Adhyaya 303

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अङ्गाक्षरार्चनं नाम द्व्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ त्र्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः पञ्चाक्षरादिपूजामन्त्राः अग्निर् उवाच मेषः संज्ञा विषं साद्यमस्ति दीर्घोदकं रसः एतत् पञ्चाक्षरं मन्त्रं शिवदञ्च शिवात्मकं

இவ்வாறு அக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘அங்காக்ஷரார்ச்சனம்’ எனும் 302ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 303ஆம் அதிகாரம்—‘பஞ்சாக்ஷராதி பூஜா மந்திரங்கள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—‘மேஷம்’ என்பது பெயரிடல்; ‘விஷம்’ விஷம்; ‘சாத்யம்’ சாதிக்க வேண்டியது; ‘தீர்கோதகம்’ நீண்ட நீர்; ‘ரஸம்’ சாரம். இது பஞ்சாக்ஷர மந்திரம்—சிவப்ரதம், சிவஸ்வரூபம்.

Verse 2

तारकादि समभ्यर्च्य देवत्वादि समाप्नुयात् ज्ञानात्मकं परं ब्रह्म परं बुद्धिः शिवो हृदि

தாரகன் முதலியவர்களை முறையாக அர்ச்சித்தால் தெய்வத்தன்மை முதலிய சிறப்புகள் கிடைக்கும். பரம்பிரம்மம் ஞானஸ்வரூபம்; இதயத்தில் உள்ள பரம புத்தியே சிவன்.

Verse 3

तच्छक्तिभूतः सर्वेशो भिन्नो ब्रह्मादिमूर्तिभिः मन्त्रार्णाः पञ्च भूतानि तन्मन्त्रा विषयास् तथा

அந்த சக்தியின் உருவான சர்வேசன், பிரம்மா முதலிய மூர்த்திகளாக வேறுபட்டவாறு தோன்றுகின்றான். பஞ்சபூதங்கள் மந்திர எழுத்துகளால் அமைந்தவை; அவற்றின் மந்திரங்களும் அதுபோல அனுபவத்தின் விஷயங்களாகும்.

Verse 4

प्राणादिवायवः पञ्च ज्ञानकर्मेन्द्रियाणि च सर्वं पञ्चाक्षरं ब्रह्म तद्वदष्टाक्षरान्तकः

பிராணன் முதலிய ஐந்து வாயுக்கள், ஞானேந்திரியங்கள் மற்றும் கர்மேந்திரியங்கள்—இவை அனைத்தும் பஞ்சாக்ஷர பிரம்மத்தில் அடங்குகின்றன; அதுபோல அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்திலும் இறுதியில் நிறைவு பெறுகின்றன.

Verse 5

गव्येन प्रक्षयेद्दीक्षास्थानं मन्त्रेण चोदितं तन्त्रसम्भूतसम्भावः शिवमिष्ट्वा विधानतः

மந்திர விதிப்படி கவ்வியம் (பசு-உற்பத்தி தூய்மைப் பொருள்) கொண்டு தீட்சை இடத்தைத் தெளித்து சுத்தம் செய்ய வேண்டும். தந்திரத்தால் உண்டான அங்கீகார சக்தியுடன் விதிப்படி சிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 6

मध्येषु तोरणद्वहिरिति ख , ज , ञ च मूलमूर्त्यङ्गविद्याभिस्तण्डुलक्षेपणादिकम् कृत्वा चरुञ्च यत् क्षीरं पुनस्तद्विभजेत् त्रिधा

நடுத்தர இடங்களில் ‘தோரணத்வஹிர்’ என்ற மந்திரமும் க, ஜ, ஞ என்ற பீஜங்களும் கொண்டு, மூலமந்திரம், முதன்மை தெய்வ மந்திரம், அங்க மந்திரங்களுடன் அரிசித் துகள்கள் இடுதல் முதலிய கர்மங்களைச் செய்து சரு (யாகக் கஞ்சி) தயாரிக்க வேண்டும். பின்னர் அதில் பயன்படுத்திய பாலை மீண்டும் மூன்று பாகங்களாகப் பிரிக்க வேண்டும்.

Verse 7

निवेद्यैकं परं हुत्वा सशिष्यो ऽन्यद्भजेद्गुरुः आचम्य सकलीकृत्य दद्याच्च्छिष्याय देशिकः

ஒரு பங்கினை முதலில் நிவேதனமாக அர்ப்பணித்து, அடுத்த பங்கினை முதன்மை ஆஹுதியாக அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். மீதமுள்ள பங்கினை குரு சீடனுடன் சேர்ந்து உண்ண வேண்டும். ஆச்சமனம் செய்து ‘சகலீகரணம்’ செய்து, தேசிகர் அதை சீடனுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.

Verse 8

दन्तकाष्ठं हृदा जप्तं क्षीरवृक्षादिसम्भवम् संशोध्य दन्तान् संक्षिप्त्वा प्रज्ञाल्यैतत् क्षिपेद्भुवि

மனத்தில் (ஹ்ருதயத்தில்) மந்திர ஜபம் செய்து, பால் சுரக்கும் மரங்கள் முதலியவற்றிலிருந்து வந்த தந்தகாஷ்டத்தை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பற்களைச் சுத்தம் செய்து, அதைச் சேர்த்து நன்றாகக் கழுவி, பின்னர் தரையில் விட வேண்டும்.

Verse 9

पूर्वेण सौम्यवारीशगतं शुभमतौ शुभम् पुनस्तं शिष्यमायान्तं शिश्वाबन्धादिरक्षितं

பின்னர் கிழக்கு வழி/திசை வழியாக, நல்விருப்பம் கொண்ட அந்த சீடன் மீண்டும் வந்தான்; சௌம்யமான நீருடன் தொடர்புடைய நன்மையானதை கொண்டு வந்து, கட்டுப்பாடுகள் (பந்தம் முதலியவை) ஆகியவற்றிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 10

कृत्वा वेद्यां सहानेन स्वपेद्दर्भास्तरे बुधः सुषुप्तं वीक्ष्य तं शिष्यः प्रभाते श्रावयेद्गुरुं

விதிப்படி ஹவிஸுடன் வேதியை அமைத்து, ஞானி தர்பைப் படுக்கையில் உறங்க வேண்டும். அவர் உறங்குவதைப் பார்த்த சீடன் விடியற்காலையில் குருவிற்கு கனவு/நிலை விவரத்தை அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 11

शुभैः सिद्धिपदैर् भक्तिस्तैः पुनर्मण्डलार्चनम् मण्डलं भद्रकाद्युक्तं पूजयेत्सर्वसिद्धिदं

சுபமும் சித்தி அளிக்கும் மந்திரங்களுடனும் பக்தியுடனும் மீண்டும் மண்டலார்ச்சனை செய்ய வேண்டும். பத்ரகா முதலிய சுப அங்கங்களுடன் கூடிய மண்டலத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அது எல்லாச் சித்திகளையும் தரும்.

Verse 12

स्नात्वाचम्य मृदा देहं मन्त्रैर् आलिप्य कल्प्यते शिवतीर्थे नरः स्नायादघमर्षणपूर्वकम्

நீராடி ஆச்சமனம் செய்து, மந்திரங்களை உச்சரித்தபடி சுத்திகரிக்கும் மண்ணால் உடலைப் பூசி தன்னைத் தயார்படுத்த வேண்டும். சிவதீர்த்தத்தில் அ஘மர்ஷண முறையை முன்பாகச் செய்து நீராட வேண்டும்.

Verse 13

हस्ताभिषेकं कृत्वाथ प्रायात् पूजादिकं बुधः मूलेनाब्जासनं कुर्यात्तेन पूरककुम्भकान्

கை அபிஷேகம் செய்து, ஞானி சாதகர் பின்னர் பூஜை முதலிய செயல்களில் ஈடுபட வேண்டும். மூலமந்திரத்தால் பத்மாசனம் ஏற்று, அதே மந்திரத்தால் பூரகமும் கும்பகமும் (பிராணாயாமம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

आत्मानं योजयित्वोर्ध्वं शिखान्ते द्वादशाङ्गुले संशोष्य दग्ध्वा स्वतनुं प्लावयेदमृतेन च

ஆத்மாவை மேல்நோக்கி இணைத்து, சிகையின் முடிவில்—பன்னிரண்டு விரல் அளவு மேலே—நிலைப்படுத்த வேண்டும். தன் உடலை உலரச் செய்து எரிந்ததுபோல் செய்து, பின்னர் அமிர்தத்தால் அதை நிரப்பி நனைக்க வேண்டும்.

Verse 15

ध्मात्वा दिव्यं वपुस्तस्मिन्नात्मानञ्च पुनर्नयेत् कृत्वेवं चात्मशुद्धिः स्याद्विन्यस्यार्चनमारभेत्

அந்த (தியானிக்கப்பட்ட வடிவில்) தெய்வீக உடலை ஊதிச் செலுத்தி, பின்னர் ஆத்மாவை மீண்டும் அதிலேயே சேர்க்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் ஆத்மசுத்தி நிறைவேறும்; பின்னர் ந்யாசம் செய்து அர்ச்சனை தொடங்க வேண்டும்.

Verse 16

क्रमात् कृष्णसितश्यामरक्तपीता नगादयः मन्त्रार्णा दण्डिनाङ्गानि तेषु सर्वास्तु मूर्तयः

வரிசையாக ‘ந’ முதலிய மந்திர எழுத்துக்கள் கருப்பு, வெள்ளை, நீலச்சாயல், சிவப்பு, மஞ்சள் நிறங்களாகத் தியானிக்கப்பட வேண்டும்; அவை தண்டம் ஏந்திய தெய்வம் (தண்டின்) உடல் அங்கங்களாகும். அந்த எழுத்து-அங்கங்களில் எல்லா தெய்வ வடிவங்களும் நிறுவப்பட்டுள்ளன எனக் கருத வேண்டும்.

Verse 17

शिष्यमाचान्तमिति ञ अङ्गुष्ठादिकनिष्ठान्तं विन्यस्याङ्गानि सर्वतः न्यसेन्मन्त्राक्षरं पादगुह्यहृद्वक्त्रमूर्धसु

சிஷ்யனை ஆசமனம் செய்யவைத்து, ‘அங்குஷ்டம்’ முதல் ‘கனிஷ்டம்’ வரை வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; எல்லா அங்கங்களிலும் வின்யாசம் செய்து, மந்திர எழுத்தை பாதம், குஹ்யம், இதயம், வாய், தலை (மூர்த்தி) ஆகிய இடங்களில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 18

व्यापकं न्यस्य मूर्धादि मूलमङ्गानि विन्यसेत् रक्तपीतश्यामसितान् पीठपादान् स्वकालजान्

முதலில் வியாபக (வியாபக-மந்திரம்/தத்துவம்) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் தலை முதலிய இடங்களில் இருந்து மூல-அங்கங்களின் வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் தத்தம் காலத்தில் தோன்றும் சிவப்பு, மஞ்சள், கருநீலம்/கருப்பு, வெள்ளை ஆகிய பீடங்களும் பாதங்களும் நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 19

स्वाङ्गान्मन्त्रैर् न्यसेद्गात्राण्यधर्मादीनि दिक्षु च तत्र पद्मञ्च सुर्यादिमण्डले त्रितयं गुणान्

மந்திரங்களால் தன் உடல் அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் அதர்மம் முதலிய (தோஷத் தத்துவங்கள்) திசைகளில் நிறுவ வேண்டும். அங்கே தாமரையையும், சூரிய முதலிய மண்டலங்களில் குணத்திரயத்தையும் வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

पूर्वादिपत्रे कामाद्या नवकं कर्णिकोपरि वामा ज्येष्ठा क्रमाद्रौद्रो काली कलविकारिणी

கிழக்குப் பக்க இதழிலிருந்து தொடங்கி காமா முதலிய ஒன்பது சக்திகளை இதழ்களில் நிறுவ வேண்டும்; மேலும் கர்ணிகையின் மேல் வரிசையாக வாமா, ஜ்யேஷ்டா, ரௌத்ரீ, காளி, கலவிகாரிணீ ஆகியவற்றை நியாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

बलविकारिणी चार्थ बलप्रमथनी तथा सर्वभूतदमनी च नवमी च मनोन्मनी

வலத்தை மாற்றும் பலவிகாரிணீ, மேலும் வலத்தை நசுக்கும் பலப்ரமதனீ; எல்லா உயிர்களையும் அடக்கும் சர்வபூததமனீ; ஒன்பதாம் சக்தி; மற்றும் மனத்தை உன்மன நிலைக்கு உயர்த்தும் மனோன்மனீ.

Verse 22

श्वेता रक्ता सिता पीता श्यामा वह्निनिभाषिता कृष्णारुणाश् च ताः शक्तीर्ज्वालारूपाः स्मरेत् क्रमात्

அந்த சக்திகளை வரிசையாக தியானிக்க வேண்டும்—வெள்ளை, சிவப்பு, சித (தூய வெண்மை), மஞ்சள், சியாமம், அக்னி போன்ற ஒளியுடையது, மற்றும் கருமை-செம்மை; இவற்றை ஜ்வாலாரூபமாக நினைக்க வேண்டும்.

Verse 23

अनन्तयोगपीठाय आवाह्याथ हृदब्जतः स्फटिकाभं चतुर्वाहुं फलशूलधरं शिवम्

பின்னர் அனந்த-யோகபீடத்தில் (பெருமானை) ஆவாஹனம் செய்து, இதயத் தாமரையிலிருந்து ஸ்படிகம் போன்ற வெண்கதிருடன், நான்கு கரங்களுடன், பலன் (வரம் அளிப்பது) மற்றும் திரிசூலம் தாங்கிய சிவனை அழைத்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 24

साभयं वरदं पञ्चवदंनञ्च त्रिलोचनम् पत्रेषु मुर्तयः पञ्च स्थाप्यास्तत्पुरुषादयः

அவரை அபயம் மற்றும் வரம் அளிப்பவர், ஐந்து முகங்களும் மூன்று கண்களும் உடையவர் என வர்ணிக்க வேண்டும்; மேலும் இலைகளில் தத்புருஷம் முதலிய ஐந்து மூர்த்திகளை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 25

पूर्वे तत्पुरुषः श्वेतो अघोरो ऽष्टभुजो ऽसिताः चतुर्वाहुमुखः पीताः सद्योजातश् च पश्चिमे

கிழக்கில் தத்புருஷன் வெண்நிறன். அகோரன் கருமைத் தோற்றம் உடையவன், எட்டுக் கரங்கள் உடையவன். (வடக்கில்) வாமதேவன் மஞ்சள் நிறன், நான்கு கரங்களும் தக்க முகமும் உடையவன்; மேற்கில் சத்யோஜாதன் இருக்கிறான்.

Verse 26

वामदेवः स्त्रीविलासी चतुर्वक्त्रभुजो ऽरुणः सौम्ये पञ्चास्य ईशाने ईशानः सर्वदः सितः

வாமதேவன் ஸ்த்ரீ-சக்தியின் விளையாட்டில் மகிழ்வான்; நான்கு முகமும் நான்கு கரங்களும் உடையவன், அருண நிறன் உடையவன். சௌம்ய ரூபத்தில் ஐந்து முகம்; ஈசான ரூபத்தில் வெண்நிற ஈசானன் அனைத்துச் சித்திகளையும் அளிப்பான்.

Verse 27

इष्टाङ्गानि यथान्यायमनन्तं सूक्ष्ममर्चयेत् सिद्धेश्वरं त्वेकनेत्रं पूर्वादौ दिश पूजयेत्

விதிப்படி விரும்பிய அங்கங்கள்/உபசாரங்களுடன் அனந்தனை நுண்ணிய முறையில் அர்ச்சிக்க வேண்டும். மேலும் கிழக்கு முதலிய திசைகளுடன் சேர்த்து ஒருகண் கொண்ட சித்தேஸ்வரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 28

एकरुद्रं त्रिनेत्रञ्च श्रीकण्ठञ्च शिखण्डिनम् ऐशान्यादिविदिक्ष्वेते विद्येशाः कमलासनाः

ஏகருத்ரன், திரிநேத்ரன், ஸ்ரீகண்டன், சிகண்டின்—இவர்கள் தாமரை ஆசனங்களில் அமர்ந்த வித்யேசர்கள்; ஈசான்யம் முதலான இடைத் திசைகளில் நிலைபெற்றுள்ளனர்.

Verse 29

श्वेतः पीतः सितो रक्तो धूम्रो रक्तो ऽरुणः शितः शूलाशनिशरेश्वासवाहवश् चतुराननाः

அவர்கள் வெள்ளை, மஞ்சள், வெளிர் (சித), சிவப்பு, புகைநிறம், மீண்டும் சிவப்பு, அருணம், மற்றும் கூர்மை/ஒளிமை (சித) என வர்ணிக்கப்படுகின்றனர். திரிசூலம், வஜ்ரம், அம்பு, வில், வாகனம் ஆகியவற்றைத் தாங்கிய நான்கு முக வடிவங்கள் இவை.

Verse 30

उमा वण्डेशनन्दीशौ महाकालो गणेश्वरः वृषो भृङ्गरिटिस्कन्दानुत्तरादौ प्रपूजयेत्

பின்னர் வடதிசையிலிருந்து தொடங்கி வரிசையாக உமா, வண்டேசன் மற்றும் நந்தீசன், மகாகாலன், கணேச்வரன், மேலும் வृष (நந்தின்), ப்ருங்கரிடி, ஸ்கந்தன் ஆகியோரைக் விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 31

कुलिशं शक्तिदण्डौ च खड्गपाशध्वजौ गदां शूलं चक्रं यजेत् पद्मं पूव्वादौ देवमर्च्य च

வஜ்ரம், சக்தி மற்றும் தண்டம்; கத்தி, பாசம் மற்றும் த்வஜம்; கதா, சூலம் மற்றும் சக்கரம்; மேலும் பத்மம்—இவற்றை கிழக்கு முதலிய திசைகளில் உரிய இடங்களில் வழிபட்டு, பின்னர் தெய்வத்தையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 32

ततो ऽधिवासितं शिष्यं पाययेद्गव्यपञ्चकम् आचान्तं प्रोक्ष्ये नेत्रान्तैर् नेत्रे नेत्रेण बन्धयेत्

பின்னர் அதிவாசத்தில் வைத்துள்ள சீடனுக்கு கவ்யபஞ்சகத்தை அருந்தச் செய்ய வேண்டும். அவன் ஆச்சமனம் செய்த பின் நீரால் ப்ரோட்சணம் செய்து, கண்களின் மூலைகளைத் தொட்ந்து ‘நேத்ர’ மந்திர/விதியால் ஒவ்வொரு கணையும் பந்தனம் செய்து பாதுகாக்க வேண்டும்।

Verse 33

द्वारं प्रवेशयेच्छिप्यं मण्डपस्याथ दक्षिणे सासनादिकुशासीनं तत्र संशोधयेद्गुरुः

சீடனை வாசல் வழியாக உள்ளே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். பின்னர் மண்டபத்தின் தெற்குப் பகுதியில், ஆசனம் மற்றும் குசா புல்லின் மீது அமரச் செய்து, அங்கேயே குரு விதிக்கப்பட்ட ஸம்ஶோதன (சுத்தி/சோதனை) கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 34

आदितत्त्वानि संहृत्य परमार्थे लयः क्रमात् पुनरुत्पादयेच्छिष्यं सृष्टिमार्गेण देशिकः

ஆதி தத்துவங்களைச் சுருக்கி, படிப்படியாக பரமார்த்தத்தில் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் தேசிகன் (தீக்ஷா-குரு) ஸ்ருஷ்டி-மார்க்கத்தால் சீடனை மீண்டும் உற்பத்தி/மறுஉருவாக்கம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

न्यासं शिष्ये ततः कृत्वा तं प्रदक्षिणमानयेत् पश्चिमद्वारमानीय क्षेपयेत् कुसुमाञ्जलिम्

பின்னர் சீடனின் மீது மந்திர-ந்யாசம் செய்து, அவனைப் புனித இடத்தைச் சுற்றிப் பிரதட்சிணம் செய்யச் செய்ய வேண்டும். மேற்குத் துவாரத்திற்குக் கொண்டு சென்று மலரஞ்சலியைச் செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

यस्मिन् पतन्ति पुष्पाणि तन्नामाद्यं विनिर्दिशेत् पार्श्वेयागभुवः खाते कुण्डे सन्नभिमेखले

மலர்கள் எங்கு விழுகின்றனவோ அந்த இடம்/பெயரை முதலில் நிர்ணயித்து அறிவிக்க வேண்டும். இது பக்க யாகபூமியில், நாபி-குறியும் மேகலா-வட்ட எல்லையும் உடைய தோண்டப்பட்ட குண்டத்தில் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 37

शिवाग्निं जनयित्वेष्ट्वा पुनः शिष्येण चार्चयेत् ध्यानेनात्मनिभं शिष्यं संहृत्य प्रलयः क्रमात्

சிவாக்னியை உருவாக்கி வழிபட்டு, பின்னர் சீடனாலும் மீண்டும் அதையே அர்ச்சிக்கச் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் தியானத்தால் சீடனைத் தன்னுடன் ஒன்றுபோல ஆக்கி உள்இழுத்தினால், வரிசையாகப் பிரளயக் கிரமம் நிகழ்கிறது.

Verse 38

पुनरुत्पाद्य तत्पाणौ दद्याद्दर्भांश् च मन्त्रितान् पृथिव्यादीनि तत्त्वानि जुहुयाद्धृदयादिभिः

மீண்டும் (சடங்கு-சக்தியை) உருவாக்கி, அவன் கையில் மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட தர்பைப் புல்லை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் ஹ்ருதய முதலிய அங்க மந்திரங்களால் பூமி முதலான தத்துவங்களை அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

कमलानना इति ञ सन्धादिमेखले इति ख एकैकस्य शतं हुत्वा व्योममूलेन होमयेत् हुत्वा पूर्णाहुतिं कुर्यादस्त्रेणाष्टाहुतीर्हुनेत्

“கமலானனா” (ஞ) மற்றும் “ஸந்தாதிமேகலே” (க) எனும் பீஜ-சூத்திரங்களால் ஒவ்வொன்றுக்கும் நூறு நூறு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். பின்னர் “வ்யோம-மூல” மந்திரத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். இறுதியில் பூர்ணாஹுதி செய்து, அஸ்த்ர மந்திரத்தால் எட்டு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 40

प्रायश्चित्तं विशुद्ध्यर्थं ततः शेषं समापयेत् कुम्भं समन्त्रितं प्रार्च्य शिशुं पीठे ऽभिषेचयेत्

தூய்மைக்காக முதலில் பிராயச்சித்தச் சடங்கை செய்து, பின்னர் மீதமுள்ள முறையை நிறைவேற்ற வேண்டும். மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்திய கலசத்தை முறையாகப் பூஜித்து, பீடத்தில் அமர்ந்த குழந்தைக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

शिष्ये तु समयं दत्वा स्वर्णाद्यैः स्वगुरुं यजेत् दीक्षा पञ्चाक्षरस्योक्ता विष्ण्वादेरेवमेव हि

சிஷ்யனுக்கு முதலில் சமயவிரதத்தை அளித்து, பொன் முதலிய தானங்களால் தன் குருவை வழிபட வேண்டும். பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தின் தீட்சை கூறப்பட்டுள்ளது; விஷ்ணு முதலியவர்களுக்கும் இதே முறையே பொருந்தும்.