Adhyaya 314

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरिताज्ञानं नाम त्रयोदशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः स्तम्भनादिमन्त्राः अग्निर् उवाच स्तम्भनं मोहनं वश्यं विद्वेषोच्चाटनं वदे विषव्याधिमरोगञ्च मारणं शमनं पुनः

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘த்வரிதாஜ்ஞானம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இனி மூன்றுநூற்று பதினைந்தாம் அத்தியாயம் ‘ஸ்தம்பனாதி மந்திரங்கள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—ஸ்தம்பனம், மோஹனம், வஶ்யம், வித்வேஷம் மற்றும் உச்சாடனம், விஷநிவாரணம், வியாதி-ரோகம் நீக்கம், மேலும் மாரணம் மற்றும் ஶமனம் ஆகியவற்றை மீண்டும் முறையாக நான் உரைப்பேன்.

Verse 2

भूर्जे कूर्मं समालिख्य ताडनेन षड्ङ्गुलम् मुखपादचतुर्ष्केषु ततो मन्त्रं न्यसेद्द्विजः

பூர்ஜப்பட்டையில் கூர்மத்தின் உருவத்தை வரைந்து, தாடனம் மூலம் ஆறு அங்குல அளவாக நிர்ணயிக்க வேண்டும். பின்னர் த்விஜன் அதன் முகமும் நான்கு பாதங்களும் ஆகிய நால்வகை இடங்களில் மந்திர ந்யாசத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 3

चतुष्पादेषु क्रीं कारं ह्रीं कारं मुखमध्यतः गर्भे विद्यां ततो लिख्य साधकं पृष्ठतो लिखेत्

நான்கு பாதங்களிலும் ‘க்ரீம்’ காரத்தை எழுத வேண்டும்; முகத்தின் நடுவில் ‘ஹ்ரீம்’ காரத்தை எழுத வேண்டும். பின்னர் கர்ப்பம் (மையக் கோர்) பகுதியில் வித்யா மந்திரத்தை எழுதி, பின்புறத்தில் ‘சாதக’ என்ற சொல்லை எழுத வேண்டும்.

Verse 4

मालामन्त्रैस्तु संवेष्ट्य इष्टकोपरि सन्न्यमेत् विधाय कूर्मपृष्ठेन करालेनाभिसम्पठेनत्

மாலா மந்திரங்களால் அதைச் சுற்றி, இஷ்டகை (அபிமந்திரிக்கப்பட்ட செங்கல்) மீது நிறுவ வேண்டும். பின்னர் கூர்மப்ருஷ்ட விந்யாசம் செய்து, ‘கரால’ முறையால் விதிப்படி அபிசம்பாடம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

महाकूर्मं पूजयित्वा पादप्रोक्षन्तु निक्षिपेत् ताडयेद्वामपादेन स्मृत्वा शत्रुञ्च सप्तधा

மஹாகூர்மனை முறையாகப் பூஜித்து, பாதோதகத்தால் ப்ரோட்சணம் செய்து அந்தப் பொருளை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் பகைவனை நினைத்து இடது பாதத்தால் ஏழு முறை அடிக்க வேண்டும்.

Verse 6

ततः सञ्जायते शत्रोस्तम्भनं मुखरागतः कृत्वा तु भैरवं रूपं मालामन्त्रं समालिखेत्

அதன்பின் வாயால் உச்சரிக்கப்படும் கிரியையால் பகைவனின் ஸ்தம்பனம் (அசைவின்மை) உண்டாகும். பைரவ ரூபத்தை அமைத்து, பின்னர் மாலா-மந்திரத்தை எழுத வேண்டும்.

Verse 7

ॐ शत्रुसुखस्तम्भनी कामरूपा आलीढकरी ह्रीं फें फेत्कारिणी मम शत्रूणां देवदत्तानां मुखं स्तम्भय मम सर्वविद्वेषिणां मुखस्तम्भनं कुरु ॐ हूं फें फेत्कारिणि स्वाहा फट् हेतुञ्च समालिख्य तज्जपान्तं महाबलं वामेनैव नगं शूलं संलिखेद्दक्षिणे करे

“ஓம். பகைவரின் இன்பத்தை ஸ்தம்பிக்கும் தேவியே, விருப்பமெனும் ரூபம் எடுப்பவளே, ஆலீட நிலைப்பாட்டில் நிற்பவளே, ஹ்ரீம், பேம்—ஓ பேத்காரிணீ! என் பகைவர்களின், தேவதத்தர்களின் வாயை (வாக்கை) ஸ்தம்பிக்கச் செய்; என்னை வெறுப்போரின் வாய்ஸ்தம்பனத்தைச் செய். ஓம் ஹூம் பேம், ஓ பேத்காரிணீ—ஸ்வாஹா; பட்।” ‘ஹேது’ எனும் காரண-சின்னம்/பீஜத்தையும் எழுதி, அந்த மந்திர ஜபத்தை நிறைவு செய்ய வேண்டும்—அது மஹாபலமுடையது. இடப்புறம் மலை மற்றும் திரிசூலத்தை வரைய; வலது கையிலும் எழுத வேண்டும்.

Verse 8

लिखेन्मन्त्रमघोरस्य संग्रामे स्तम्भयेदरीन् ॐ नमो भगवत्यै भगमालिनि विस्फुर स्पन्द नित्यक्लिन्ने द्रव हूं सः क्रीं काराक्षरे स्वाहा एतेन रोचनाद्यैस्तु तिलकाम्मोहयेज्जगत्

அகோர மந்திரத்தை எழுத வேண்டும்; போரில் இதனால் பகைவர்கள் ஸ்தம்பிக்கப்படுவர் என்று கூறப்படுகிறது—“ஓம் நமோ பகவத்யை பகமாலினி, விஸ்புர, ஸ்பந்த; நித்யக்லின்னே, த்ரவ; ஹூம் ஸஃ க்ரீம், காராக்ஷரே, ஸ்வாஹா।” இந்த மந்திரத்தால் ரோசனா முதலிய நிறப்பொருட்களால் திலகம் செய்து உலகை மயக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

ॐ फें हूं फट् फेत्कारिणि ह्रीं ज्वल त्रैलोक्यं मोहय गुह्यकालिके स्वाहा अनेन तिलकं कृत्वा राजादीनां वशीकरं गर्धभस्य रजो गृह्य कुसुमं सूतकस्य च

“ஓம் பேம் ஹூம் பட்—ஓ பேத்காரிணீ! ஹ்ரீம்! ஜ்வலித்து எழு; மும்முலகையும் மயக்கி விடு; ஓ குஹ்யகாலிகே—ஸ்வாஹா।” இந்த மந்திரத்தால் திலகம் செய்து அரசர்கள் முதலியவர்களை வசப்படுத்தலாம். (இச்செயலுக்கு) கழுதையின் தூசியையும் சூதகச் செடியின் மலரையும் எடுக்க வேண்டும்.

Verse 10

नारीरजः क्षिपेद्रात्रौ शय्यादौ द्वेषकृद्भवेत् गोखुरञ्च तथा शृङ्गमश्वस्य च खुरं तथा

இரவில் படுக்கை முதலியவற்றில் பெண்ணின் ரஜஸ் (மாதவிடாய் இரத்தம்) விழுந்தால் அது மாசாகவும் அருவருப்பை உண்டாக்குவதாகவும் கருதப்படுகிறது. அதை அகற்ற கோவின் குளம்பு, கொம்பு மற்றும் குதிரையின் குளம்பால் உரித்து சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

शिरः सर्पस्य संक्षिप्तं हृहेषूच्चाटनं भवेत् करवीरशिफा पीता ससिद्धार्था च मरणे

பாம்பின் தலையை கட்டி/அழுத்தி வைத்தால் வீடுகளில் உச்சாடனம் (விரட்டுதல்) நிகழும் என்று கூறப்படுகிறது. மஞ்சள் கரவீர மொட்டு மற்றும் சித்தார்த்தம் (வெள்ளை கடுகு) மாரண (கொல்லும்) கிரியைக்கு விதிக்கப்பட்டவை.

Verse 12

व्यालछुच्छुन्दरीरक्तं करवीरं तदर्थकृत् सरटं षट्पदञ्चापि तथा कर्कटवृश्चिकम्

அதே நோக்கத்திற்கான (எதிர்சிகிச்சை) பொருள்களாகச் சுச்சுந்தரி (எலி) இரத்தம், கரவீரம், சரட (ஊர்வது போன்ற பூச்சி), ஷட்பதம் (தேனீ) மற்றும் நண்டு, தேள் தொடர்பான பொருள்களையும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 13

चूर्णीकृत्य क्षिपेत्तैले तदभ्यङ्गश् च कुष्ठकृत् ॐ नवरहाय सर्वशत्रून् मम साधय मारय ॐ सों मं वुं चुं ॐ शं वां कें ॐ स्वहा अनेनार्कशतैर् अर्च्य श्मशाने तु निधापयेत्

இவற்றை பொடியாக்கி எண்ணெயில் கலக்க வேண்டும்; அந்த எண்ணெயால் அப்யங்கம் செய்தால் குஷ்டம் உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது. (மந்திரம்:) “ஓம் நவரஹாய ஸர்வசத்ரூன் மம ஸாதய மாரய। ஓம் ஸோம் மம் வும் சும்; ஓம் ஷம் வாம் கேம்; ஓம் ஸ்வாஹா।” இம்மந்திரத்தால் நூறு முறை அர்க-அர்ச்சனை செய்து, பின்னர் சுடுகாட்டில் புதைக்க வேண்டும்.

Verse 14

भूर्जे वा प्रतिमायां वा मारणाय रिपोर्ग्रहाः ॐ कुञ्जरी ब्रह्माणी ॐ मञ्जरी माहेश्वरी ॐ वेताली कौमारी ॐ काली वैष्णवी ॐ अघोरा वाराहि ॐ वेताली इन्त्राणी उर्वशी ॐ जयानी यक्षिणी नवमातरो हे मम शत्रुं गृह्णत भूर्जे नाम रिपोर्लिख्य श्मशाने पूजिते म्रियेत्

எதிரியின் மரணத்திற்காக, பூர்ஜப் பட்டையிலோ அல்லது உருவப் பிரதிமையிலோ இக் கிரஹ சக்திகளை நிறுவ வேண்டும்—“ஓம் குஞ்ஜரீ பிரஹ்மாணீ, ஓம் மஞ்ஜரீ மாஹேஸ்வரீ, ஓம் வேதாளீ கௌமாரீ, ஓம் காளீ வைஷ்ணவீ, ஓம் அகோரா வாராஹீ, ஓம் வேதாளீ இந்திராணீ, ஓம் ஊர்வசீ, ஓம் ஜயானீ யக்ஷிணீ. ஓ நவமாதர்கள், என் பகைவனைப் பற்றிக் கொள்ளுங்கள்।” பூர்ஜத்தில் பகைவனின் பெயரை எழுதி சுடுகாட்டில் பூஜித்தால் அவன் இறப்பான் என்று கூறப்படுகிறது.