Adhyaya 367

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सामान्यनामलिङ्गानि नाम षट्षष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ सप्तषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नित्यनैमीत्तिकप्राकृतप्रलयाः अग्निर् उवाच चतुर्विधस्तु प्रलयो नित्यो यः प्राणिनां लयः सदा विनाशो जातानां ब्राह्मो नैमित्तिको लयः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘பொதுப் பெயர்கள் மற்றும் அவற்றின் பாலினங்கள்’ எனும் 366ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 367ஆம் அத்தியாயம் ‘நித்ய, நைமித்திக, பிராக்ருதப் பிரளயங்கள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—பிரளயம் நான்கு வகை. ‘நித்ய’ பிரளயம் என்பது உயிரினங்களின் இடையறாத பிராணலயம்; பிறந்தவர்களின் தொடர்ந்த அழிவு. ‘நைமித்திக’ பிரளயம் என்பது பிரம்மாவைச் சார்ந்த (காலாந்தர) லயம்.

Verse 2

चतुर्युगसहस्रान्ते प्राकृतः प्राकृतो लयः लय आत्यन्तिको ज्ञानादात्मनः परमात्मनि

நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சியின் முடிவில் வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சத்திற்கு ‘பிராக்ருத’ (இயற்கை) பிரளயம் நிகழ்கிறது. ஆனால் ‘ஆத்யந்திக’ பிரளயம் என்பது விடுதலை தரும் ஞானத்தால் ஜீவாத்மா பரமாத்மாவில் லயமடைவதே.

Verse 3

नैमित्तिकस्य कल्पान्ते वक्ष्ये रूपं लयस्य ते चतुर्युगसहस्रान्ते क्षीणप्राये महीतले

கல்பத்தின் முடிவில் நிகழும் நைமித்திகப் பிரளயத்தின் வடிவத்தை உனக்கு நான் கூறுவேன்—நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சியின் முடிவில் பூமித்தளம் ஏறத்தாழ சோர்ந்து வறண்டுபோனபோது.

Verse 4

अनावृष्टिरतीवोग्रा जायते शतवार्षिकी ततः सत्त्वक्षयः स्याच्च ततो विष्णुर्जगत्पतिः

மிகக் கொடிய மழையின்மை நூறு ஆண்டுகள் ஏற்படுகிறது. அதனால் உயிர்களின் சத்துவ-வலிமை சிதைகிறது; பின்னர் உலகநாதன் விஷ்ணு (அடுத்த நிகழ்வை) இயக்குகிறார்.

Verse 5

स्थितो जलानि पिवति भानोः सप्तसु रश्मिषु भूपातालसमुद्रादितोयं नयति संक्षयं

சூரியனின் ஏழு கதிர்களில் நிலைத்து அவன் (சூரியன்) நீர்களை அருந்துகிறான்; பூமி, பாதாளம், சமுத்திரம் முதலியவற்றிலிருந்து நீரை இழுத்து குறைவடையச் செய்கிறான், அதாவது ஆவியாக்குகிறான்.

Verse 6

ततस्तस्यानुभावेन तोयाहारोपवृंहिताः त एव रश्मयः सप्त जायन्ते सप्त भास्कराः

அப்போது அவன் அனுபாவத்தால், நீரையே உணவாகக் கொண்டு வளர்ந்த அதே கதிர்கள் ஏழாகப் பிரிகின்றன; அதனால் ஏழு பாஸ்கரர்கள் (சூரிய வடிவங்கள்) தோன்றுகின்றனர்।

Verse 7

दहन्त्य् अशेषं त्रैलोक्यं सपातालतलं द्विज कूर्मपृष्ठसमा भूः स्यात्ततः कालाग्निरुद्रकः

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! அவன் பாதாளத் தளத்துடன் கூடிய முழு த்ரைலோகியத்தையும் எஞ்சாமல் எரிக்கிறான்; அப்போது பூமி ஆமை முதுகுபோல் சமமாகிறது; பின்னர் காலாக்னி-ருத்ரன் தோன்றுகிறான்।

Verse 8

शेषाहिश्वाससम्पातात् पातालानि दहत्यधः पातालेभ्यो भुवं विष्णुर्भुवः स्वर्गं दहत्यतः

சேஷ நாகத்தின் மூச்சின் பேரோட்டத்தால் கீழுள்ள பாதாளங்கள் எரிகின்றன; பாதாளங்களிலிருந்து விஷ்ணு பூமியை, பூமியிலிருந்து சொர்க்கத்தையும் எரிக்கிறான்।

Verse 9

अम्बरीषमिवाभाति त्रैलोक्यमखिलं तथा ततस्तापरीतास्तु लोकद्वयनिवासिनः

இவ்வாறு முழு த்ரைலோகியமும் உலைபோல் எரிந்து ஒளிர்ந்தது; அப்போது இரு உலகங்களின் வாசிகள் கடும் வெப்பத்தால் வாட்டமடைந்தனர்।

Verse 10

गाचन्ति ते महर्लोकं महर्लोकाज्जनं ततः रुद्ररूपी जगद्दग्ध्वा मुखनिश्वासतो हरेः

அவர்கள் மகர்லோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; மகர்லோகத்திலிருந்து பின்னர் ஜனலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர். ஹரி ருத்ர வடிவம் கொண்டு, வாயிலிருந்து வெளிவரும் நிச்வாசத்தால் உலகத்தை எரிக்கிறான்।

Verse 11

उत्तिष्टन्ति ततो मेधा नानारूपाः सविद्युतः शतं वर्षाणि वर्षन्तः शमयन्त्यग्निमुत्थितम्

அப்போது பல வடிவங்களுடன் மின்னல் ஒளிரும் மேகங்கள் எழுகின்றன. அவை நூறு ஆண்டுகள் மழை பொழிந்து எழுந்த தீயை அணைக்கின்றன.

Verse 12

सप्तर्षिस्थानमाक्रम्य स्थिते ऽम्भसि शतं मरुत् मुखनिश्वासतो विष्णोर्नाशं नयति तान्घनान्

நீர் சப்தரிஷி-மண்டலப் பகுதியை ஆக்கிரமித்து நிலைத்தபோது, விஷ்ணுவின் வாய்நிச்வாசத்திலிருந்து தோன்றிய நூறு மருதர்கள் அந்த மேகங்களை அழிவுக்குக் கொண்டு செல்கின்றனர்.

Verse 13

वायुं पीत्वा हरिः शेषे शेते चैकार्णवे प्रभुः ब्रह्मरूपधरः सिद्धैर् जलगैर् मुनिभिस्तुतः

வாயுவை உறிஞ்சி, ஆண்டவன் ஹரி ஒரே பேர்கடலில் சேஷன் மீது பள்ளிகொள்கிறான். பிரம்ம ரூபம் தாங்கி, சித்தர்களாலும் நீர்வாழ் முனிவர்களாலும் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 14

आत्ममायामयीं दिव्यां योगनिद्रां समास्थितः आत्मानं वसिदेवाख्यं चिन्तयन्मधुसूदनः

மதுசூதனன் தன் சொந்த மாயையால் ஆன தெய்வீக யோகநித்திரையில் நிலைத்து, வாசுதேவ எனப்படும் தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தைத் தியானிக்கிறான்.

Verse 15

कल्पं शेते प्रबुद्धो ऽथ ब्रह्मरूपी सृजत्य् असौ द्विपरार्धन्ततो व्यक्तं प्रकृतौ लीयते द्विज

அவன் ஒரு கல்பம் முழுவதும் யோகப் பள்ளியில் துயில்கிறான்; பின்னர் விழித்து பிரம்ம ரூபம் கொண்டு படைப்பை உருவாக்குகிறான். ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, இரண்டு பரார்த்தங்களின் முடிவில் வெளிப்பட்ட உலகம் பிரகிருதியில் லயமாகிறது.

Verse 16

स्थानात् स्थानं दशगुणमेकस्माद्गुण्यते स्थले ततो ऽष्टादशमे भागे परार्धमभिधीयते

ஒரு இடமதிப்பிலிருந்து அடுத்த இடமதிப்பிற்கு எண்ணிக்கை பத்துமடங்கு பெருகுகிறது; மேலும் அதிலிருந்து பதினெட்டாம் பிரிவில் ‘பரார்த்த’ எனும் அலகு கூறப்படுகிறது।

Verse 17

परार्धं द्विगुणं यत्तु प्राकृतः प्रलयः स्मृतः अनावृष्ट्याग्निसम्पर्कात् कृते संज्वलने द्विज

பரார்த்தத்தின் இருமடங்கு ‘பிராக்ருதப் பிரளயம்’ என நினைக்கப்படுகிறது. ஓ இருபிறப்பனே, மழையின்மை மற்றும் அக்னி-தொடர்பால் தீப்பற்றல் நிகழும்போது அந்தப் பிரளயம் ஏற்படும்।

Verse 18

महदादेर्विकारस्य विशेषान्तस्य संक्षये कृष्णेच्छाकारिते तस्मिन् सम्प्राप्ते प्रतिसञ्चरे

மஹத் முதலாக விசேஷங்கள் வரை உள்ள விகாரம் க்ஷயமடைந்து லயமுறும் போது—கிருஷ்ணனின் இச்சையால் நிகழும் அந்தப் பிரதிசஞ்சாரம் வந்தடைந்தால்—

Verse 19

आपो ग्रसन्ति वै पूर्वं भूमिर्गन्धादिकं गुणं आत्मगन्धात्ततो भूमिः प्रलयत्वाय कल्पते

முதலில் நீர், பூமியின் மணம் முதலான குணங்களை விழுங்குகிறது; பின்னர் தன் மணம் இழந்த பூமி பிரளயத்திற்கு தகுதியடைகிறது।

Verse 20

रसात्मिकाश् च तिष्ठन्ति ह्य् आपस्तासां रसो गुणः पीयते ज्योतिषा तासु नष्टास्वग्निश् च दीप्यते

நீர் ரசாத்மகமாக நிலைத்திருக்கும்; அதன் குணம் ‘ரசம்’. அந்த ரசம் ஜ்யோதி (தேஜஸ்) மூலம் குடிக்கப்படுகிறது; நீர் குன்றியபோது அக்னி தீவிரமாக எரிகிறது।

Verse 21

ज्योतिषो ऽपि गुणं रूपं वायुर्ग्रसति भास्करं नष्टे ज्योतिषि वायुश् चबली दोधूयते महान्

வாயு ஒளியின் குணமும் தோற்றமும் கூட விழுங்கி, சூரியனையும் மூடுகிறது. ஒளி அழிந்தபின் அந்த மகாபல வாயு மிகுந்த வலிமையுடன் எழுந்து சுழன்று அலைகிறது.

Verse 22

वायोरपि गुणं स्पर्शमाकाशं ग्रसते ततः वायौ नष्टे तु चाकाशन्नीरवं तिष्ठति द्विज

பின்பு ஆகாசம் வாயுவின் குணமான ‘ஸ்பரிசம்’ என்பதையும் விழுங்குகிறது. வாயு அழிந்தபின், ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, ஆகாசம் ஒலியற்றதாக நிலைத்து நிற்கிறது.

Verse 23

आकाशस्याथ वै शब्दं भूतादिर्ग्रसते च खं अभिमानात्मकं खञ्च भूतादिं ग्रसते महान्

பின்பு ஆகாசத்தின் குணமான ‘சப்தம்’ பூதாதியில் (மூலக் காரணத்தில்) லயமாகிறது; பூதாதி ஆகாசத்தையும் விழுங்குகிறது. அதன் பின் அபிமானஸ்வரூபமான அகங்காரத் தத்துவம் அந்த ஆகாசத்தை விழுங்குகிறது; பின்னர் மகத் பூதாதியையும் விழுங்குகிறது.

Verse 24

भूमिर्याति लयञ्चाप्सु आपो ज्योतिषि तद्ब्रजेत् वायौ वायुश् च खे खञ्च अहङ्कारे लयं स च

பூமி நீரில் லயமடைகிறது; நீர் ஜ்யோதி/தீயில் சேர்கிறது. ஜ்யோதி வாயுவில் லயமாகிறது; வாயு ஆகாசத்தில்; ஆகாசம் தானே அகங்காரத்தில் லயமடைகிறது.

Verse 25

महात्तत्वे महान्तञ्च प्रकृतिर्ग्रसते द्विज व्यक्ताव्यक्ता च प्रकृतिर्व्यक्तस्याव्यक्तके लयः

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, பிரகృతి மகத்தத்துவத்தையும் ‘மகான்’ எனும் மாபெரும் தத்துவத்தையும் இரண்டையும் விழுங்குகிறது. வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆகிய இரு நிலைகளுடைய அந்தப் பிரகுதியிலேயே வெளிப்பட்டது மறைந்ததில் லயமடைகிறது.

Verse 26

पुमाने काक्षरः शुद्धः सो ऽप्यंशः परमात्मनः प्रकृतिः पुरुषश् चैतौ लीयेते परमात्मनि

புருஷன் (சைதன்யம்) அழிவற்றவன், தூயவன்; அவனும் பரமாத்மாவின் அங்கமே. பிரக்ருதி மற்றும் புருஷன்—இருவரும் இறுதியில் பரமாத்மனில் லயமாகின்றனர்.

Verse 27

न सन्ति यत्र सर्वेशे नामजात्यादिकल्पनाः सत्तामात्रात्मके ज्ञेये ज्ञानात्मन्यात्महः परे

அந்த சர்வேசுவரனில் பெயர், ஜாதி முதலிய கற்பனைகள் இல்லை. அறியத்தக்கது ‘சத்தாமாத்திர’ இயல்பே; தூய ஞானஸ்வரூபமான அந்த பரமத்தில், அறியாமையால் ஆத்மாவை அழிப்போர் நிலைபெறார்.