Adhyaya 172
Chapter 172 — “Expiations beginning with the Secret (Rites)” (Rahasya-ādi-prāyaścitta)
இந்த அத்தியாயம் பிராயச்சித்தத் தொடரின் நிறைவுப் பகுதியாக வழங்கப்படுகிறது; ஆகவே அக்னி புராணத்தின் தர்மசாஸ்திரப் பகுதியில் பிராயச்சித்தம் படிநிலைமுறை அமைப்பாகக் கருதப்படுவதை இது காட்டுகிறது। ‘ரஹஸ்ய-ஆதி’ எனும் இரகசிய/உள்முறை பிராயச்சித்தங்கள் மூலம், தூய்மை என்பது வெளிப்புறத் தண்டனை மட்டும் அல்ல; சங்கல்பத்திற்கேற்ப உள்ளார்ந்த ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு சார்ந்த சீர்திருத்தம், நுண்ணிய குற்றங்களின் நிவாரணம் ஆகியவையும் அடங்கும் என உணர்த்தப்படுகிறது। அக்னேய வித்யா ஓட்டத்தில்—பகவான் அக்னியின் உபதேசம் உலக ஒழுங்கையும் ஆன்மிக உயர்வையும் இணைக்கும் நிலையில்—இந்த அத்தியாயம் முன் கூறிய பிராயச்சித்த முறைகளின் உச்சமாக இருந்து, அடுத்த அத்தியாயத்தில் வரும் பொதுவான மருந்தான ஸ்தோத்திர-ஜபத்திற்கான மாற்றத்தைத் தயாரிக்கிறது। தர்மம் விதிப்படி செய்யும் செயல்களாலும் உள்ளார்ந்த மறுசீரமைப்பாலும் காக்கப்படுகிறது; இதனால் சாதகர் புக்க்தி மற்றும் முக்தி இரண்டையும் நோக்கி முன்னேறுகிறார்।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुरेणे रहस्यादिप्रायश्वित्तं नाम एकसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ द्विसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः सर्वपापप्रायश्चित्तानि पुष्कर उवाच परदारपरद्रव्यजीवहिंसादिके यदा प्रवर्तते नृणां चित्तं प्रायश्चित्तं स्तुतिस्तदा
இவ்வாறு அக்னி மஹாபுராணத்தில் ‘ரஹஸ்யாதி ப்ராயச்சித்தம்’ எனும் நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘ஸர்வபாப ப்ராயச்சித்தங்கள்’ எனும் நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயத்திற்குப் பின் நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல, நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல; நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல; (சரியாக) நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது நூற்று எழுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அல்ல;
Verse 2
विष्णवे विष्णवे नित्यं विष्णवे विष्णवे नमः नमामि विष्णुं चित्तस्थमहङ्कारगतिं हरिं
விஷ்ணுவுக்கு, விஷ்ணுவுக்கு—என்றும்; விஷ்ணுவுக்கு, விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம். மனத்தில் உறையும், அகங்காரத்தின் நடை/ஆதாரமாகிய விஷ்ணு—ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 3
चित्तस्थमीशमव्यक्तमनन्तमपराजितं विष्णुमीड्यमशेषेण अनादिनिधनं विभुं
நான் விஷ்ணுவைத் துதிக்கிறேன்—மனத்தில் நிலைபெற்ற ஆண்டவன்; அவ்யக்தன், அனந்தன், அஜேயன்; முழுமையாக வணங்கத்தக்கவன்; ஆதியும் அந்தமும் அற்ற, எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருள்।
Verse 4
विष्णुश्चित्तगतो यन्मे विष्णुर्बुद्धिगतश् च यत् यच्चाहङ्कारगो विष्णुर्यद्विष्णुर्मयि संस्थितः
என் சித்தத்தில் புகுந்த விஷ்ணு, என் புத்தியில் நிலைபெற்ற விஷ்ணு, என் அகங்காரத்தில் உள்ள விஷ்ணு—மேலும் என்னுள் நிறுவப்பட்ட விஷ்ணு—இவை அனைத்தும் அவருடைய சன்னிதியே.
Verse 5
करोति कर्मभूतो ऽसौ स्थवरस्य चरस्य च तत् पापन्नाशमायातु तस्मिन्नेव हि चिन्तिते
அவனே செயல்வடிவாய் நிலையானதும் நகர்வதும் ஆகிய இரண்டின் செயல்களையும் நிகழ்த்துகிறான்; அவனை நினைத்த மாத்திரத்தில் பாவம் நாசமாகுக.
Verse 6
ध्यातो हरति यत् पापं स्वप्ने दृष्टस्तु भावनात् तमुपेन्द्रमहं विष्णुं प्रणतार्तिहरं हरिं
தியானித்தால் பாவத்தை அகற்றுபவன்; நிலைத்த பாவனையால் கனவில் தரிசனமளித்தாலும் தூய்மையளிப்பவன்—அந்த உபேந்திரன், அந்த விஷ்ணு, வணங்கியோரின் துயரை நீக்கும் ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 7
जगत्यस्मिन्निराधारे मज्जमाने तमस्यधः हस्तावलम्बनं विष्णुं प्रणमामि परात् परं
உண்மையான ஆதாரமின்றி இருளில் கீழே மூழ்கும் இந்த உலகில், கைப்பிடியாகிய விஷ்ணுவை—காப்பாற்றும் துணையாகிய பராத்பர பரமனை—நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 8
सर्वेश्वरेश्वर विभो परमात्मन्नधोक्षज हृषीकेश हृषीकेश हृषीकेश नमो ऽस्तु ते
அனைத்து ஈசர்களுக்கும் ஈசனே, எங்கும் நிறைந்த விபுவே; பரமாத்மனே, அதோக்ஷஜனே; ஹ்ருஷீகேசா, ஹ்ருஷீகேசா, ஹ்ருஷீகேசா—உமக்கு நமஸ்காரம் உண்டாகுக।
Verse 9
नृसिंहानन्त गोविन्द भूतभवन केशव विष्णवे विष्णवे इति ज , ञ च दुरुक्तं दुष्कृतं ध्यातं शमयाघन्नमो ऽस्तु ते
நரசிம்ஹா, அனந்தா, கோவிந்தா, பூத-பவனா, கேசவா; ‘விஷ்ணவே விஷ்ணவே’—இந்நாமங்களும் ‘ஜ’ ‘ஞ’ எழுத்துகளின் உச்சாரணமும் கொண்டு, தீய சொற்கள், தீய செயல்கள், பாவச் சிந்தனையால் எழும் பாவத்தை அமைதிப்படுத்துவாயாக. உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 10
यन्मया चिन्तितं दुष्टं स्वचित्तवशवर्तिना अकार्यमहदत्युग्रन्तच्छमन्नय केशव
என் மனத்தின் வசப்பட்ட நான் எண்ணிய எந்தத் தீய எண்ணமாயினும், அது மிகுந்த அநியாயமும் மிகக் கடுமையும் ஆனதாக இருந்தால்—கேசவா, அதை அடக்கி அமைதிக்குக் கொண்டு செல்வாயாக; மன்னித்து ஒழிப்பாயாக।
Verse 11
ब्रह्मण्यदेव गोविन्द परमार्थपरायण जगन्नाथ जगद्धातः पापं प्रशमयाच्युत
பிராமண்யதேவனே கோவிந்தா, பரமார்த்தத்தில் நிலைத்தவனே; ஜகந்நாதா, ஜகத்தாதா—அச்யுதா, என் பாவத்தைத் தணித்து நீக்குவாயாக।
Verse 12
यथापराह्णे सायाह्णे मध्याह्णे च तथा निशि कायेन मनसा वाचा कृतं पापमजानता
மதியப்பிற்பகல், மாலை, நண்பகல், அதுபோல இரவிலும்—உடல், மனம், வாக்கு ஆகியவற்றால் அறியாமையால் செய்த பாவம் எதுவாயினும் (பரிகாரத்திற்காக ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது).
Verse 13
जानता च हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव नामत्रयोच्चारणतः स्वप्ने यातु मम क्षयं
ஹ்ருஷீகேச, புண்டரீகாக்ஷ, மாதவ—இந்த மூன்று நாமங்களை அறிந்து உச்சரிப்பதால், கனவிலும் என் க்ஷயம் (துன்பம்) அழியட்டும்.
Verse 14
शारीरं मे हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव पापं प्रशमयाद्य त्वं बाक्कृतं मम माधव
ஓ ஹ்ருஷீகேசா, ஓ புண்டரீகாக்ஷா, ஓ மாதவா—இன்று என் உடலின் பாவத்தையும், வாக்கால் செய்த பாவத்தையும் தணிக்கவும், ஓ மாதவா.
Verse 15
यद्भुञ्जन्यत्स्वपंस्तिष्ठन् गच्छन् जाग्रद् यदास्थितः कृतवान् पापमद्याहं कायेन मनसा गिरा
உண்ணும் போது, உறங்கும் போது, நின்று, நடந்து, விழித்திருக்கும் போது அல்லது எந்த நிலையிலும்—நான் செய்த பாவத்தை இன்று உடல், மனம், வாக்கு மூலமாக செய்ததாக ஒப்புக்கொள்கிறேன்.
Verse 16
यत् स्वल्पमपि यत् स्थूलं कुयोनिनरकाबहं तद्यातु प्रशमं सर्वं वासुदेवानुकीर्तनात्
சிறிதாயினும் பெரிதாயினும்—தீய பிறவிக்கும் நரகத்திற்கும் காரணமான எதுவாயினும்—அவை அனைத்தும் வாசுதேவ நாம அனுகீர்த்தனத்தால் தணிந்து அமைதியடையட்டும்.
Verse 17
परं ब्रह्म परं धाम पवित्रं परमञ्च यत् तस्मिन् प्रकीर्तिते विष्णौ यत् पापं तत् प्रणश्यतु
அவரே பரம்பிரம்மம், பரம தாமம், உன்னத பரிசுத்தம். அந்த விஷ்ணுவை புகழ்ந்து பாடினால் எத்தகைய பாவமாயினும் அது அழியட்டும்.
Verse 18
यत् प्राप्य न निवर्तन्ते गन्धस्पर्शदिवर्जितं सूरयस्तत् पदं विष्णोस्तत् सर्वं शमयत्वघं
அதை அடைந்தால் ஞானிகள் மீண்டும் திரும்பார்; மணமும் தொடுதலும் அற்றது—அதே விஷ்ணுவின் பரமபதம்; அது முழுப் பாவத்தையும் அமைதிப்படுத்துக.
Verse 19
पापप्रणाशनं स्तोत्रं यः पठेच्छृणुयादपि प्रशमात्यर्थमिति ख , घ , ज च अस्मिन्निति घ सर्वं गमयत्वघमिति झ यः पटेच्छ्रद्धया नर इति ज , झ च यः पठेच्छृणुयान्नर इति ञ शारीरैर् मानसैर् वाग्जैः कृतैः पपैः प्रमुच्यते
இந்தப் பாபநாசக ஸ்தோத்திரத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ—அல்லது கேட்பதுமட்டும் செய்தாலும்—அவர் உடல், மனம், வாக்கால் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்.
Verse 20
सर्वपापग्रहादिभ्यो याति विष्णोः परं पदं तस्मात् पापे कृते जप्यं स्तोत्रं सर्वाघमर्दनं
எல்லாப் பாவங்களிலும், கிரஹாதி பிடிப்புகளிலும் இருந்து விடுபட்டு ஒருவர் விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைகிறார். ஆகவே பாவம் நிகழ்ந்தால் ‘ஸர்வாகமர்தன’ ஸ்தோத்திரத்தை ஜபமாகச் சொல்ல வேண்டும்.
Verse 21
प्रायश्चित्तमघौघानां स्तोत्रं व्रतकृते वरं प्रायश्चित्तैः स्तोत्रजपैर् व्रतैर् नश्यति पातकं
பாவக் கூட்டத்திற்கு பிராயச்சித்தமே பரிகாரம்; விரதம் மேற்கொள்ளுபவர்க்கு ஸ்தோத்திர ஜபமே சிறந்தது. பிராயச்சித்தம், ஸ்தோத்திரஜபம், விரதங்கள் ஆகியவற்றால் பாவம் அழிகிறது.
Verse 22
ततः कार्याणि संसिद्ध्यै तानि वै भुक्तिमुक्तये
ஆகவே முழு நிறைவேற்றத்திற்காக அந்த விதிக்கப்பட்ட செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்—உலகிய இன்பமும் முக்தியும் இரண்டையும் அடைவதற்காக.
Frequently Asked Questions
It indicates expiations that include subtler or more inward/initiatory modes of purification, suggesting a graded framework where remedies address not only acts but also intention and hidden faults.
By framing expiation as a disciplined method for restoring ethical order (supporting worldly stability) while also purifying the inner agent of karma (supporting liberation-oriented transformation).