Adhyaya 313

Verse 1

ं फट् स्वाहा इत्य् आग्नेये महापुराणे नानामन्त्रा नाम द्वादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ त्रयोदशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरिताज्ञानम् अग्निर् उवाच ॐ ह्रीं हूं खे छे क्षः स्त्रीं ह्रूं क्षे ह्रीं फट् त्वरितायैनमः त्वरितां पूजयेन्न्यस्य द्विभुजाञ्चाष्टवाहुकां आधारशक्तिं पद्मञ्च सिंहे देवीं हृदादिकम्

“...ம் ஃபட் ஸ்வாஹா”—இவ்வாறு அக்னி மஹாபுராணத்தில் ‘நானாமந்திர’ எனும் 312+ (அதாவது 313ஆம்) அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 313+ (அதாவது 314ஆம்) ‘த்வரிதா-ஞானம்’ அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—“ஓம் ஹ்ரீம் ஹூம் கே சே க்ஷஃ ஸ்த்ரீம் ஹ்ரூம் க்ஷே ஹ்ரீம் ஃபட்—த்வரிதாயை நமः.” ந்யாசம் செய்து த்வரிதாவை வழிபட வேண்டும்—அவளை இருகை உடையவளாகவும் எட்டுகை உடையவளாகவும் தியானிக்க; ஆதாரசக்தி, பத்மம், சிம்ஹாசனம் ந்யாசம் செய்து தேவியை ஹ்ருதயாதி இடங்களில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 2

पूर्वादौ गायत्रीं यजेन्मण्डले वै प्रणीतया हुंकारां खेचरीं चण्डां छेदनीं क्षेपणींस्त्रियाः

கிழக்கு திசையிலிருந்து தொடங்கி, விதிப்படி நடத்தப்படும் முறையால் மண்டலத்தில் காயத்ரீயை வழிபட வேண்டும்; மேலும் ஹுங்காரா, கேசரீ, சண்டா, சேதனீ, க்ஷேபணீ எனும் ஸ்த்ரீ-சக்திகளையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 3

हुंकारां क्षेमकारीञ्च फट्कारीं मध्यतो यजेत् जयाञ्च विजयां द्वारि किङ्करञ्च तदग्रतः

நடுப்பகுதியில் ஹுங்காரா, க்ஷேமகாரீ, ஃபட்காரீ ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும். வாசலில் ஜயா, விஜயாவை நிறுவி வழிபட்டு, அதன் முன்பாக கிங்கரனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 4

लिलैहीमैश् च सर्वाप्त्यै नामव्याहृतिभिस् तथा अनन्ताय नमः स्वाहा कुलिकाय नमः स्वधा

மென்மையான (இனிய) உச்சரிப்புகளுடனும் ‘ஹீம்’ பீஜத்துடனும், எல்லா நோக்கங்களின் நிறைவேற்றத்திற்காக, நாம-வ்யாஹ்ருதிகளை இவ்வாறு உபயோகிக்க வேண்டும்— “அனந்தாய நமः ஸ்வாஹா”; “குலிகாய நமः ஸ்வதா” என்று.

Verse 5

स्वाहा वासुकिराजाय शङ्खपालाय वौषट् तक्षकाय वषन्नित्यं महापद्माय वै नमः

வாசுகி அரசனுக்கு ஸ்வாஹா; சங்கபாலனுக்கு வௌஷட்; தக்ஷகனுக்கு எப்போதும் வஷட் (ஆஹுதி); மேலும் மகாபத்மனுக்கு நிச்சயமாக நமஸ்காரம்.

Verse 6

स्वाहा कर्कोटनागाय फट् पद्माय च वै नमः लिखेन्निग्रहचक्रन्तु एकाशीतिपदैर् नरः

“கர்கோட நாகாய ஸ்வாஹா; ஃபட்; மேலும் பத்மாய வை நமः”—என்ற மந்திரத்தை எழுத வேண்டும். மனிதன் எண்பத்தொன்று பதங்களால் (அட்சர அலகுகளால்) நிக்ரஹ-சக்கரத்தை வரைய/எழுத வேண்டும்.

Verse 7

वस्ते पटे तरौ भूर्जे शिलायां यष्टिकासु च मध्ये कोष्ठे साध्यनाम पूर्वादौ पट्टिकासु च

ஆடை, துணி, மரம், பூர்ஜப்பட்டை, கல் மற்றும் சிறு குச்சிகள் ஆகியவற்றிலும் எழுத வேண்டும். யந்திரத்தின் நடுக் கோஷ்டத்தில் சாத்யத்தின் பெயரை எழுதிக், கிழக்கில் தொடங்கி பட்டிகைகளிலும் வரிசையாக எழுத வேண்டும்.

Verse 8

ॐ ह्रीं क्षूं छन्द छन्द चतुरः कण्ठकान् कालरात्रिकां ऐशादावम्बुपादौ च यमराज्यञ्च वाह्यतः कालीनारवमाली कालीनामाक्षमालिनी

ஓம்—ஹ்ரீம், க்ஷூம் பீஜங்களுடன்—நான்கு சந்தஸ்களை மீண்டும் மீண்டும் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; கண்டரक्षक ந்யாசம் செய்து, காலராத்ரிகாவை நினைக்க வேண்டும். ஈசான திசையிலிருந்து தொடங்கி ஜலபாதம் (சுத்தியின் ஆதாரம்) நிறுவி, வெளிப்புறமாக யமராஜ்யத்தை ஆவரிக்க வேண்டும். இவ்வாறு காளி நாதமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகவும், அக்ஷரமாலா (அக்ஷமாலா) தாங்குபவளாகவும் விளங்குகிறாள்।

Verse 9

मामोदेतत्तदोमोमा रक्षत स्वस्व भक्षवा यमपाटटयामय मटमो टट मोटमा

என்னை காக்குங்கள்—இந்த மந்திரம் வீணாகாதிருக்கட்டும். எல்லாத் திசைகளிலும் பாதுகாத்தருளுங்கள். தத்தம் பங்கினை உண்ணுவோர்களே, விலகிச் செல்லுங்கள். யமனின் பாதை/தூதர்களை அகற்றுங்கள்; நோய்-துன்பத்தை நீக்குங்கள்—தீய சக்திகள் ஒடுக்கப்படுக।

Verse 10

वामो भूरिविभूमेया टट रीश्व श्वरी टट यमराजाद्वाह्यतो वं तं तोयं मारणात्मकं

இது வாமாசாரம் (இடப்புறச் செயல்)—‘பூரிவிபூமேயா டட் ரீஷ்வ ஷ்வரீ டட்’ என்றும் ‘வம் தம்’ என்றும். இவ்வாறு மந்திரசக்தியால் ஆற்றலூட்டப்பட்ட நீர், யமராஜனிடமிருந்து வெளிக்கொணரப்பட்டதுபோல், மாரணத் தன்மை உடையதாகிறது।

Verse 11

कज्जलं निम्बनिर्यासमज्जासृग्विषसंयुतम् काकपक्षस्य लेखन्या श्मशाने वा चतुष्पथे

கரிமை (காஜல்) யை வேப்பச் சாறு, மஜ்ஜை, இரத்தம், விஷம் ஆகியவற்றுடன் கலந்து, காக இறகால் செய்த எழுத்தாணியால், சுடுகாட்டிலோ அல்லது நான்கு வழிச் சந்திப்பிலோ எழுத வேண்டும்।

Verse 12

निधापयेत् कुम्भाधस्ताद्वल्मीके वाथ निक्षिपेत् विभीतद्रुमशास्वाधो यन्त्रं सर्वारिमर्दनम्

யந்திரத்தை கும்பம் (கலசம்) கீழே பதிக்க வேண்டும்; அல்லது எறும்புப் புற்றில் (வல்மீகம்) வைக்க வேண்டும்; அல்லது விபீதக மரத்தின் கிளைகளின் கீழ் நிறுவ வேண்டும். இது ‘சர்வாரிமர்தன’—எல்லா பகைவரையும் அடக்கும் யந்திரம் எனப்படுகிறது।

Verse 13

लिखेच्चानुग्रहञ्चक्रं शुक्लपत्रे ऽथ भूर्जके लाक्षया कुङ्कुमेनाथ स्फटिकाचन्दनेन वा

வெள்ளைப் பத்திரத்திலோ அல்லது பூర్జப்பட்டையிலோ லாக்ஷா, குங்குமம் அல்லது ஸ்படிகச் சந்தனக் கலவையால் ‘அனுக்ரஹ-சக்கரம்’ வரைய வேண்டும்।

Verse 14

भुवि भित्तौ पूर्वदले नाम मध्यमकोष्ठके खण्डे तु वारिमध्यस्थं ॐ हंसो वापि पट्टिशम्

தரையிலோ சுவரிலோ—கிழக்கு இதழில் நாமத்தை எழுதவும், நடுக் கோஷ்டகத்திலும் எழுதவும்; குறிப்பிட்ட பகுதியில் நீரின் நடுவில் ‘ஓம் ஹம்ஸஃ’ அல்லது ‘பட்டிஷ’ (போர்க் கோடரி) எனப் பொறிக்க வேண்டும்।

Verse 15

लक्ष्मीश्लोकं शिवादौ च राक्षसादिक्रमाल्लिखेत् श्रीःसाममोमा सा श्रीः सानौ याज्ञे ज्ञेया नौसा

‘சிவ’ என்ற சொல்லால் தொடங்கும் லக்ஷ்மீ-ச்லோகத்தை ‘ராக்ஷஸ’ முதலான வரிசையில் எழுத வேண்டும். இச்சூத்திரத்தில் ‘ஸ்ரீஃ’ என்பது ‘ஸாம’ என அறியப்பட வேண்டும்; ‘ஓமா’ அதே ‘ஸ்ரீஃ’; யாகத்தில் அது ‘ஸாநௌ’ (அல்லது ‘நௌஸா’) எனக் கொள்ளப்பட வேண்டும்।

Verse 16

माया लीला लाली यामा याज्ञे ज्ञेया नौसा माया यत्र ज्ञेया वहिः शीघ्रा दिक्षुरं कलसं वहिः

‘மாயா, லீலா, லாலீ, யாமா’—இவை யாகவிதியில் அறியப்பட வேண்டியவை. ‘நௌஸா’ மாயை; அது அறியப்பட வேண்டிய இடத்தில் வெளிப்புறமாகக் கொள்ளப்படும். ‘சீக்ரா’வும் வெளிப்புறம்; அதுபோல ‘திக்ஷுரம்’ மற்றும் ‘கலசம்’வும் வெளிப்புறமாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும்।

Verse 17

पद्मस्थं पद्मचक्रञ्च भृत्युजित् स्वर्गगन्धृतिं शान्तीनां परमा सान्तिः सौभाग्यादिप्रदायकम्

தாமரையில் அமர்ந்தவன், தாமரைச் சக்கரத்தைத் தாங்கியவன், அடிமைத்தனத்தை வென்றவன், ஸ்வர்கத்தின் நறுமணத்தைத் தாங்குபவன்—இது சாந்திகளில் பரம சாந்தி; சௌபாக்யம் முதலான நல்விளைவுகளை அளிப்பது।

Verse 18

रुद्रे रुद्रसमाः कार्याः कोष्ठकास्तत्र ता लिखेत् ओमाद्याह्रूंफडन्ता च आदिवर्णमथानुतः

ருத்ரபூஜைக்காக ருத்ரத்திற்கே ஒப்பான கோஷ்டகங்கள் (மந்திரக் கட்டங்கள்) அமைக்க வேண்டும். அவற்றில் ‘ஓம்’ முதல் ‘ஹ்ரூம் ஃபட்’ வரை எழுதிக் கொண்டு, பின்னர் ஆதிவர்ணங்களை முறையே தொடர்ந்து எழுத வேண்டும்.

Verse 19

विद्यावर्णक्रमेनेव संज्ञाञ्च वषडन्तिकां पूर्वपदे इति ञ अधस्थात् प्रत्यङ्गिरैषा सर्वकामार्थसाधिका

வித்யா-மந்திரத்தின் எழுத்துவரிசைப்படியே ‘வஷட்’ என முடியும் ஸஞ்ஞை (பெயர்-குறி)யையும் நிறுவ வேண்டும்; மேலும் பூர்வபதத்தில் ‘ஞ’ எழுத்தைச் சேர்க்க வேண்டும். கீழ்நிலையில் இதுவே பிரத்யங்கிரை; எல்லா விருப்பங்களையும் பயன்களையும் நிறைவேற்றுவாள்.

Verse 20

एकाशीतिपदे सर्वामादिवर्णक्रमेण तु आदिमं यावदन्तं स्याद्वषडन्तञ्च नाम वै

எண்பத்தொன்றாம் பதத்தில் எல்லா நாமங்களையும் ஆதிவர்ண வரிசைப்படியே அமைக்க வேண்டும். தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை அந்த நாமம் உண்மையில் ‘வஷட்’ என முடிவடையும் நாமமே ஆகும்.

Verse 21

एषा प्रत्यङ्गिरा चान्या सर्वकार्यादिसाधनी निग्रहानुग्रहञ्चक्रञ्चतुःषष्टिपदैर् लिखेत्

இது பிரத்யங்கிரையின் மற்றொரு வடிவம்; எல்லா காரியங்களையும் முதலியவற்றையும் நிறைவேற்ற வல்லது. ‘நிக்ரஹ–அனுக்ரஹ சக்கரம்’ அறுபத்துநான்கு பதங்கள்/கோஷ்டகங்களால் எழுதப்பட வேண்டும்.

Verse 22

अमृती सा च विद्या च क्रीं सः हूं नामाथ मध्यतः फट्काराद्यां पत्रगतां त्रिह्रींकारेण वेष्टयेत्

அது ‘அம்ருதீ’யும் ‘வித்யா’வும் ஆகும். நடுவில் ‘க்ரீம்’ பீஜத்துடன் ‘ஸஃ’ மற்றும் ‘ஹூம்’ ஆகியவற்றை நிறுவ வேண்டும். ‘ஃபட்’ எனத் தொடங்கி இலை/பத்திரத்தில் எழுதப்பட்டதை ‘ஹ்ரீம்’ மூன்று முறை உச்சரித்து சுற்றி மூட வேண்டும்.

Verse 23

कुम्भववद्धारिता सर्वशत्रुहृत् सर्वदायिका विषन्नश्येत् कर्णजपादक्षराद्यैश् च दण्डकैः

இது கும்பம் போல உறுதியாகத் தாங்கி (தாரணம் செய்து) வைத்தால், எல்லா பகைவரையும் அகற்றும் சக்தியாகவும், எல்லா வரங்களையும் அளிப்பவளாகவும் ஆகும். காதில் மெல்ல ஜபித்தால் மனவிஷாதம் நீங்கும்; அகராதி (அக்ஷராதி) சந்தோமந்திரங்களாலும் தண்டகப் பாடல்களாலும் அதே பயன் உண்டாகும்.