திரத்தால் அரிசித் துகள்களை கழுவி விதியில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 8

त्रिंशद्वारानि जप्तानि तच्चौरेषु प्रदापयेत् दन्तैश्चूर्णानि शुक्लानि पतितानि हि शुद्धये

முப்பது வாசல்களில் ஜபித்து அதைத் திருடர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும் சுத்திக்காக, அசுத்தத்தில் விழுந்தபோது பற்களால் உண்டாகும் வெண்மைப் பொடியை பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 9

अपिलजटाभारभास्वर विद्रावण त्रैलोक्यडामर दर भ्रम आकट्ट तोटय मोटय दह पच एवं सिद्धिरुद्रो ज्ञापयति यदि ग्रहोपगतः स्वर्गलोकं देवलोकं वा आरामविहाराचलं तथापि तमावर्तयिष्यामि वलिं गृह्ण ददामि ते स्वहेति क्षेत्रपालबलिं दत्वा ग्रहो न्यासाध्रदं व्रजेत् शत्रवो नाशमायान्ति रणे वैरगणक्षयः

“சடையால் ஒளிவீசும் வல்லவனே, விரட்டுபவனே! மூவுலக டாமரா! அச்சம், மயக்கம்—ஆகட்ட! தோடய! மோடய! எரி! சுடு!”—இவ்வாறு இந்த மந்திரத்தின் சித்தியை ருத்ரன் அறிவிக்கிறான்: கிரகம் சுவர்க்கலோகம், தேவலோகம், அல்லது பூங்கா-விளையாட்டு இடம், மலை ஆகியவற்றிற்குச் சென்றிருந்தாலும், நான் அதை மீண்டும் திருப்புவேன். “பலியை ஏற்றுக்கொள்; உனக்குக் கொடுக்கிறேன்—ஸ்வாஹா!” க்ஷேத்ரபாலனுக்கு பலி அளித்த பின், ந்யாசம் செய்யப்பட்ட இடத்திலிருந்து கிரகம் விலகிச் செல்கிறது. பகைவர்கள் அழிவை அடைகிறார்கள்; போரில் விரோதக் கூட்டம் நாசமடைகிறது.

Verse 10

हंसबीजन्तु विन्यस्य विषन्तु त्रिविधं हरेत् अगुरुञ्चन्दनं कुष्ठं कुङ्कुमं नागकेशरम्

ஹம்ஸபீஜத்தைச் சேர்த்து மூன்று வகை விஷத்தையும் நீக்க வேண்டும்; அகுரு, சந்தனம், குஷ்டம், குங்குமம், நாககேசரம் ஆகியவற்றால் அது செய்யப்படுகிறது.

Verse 11

नखं वै देवदारुञ्च समं कृत्वाथ दूपकः माक्षिकेन समायुक्तो देहवस्त्रादिधूपनात्

நகம் மற்றும் தேவதாருவை சம அளவில் கலந்து தூபம் தயாரிக்க வேண்டும்; அதை தேனீ மெழுகுடன் சேர்த்து உடல், ஆடை முதலியவற்றுக்கு தூபனம் செய்தால் அது பாதுகாப்புத் தூபமாகும்.

Verse 12

विवादे मोहने स्त्रीणां भण्डने कलहे शुभः कन्याया वरणे भाग्येमायामन्त्रेण मन्त्रितः

மாயா-மந்திரத்தால் மந்திரிக்கப்பட்டால் இது வாதங்களில், பெண்களை ஈர்ப்பதில், சண்டை-கலஹங்களில், கன்னியாவரணம் (திருமணம்) பெறுவதில், மேலும் அதிர்ஷ்ட விஷயங்களில் சுபமும் பயனுமாகும்.

Verse 13

ह्रीं रोचनानागपुष्पाणि कुङ्कुमञ्च महःशिला ललाटे तिलकं कृत्वा यं पश्येत्स वशी भवेत्

“ஹ்ரீம்” என உச்சரித்து ரோசனா, நாகபுஷ்பம், குங்குமம், மஹஃஷிலா ஆகியவற்றால் நெற்றியில் திலகம் இட்டால்—யாரை நோக்கினாலும் அவர் வசப்படுவார்.

Verse 14

शतावर्यास्तु चूर्णन्तु दुग्धपीतञ्च पुत्रकृत् नागकेशरचूर्णन्तु घृतपक्वन्तु पुत्रकृत्

சதாவரியின் பொடியை பாலுடன் அருந்தினால் புத்ரப் பெறுதிக்கு உதவும் என கூறப்படுகிறது. அதுபோல நாககேசரப் பொடியை நெய்யில் பக்குவப்படுத்தி உண்டாலும் புத்ரப் பெறுதி உண்டாகும் என சொல்லப்படுகிறது.

Verse 15

पालाशवीजपानेन लमेत पुत्रकन्तथा ॐ उत्तिष्ठ चामुण्डे जम्भय मोहय अमुकं वशमानय स्वाहा निघ्नान्त्वति ख , छ च षड्विंशा सिद्धविद्या सा नदीतीरमृदा स्त्रियम्

பலாச விதைகளின் கஷாயத்தை அருந்தச் செய்தால் புத்்ரகன் (குழந்தை) கூட வசியமாய் மிருதுவாகும். ஜபிக்க: “ஓம் உத்திஷ்ட சாமுண்டே, ஜம்பய, மோஹய, அமுகம் வசமானய, ஸ்வாஹா.” பின்னர் “நி஘்நாந்து” என்ற சொல்லை “க” “ச” (க்ஹ, ச்ஹ) எழுத்துகளுடன் சேர்த்து உச்சரித்தால் இது இருபத்தாறாவது சித்தவித்யை. நதிக்கரையின் மண்ணுடன், ஸ்த்ரீ-விஷயக் கிரியைகளில் இதை பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 16

कृत्वोन्मत्तरसेनैव नामालिख्यार्कपत्रके मूत्रोत्सर्गन्ततः कृत्वा जपेत्तामानयेत्स्त्रियम्

உன்மத்த-ரஸம் (மயக்கச் சாரம்) தயாரித்து, அர்க (ஆக்) இலை மீது அந்த ஸ்த்ரீயின் பெயரை எழுத வேண்டும். பின்னர் அதன்மேல் மூத்திரவிடுதல் செய்து, விதிக்கப்பட்ட மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; அதனால் ஸ்த்ரீயை தன்னிடம் வரவழைக்கலாம்.

Verse 17

ॐ क्षुंसः वषट् महामृत्युञ्जयो मन्त्रो जप्याद्धोमाच्च पुष्टिकृत् ॐ हंसः ह्रूं हूं स ह्रः सौंः मृतसञ्जीवनी विद्यां अष्टार्णा जयकृद्रणे

மஹாம்ருத்யுஞ்ஜய மந்திரம்—“ஓம் க்ஷுஂஸஃ வஷட்”—ஜபமும் ஹோமமும் செய்ய வேண்டும்; அது புஷ்டி, பலம் அளிக்கும். அதுபோல “ஓம் ஹம்ஸஃ ஹ்ரூம் ஹூம் ஸ ஹ்ரஃ ஸௌம்” என்பது அஷ்டாக்ஷர ம்ருதஸஞ்ஜீவனீ வித்யை; போரில் ஜயம் தரும்.

Verse 18

मन्त्रा ईशानमुख्याश् च धर्मकामादिदायकाः ईशानः सर्वविद्यानामीश्वरःसर्वभूतानां

இந்த மந்திரங்கள்—அவற்றில் ஈசான மந்திரங்கள் முதன்மையானவை—தர்மம், காமம் முதலிய பயன்களை அளிக்கும். ஈசானன் எல்லா வித்யைகளின் ஈசனும், எல்லா உயிர்களின் அதிபதியும் ஆவான்.

Verse 19

ब्रह्मणश्चाधिपतिर्ब्रह्म शिवो मे ऽस्तु सदाशिवः ॐ तत्पुरुषाय विद्महे महादेवाय धीमहि तन्नो रुद्रः प्रचोदयात् ॐ अघोरेभ्यो ऽथ घोरेभ्यो धोरहरेभ्यस्तु सर्वतः

பிரம்மாவாகவும், பிரம்மாவின் அதிபதியாகவும் இருப்பவர் சதாக்ஷிவன்; அவர் சிவரூபமாக எனக்கு மங்களம் அருள்வானாக. ॐ: தத்புருஷனை அறிகிறோம்; மகாதேவனை தியானிக்கிறோம்; அந்த ருத்ரன் எங்களைத் தூண்டி ஒளியூட்டுவானாக. ॐ: அ஘ோர ரூபங்களுக்கும், ஘ோர ரூபங்களுக்கும், மேலும் ஘ோரத்தை அகற்றுவோருக்கும்—எல்லாத் திசைகளிலும் நமஸ்காரம்.

Verse 20

सर्वेभ्यो नमस्ते रुद्ररूपेभ्यः ॐ वामदेवाय नमो ज्येष्ठाय नमः रुद्राय नमः कालाय नमः कलविकरणाय नमो बलविकरणाय नमो बलप्रमथनाय नमः सर्वभूतदमनाय नमो मनोन्मानाय नमः ॐ सद्योजातं प्रवक्ष्यामि सद्योजाताय वै नमः भवे भवे ऽनादिभवे भजस्व मां भवोद्भव

ருத்ரரூபங்களான உமது எல்லா வடிவங்களுக்கும் நமஸ்காரம். ॐ வாமதேவாய நமः, ஜ்யேஷ்டாய நமः, ருத்ராய நமः, காலாய நமः, கலாவிகரணாய நமः, பலவிகரணாய நமः, பலப்ரமதனாய நமः, ஸர்வபூததமனாய நமः, மனோன்மானாய நமः। ॐ இப்போது ‘ஸத்யோஜாத’த்தை உரைக்கிறேன்—ஸத்யோஜாதாய நமः। ஹே அனாதி பவ, ஒவ்வொரு பவத்திலும் என்மேல் அருள் செய், ஹே பவோத்பவ।

Verse 21

पञ्चब्रह्माङ्गषट्कञ्च वक्ष्ये ऽहं भुक्तिमुक्तिदं ॐ नमः परमात्मने पराय कामदाय परमेश्वराय योगाय योगसम्भवाय सर्वकराय कुरु सत्य भव भवोद्भव वामदेव सर्वकार्यकर पापप्रशमन सदाशिव प्रसन्न नमो ऽस्तु ते स्वाहा पञ्चब्रह्माङ्गफट्कारमिति ञ हृदयं सर्वार्थदन्तु सप्तत्यक्षरसंयुतं हा शिखा ॐ शिवात्मक महातेजः सर्वज्ञ प्रभुरावर्तय महाघोर कवच पिङ्गल नमः महाकवच शिवाज्ञया हृदयं बन्ध घूर्णय चूर्णय सूक्ष्मवज्रधर वज्रपाश धनुर्वज्राशनिवज्रशरीर मम शरीरमनुप्रविश्य सर्वदुष्टान् स्तम्भय हूं अक्षराणान्तु कवचं शतं पञ्चाक्षराधिकम्

பஞ்சபிரஹ்மத்தின் ஷடங்க மந்திரத்தை—போகமும் மோக்ஷமும் அளிப்பதைக்—நான் உரைக்கிறேன்: ‘ॐ பரமாத்மனே நமः, பராய நமः, காமதாய நமः, பரமேஸ்வராய நமः; யோகாய நமः, யோகஸம்பவாய நமः; ஸர்வகராய நமः. இதை சத்தியமாக்கு; இருப்பாயாக; ஹே பவோத்பவ; ஹே வாமதேவ, ஸர்வகார்யகர; பாபப்ரஶமன; ஹே ஸதாசிவ, பிரஸன்னமாகு—உமக்கு நமஸ்காரம்; ஸ்வாஹா।’ இதுவே பஞ்சபிரஹ்மாங்க-பட் காரம். ‘ஞ’ ஹ்ருதயம்—ஸர்வார்த்ததம், எழுபது அக்ஷரங்களுடன்; ‘ஹா’ ஶிகா. ‘ॐ சிவாத்மக மஹாதேஜஸ் ஸர்வஜ்ஞ பிரபு, ஆவர்த்தய; மஹாகோர—கவசம்; பிங்கல—நமः।’ சிவாஜ்ஞையால்: ‘ஹ்ருதயத்தை பந்தம் செய்; சுழற்று, நசுக்கு; ஹே ஸூக்ஷ்ம வஜ்ரதர, வஜ்ரபாஶ, தனுர்வஜ்ர, அஶனிவஜ்ர-ஶரீர! என் உடலில் புகுந்து எல்லா துஷ்டர்களையும் ஸ்தம்பிக்கச் செய்—ஹூம்।’ இந்தக் கவசம் நூறு அக்ஷரங்கள், மேலும் ஐந்து அக்ஷரங்கள் அதிகம்.