Adhyaya 173

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सर्वपापप्रायश्चित्ते पापनाशनस्तोत्रं नाम द्विसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ त्रिसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः प्रायश्चित्तं अग्निर् उवाच प्रायश्चित्तं ब्रह्णोक्तं वक्ष्ये पापोपशान्तिदं स्यात् प्राणवियोगफलो व्यापारो हननं स्मृतं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில், எல்லாப் பாவங்களுக்கான பிராயச்சித்தப் பிரிவில் ‘பாபநாசன ஸ்தோத்திரம்’ எனப்படும் நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது பிராயச்சித்தம் பற்றிய நூற்று எழுபத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—பிரம்மா உரைத்த, பாவத்தை அமைதிப்படுத்தும் பிராயச்சித்தத்தை நான் விளக்குகிறேன். உயிர்வாயு பிரிவு (மரணம்) விளைவிக்கும் செயல் ‘ஹனனம்’ (வதை) என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகிறது.

Verse 2

रागाद् द्वेषात् प्रमादाच्च स्वतः परत एव वा ब्राह्मणं घातयेद्यस्तु स भवेद्ब्रह्मघातकः

ஆசை, வெறுப்பு அல்லது அலட்சியம் காரணமாக—தானாகவோ பிறரால் செய்வித்தோ—ஒரு பிராமணனை கொல்லச் செய்தவன் பிரஹ்மகாதகன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 3

बहूनामेककार्याणां सर्वेषां शस्त्रधारिणां यद्येको घातकस्तत्र सर्वे ते घातकाः स्मृताः

பல ஆயுததாரர்கள் ஒரே கூட்டு செயலில் ஈடுபட்டிருக்க, அவர்களில் ஒருவன் அங்கே கொலையாளியாக ஆனாலும், அனைவரும் கொலையாளிகள் என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகிறது.

Verse 4

आक्रोशितस्ताडितो वा धनैव्वा परिपीडितः ततः कर्माणीति ख , ग , घ , छ च यमुद्दिश्य त्यजेत् प्राणांस्तमाहुर्ब्रह्मघातकं

ஒருவன் அவமதிப்பு, அடிதடி அல்லது பணவலிமையால் ஒடுக்கப்பட்டு—முன்னர் கூறிய செயல்களை காரணமாகக் கொண்டு—தன் உயிரை விட்டால், அந்த மரணத்திற்குக் காரணமானவனைப் பிரஹ்மகாதகன் என அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 5

औषधाद्युपकारे तु न पापं स्यात् कृते मृते पुत्रं शिष्यन्तथा भार्यां शासते न मृते ह्य् अघं

மருந்து முதலிய உதவிக்காகச் செய்யப்படும் செயலில், அதனால் மரணம் ஏற்பட்டாலும் பாவம் இல்லை. அதுபோல மகன், சீடன், மனைவியை ஒழுக்கப்படுத்தும் போது அறியாமல் மரணம் நிகழ்ந்தாலும் குற்றம் எனக் கொள்ளப்படாது.

Verse 6

देशं कालञ्च यः शक्तिं पापञ्चावेक्ष्य यत्नतः प्रायश्चित्तं प्रकल्प्यं स्याद्यत्र चोक्ता ब निष्कृतिः

தேசம், காலம், தன் ஆற்றல் மற்றும் பாவத்தின் தன்மையை நன்கு ஆராய்ந்து முயற்சியுடன் பிராயச்சித்தத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும்; சாஸ்திரத்தில் எங்கு எந்த நிஷ்க்ருதி கூறப்பட்டதோ அதையே உரிய விடுதலையாக மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 7

गवार्थे ब्राह्मणार्थे वा सद्यः प्राणान् परित्यजेत् प्रास्येदात्मानमग्नौ वा मुच्यते ब्रह्महत्यया

பசுவின் நலனுக்காகவோ, பிராமணரின் நலனுக்காகவோ உடனே உயிர்த் தியாகம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது தீயில் தன்னை எறியலாம்—இத்தகைய தன்னலமற்ற தியாகத்தால் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்।

Verse 8

शिरःकपाली ध्वजवान् भैक्षाशी कर्म वेदयन् ब्रह्महा द्वादशाब्दानि मितभुक् शुद्धिमाप्नुयात्

பிராமணனை கொன்றவன், கபாலம் (தலையோடு) சின்னமாகத் தாங்கி, கொடியை ஏந்தி, பிச்சையால் வாழ்ந்து, தன் செய்தியை வெளிப்படையாக அறிவித்து, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அளவான உணவு கொண்டு இருந்தால் தூய்மை அடைவான்।

Verse 9

षड्भिर्वर्षैः शुद्धचारी ब्रह्महा पूयते नरः विहितं यदकामा मां कामात्तु द्विगुणं स्मृतं

தூய ஒழுக்கம் காக்கும் பிராமணஹந்தன் ஆறு ஆண்டுகளில் தூய்மை அடைவான். ஆசையின்றி (நிஷ்காமமாக) செய்யப்படுவது விதியாகக் கூறப்பட்டது; ஆசையுடன் செய்தால் அதன் பிராயச்சித்தம் இரட்டிப்பு என ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 10

प्रायश्चित्तं प्रवृत्तस्य बधे स्यात्तु त्रिवार्षिकं ब्रह्मघ्नि क्षत्रे द्विगुणं विट्च्छूद्रे द्विगुणं त्रिधा

கொலை செய்ய முனைந்தவனுக்குப் பிராயச்சித்தம் மூன்று ஆண்டுகள் என விதிக்கப்பட்டது. பிராமணவதத்தில் அது இரட்டிப்பு; க்ஷத்திரியவதத்திலும் இரட்டிப்பு; வைசியன் மற்றும் சூத்ரன் வதத்தில் அது இரட்டிப்பாகத் ‘திரிதா’—அதாவது கூறிய படிநிலைக்கேற்ப பெருக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 11

अन्यत्र विप्रे सकलं पादोनं क्षत्रिये मतं वैश्ये ऽर्धपादं क्षत्रे स्याद्वृद्धस्त्रीबालरोगिषु

மற்ற வழக்குகளில் பிராமணனுக்கு பிராயச்சித்தம்/தண்டத்தின் முழு அளவு விதிக்கப்படுகிறது; க்ஷத்திரியனுக்கு அதில் ஒரு பாதம் (நான்கில் ஒன்று) குறைவு, வைசியனுக்கு பாதி; சூத்ரனுக்கும், முதியோர், பெண்கள், குழந்தைகள், நோயாளிகள் ஆகியோருக்கும் தக்கவாறு மேலும் தளர்த்த வேண்டும்।

Verse 12

तुरीयो ब्रह्महत्यायाः क्षत्रियस्य बधे स्मृतं वैश्ये ऽष्टमांशो वृत्तस्थे शूद्रे ज्ञेयस्तु षोडशः

க்ஷத்திரியனை கொன்றால் பிராமணஹத்தி பாவத்தின் நான்கில் ஒன்று என ஸ்மிருதி கூறுகிறது; வைசியனை கொன்றால் எட்டில் ஒன்று; தன் உரிய வாழ்வாதாரத்தில் நிலைத்த சூத்ரனை கொன்றால் பதினாறில் ஒன்று என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 13

अप्रदुष्टां स्त्रियं हत्वा शूद्रहत्याव्रतं चरेत् पञ्चगव्यं पिवेद्गोघ्नो मासमासीत संयतः

களங்கமற்ற (அப்ரதுஷ்டா) பெண்ணை கொன்றால் சூத்ரஹத்திக்காக விதிக்கப்பட்ட விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். பசுவைக் கொன்றவன் பஞ்சகவ்யம் அருந்தி, தன்னடக்கத்துடன், ஒரு மாதம் பிராயச்சித்தத்தில் இருக்க வேண்டும்।

Verse 14

गोष्ठे शयो गो ऽनुगामी गोप्रदानेन शुद्ध्यति कृच्छ्रञ्चैवातिकृच्छ्रं वा पादह्रासो नृपादिषु

மாட்டுத்தொழுவில் உறங்குபவன் அல்லது பசுவைத் தொடர்ந்து/அதன் மீது தலையிடுபவன், பசுதானம் செய்வதால் தூய்மையடைகிறான். ஆனால் அரசன் முதலியோருடன் தொடர்புடைய விஷயங்களில் க்ருச்ச்ரம் அல்லது அதிக்ருச்ச்ரம் என்ற பிராயச்சித்தமும், கூடவே பதஹ்ராசம் (பதவி/மரியாதை இழப்பு) உண்டாகும்।

Verse 15

अतिवृद्धामतिकृशामतिबालाञ्च रोगिणीं न संस्कृतिरिति छ बधे ऽस्य तु इति छ हत्वा पूर्वविधानेन चरेदर्धव्रतं द्विजः

மிக முதியவர், மிகக் குன்றியவர், மிகச் சிறுவன் அல்லது நோயாளி—இவர்களுக்கு முழு ஸம்ஸ்காரச் சடங்கு இல்லை என்று கூறப்படுகிறது; ஆனால் ஒரு த்விஜன் இத்தகைய ஒருவரை கொன்றால், முன் விதிப்பின்படி பிராயச்சித்தமாக அர்தவிரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 16

ब्राह्मणान् भोजयेच्छक्त्या दद्याद्धेमतिलदिकं मुष्टिचपेटकीलेन तथा शृङ्गादिमोटने

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் குத்து, கன்னத்தில் அறை, ஆணி/குத்துக் கம்பி தாக்கம் ஆகியவற்றால் ஏற்பட்ட காயங்களுக்கும், கொம்பு முதலியவை முறிந்ததற்கும் பரிகாரமாக பொன், எள் முதலியவற்றை தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 17

लगुडादिप्रहारेण गोबधं तत्र निर्दिशेत् दमेन दामने चैव शकटादौ च योजने

அங்கே தடி முதலியவற்றால் அடித்தல் ‘கோவதை’க்கு ஒப்பான குற்றமாகக் கணிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் ‘தம’ எனப்படும் அபராதம், மாட்டை கட்டுதல், வண்டி முதலியவற்றில் பூட்டுதல் ஆகியவற்றிலும் இதே விதி பொருந்தும்।

Verse 18

स्तम्भशृङ्खलपाशैर् वा मृते पादोनमाचरेत् काष्ठे शान्तपनं कुर्यात् प्राजापत्यन्तु लोष्ठके

தூண், சங்கிலி அல்லது கயிறு காரணமாக (உயிர்) இறந்தால், பரிகாரத்தை நான்கில் ஒரு பங்கு குறைத்து செய்ய வேண்டும். மரத்தால் (இறப்பு) ஏற்பட்டால் சாந்தபன விரதம்; லோஷ்டம்/செங்கல் துண்டால் ஏற்பட்டால் பிராஜாபத்ய விரதம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 19

तप्तकृच्छ्रन्तु पाषाणे शस्त्रे चाप्यतिकृच्छ्रकं मार्जारगोधानकुलमण्डूकश्वपतत्रिणः

பூனை, உடும்பு, கீரி, தவளை, நாய், பறவை—இவற்றை கொன்றால், கல்லால் (இறப்பு) ஏற்பட்டிருந்தால் தப்தக்ருச்ச்ர பரிகாரம்; ஆயுதத்தால் ஏற்பட்டிருந்தால் அதிக்ருச்ச்ர பரிகாரம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

हत्वा त्र्यहं पिवेत् क्षीरं कृच्छ्रं चान्द्रायणं चरेत् व्रतं रहस्ये रहसि प्रकाशे ऽपि प्रकाशकं

கொலை செய்தவன் மூன்று நாட்கள் பால் அருந்த வேண்டும்; மேலும் க்ருச்ச்ரமும் சாந்த்ராயணமும் ஆகிய விரதங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்—இவ்விரதம் மறைபிழைகளை மறைவாகவும், வெளிப்பட்ட பிழைகளையும் வெளிப்படையாகவும் தூய்மைப்படுத்தும் பரிகாரம் ஆகும்।

Verse 21

प्राणायामशतं कार्यं सर्वपापापनुत्तये पानकं द्राक्षमधुकं खार्जरन्तालमैक्षवं

அனைத்து பாவங்களும் நீங்குவதற்காக நூறு பிராணாயாமங்களைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் திராட்சை, மதூக, பேரீச்சம், பனைப்பழம், கரும்புச்சாறு ஆகியவற்றால் செய்த இனிய பானகத்தை அருந்த வேண்டும்.

Verse 22

मध्वीकं टङ्कमाध्वीकं मैरेयं नारिकेलजं न मद्यान्यपि मद्यानि पैष्टी मुख्या सुरा स्मृता

மத்வீக, டங்க-மாத்வீக, மைரேய, தேங்காயால் தயாரித்தது—இவையும் பிற மயக்கப் பானங்களும் உண்மையில் மதுவே; ஆனால் முதன்மையான ‘சுரா’ தானியத்தால் செய்யப்பட்ட ‘பைஷ்டீ’ மதுவாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 23

त्रैवर्णस्य निषिद्धानि पीत्वा तप्त्वाप्यपः शुचिः कणान् वा भक्षयेदब्दं पिण्याकं वा सकृन्निशि

மூன்று வர்ணங்களிலுள்ள (த்விஜ) ஒருவர் தடைசெய்யப்பட்டதை அருந்தினால், காய்ச்சிய நீரை அருந்துவதால் தூய்மையடைகிறான்; அல்லது ஒரு ஆண்டு முழுவதும் தானியக் கற்கள் மட்டும் உண்ண வேண்டும், அல்லது இரவில் ஒருமுறை பிண்யாகம் (எண்ணெய்க்கட்டி) எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 24

सुरापाणापनुत्यर्थं बालवामा जटी ध्वजी अज्ञानात् प्राश्य विण्मूत्रं सुरासंस्पृष्टमेव च

சுராபானப் பாவநிவாரணத்திற்காக, குழந்தைபோல் (பாலவ்ரதியாக) இருந்து, வாம நியமத்தைப் பின்பற்றி, ஜடையைத் தரித்து, கொடியை ஏந்தி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் அறியாமையால் சுராவுடன் தொடர்புற்ற மலம்-மூத்திரம் உண்டாலும் இவ்விதியே பொருந்தும்.

Verse 25

पुनः संस्कारमर्हन्ति त्रयो वर्णा द्विजातयः मद्यमाण्डस्थिता आपः पीत्वा सप्तदिनं व्रती

மூன்று த்விஜ வர்ணங்களும் மீண்டும் ஸம்ஸ்காரம் பெறத் தகுதியுடையவர்கள். மத்ய மாண்டம் (தாழ்வு/காய்ச்சல்) கலந்த நீரை அருந்தி, அந்த நபர் ஏழு நாட்கள் விரதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 26

चाण्डालस्य तु पानीयं पीत्वा स्यात् षड्दिनं व्रती चण्डालकूपभाण्डेषु पीत्वा शान्तपनं चरेत्

சாண்டாளனுடைய குடிநீரை குடித்தால் ஆறு நாட்கள் விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். சாண்டாளனின் கிணறு அல்லது அவன் பயன்படுத்திய பாத்திரங்களின் நீரை குடித்தால் சாந்தபனப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

पञ्चगव्यं त्रिरान्ते पीत्वा चान्त्यजलं द्विजः मत्स्यकण्टकशम्बूकशङ्खशुक्तिकपर्दकान्

இருமுறை பிறந்தவன், நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்தின் முடிவில் மூன்று முறை பஞ்சகவ்யம் குடித்து, மேலும் அந்த்யஜருடன் தொடர்புடைய நீரையும் எடுத்துக் கொண்டு, மீன் எலும்புகள்/முள்ளுகள், நத்தை, சங்கு, சிப்பி ஓடு, கௌரி ஆகியவற்றின் (உண்பது/தொடுதல்) குற்றத்திற்கு பிராயச்சித்தம் செய்கிறான்.

Verse 28

पीत्वा नवोदकं चैव पञ्चगव्येन शुद्ध्यति शवकूपोदकं पीत्वा त्रिरात्रेण विशुद्ध्यति

நவோதகம் (புதிய நீர்) குடித்தால் பஞ்சகவ்யம் எடுத்துக்கொள்வதால் தூய்மை பெறுகிறது. சவக்கிணற்றின் நீரை குடித்தால் மூன்று இரவுகளில் முழுத் தூய்மை பெறுகிறது.

Verse 29

अन्त्यावसायिनामन्नं भुक्त्वा चान्द्रायणं चरेत् आपत्काले शूद्रगृहे मनस्तापेन शुद्ध्यति

அந்த்யாவசாயினரின் உணவை உண்டால் சாந்திராயணப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் அவசரக் காலத்தில் சூத்ரரின் வீட்டில் (உண்டால்) மனவருத்தம் மட்டுமே தூய்மையளிக்கும்.

Verse 30

शूद्रभाजनभुक् विप्रः पञ्चगव्यादुपोषितः कन्दुपक्वं स्नेहपक्वं स्नेहं च दधिशक्तवः

சூத்ரரின் பாத்திரத்தில் உண்ட பிராமணன் பஞ்சகவ்யத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு உபவாசம் செய்ய வேண்டும். (அனுமதிக்கப்பட்ட உணவு) நீரில் வேகவைத்த கிழங்குகள், நெய்யில் சமைத்த உணவு, நெய், மற்றும் தயிர் கலந்த சத்து/யவாகு எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

Verse 31

शूद्रादनिन्द्यान्येतानि गुडक्षीररसादिकं अस्नातभुक् चोपवासी दिनान्ते तु जपाच्छुचिः

சூத்ரரிடமிருந்து வெல்லம், பால், பழச்சாறு முதலியவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது குற்றமல்ல. குளிக்காமல் உண்டவன் உபவாசம் இருந்து, நாள் முடிவில் ஜபத்தால் தூய்மையடைய வேண்டும்.

Verse 32

मूत्रोच्चार्यशुचिर्भुक्त्वा त्रिरात्रेण विशुद्ध्यति केशकीटावपन्नं च पादस्पृष्टञ्च कामतः

மூத்திரம் கழித்த பின் சுத்தி செய்யாமல் உண்டால், மூன்று இரவுகளில் தூய்மை பெறுவான். அதுபோல முடி அல்லது பூச்சிகளால் மாசடைந்ததும், வேண்டுமென்றே காலால் தொடப்பட்ட உணவும் குற்றமுடையது.

Verse 33

भ्रूणघ्नावेक्षित्तं चैव सस्पृष्टं वाप्युदक्यया काकाद्यैर् अवलीढं च शुनासंस्पृष्टमेव च

கருவைக் கொன்றவன் பார்த்ததும், மாதவிடாய் உள்ள பெண் தொட்டதும், காகம் முதலியவை நக்கியதும், நாய் தொடர்புற்றதும் ஆகிய உணவு/நைவேத்யம் அனைத்தும் மாசுடையதாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 34

गवाद्यैर् अन्नमाघ्रातं भुक्त्वा त्र्यहमुपावसेत् रेतोविण्मूत्रभक्षी तु प्राजापत्यं समाचरेत्

மாடு முதலியவை மணந்த உணவை உண்டால் மூன்று நாட்கள் உபவாசம் இருக்க வேண்டும். ஆனால் விந்து, மலம் அல்லது மூத்திரம் அருந்தியவன் ‘பிராஜாபத்ய’ பிராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

चान्द्रायण नवश्राद्धे पराको मासिके मतः पक्षत्रये ऽतिकृच्छ्रं स्यात् षण्मासे कृच्छ्रमेव च

ஒன்பது வகை ஸ்ராத்தத்துடன் தொடர்புடைய குற்றத்திற்கு ‘சாந்திராயண’ விரதமே பிராயச்சித்தம் எனக் கூறப்படுகிறது. மாதாந்திரச் சடங்கு குற்றத்திற்கு ‘பராக’ம். மூன்று பக்ஷங்கள் நீடித்தால் ‘அதிக்ருச்ச்ர’, ஆறு மாதங்கள் நீடித்தால் ‘க்ருச்ச்ர’ மட்டும்.

Verse 36

आब्दिके पादकृच्छ्रं स्यादेकाहः पुनराव्दिके पूर्वेद्युर्वार्षिकं श्राद्धं परेद्युः पुनराव्दिकं

ஆப்திக (ஆப்திக) ஸ்ராத்தத்திற்கு ‘பாதக்ருச்சிர’ பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட்டது; புனராப்திகத்திற்கு ஒரு நாள் உபவாசம். முன்நாளில் வார்ஷிக ஸ்ராத்தம் செய்து, அடுத்த நாளில் மீண்டும் புனராப்திக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

निषिद्धभक्षणे भुक्ते प्रायश्चित्तमुपोषणं भूस्तृणं लशुनं भुक्त्वा शिशुकं कृच्छ्रमाचरेत्

தடைசெய்யப்பட்டதை உண்டால் பிராயச்சித்தம் உபவாசம். மண், புல் அல்லது பூண்டு உண்டால் ‘சிசுக’ க்ருச்சிரத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।

Verse 38

लशुनं गृञ्जनं भुक्त्वेति ङ शिशुकृच्छ्रं समाचरेदिति ख अभोज्यानान्तु भुक्त्वान्नं स्त्रीशूद्रोच्छिष्टमेव च जग्ध्वा मांसमभक्ष्यञ्च सप्तरात्रं पयः पिवेत्

பூண்டு அல்லது வெங்காயம் உண்டால் ‘சிசு-க்ருச்சிர’த்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் உண்ணத் தகாத உணவு, பெண் அல்லது சூத்ரரின் உச்சிஷ்டம், அல்லது தடைசெய்யப்பட்ட மாமிசம் உண்டால் ஏழு இரவுகள் பால் மட்டும் அருந்த வேண்டும்।

Verse 39

मधु मांसञ्च यो ऽश्नीयाच्छावं सूतकमेव वा प्राजापत्यं चरेत् कृच्छ्रं ब्रह्मचारी यतिर्व्रती

தேன் மற்றும் மாமிசம் உண்டவன், அல்லது சாவு/சூதக அசௌசத்தில் (உணவு) எடுத்தவன், பிரம்மச்சாரி-யதி போல விரதம் கொண்டு ‘ப்ராஜாபத்ய க்ருச்சிர’ பிராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

अन्ययेन परस्वापहरणं स्तेयमुच्यते मुसलेन हतो राज्ञा स्वर्णस्तेयी विशुद्ध्यति

அநியாயமாக பிறருடைய சொத்தை அபகரிப்பது ‘ஸ்தேய’ (திருட்டு) எனப்படுகிறது. பொன் திருடனை அரசன் உலக்கையால் கொன்றால், அவன் (அப்பாவத்திலிருந்து) தூய்மையடைகிறான்।

Verse 41

अधःशायी जटाधारी पर्णमूलफलाशनः एककालं समश्नानो द्वादशाब्दे विशुद्ध्यति

தரையில் படுத்து, ஜடாமுடி தரித்து, இலை‑வேர்‑கனி மட்டும் உண்டு, நாளில் ஒருமுறை அளவோடு உண்பவன்—இத்தகைய நியமத்தால் பன்னிரண்டு ஆண்டில் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 42

रुक्मस्तेयी सुरापश् च ब्रह्महा गुरुतल्पगः स्तेयं कृत्वा सुरां पीत्वा कृच्छ्रञ्चाब्दं चरेन्नरः

தங்கத்தைத் திருடியவன், மதுபானி, பிராமணனை கொன்றவன், குருவின் படுக்கையை மீறியவன்—திருடி சுரா அருந்திய பாவத்திற்காக ஒருவன் ஒரு ஆண்டு ‘க்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 43

मणिमुक्ताप्रवालानां ताम्रस्य रजतस्य च अयस्कांस्योपलानाञ्च द्वादशाहं कणान्नभुक्

மணி, முத்து, பவளம், செம்பு, வெள்ளி, இரும்பு, வெண்கலம் மற்றும் கற்கள்—இவற்றுக்கான (பரிகாரத்தில்) பன்னிரண்டு நாட்கள் ‘கணான்ன’ எனும் எளிய தானிய உணவையே உண்ண வேண்டும்.

Verse 44

मनुष्याणान्तु हरणे स्त्रीणां क्षेत्रगृहस्य च वापीकूपतडागानां शुद्धिश्चान्द्रायणं स्मृतं

மனிதரை அபகரித்தல், பெண்களைப் பறித்தல், வயல் அல்லது வீட்டைத் திருடுதல், மேலும் கிணறு‑படிக்கிணறு‑குளம் போன்றவற்றின் விஷயத்தில் தூய்மைக்காக ‘சாந்த்ராயண’ பிராயச்சித்தம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 45

भक्ष्यभोज्यापहरणे यानशय्यासनस्य च पुष्पमूलफलानाञ्च पञ्चगव्यं विशोधनं

உண்ணத்தக்கதும் சமைத்த உணவும் பறிக்கப்பட்டால் (அல்லது மாசுபட்டால்), மேலும் வாகனம், படுக்கை, ஆசனம் ஆகியவற்றிலும், மலர்‑வேர்‑கனி விஷயத்திலும்—‘பஞ்சகவ்ய’த்தால் சுத்திகரிப்பு செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

तृणकाष्ठद्रुमाणाञ्च शुष्कान्नस्य गुडस्य च चेलचर्मामिषाणाञ्च त्रिरात्रं स्यादभोजनं

யாரேனும் புல், மரக்கட்டை, மரங்கள் முதலிய (அசுத்தப் பொருட்கள்), மேலும் உலர் அன்னம், வெல்லம், மற்றும் துணி, தோல், மாமிசம் ஆகியவற்றால் தீண்டல்/உண்பதால் குற்றம் ஏற்பட்டால், மூன்று இரவுகள் உணவு தவிர்த்து (அபோஜனம்) விரதம் இருக்க வேண்டும்।

Verse 48

पितुः पत्नीञ्च भगिनीमाचार्यतनयान्तथा आचार्याणीं सुतां स्वाञ्च गच्छंश् च गुरुतल्पगः

தந்தையின் மனைவி, தன் சகோதரி, ஆசாரியரின் மகள், ஆசாரியரின் மனைவி, தன் மகள் அல்லது தன் தாயுடன் சேர்வவன் ‘குருதல்பக’ (குருவின் படுக்கையை மீறியவன்) என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 49

गुरुतल्पे ऽभिभाष्यैनस्तप्ते पच्यादयोमये शूमीं ज्वलन्तीञ्चाश्लिष्य मृतुना स विशुद्ध्यति

குருதல்ப மீறலின் பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தமாக, சிவந்த சூடான இரும்பில் அவனைச் சுட்டு வேதனைப்படுத்த வேண்டும்; மேலும் எரியும் இரும்பால் செய்யப்பட்ட பெண் உருவத்தை அணைத்துக் கொண்டு, மரணத்தால் மட்டுமே அவன் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 50

चान्द्रायणान् वा त्रीन्मासानभ्यस्य गुरुतल्पगः एवमेव विधिं कुर्याद् योषित्सु पतितास्वपि

அல்லது குருதல்பகன் மூன்று மாதங்கள் மூன்று சாந்திராயண விரதங்களை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; ஒழுக்கம் கெட்ட பெண்களிடத்திலும் இதே விதமான பிராயச்சித்த முறையே பின்பற்றப்பட வேண்டும்।

Verse 51

यत् पुंसः परदारेषु तच्चैनां कारयेद्व्रतं रेतः सिक्त्वा कुमारीषु चाण्डालीषु सुतासु च

பரதார காமத்தில் ஆணுக்குக் கூறப்பட்ட பிராயச்சித்த விரதம் எதுவோ, அதையே அவளுக்கும் விதிக்க வேண்டும்—அவள் கன்னியர், சாண்டாளி பெண்கள், மற்றும் தன் மகள்களில் ரேதஸ் (வீரியம்) சிந்தச் செய்திருந்தால்।

Verse 52

सपिण्डापत्यदारेषु प्राणत्यागो विधीयते यत् करोत्येकरात्रेण वृषलीसेवनं द्विजः

சபிண்டப் பெண்ணோடு, மகனின் மனைவியோடு அல்லது மருமகளோடு அநியாயச் சேர்க்கை செய்தால், பிராயச்சித்தமாக உயிர்த் தியாகமே விதிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் இருமுறை பிறந்தவன் ஒரே இரவு வ்ருஷலீயுடன் சேர்ந்தாலும் மிகக் கடும் பாவத்தை அடைகிறான்।

Verse 53

तद्भैक्ष्यभुग् जपन्नित्यं त्रिभिर्वर्षैर् व्यपोहति पितृव्यदारगमने भ्रातृभार्यागमे तथा

அவன் பிச்சையால் வாழ்ந்து தினமும் ஜபம் செய்து மூன்று ஆண்டுகளில் அந்தப் பாவத்தை நீக்கிக் கொள்கிறான்—தந்தையின் சகோதரன் மனைவியிடம் சென்றதாலும், அண்ணன்/தம்பி மனைவியிடம் சென்றதாலும் உண்டான பாவத்தை।

Verse 54

चाण्डालीं पुक्कसीं वापि स्नुषाञ्च भगिनीं सखीं मातुः पितुः स्वसारञ्च निक्षिप्तां शरणागतां

சாண்டாளி அல்லது புக்கசீயாக இருந்தாலும், மருமகள், சகோதரி, தோழி, மேலும் தாயின் அல்லது தந்தையின் சகோதரி—எவர் தள்ளப்பட்டு சரணாகதியாக வந்தாலும், அவளை ஏற்று பாதுகாக்க வேண்டும்।

Verse 55

मातुलानीं स्वसारञ्च सगोत्रामन्यमिच्छतीं शिष्यभार्यां गुरोर्भार्यां गत्वा चान्द्रायणञ्चरेत्

மாதுலானி (மாமாவின் மனைவி), தன் சகோதரி, ஒரே கோத்திரப் பெண், சீடனின் மனைவி அல்லது குருவின் மனைவியுடன் சேர்ந்தால், சாந்திராயணப் பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।