Adhyaya 306

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नारसिंहादिमन्त्रा नाम पञ्चाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षष्ठाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्रैलोक्यमोहनमन्त्राः अग्निर् उवाच वक्ष्ये मन्त्रं चतुर्वर्गसिद्ध्यै त्रैलिक्यमोहनम् ः ॐ पुरुषोत्तम त्रिभुवनमदोन्मादकर हूं फट् हृदयाय नमः कर्षय महाबल हूं फट् अस्त्राय त्रिभुवनेश्वर सर्वजनमनांसि हन दारय मम वशमानय हूं फट् नेत्राय त्रैलोक्यमोहन हृषीकेशाप्रतिरूप सर्वस्त्रीहृदयाकर्षण आगच्छ नमः सङ्गाक्षिण्यायकेन न्यासं मूलवदीरितं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “நரசிம்ஹாதி மந்திரங்கள்” எனும் 305ஆம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது 306ஆம் அத்தியாயம்—“மூன்று உலகங்களையும் மயக்கும் மந்திரங்கள்”—தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்: “தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களின் சித்திக்காகத் திரைலோக்யமோஹன மந்திரத்தை உரைக்கிறேன்: ‘ஓம் புருஷோத்தம, திரிபுவனத்தை மது-உன்மத்தமாக்குவோனே—ஹூம் பட்—ஹ்ருதயாய நமः. மகாபலனே, இழுத்து வருவாயாக—ஹூம் பட்—அஸ்த்ராய. திரிபுவனேஸ்வரா, எல்லா மக்களின் மனங்களைத் தாக்கு, பிளந்து விடு, என் வசப்படுத்து—ஹூம் பட்—நேத்ராய நமः. திரைலோக்யமோஹன, ஹ்ருஷீகேசனின் பிரதியுருவே, எல்லா பெண்களின் இதயத்தை ஈர்ப்பவனே, வா—நமः।’ ‘ஸங்காக்ஷிணீ’ முதலியவற்றால் மூலமந்திரம் போல ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।”

Verse 2

इष्ट्वा सञ्जप्य पञ्चाशत्सहस्रमभिषिच्य च कुण्डेग्नौ देविके वह्नौ कृत्वा शतं हुनेत्

வழிபாடு செய்து, பின்னர் ஐம்பதாயிரம் ஜபத்தை நிறைவு செய்து, அபிஷேகமும் செய்து—தேவி—குண்டத்தில் புனித அக்னியை நிறுவி, அந்த வஹ்னியில் நூறு ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 3

पृथग्दधि घृतं क्षीरं चरुं साज्यं पयः शृतं द्वादशाहुतिमूलेन सहस्रञ्चाक्षतांस्तिलान्

தனித்தனியாக தயிர், நெய், பால், சரு (அரிசி ஹவி), மேலும் நெய் கலந்த சுட்ட பால் ஆகியவற்றை ஆஹுதியாக அளிக்க வேண்டும்; பன்னிரண்டு ஆஹுதிகளை ஒரு அலகாகக் கொண்டு, அக்ஷதமும் எள்ளும் ஆயிரம் ஆஹுதிகள் செய்ய வேண்டும்।

Verse 4

यवं मधुत्रयं पुष्पं फलं दधि समिच्छतं हुत्वा पूर्णाहुतिं शिष्टं प्राशयेत्सघृतं चरुं

யவம், மூன்று வகைத் தேன், மலர், பழம், தயிர் மற்றும் வேண்டிய சமித்து ஆகியவற்றை ஹோமித்து, பூர்ணாஹுதி செய்த பின், மீதமுள்ள நெய் கலந்த சருவை பிரசாதமாக உண்ண வேண்டும்।

Verse 5

सम्भोज्य विप्रानाचार्यं तोषयेत्सिध्यते मनुः स्नात्वा यथावदाचम्य वाग्यतो यागमन्दिरं

பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து, ஆச்சாரியரைத் திருப்திப்படுத்தினால் யஜமானன் சித்தி பெறுவான்; பின்னர் நீராடி, விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து, வாக்கை அடக்கி யாகமண்டபத்திற்குள் செல்ல வேண்டும்।

Verse 6

गत्वा पद्मासनं बद्ध्वा शोषयेद्विधिना वपुः रक्षोघ्नविघ्नकृद्दिक्षु न्यसेदादौ सुदर्शनम्

அங்கு சென்று பத்மாசனம் கட்டி, விதிப்படி உடலைச் சோஷித்து/ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்; பின்னர் ராட்சச நாசமும் விக்ன நிவாரணமும் பொருட்டு திசைகளில் முதலில் சுதர்சன ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 7

पञ्चबीजं नाभिमध्यस्थं धूम्रं चण्डानिलात्मकम् अशेषं कल्मषं देहात् विश्लेषयदनुस्मरेत्

நாபியின் நடுவில் நிலை கொண்ட பஞ்சபீஜ மந்திரத்தை நினைக்க வேண்டும்; அது புகை நிறமுடையதும் கடும் காற்றின் இயல்புடையதும்; அது உடலிலிருந்து எல்லா மாசையும் பிரித்து அகற்றுகிறது என்று தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 8

रंवीजं हृदयाब्जस्थं स्मृत्वा ज्वालाभिरादहेत् उर्ध्वाधस्तिर्यगाभिस्तु मूर्ध्नि संप्लावयेद्वपुः

இதயத் தாமரையில் இருக்கும் ‘ரம்’ பீஜத்தை நினைத்து, ஜ்வாலைகளால் (மாசுகளை) எரிக்க வேண்டும்; அந்த ஜ்வாலைகள் மேலே, கீழே, குறுக்காகப் பரவி, தலைச்சிகரம் வரை உடலை முழுதும் நிரப்பி வியாபிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

ध्यात्वामृतैर् वहिश्चान्तःसुषुम्नामार्गगामिभिः एवं शुद्धवपुः प्राणानायम्य मनुना त्रिधा

சுஷும்னா மார்க்கத்தில் வெளியும் உள்ளும் செல்லும் அமிர்தத் தாரைகளைத் தியானித்து, இவ்வாறு உடலைத் தூய்மைப்படுத்தி, மந்திரத்துடன் மூன்று முறையாகப் பிராணனை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 10

विन्यसेन्न्यस्तहस्तान्तः शक्तिं मस्तकवक्त्रयोः गुह्ये गले दिक्षु हृदि कक्षौ देहे च सर्वतः

கை-ந்யாசம் செய்து, சக்தியைத் தலை மற்றும் முகத்தில், மறை உறுப்பில், தொண்டையில், திசைகளில், இதயத்தில், கக்கங்களில் மற்றும் முழு உடலெங்கும் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 11

आवाह्य ब्रह्मरन्ध्रेण हृत्पद्मे सूर्यमण्डलात् तारेण सम्परात्मानं स्मरेत्तं सर्वलक्षणं

பிரம்மரந்திரம் வழியாக சூரிய மண்டலத்திலிருந்து பரமாத்மாவை இதயத் தாமரையில் ஆவாஹனம் செய்து, தாரா (பீஜம்) மூலம் எல்லா நற்குறிகளும் உடைய அவனை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 12

त्रैलोक्यमोहनाय विद्महे स्मराय धीमहि तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् आत्मार्चनात् क्रतुद्रव्यं प्रोक्षयेच्छुद्धपात्रकं कृत्वात्मपूजां विधिना स्थण्डिले तं समर्चयेत्

‘மூவுலகையும் மயக்கும் அவனை அறிகிறோம்; ஸ்மரன் (காமன்) மீது தியானிக்கிறோம்; விஷ்ணு எங்களைத் தூண்டுவானாக’ என்று. ஆத்மார்ச்சனைக்குப் பின் தூய பாத்திரத்தால் நீர் கொண்டு யாகப் பொருட்களைத் தெளித்து, விதிப்படி ஆத்மபூஜை செய்து, ஸ்தண்டிலத்தில் அவனை முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 13

कर्मादिकल्पिते पीठे पद्मस्थं गरुडोपरि मर्वाङ्गसुन्दरं प्राप्तवयोलावण्ययौवनं

விதிப்படி அமைக்கப்பட்ட பீடத்தில், கருடனின் மேல் தாமரையில் அமர்ந்த (தெய்வத்தை) தியானிக்க வேண்டும்—அவன் எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடையவன்; நிறை வயதின் ஒளி, லாவண்யம், இளமைத் திகழ்ச்சி ஆகியவற்றால் நிறைந்தவன்।

Verse 14

मदाघूर्णितताम्राक्षमुदारं स्मरविह्वलिं दिव्यमाल्याम्वरलेपभूषितं सस्मिताननं

மதத்தால் சுழலும் செம்பட்ட கண்களுடன், உயர்ந்த இயல்புடையவன், காமத்தால் கலங்கியவன்; தெய்வீக மாலையும் சிறந்த அங்கராகமும் அணிந்து, மென்மையான புன்னகை முகத்துடன் இருப்பவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 15

विष्णुं नानाविधानेकपरिवारपरिच्छदम् लोकानुग्रहणं सौम्यं सहस्रादित्यतेजसं

விஷ்ணுவைத் தியானிக்க வேண்டும்—பலவகை பரிவாரங்களும் சேவகர்களும் சூழ்ந்தவர், உலகங்களுக்கு அருள் புரிபவர், சாந்தமான தோற்றமுடையவர், ஆயிரம் சூரியர்களின் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவர்।

Verse 16

पञ्चवाणधरं प्राप्तकामैक्षं द्विचतुर्भुजम् देवस्त्रीभिर्वृतं देवीमुखासक्तेक्षणं जपेत्

ஐந்து அம்புகளைத் தாங்கிய தேவனைத் தியானித்து ஜபம் செய்ய வேண்டும்—அவரது பார்வை ஆசைகளை நிறைவேற்றும்; அவர் இருகை அல்லது நான்குகை வடிவில் கூறப்படுகிறார்; தேவஸ்திரீகள் சூழ, தேவியின் முகத்தில் நிலைத்த கண்களுடன் இருப்பவர்।

Verse 17

चक्रं शङ्खं धनुः खड्गं गदांमुषलमङ्कुशं पाशञ्च विभ्रतं चार्चेदावाहादिविसर्गतः

சக்கரம், சங்கம், வில், வாள், கதா, உலக்கை, அங்குசம், பாசம் ஆகியவற்றைத் தாங்கிய தேவனை—ஆவாஹனம் முதல் விசர்ஜனம் வரை—முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 18

श्रियं वामोरुजङ्घास्थां श्लिष्यन्तीं पाणिना पतिं साब्जचामरकरां पीनां श्रीवत्सकौस्तुभान्वितां

ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவள் அவரின் இடது தொடை மற்றும் கால் பகுதியின் மீது அமர்ந்து, கையால் கணவரை அணைத்திருக்கிறாள்; அவள் கைகளில் தாமரை மற்றும் சாமரம் உள்ளது, நிறைந்த மார்புடையவள்; கணவர் ஸ்ரீவத்ஸ குறியும் கௌஸ்துப மணியும் அணிந்தவர்।

Verse 19

मालिनं पीतवस्त्रञ्च चक्राद्याढ्यं हरिं यजेत् वाहा खड्गतीक्ष्ण छिन्द खड्गाय नमः शारङ्गाय सशराय हूं फट् भूतग्रामाय विद्महे चतुर्विधाय धीमहि तन्नो ब्रह्म प्रचोदयात् सम्बर्तक श्वसन पोथय हूं फट् स्वाहा पाश बन्ध आकर्षय हूं फट् अङ्कुशेन कट्ट हूं फट् क्रमाद्भुजेषु मन्त्रैः स्वैर् एभिरस्त्राणि पूजयेत्

மாலையணிந்து, மஞ்சள் ஆடை தரித்து, சக்கரம் முதலிய ஆயுதங்களால் செழித்த ஹரியை வழிபட வேண்டும். பின்னர் ஆயுத-மந்திரங்களை உச்சரிக்க வேண்டும்— “வாஹா! ஓ கூர்மையான வாள், வெட்டு; வாளுக்கு நமஸ்காரம். சார்ங்க (வில்) அம்புடன்—ஹூம் பட். உயிரினக் கூட்டத்தை நாம் அறிகிறோம்; நான்வகை ஒழுங்கை தியானிக்கிறோம்; அந்தப் பிரம்மம் எங்களைத் தூண்டுக. ஓ சம்பர்தக காற்றே, நசுக்கு/அழுத்து—ஹூம் பட் ஸ்வாஹா. ஓ பாசமே, கட்டு; இழுத்துவரு—ஹூம் பட். அங்குசத்தால் அடி—ஹூம் பட்.” இவ்வாறு வரிசையாக, தத்தம் மந்திரங்களால், தேவனின் கரங்களில் உள்ள திவ்ய ஆயுதங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 20

ॐ पक्षिराजाय ह्रूं फट् तार्क्ष्यं यजेत् कर्णिकायामङ्गदेवान् यथाविधि शाक्तिरिन्द्रादियन्त्रेषु तार्क्ष्याद्या धृतचामराः

“ஓம் பக்ஷிராஜாய ஹ்ரூம் பட்” என்ற மந்திரத்தால் யந்திரத்தின் கர்ணிகை (மையம்) பகுதியில் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) வழிபடப்பட வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி அங்க-தேவதைகள் வழிபடப்பட வேண்டும். இந்திரன் முதலிய யந்திரங்களில் சக்தியும் தார்க்ஷ்யாதி குழுவும் சாமரம் (விசிறி) தாங்கியவர்களாக வரைய/நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 21

शक्तयो ऽन्ते प्रयोज्यादौ सुरेशाद्याश् च दण्डिना पीते लक्ष्मीसरस्वत्यौ रतिप्रीतिजयाः सिताः

சக்திகள் கிரியையின் முடிவில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; தொடக்கத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை தண்டினுடன் அழைக்க வேண்டும். லக்ஷ்மி, சரஸ்வதியை மஞ்சள் நிறமாகவும்; ரதி, ப்ரீதி, ஜயாவை வெள்ளை நிறமாகவும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 22

कीर्तिकान्त्यौ सिते श्यामे तुष्टिपुष्ट्यौ स्मरोदिते लोकेशान्तं यजेद्देवं विष्णुमिष्टार्थसिद्धये

வேண்டிய பயன் நிறைவேற, கீர்த்தி-காந்தி (ஒருவர் வெண்மை, ஒருவர் கருமை), துஷ்டி-புஷ்டி, மேலும் ஸ்மர-உதிதி ஆகியோருடன்—லோகேசனை அமைதிப்படுத்தும்—அந்த தேவன் விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும்.

Verse 23

ध्यायेन्मन्त्रं जपित्वैनं जुहुयात्त्वभिशेचयेत् ॐ श्रीं क्रीं ह्रीं हूं त्रैलोक्यमोहनाय विष्णवे नमः एतत्पूजादिना सर्वान् कामानाप्नोति पूर्ववत्

இந்த மந்திரத்தை தியானிக்க வேண்டும்; இதை ஜபித்து ஹோமம் செய்து, பின்னர் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்— “ஓம் ஸ்ரீம் க்ரீம் ஹ்ரீம் ஹூம் த்ரைலோக்யமோஹனாய விஷ்ணவே நமः।” இம்மந்திரத்தால் தொடங்கும் பூஜை முதலியவற்றினால், முன் கூறியபடி, எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 24

तोयैः सम्मोहनी पुष्पैर् नित्यन्तेन च तर्पयेत् ब्रह्मा सशक्रश्रीदण्डी वीजं त्रैलोक्यमोहनम्

நீராலும், ‘ஸம்மோஹினீ’ மலர்களாலும், மேலும் ‘நித்யந்த’ எனும் திரவியத்தாலும் தினமும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பிரம்மாவை சக்ரன் (இந்திரன்), ஸ்ரீ, தண்டீ ஆகியோருடன் அழைத்து, மூவுலகையும் மயக்கும் பீஜமந்திரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 25

जप्त्वा त्रिलक्षं हुत्वा च लक्षं बिल्वैश् च साज्यकैः तण्डुलैः फलगन्धाद्यैः दूर्वाभिस्त्वायुराप्नुयात्

மூன்று இலட்சம் ஜபம் செய்து, நெய் கலந்த பில்வ இலைகளால் ஒரு இலட்சம் ஹோம ஆஹுதிகள் அளித்து, மேலும் அரிசித் தானியங்கள், பழங்கள், நறுமணத் திரவியங்கள் முதலியனவும், தூர்வா புல்லாலும் (ஹோம/அர்ச்சனை) செய்தால் நீண்ட ஆயுள் பெறுவர்.

Verse 26

तयाभिषेकहोमादिक्रियातुष्टो ह्य् अभीष्टदः फलपुष्पाद्यैर् इति ट ॐ नमो भगवते वराहाय भूर्भुवः स्वःपतये भूपतिद्वं मे देहि हृदयाय स्वाह पञ्चाङ्गं नित्यमयुतं जप्त्वायूराज्यमाप्नुयात्

அபிஷேகம், ஹோமம் முதலிய கிரியைகளால் திருப்தியடைந்த (பகவான்) விரும்பிய வரங்களை அளிப்பவர்; பழம், மலர் முதலிய உபஹாரங்களால் அவரை வழிபட வேண்டும். “ஓம் நமோ பகவதே வராஹாய, பூர்புவஃ ஸ்வஃபதயே; எனக்கு பூபதித்துவம் அருள்வாயாக; ஹ்ருதயாய ஸ்வாஹா.” இந்த பஞ்சாங்க மந்திரத்தை தினமும் பத்தாயிரம் முறை ஜபித்தால் நீண்ட ஆயுளும் அரசாட்சியும் பெறுவர்.