Adhyaya 311

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरितामूलमन्त्रो नाम दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरिताविद्या अग्निर् उवाच विद्याप्रस्तावमाख्यास्ये धर्मकामादिसिद्धिदम् नवकोष्ठविभागेन विद्याभेदञ्च विन्दति

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “த்வரிதா மூலமந்திரம்” எனப்படும் மூன்றுநூற்று பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது மூன்றுநூற்று பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் “த்வரிதா வித்யா” தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—தர்மம், காமம் முதலியவற்றின் சித்திகளை அளிக்கும் இந்த வித்யையின் முன்னுரை (பிரஸ்தாவம்) நான் விளக்குவேன்; ஒன்பது கோஷ்டப் பிரிவினால் இதன் வகைப்பாடுகளும் அறியப்படும்.

Verse 2

अनुलोमविलोमेन समस्तव्यस्तयोगतः कर्णाविकर्णयोगेन अत ऊर्ध्वं विभागशः

இதன் பின்பு பிரிவுகள் முறையாக அமைக்கப்பட வேண்டும்—அனுலோமம்-விலோமம் என்ற முன்னோக்கு-பின்னோக்கு வரிசையால், சமஸ்தம்-வ்யஸ்தம் என்ற கூட்டு-பிரிப்பு அமைப்பால், மேலும் கர்ணம்-அவிகர்ணம் என்ற இணைப்பு முறையால்।

Verse 3

त्रित्रिकेण च योगेन देव्या सन्नद्धविग्रहः जानाति सिद्धिदान्मन्त्रान् प्रस्तावान्निर्गतान् बहून्

திரித்ரிக சாதனையும் இந்த யோகமும் மூலம்—தேவியால் சன்னத்தமாக (பாதுகாக்கப்பட்ட/ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட) ஆன உடலுடைய சாதகர்—சித்தி அளிக்கும் பல மந்திரங்களையும், அவற்றின் உரிய முன்னுரை-வழக்க (பிரஸ்தாவ) சூழல்களுடனும் அறிந்து கொள்கிறான்.

Verse 4

शास्त्रे शास्त्रे स्मृता मन्त्राः प्रयोगास्तत्र दुर्लभाः गुरुः स्यात् प्रथमो वर्णः पूर्वेद्युर्न च वर्ण्यते

ஒவ்வொரு சாஸ்திரத்திலும் மந்திரங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன; ஆனால் அவற்றின் நடைமுறைப் பயன்பாடுகள் அங்கே அரிது. முதன்மையான தத்துவம் குருவே; மேலும் முன்தினம் கூறியதை மீண்டும் விரிவாகச் சொல்லுவதில்லை.

Verse 5

प्रस्तावे तत्र चैकार्णा द्व्यर्णास्त्र्यर्णादयो ऽभवन् तिर्यगूर्ध्वगता रेखाश् चतुरश् चतुरो भजेत्

அந்த முன்னுரை அமைப்பில் ஒரெழுத்து, இரெழுத்து, மூன்றெழுத்து முதலிய தொகுப்புகள் உருவாகின்றன; மேலும் கிடைமட்டமும் செங்குத்துமாகச் செல்லும் கோடுகள்—நான்கு—அவற்றை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்க வேண்டும்.

Verse 6

नव कोष्ठा भवन्त्येवं मध्यदेशे तथा इमान् प्रदक्षिणेन संस्थाप्य प्रस्तावं भेदयेत्ततः

இவ்வாறு மத்திய பகுதியில் ஒன்பது கோஷ்டங்கள் (பிரிவுகள்) உள்ளன. அவற்றை வலஞ்சுழி (தட்சிணாவர்த்த) முறையில் அமைத்து, பின்னர் நுழைவுப் பாதை (பிரஸ்தாவம்) என்பதைப் பிரித்து குறியிட வேண்டும்.

Verse 7

प्रस्तावक्रमयोगेन प्रस्तावं यस्तु विन्दति करमुष्टिस्थितास्तस्य साधकस्य हि सिद्धयः

பிரஸ்தாவம் (ஆரம்பப் பகுதி) என்பதற்கான சரியான வரிசிமுறையைப் பயன்படுத்தி பிரஸ்தாவத்தைப் பெறும்/இயற்றும் ஒருவருக்கு, அந்த சாதகனின் சித்திகள் கைமுத்தியில் இருப்பதுபோல் எளிதாக அமையும்.

Verse 8

त्रैलोक्यं पादमूले स्यान्नवखण्डां भुवं लभेत् कपाले तु समालिख्य शिवतत्त्वं समन्ततः

பாதமூலத்தில் திரைலோகியத்தை நிறுவ வேண்டும்; பூமியை ஒன்பது பகுதிகளாக வரையறுக்க வேண்டும். பின்னர் கபாலத்தில் கவனமாக எழுதி, அனைத்துத் திசைகளிலும் சிவத்தத்துவத்தைச் சித்தரிக்க வேண்டும்.

Verse 9

श्मशानकर्पटे वाथ वाह्यं निष्क्रम्य मन्त्रवित् तस्य मध्ये लिखेन्नाम कर्णिकोपरि संस्थितम्

அல்லது சுடுகாட்டிலிருந்து பெற்ற துணியில், மந்திரம் அறிந்தவன் வெளிப்புற இடத்திற்குச் சென்று, அதன் நடுவில் கர்ணிகையின் மேல் அமைந்த பெயரை எழுத வேண்டும்.

Verse 10

तापयेत्खादिराङ्गारैर् भूर्जमाक्रम्य पादयोः सप्ताहादानयेत् सर्वं त्रेलोक्यं सचराचरम्

பாதங்களின் கீழ் பூர்ஜப் பட்டையை வைத்து, கதீர மர அங்காரங்களால் அதைத் தாபிக்க வேண்டும். ஏழு நாட்களில் நகர்வதும் நிலைததும் உட்பட முழுத் திரைலோகியத்தையும் ஈர்த்து வசப்படுத்தலாம்.

Verse 11

वज्रसम्पुटगर्भे तु द्वादशारे तु लेखयेत् मध्ये गर्भगतं नाम सदाशिवविदर्भितम्

வஜ்ர-சம்புடத்தின் உள்கருவில் பன்னிரண்டு அரங்கள் (பன்னிரண்டு கதிர்கள்) கொண்ட சக்கரத்தில் இதை எழுத வேண்டும். நடுவில் கருவில் உள்ள நாமத்தை எழுதி, அதை சதாசிவ-சக்தியால் சூழ்ந்து/நிறைத்து அமைக்க வேண்டும்.

Verse 12

कुड्ये फलकके वाथ शिलापट्टे हरिद्रया मुखस्तम्भं गतिस्तम्भं सैन्यस्तम्भन्तु जायते

சுவர், மரப்பலகை அல்லது கல்ல்பலகையில் மஞ்சளால் பூசல்/குறியிடல் செய்தால் ‘முக-ஸ்தம்ப’, ‘கதி-ஸ்தம்ப’, ‘சைன்ய-ஸ்தம்ப’—அதாவது பேச்சு/முகத் தடுப்பு, இயக்கத் தடுப்பு, படை உறைதல்—உண்டாகும்.

Verse 13

विषरक्तेन संलिख्य श्मशाने कर्परे बुधः षट्कोणं दण्डमाक्रान्तं समन्ताच्छक्तियोजितम्

அறிவுடைய சாதகர் சுடுகாட்டில் கற்பரத்தில் (பானைத் துண்டில்) விஷம் கலந்த இரத்தத்தால் எழுத வேண்டும்—தண்டக் குறியால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட/அதிஷ்டிக்கப்பட்ட அறுகோணம்; மேலும் சுற்றிலும் சக்திகளால் இணைக்கப்பட்டது.

Verse 14

मारयेदचिरादेष श्मशाने निहतं रिपुं छेदं करोति राष्ट्रस्य चक्रमध्ये न्यसेद्रिपुं

இந்த முறையால் அவன் விரைவில் சுடுகாட்டில் பகைவரை அழிக்கச் செய்வான்; இது பகைவரின் நாட்டிற்கு ‘ச்சேதம்’ (துண்டித்தல்/குலைவு) உண்டாக்கும். பகைவரை சக்கரத்தின் நடுவில் நியாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

चक्रधाराङ्गतां शक्तिं रिपुनाम्ना रिपुं हरेत् तार्क्ष्येणैव तु वीजेन खड्गमध्ये तु लेखयेत्

சக்கரதாரி (பகவான்) உடலில் நிலைத்த சக்தியை எடுத்துக் கொண்டு, பகைவரின் நாமத்தை எழுதி பகைவரை அடக்க/நீக்க வேண்டும்; மேலும் தார்க்ஷ்ய-பீஜம் (கருட பீஜம்) கொண்டு வாளின் நடுவில் அதை பொறிக்க வேண்டும்.

Verse 16

विदर्भरिपुनामाथ श्मशानाङ्गारलेखितम् सप्ताहात्साधयेद्देशं ताडयेत् प्रेतभस्मना

பின்பு விதர்பப் பகைவரின் பெயரை சுடுகாட்டு கரியால் எழுதி, ஏழு நாளில் அந்த நாட்டை வசப்படுத்த வேண்டும்; மேலும் பிரேதச் சாம்பலால் இலக்கை (அல்லது பொம்மையை) அடிக்க வேண்டும்।

Verse 17

भेदने छेदने चैव मारणेषु शिवो भवेत् तारकं नेत्रमुद्दिष्टं शान्तिपुष्टौ नियोजयेत्

பிளத்தல், வெட்டுதல், மேலும் மாரணச் செயல்களிலும் சிவரூபத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும். ‘தாரக நேத்ர’ மந்திரம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; சாந்தி மற்றும் புஷ்டி (செழிப்பு-போஷணம்) हेतु அதனை நியோகிக்க வேண்டும்।

Verse 18

दहनादिप्रयोगोयं शाकिनीञ्चैव कर्पयेत् मध्यादिवारुणीं यावद्वक्रतुण्डसमन्वितः

இது தஹனாதி (எரித்தல் முதலிய) தொடங்கும் பிரயோகம்; சாகினியையும் கற்பிதம் (அடக்கி/விரட்டி) செய்ய வேண்டும். நடுவிலிருந்து வாருணீப் பிரயோகத்தை, வக்கிரதுண்ட-சமன்விதம் ஆகும்வரை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 19

कुण्ड इति क वज्रतुण्दसमन्वित इति ट कुष्टाद्या व्याधयो ये तु नाशयेत्तान्न संशयः मध्यादिउत्तरान्तन्तु करालीबन्धनाज्जपेत्

‘குண்ட’ என்பதை ‘க’ எழுத்துடன், ‘வஜ்ரதுண்ட-சமன்வித’ என்பதை ‘ட’ எழுத்துடன் உச்சரிக்க வேண்டும். இதனால் குஷ்டம் முதலான நோய்கள் அழியும்—சந்தேகம் இல்லை. கராளீ-பந்தன முறைப்படி நடுவிலிருந்து இறுதிவரை ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

रक्षयेदात्मनो विद्यां प्रतिवादी यदा शिवः वारुण्यादि ततो न्यस्य ज्वरकाशविनाशनम्

தன் வித்யையை (மந்திர-ஞானத்தை) காக்க வேண்டும். எதிரி சிவமாக (அமைதியாக/அனுகூலமாக) ஆனபோது, வாருணீ முதலியவற்றின் ந்யாசம் செய்து ஜ்வரம் மற்றும் காசம் (இருமல்) ஆகியவற்றை அழிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 21

सौम्यादि मध्यमान्तन्तु गुरुत्वं जायते वटे पूर्वादि मध्यमान्तन्तु लघुत्वं कुरुते क्षणात्

‘சௌம்ய-’ முதலிய கணத்தில் நடு மற்றும் இறுதி எழுத்துகள் யாப்பில் குருவாகும்; ஆனால் ‘பூர்வ-’ முதலிய கணத்தில் நடு மற்றும் இறுதி எழுத்துகள் உடனே லகுவாகும்।

Verse 22

भूर्जे रोचनया लिख्य एतद्वज्राकुलं पुरम् क्रमस्थैर् मन्त्रवीजैस्तु रक्षां देहेषु कारयेत्

பெர்ச் பட்டையில் கோரோசனா நிறமால் இந்த ‘வஜ்ராகுல’ பாதுகாப்பு-யந்திரக் கோட்டையை எழுதி, ஒழுங்காக அமைந்த மந்திர-பீஜங்களால் உடல்களில் பாதுகாப்புச் செயலைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 23

वेष्टिता भावहेम्ना च रक्षेयं मृत्युनाशिनी विघ्नपापारिदमनी सौभाग्यायुःप्रदा धृता

சங்கல்பத்தால் ஆற்றலூட்டப்பட்ட ‘பாவ-ஹேமம்’ எனும் பொன்னால் சுற்றப்பட்ட இந்த ரட்சையை அணிய வேண்டும்; இது மரணத்தை அழித்து, தடைகள்–பாவங்கள்–பகைகளை அடக்கி, அணிந்தவர்க்கு நல்வாழ்வும் நீண்ட ஆயுளும் அளிக்கும்।

Verse 24

द्यूते रेणे च जयदा शक्रसैन्ये न संशयः बन्ध्यानां पुत्रदा ह्य् एषा चिन्तामणिरिवापरा

இது சூதாட்டத்திலும் போரிலும் வெற்றியளிக்கும்; இந்திரனின் சேனையின்மேலும்—சந்தேகமில்லை. பிள்ளையில்லாத பெண்களுக்கு மகனை அளிக்கும்; உண்மையில் இது இன்னொரு சிந்தாமணி போன்றது।

Verse 25

साधयेत् परराष्ट्राणि राज्यञ्च पृथिवीं जयेत् फट् स्त्रीं क्षें हूं लक्षजप्याद्यक्षादिर्वशगो भवेत्

இந்த சாதனையால் அயல்நாடுகளை அடக்கி, அரசாட்சியையும் பூமியையும் வெல்லலாம். ‘பட்’, ‘ஸ்த்ரீம்’, ‘க்ஷேம்’, ‘ஹூம்’ என்ற பீஜங்களுடன் லட்ச ஜபம் செய்தால் யக்ஷாதிகளும் வசப்படுவர்।