Adhyaya 366

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे क्षत्रविट्शीद्रवर्गा माम पञ्चषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षट्षष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः सामान्यनामलिङ्गानि अग्निर् उवाच सामान्यान्य् अथ वक्ष्यामि नामलिङ्गानि तच्छृणु सुकृती पुण्यवान् ध्नयो महेच्छस्तु महाशयः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்ர வர்க்கங்கள்’ எனும் 365ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 366ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது—‘பொதுப் பெயருருக்கள் மற்றும் அவற்றின் இலிங்கங்கள்’. அக்னி கூறினார்—இப்போது பொதுப் பெயர்களையும் அவற்றின் இலிங்கங்களையும் விளக்குகிறேன்; கேளுங்கள்—‘சுக்ருதி’, ‘புண்யவான்’, ‘தன்ய’, ‘மஹேச்ச’, ‘மஹாசய’ போன்றவை।

Verse 2

प्रवीणनिपुणाभिज्ञविज्ञनिष्णातशिक्षिताः स्युर्वदान्यस्थूललक्षदानशौण्डा बहुप्रदे

அவர்கள் தேர்ச்சியுடையோர், நிபுணர், அனுபவமிக்கோர், அறிஞர், துறையில் நன்கு பயிற்சி பெற்றோர், நன்றாகக் கல்வியுற்றோர் ஆக வேண்டும்; தாராள தானியர் ஆக வேண்டும், லட்சம் மதிப்புள்ள பெருந்தானங்களைத் துணிவுடன் வழங்குவோர் ஆக வேண்டும், மேலும் மிகுதியாக வழங்குவோர் ஆக வேண்டும்।

Verse 3

कृती कृतज्ञः कुशल आसक्तोद्युक्त उत्सुकः इभ्य आढ्यः परिवृढो ह्य् अधिभूर्नायको ऽधिपः

அவர் திறமையுடையவர், சாதித்தவர்; நன்றியறிவாளர், நிபுணர். பற்றுடன் இருந்தாலும் செயலில் உற்சாகமுடையவர், ஆவலாளர். அவர் குலீனர், செல்வந்தர், முதிர்ந்த அனுபவசாலி; உண்மையில் பரம அரசன்—நாயகன், அதிபதி.

Verse 4

लक्ष्मीवान् लक्ष्मणः श्रीलः स्वतन्त्रः स्वैर्यपावृतः खलपूः स्याद्वहुकरो दीर्घसूत्रश्चिरक्रियः

செல்வம் உடையவன் ‘லக்ஷ்மீவான்’; நல்விளக்குறிகள் உடையவன் ‘லக்ஷ்மண’; ஒளிமிகு/ஸ்ரீமான் ‘ஸ்ரீல’. சுயாதீனமாகச் செய்பவன் ‘ஸ்வதந்திர’; சுயஇச்சையால் மூடப்பட்டவன் ‘ஸ்வைர்யபாவ்ருத’. தீயவன் ‘கலபூ’; பல பணிகள் செய்வவன் ‘பஹுகர’; காரியத்தை நீட்டிப்பவன் ‘தீர்கஸூத்ர’; மெதுவாகச் செய்பவன் ‘சிரக்ரிய’.

Verse 5

जाल्मो ऽसमीक्ष्यकारी स्यात् कुण्ठो मन्दः क्रियासु यः कर्मशूरः कर्मठः स्याद्भक्षको घस्मरो ऽद्मरः

‘ஜால்ம’ என்பது சிந்திக்காமல் செயல் செய்வவன். ‘குண்ட’ என்பது பணிகளில் மந்தமாகவும் சோம்பலாகவும் இருப்பவன். ‘கர்மசூர’ மற்றும் ‘கர்மட’ என்பது பணியில் வீரமும் உழைப்பும் உடையவன். ‘பக்ஷக’, ‘கஸ்மர’, ‘அத்மர’—இவை எல்லாம் பேராசையுடன் விழுங்கும் உண்ணுபவனை குறிக்கும்.

Verse 6

लोलुपो गर्धलो गृध्रुर्विनीतप्रश्रितौ तथा धृष्टे धृष्णुर्वियातश् च निभृतः प्रतिभान्विते

‘பேராசை உடையவன்’ என்பதற்கு ‘லோலுப’, ‘கர்தல’, ‘கிருத்ரு’ என்ற சொற்கள். அதுபோல் பணிவும் நற்பண்பும் உடையவன் ‘வினீத’, ‘ப்ரஷ்ரித’. ‘த்ருஷ்ட’, ‘த்ருஷ்ணு’ துணிச்சலான/அஞ்சாதவன்; ‘வியாத’ சென்றுவிட்டவன்; ‘நிப்ருத’ அடக்கமான அமைதியாளர்; ‘ப்ரதிபான்வித’ பிரகாசமான அறிவுடையவன்.

Verse 7

प्रगल्भो भीरुको भीरुर्वन्दारुरभिवादके भूष्णुर्भविष्णुर्भविता ज्ञाता विदुरबिन्दुकौ

அவர் தன்னம்பிக்கையுடன் திகழும் துணிவாளர்; தீயோருக்கு ‘பீருக’, ‘பீரு’ என—அச்சம் உண்டாக்குபவராகவும் அச்சத்தின் காரணமாகவும் தோன்றுகிறார். அவர் வணக்கத்திற்குரியவர், மரியாதையுடன் வாழ்த்தப்பட வேண்டியவர். அவர் அலங்காரமாகத் திகழும் ஆண்டவன்; ஆகிறவர், ஆகவிருப்பவர், ஆகுதலின் காரணமும். அவர் அறிந்தவன்; ‘விதுர’—ஞானி; ‘அபிந்துக’—புள்ளியற்ற, களங்கமற்ற, நிருபாதி.

Verse 8

मत्तशौण्डोत्कटक्षीवाश् चण्डस्त्वत्यन्तकोपनः देवानञ्चति देवद्र्यङ्विश्वद्र्यङ्विश्वगञ्चति

‘மத்த’, ‘சௌண்ட’, ‘உத்கட’, ‘க்ஷீவ’ என்ற சொற்கள் மிகுந்த மதமயக்கம்/உக்கிர நிலையிலுள்ள ஒருவரைக் குறிக்கும். ‘சண்ட’ என்பது அளவிறந்த கோபமுடையவன். ‘தேவாநஞ்சதி’ என்பது தேவர்களிடையே நடமாடுபவன்; அதுபோல் ‘தேவத்ர்யங்’, ‘விச்வத்ர்யங்’, ‘விச்வக’ என்பவை எல்லாத் திசைகளிலும் எங்கும் செல்வோனைச் சுட்டும்.

Verse 9

यः सहाञ्चति स सध्र्यङ् स तिर्यङ् यस्तिरो ऽञ्चति वाचोयुक्तिः पटुर्वाग्मी वावदूकश् च वक्तरि

ஒரே திசையில் உடன் செல்வவன் ‘சத்ர்யங்’; குறுக்காக/திரியகமாகச் செல்வவன் ‘திர்யங்’; விலகி வளைந்து செல்வவன் ‘திரோ’ஞ்சதி’. பேச்சாளனில் ‘வாசோயுக்தி’ என்பது சொற்றொடர் அமைப்பின் பொருத்தம்; ‘படு’ என்பது வாக்குத் திறன்; ‘வாக்மீ’ என்பது வாக்காற்றல்; ‘வாவதூக’ என்பது அதிகம் பேசுபவன்.

Verse 10

स्याज्जल्पकस्तु वाचालो वाचाटो बहुगर्ह्यवाक् अपध्वस्तो धिक्कृतः स्याद्बद्धे कीलितसंयतौ

அதிகம் பேசும் ஒருவனை ‘ஜல்பக’, ‘வாசால’, ‘வாசாட’ என அழைப்பர்—அவனது பேச்சு மிக நிந்தைக்குரியது. அவமதிக்கப்பட்டவன் ‘அபத்வஸ்த’ அல்லது ‘திக்க்ருத’. கட்டுப்படுத்தப்பட்ட/கட்டப்பட்டவனுக்கு ‘கீலித’ மற்றும் ‘ஸம்யத’ என்ற சொற்கள் உண்டு.

Verse 11

वरणः शब्दनो नान्दीवादी नान्वीकरः समाः व्यसनार्तोपरक्रौ द्वौ बद्धे कीलितसंयतौ

‘வரண’, ‘சப்தன’, ‘நாந்தீவாதி’, ‘நான்வீகர’ ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று இணையான (பரியாய) சொற்கள். அதுபோல் ‘வ்யஸனார்த’ மற்றும் ‘உபரக்ரௌ’ என்பதும் இணைச் சமச்சொற்கள்; மேலும் ‘பத்த’ என்ற பொருளில் ‘கீலித’ சமச்சொல், ‘ஸம்யத’வும் அதேபோல் மற்றொரு இணைச் சொல்லால் குறிக்கப்படுகிறது.

Verse 12

विहिस्तव्याकुलौ तुल्यौ नृशंसक्रूरघातुकाः पापो धूर्तो वञ्चकः स्यान्मूर्खे वैदेहवालिशौ

‘விஹிஸ்த’ மற்றும் ‘ஆகுல’ சமமான சொற்கள். ‘ந்ருஷம்ஸ’, ‘க்ரூர’, ‘காதுக’ என்பவை இரக்கமற்ற கொடிய கொலையாளியைச் சுட்டும். ‘பாப’, ‘தூர்த்த’, ‘வஞ்சக’ என்பவை பாவி, தந்திரக்காரன், ஏமாற்றுபவன் என்பதற்குப் பயன்படும். மூடனுக்கு ‘வைதேஹ’ மற்றும் ‘வாலிச’ என்ற சொற்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 13

कदर्ये कृपणक्षुद्रौ मार्गणो याचकार्थिनौ अहङ्कारवानहंयुः स्याच्छुभंयुस्तु शुभान्वितः

‘கதர்ய’ என்பது கஞ்சன்; ‘க்ருபண’ மற்றும் ‘க்ஷுத்ர’ என்பது துச்சமும் நீசமும் உடையவன். ‘மார்கண’ என்பது லாபத்திற்காகத் தேடுபவன்; ‘யாசக’ மற்றும் ‘அர்த்தின்’ என்பது பிச்சை கேட்பவன், செல்வத்தை விரும்புபவன். ‘அஹங்காரவான்’ பெருமை கொண்டவன்; ‘அஹம்யுஃ’ தன்னைப் புகழ்பவன். ‘சுபம்யுஃ’ சுபப் பண்புகள் உடையவன்.

Verse 14

कान्तं मनोरमं रुच्यं हृद्याभीष्टे ह्य् अभीप्सिते असारं फल्गु शून्यं वै मुख्यवर्यवरेण्यकाः

அது கவர்ச்சியுடனும் இனிமையுடனும் ருசிகரமாயும் இதயத்தை ஈர்ப்பதாயும்—இச்சைக்குரியதும் நாடப்படுவதுமானதாக இருந்தாலும்—அது சாரமற்றது, அற்பமானது, வெறுமையானது; என முதன்மை, சிறந்த, வணங்கத்தக்க அறிஞர்கள் தீர்மானிக்கின்றனர்.

Verse 15

श्रेयान् श्रेष्ठः पुष्कलः स्यात्प्राग्र्याग्र्यग्रीयमग्रिमं वड्रोरु विपुलं पीनपीव्नी तु स्थूलपीवरे

‘ஸ்ரேயான்’, ‘ஸ்ரேஷ்ட’, ‘புஷ்கல’ என்பவை “மேன்மை/சிறப்பு” என்ற பொருளில். ‘ப்ராக்ர்ய’, ‘அக்ர்ய’, ‘அக்ரீய’, ‘அக்ரிம’ என்பவை “முன்னணி/முதல்” எனக் குறிக்கும். ‘வட்ரோரு’ மற்றும் ‘விபுல’ “பரந்த/விரிந்த” என்று. ‘பீன’, ‘பீவ்னீ’ “மாம்சல/புஷ்டி”, ‘ஸ்தூல’, ‘பீவர’ “பெருத்த/கொழுத்த” என்பதற்கு பயன்படும்.

Verse 16

स्तोकाल्पक्षुल्लकाः सूक्ष्मं श्लक्ष्णं दभ्रंकृशन्तनु मात्राकुटीलवकणा भूयिष्ठं पुरुहं पुरु

அவர்கள் ஸ்தோக, அல்ப, க்ஷுல்லக—அதாவது சிறிய உடற்கட்டுடன்—மிகச் சிறிய, மென்மையான, குறைந்த மாம்சம் உடைய, ஒல்லியான உடலினர். அவர்களின் அளவுகள் சீரற்றும் வளைந்தும் இருக்கும்; முடி நுண்மையாகவும் சுருண்டதாகவும் இருக்கும். இத்தகைய பண்புகள் பலரிடத்தில் அதிகமாகக் காணப்படும்.

Verse 17

अखण्डं पूर्णसकलमुपकण्ठान्तिकाभितः समीपे सन्निधाभ्यासौ नेदिष्टं सुसमीपकं

‘அகண்ட’ என்பது இடைவெளியற்ற முழுமை; ‘பூர்ண’ என்பது எல்லாப் பகுதிகளும் உடைய நிறைவு. ‘உபகண்ட’, ‘ஆந்திக’, ‘அபிதஃ’ என்பவை அருகாமையைச் சொல்கின்றன; ‘ஸமீப’ என்பது நெருக்கம். ‘ஸன்னிதி’ மற்றும் ‘அப்யாஸ’ என்பது நேரடியான நெருங்கிய இருப்பு/சான்னித்யம். ‘நேதிஷ்ட’ என்பது மிக அருகிலானது; ‘ஸு-ஸமீபக’ என்பது மிகவும் அருகில்.

Verse 18

सुदूरे तु दविष्ठं स्याद्वृत्तं निस्तलवर्तुले उच्चप्रांशून्नतोदग्रा ध्रुवो नित्यः सनातनः

அது மிகத் தொலைவில், மிகத் தூரமானதாக உள்ளது; மென்மையான வட்டத் தட்டுபோல் வட்டமாகும். உயர்ந்து மேலே எழும் சிகரமுடையதாக—துருவன் (துருவ நட்சத்திரம்) நிலையானவன், நித்தியன், சனாதனன்.

Verse 19

आविद्धं कुटिलं भुग्नं वेल्लितं वक्रमित्यपि पाठो ऽयं पुररुक्तिदोषेण दुष्टः चञ्चलं तरलञ्चैव कठोरं जठरं दृढं

‘ஆவித்தம்’, ‘குடிலம்’, ‘புக்னம்’, ‘வெல்லிதம்’, ‘வக்ரம்’—இவ்வகை பாடமும் புனருக்தி-தோஷத்தால் கெடுகிறது. அதுபோல குறைபாடான உச்சரிப்பு—அசைவு, மிகத் திரவம், கடுமை, ‘ஜடரம்’ (கழுத்துக் கனத்தது), மற்றும் உறுதி/கடின நிலை.

Verse 20

प्रत्यग्रो ऽभिनवो नव्यो नवीनो नूतनो नवः एकतानो ऽनन्यवृत्तिरुच्चण्डमविलम्बितं

அவர் எப்போதும் புதுமையானவர்—புதிதாய் எழுந்தவர், அபிநவம், புதியது, நவீனம், நூதனம். அவர் ஒரே நோக்கில் (ஏகதானம்) நிலைத்து, வேறு வழியில் சாயாதவர்; தீவிரப் பெருமையுடன், தாமதமின்றி செய்பவர்.

Verse 21

उच्चावचं नैकभेदं सम्बाधकलिलं तथा तिमितं स्तिमितं क्लिन्नमभियोगत्वभिग्रहः

‘உயர்வு-தாழ்வு’, ‘பல வகை’, ‘நெருக்கமும் குழப்பமும் உடையது’; மேலும் ‘திமிதம்’ (இருள்மயம்), ‘ஸ்திமிதம்’ (அசையாதது), ‘க்லின்னம்’ (நனைந்தது)—இவை பயன்பாட்டில் தொழில்நுட்பக் குறியீடுகளாக (அபியோக-அபிக்ரஹம்) ஏற்கப்படுகின்றன.

Verse 22

स्फातिर्वृद्धौ प्रथा ख्यातौ समाहारः समुच्चयः अपहारस्त्वपचयो विहारस्तु परिक्रमः

‘ஸ்பாதி’ என்பது வளர்ச்சி/அதிகரிப்பு. ‘ப்ரதா’ என்பது கீர்த்தி/புகழ். ‘ஸமாஹார’ என்பது தொகுப்பு, அதாவது சேர்க்கை. ‘அபஹார’ என்பது குறைவு/சுருக்கம். ‘விஹார’ என்பது பரிக்ரமம், அதாவது சுற்றிச் செல்வது.

Verse 23

प्रत्याहार उपादानं निर्हारो ऽभ्यवकर्षणं विघ्नो ऽन्तरायः प्रत्यूहः स्यादास्यात्वासना स्थितिः

‘ப்ரத்யாஹாரம்’ என்பது இந்திரியங்களை மீள இழுத்தல்; ‘நிர்ஹாரம்’ என்பது வெளியே இழுத்தெடுதல்; ‘அப்யவகர்ஷணம்’ என்பது விலக்கி இழுத்தல். ‘விக்னம்’ தடையாகும்; ‘அந்தராயம்’ இடையூறு; ‘ப்ரத்யூஹம்’ எதிர்தடை. ‘ஆஸ்யத்வம்’ அமர்ந்திருக்கும் நிலை; ‘ஆஸன-ஸ்திதி’ ஆசனத்தில் நிலைத்தன்மை.

Verse 24

सन्निधिः सन्निकर्षः स्यात्मंक्रमो दुर्गसञ्चरः उपलम्भस्त्वनुभवः प्रत्यादेशो निराकृतिः

‘ஸந்நிதி’ என்பது அண்மை; ‘ஸந்நிகர்ஷ’ என்பது நெருங்கிய தொடர்பு. ‘ஆத்மக்ரம’ என்பது உள்ளார்ந்த (சுய) வரிசை; ‘துர்கஸஞ்சர’ என்பது கடந்து செல்ல அரிதானது. ‘உபலம்ப’ என்பது நேரடி அனுபவம்; ‘ப்ரத்யாதேஷ’ என்பது எதிர்வாக்கால் மறுத்தல்; ‘நிராக்ருதி’ என்பது நிராகரிப்பு/நிஷேதம்.

Verse 25

परिरम्भःपरिष्वङ्गः संश्लेष उपगूहनं अनुमा पक्षहेत्वाद्यैर् डिम्बे भ्रमरविप्लवौ

‘பரிரம்ப’, ‘பரிஷ்வங்க’, ‘ஸம்ஷ்லேஷ’, ‘உபகூஹன’—இவை அணைதல் மற்றும் நெருங்கிய கட்டிப்பிடித்தலுக்கான பெயர்கள். அதுபோல ‘அனுமானம்’ என்பது ‘பக்ஷ’, ‘ஹேது’ முதலிய அங்கங்களுடன் கூறப்படுகிறது. மேலும் ‘டிம்ப’, ‘ப்ரமர’, ‘விப்லவ’ போன்ற சொற்கள் காவ்ய-சாஸ்திரத்தில் பாரிபாஷிக (தொழில்நுட்ப) சங்க்ஞைகளாக அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 26

असन्निकृष्तार्थज्ञानं शब्दाद्धि शाब्दमीरितं सादृश्यदर्शनात्तुल्ये बुद्धिः स्यादुपमानकं

இந்திரியங்களுக்கு நேரடியாக அருகில் இல்லாத பொருளைப் பற்றிச் சொற்களால் உண்டாகும் அறிவு ‘சாப்த-ப்ரமாணம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் ஒற்றுமையைப் பார்த்து ஒன்றை மற்றொன்றுக்கு ஒப்பாக அறியும் அறிவு ‘உபமான-ப்ரமாணம்’ ஆகும்.

Verse 27

कार्यं दृष्ट्वा विना नस्यादर्थापत्तिः परार्थधीः प्रतियोगिन्यागृहीते भुवि नास्तीत्यभावकः इत्यादिनामलिङ्गो हि हरिरुक्तो नृबुद्धये

விளைவைக் கண்டு, அவசியமான காரணத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் அது சாத்தியமில்லை எனத் தோன்றும் அறிவே ‘அர்த்தாபத்தி’. ‘பரார்த்ததீ’ என்பது பிறரை நம்ப வைக்க (ஹேது முதலிய வடிவில்) கூறப்படும் அறிவு. ‘ப்ரதியோகி’ அறியப்படாத நிலையில் “இங்கே தரையில் இல்லை” போன்ற வகையில் உண்டாகும் இல்லாமை-அறிவு ‘அபாவக’. அதுபோல மனித புத்திக்காக ஹரி (விஷ்ணு) ‘அலிங்க’ (அடையாளமற்றவன்) என வர்ணிக்கப்பட்டார்.