Adhyaya 364

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नृवर्गो नाम त्रिषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुःषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः ब्रह्मवर्गः अग्निर् उवाच वंशो ऽन्ववायो गोत्रं स्यात् कुलान्यभिजनान्वयौ मन्त्रव्याख्याकृदाचार्य आदेष्टा त्वध्वरे व्रती

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘ந்ருவர்க’ எனும் 363ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘ப்ரஹ்மவர்க’ எனும் 364ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்: ‘வம்சம்’ என்பது ‘அன்வவாயம்’—முன்னோர் தொடர்ச்சி; ‘கோத்திரம்’ என்பது குலவழி. ‘குலம்’ மற்றும் ‘அபிஜனான்வயம்’ உயர்குடிப் பிறப்பும் வம்சாவளியும் குறிக்கும். மந்திரங்களை விளக்கும் ஒருவர் ‘ஆசார்யர்’; யாகத்தில் விதி-நெறி அறிவுறுத்துபவர் ‘ஆதேஷ்டா’; மேலும் அந்த ‘அத்வர’ யாகத்தில் அவர் ‘வ்ரதீ’ (விரதம் கடைப்பிடிப்பவர்) ஆவார்.

Verse 2

यष्टा च यजमानः स्यात् ज्ञात्वारम्भ उपक्रमः सतीर्थ्याश् चैकगुरवः सभ्याः सामाजिकास् तथा

யஷ்டா யஜமானனே ஆக வேண்டும்; செயல் தொடக்கம் மற்றும் நடைமுறையை நன்கு அறிந்து கர்மத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். மேலும் சதீர்த்தியர், ஒரே குருவை உடைய சகஅத்தியாயிகள், சபையினர் மற்றும் சமூகப் பங்கேற்பாளர்களும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 3

सभासदः सभास्तारा ऋत्विजो याजकाश् च ते अध्वर्यूद्गातृहोतारो यजुःसामर्ग्विदः क्रमात्

அவர்கள் சபையினர் மற்றும் சபையின் ஒளிமிக்க தலைவர்கள்; மேலும் ரித்விஜர், யாஜகர். வரிசையாக அத்வர்யு, உத்காதா, ஹோதா—இவர்கள் முறையே யஜுஸ், சாமன், ரிக் வேதங்களில் தேர்ந்தோர்.

Verse 4

चषालो यूपकटकः समे स्थण्डिलचत्वरे आमिक्षा सा शृतोष्णे या क्षीरे स्याद्दधियोगतः

சஷாலம் என்பது யூபம் (யாகத் தூண்) உடைய கட்டகம்/வளையம். சமமான நிலத்தில் அமைக்கப்பட்ட ஸ்தண்டில-சத்வரத்தில் விதிப்படி வேதிகை அமையும். ஆமிக்ஷா என்பது சூடாகக் காய்ச்சிய பாலில் தயிர் சேர்த்ததால் உருவாகும் தயாரிப்பு.

Verse 5

पृषदाज्यं सदध्याज्ये परमान्नन्तु पायसम् उपाकृतः पशुरसौ यो ऽभिमन्त्र्य क्रतौ हतः

ப்ருஷதாஜ்யம் என்பது தயிர் கலந்த ஆஜ்யம் (நெய்); பரமாந்னம் என்பது பாயசம்—பாலில் சமைத்த அன்னம். மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து கிரதுவில் பலியிடப்படும் விலங்கு ‘உபாக்ருத’ எனப்படும்.

Verse 6

परम्पराकं समनं प्रोक्षणञ्च बधार्थकम् पूजा नमस्यापिचितिः सपर्यार्चार्हणाः समाः

‘பரம்பராக’, ‘சமன’, ‘ப்ரோக்ஷண’ என்பவை அடக்குதல்/கட்டுப்படுத்துதல் நோக்கில் செய்யப்படும் ப்ரோக்ஷண (புனிதத் தெளிப்பு) குறிக்கும் சொற்கள். ‘பூஜா’, ‘நமஸ்யா’, ‘அபசிதி’, ‘ஸபர்யா’, ‘அர்சா’, ‘அர்ஹணா’—இவை வழிபாடு மற்றும் மரியாதைச் செலுத்துதலின் இணைச்சொற்கள்.

Verse 7

वरिवस्या तु शुश्रूषा परिचर्याप्युपासनम् नियमो ब्रतमस्त्री तच्चोपवासादि पुण्यकम्

‘வரிவஸ்யா’ என்பது கவனமுடன் செய்யும் சேவை; ‘சுஷ்ரூஷா’ என்பது பக்தியுடன் அருகிருந்து மரியாதையாகப் பணிவிடை செய்தல்; ‘பரிசர்யா’வும் வழிபாட்டுருவான சேவையே. ‘நியமம்’ என்பது சமயக் கட்டுப்பாடு; ‘விரதம்’ என்பது உறுதியான நெறியனுஷ்டானம்; அது உபவாசம் முதலான புண்ணியச் செயல்களால் அமைந்தது.

Verse 8

मुख्यः स्यात् प्रथमः कल्पो ऽनुकल्पस्तु ततो ऽधमः कल्पे विधिक्रमौ ज्ञेयौ विवेकः पृथगात्मता

முக்கிய கல்பம் முதலாவதாகக் கருதப்பட வேண்டும்; அதன் பின் அனுகல்பம் அதைவிடத் தாழ்ந்தது. கல்பத்தில் அறிய வேண்டிய இரண்டு விதிக்ரமங்கள்—விவேகம் மற்றும் ஆத்மாவின் தனித்தன்மை (பிருதகாத்மதா).

Verse 9

संस्कारपूर्वं ग्रहणं स्यादुपाकरणं श्रुतेः भिक्षुः परिव्राट् कर्मन्दी पाराशर्यपि मस्करी

ஸ்ருதியின் (வேதத்தின்) ஏற்றுக்கொள்ளல்/பாடம் சாஸ்திரப்படி சுத்திகரணச் சடங்குகளுக்குப் பின் செய்யப்பட வேண்டும்; இதுவே வேதத்தின் ‘உபாகரணம்’ (ஆரம்பச் சடங்கு) எனப்படுகிறது. இதை பிக்ஷு, பரிவ்ராட், கர்மந்தி, பாராசர்யர் மற்றும் மஸ்கரீ ஆகியோரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 10

ऋषयः सत्यवचसःस्नातकश्चाप्लुतव्रती ये निर्जितेन्द्रियग्रामा यतिनो यतयश् च ते

சத்தியம் பேசும் ரிஷிகள், விதிப்படி ஸ்நாதகர்கள் (தீட்சை நிறைவு பெற்றோர்), இடையறாத விரதம் கடைப்பிடிப்போர், புலன்களின் கூட்டத்தை வென்றோர்—அவர்களே உண்மையில் யதிகள், உண்மையான முயற்சியுடைய துறவிகள்.

Verse 11

शरीरसाधनापेक्षं नित्यं यत् कर्म तद्यमः नियमस्तु स यत् कर्मानित्यमागन्तुसाधनम् स्याद् ब्रह्मभूयं ब्रह्मत्वं ब्रह्मसायुज्यमित्यपि

உடல் சாதனையை ஆதாரமாகக் கொண்டு எப்போதும் செய்யப்படும் செயல் ‘யமம்’. ‘நியமம்’ என்பது நிலையானதல்லாத செயல்; அது அவ்வப்போது/வெளிப்புற சாதனங்களால் நிறைவேறும். அதன் பயன் ‘பிரஹ்மபூயம்’ (பிரஹ்மனாகுதல்), ‘பிரஹ்மத்வம்’, ‘பிரஹ்மசாயுஜ்யம்’ (பிரஹ்மனுடன் ஒன்றுதல்) என்றும் கூறப்படுகிறது.