Adhyaya 163
Śrāddha-kalpa-kathana (Exposition of the Śrāddha Procedure)
இந்த அதிகாரம் ஸ்ராத்தத்தின் முறையை ‘புக்தி’ (நலன்/செல்வம்) மற்றும் ‘முக்தி’ (விடுதலைப் புண்ணியம்) தரும் தர்மவரைபடமாக விளக்குகிறது. முன்தினம் பிராமணர்களை அழைத்து, அபராஹ்ணத்தில் வரவேற்பு; அமர்வு ஒழுங்கு கிழக்குமுகமாக, தேவகாரியத்தில் ஜோடி எண்ணிக்கை, பித்ருகாரியத்தில் ஒற்றை எண்ணிக்கை; தாய்வழி முன்னோர்களுக்கும் இதே விதி. மந்திரங்களுடன் விஶ்வேதேவர்களை ஆவாஹனம், பவித்ரம் உடைய பாத்திரங்கள், தானியத் துகள்கள் சிதறல், பால் மற்றும் யவம்/எள்ளு சேர்த்தல், அர்க்யம் அளித்தல், பித்ருகர்மத்தில் அபசவ்யமாகச் சுற்றுதல். பித்ருயஜ்ஞ முறையில் ஹோமம், ஹுதசேஷப் பகிர்வு, பாத்திர ஸம்ஸ்காரம், அங்குஸ்த ஸ்பரிசத்துடன் ஜபம் செய்து அன்ன ஸங்கதி. முடிவில் உச்சிஷ்டம்-நீர்தானம், தெற்குமுகமாக பிண்டதானம், ஸ்வஸ்தி மற்றும் அக்ஷய்யோதகம், ஸ்வதா வாக்கியங்களுடன் தக்ஷிணை, விதிவிசர்ஜனம், உணவுக்குப் பிந்தைய அனுஷ்டானங்கள். ஏகோத்திஷ்டம்-ஸபிண்டீகரணம் வேறுபாடு, மரணநாள்/மாத/வருட ஸ்ராத்தச் சுழற்சி, உணவுகள்-தானங்களின் பலன், கயா மற்றும் சுபகாலங்கள், பித்ருக்கள் ஸ்ராத்ததேவதைகளாக ஆயுள், செல்வம், கல்வி, ஸ்வர்க்கம், மோக்ஷம் அளிப்பர் என நிறைவு செய்கிறது।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे धर्मशास्त्रं नाम द्विषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ त्रिषष्ठ्यधिकशततमो ऽध्यायः श्राद्धकल्पकथनं पुष्कर उवाच श्राद्धकल्पं प्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं शृणु निमन्त्र्य विप्रान् पूर्वेद्युः स्वागतेनापराह्णतः
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘தர்மசாஸ்திரம்’ எனப்படும் நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அதிகாரத்திற்குப் பின் நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல; நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல, நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல—இப்போது நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல; நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல; (திருத்தம்) இப்போது நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல; நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல. இப்போது நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல; (குறிப்பு: அடுத்தது) நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது நூற்று அறுபத்திரண்டாம் முடிந்து நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அல்ல; (சரியானது) ‘தர்மசாஸ்திரம்’ எனப்படும் 162ஆம் அதிகாரம் முடிந்தது; இப்போது 163ஆம் அதிகாரம்—‘ஸ்ராத்தக் கல்ப விளக்கம்’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—போகமும் மோட்சமும் அளிக்கும் ஸ்ராத்த விதியை நான் உரைக்கிறேன்; கேளுங்கள். முந்தைய நாளே பிராமணர்களை அழைத்து, அபராஹ்ணத்தில் முறையான வரவேற்புடன் அவர்களைப் போற்றி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 2
प्राच्योपवेशयेत् पीठे युग्मान्दैवे ऽथ पित्रके अयुग्मान् प्राङ्मुखान्दैवे त्रीन् पैत्रे चैकमेव वा
கிழக்கு திசையில் ஆசனங்களை அமைத்து (பிராமணர்களை) அமர்த்த வேண்டும். தேவகாரியத்தில் சம எண்ணிக்கையில், பித்ருகாரியத்தில் ஒற்றை எண்ணிக்கையில் அமர்த்த வேண்டும். தேவார்ப்பணத்தில் அவர்கள் கிழக்குமுகமாக இருக்க வேண்டும்; பித்ரார்ப்பணத்தில் மூன்று பிராமணர்களையோ, அல்லது ஒருவரையேனும் அமர்த்தலாம்.
Verse 3
मातामहानामप्येवन्तन्त्रं वा वैश्यदेविकं प्राणिप्रक्षालनं दत्त्वा विष्टरार्थं कुशानपि
தாய்வழித் தாத்தாக்களுக்கும் (மாதாமஹர்) இதே முறையில் அதே தந்திரம்—வைஶ்வதேவிக விதி—செய்ய வேண்டும். ‘ப்ராணி-ப்ரக்ஷாலனம்’ அளித்து, விஷ்டர (ஆசனம்) அமைப்பதற்காக குசா புல்லையும் வைக்க வேண்டும்.
Verse 4
आवाहयेदनुज्ञातो विश्वे देवास इत्य् ऋचा यवैरन्ववकीर्याथ भाजने सपवित्रके
அனுமதி பெற்ற பின் ‘விஶ்வே தேவாஸః…’ என்று தொடங்கும் ருக் மந்திரத்தால் தேவர்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பவித்ரம் (குச வளையம்) உடைய பாத்திரத்தில் யவத் தானியங்களைச் சுற்றிலும் தெளிக்க வேண்டும்.
Verse 5
शन्नोदेव्या पयः क्षिप्त्वा यवोसीति यवांस् तथा यादिव्या इतिमन्त्रेण हस्ते ह्य् अर्घं विनिक्षिपेत्
‘ஶன்னோ தேவ்யா’ மந்திரம் சொல்லி பாலை அர்ப்பணத்தில் ஊற்ற வேண்டும்; ‘யவோऽஸி’ மந்திரத்தால் அதுபோல் யவத்தைச் சேர்க்க வேண்டும். பின்னர் ‘யா திவ்யா’ மந்திரத்தால் அர்க்யத்தை கையில் வைக்க வேண்டும்.
Verse 6
दत्वोदकं गन्धमाल्यं धूपदानं प्रदीपकं अपसव्यं ततः कृत्वा पितॄणामप्रदक्षिणं
நீர், நறுமணம், மாலை, தூபம், தீபம் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்த பின், யஜ்ஞோபவீதத்தை அபசவ்யமாக அணிந்து, பித்ருக்களுக்கு அப்பிரதக்ஷிண பரிக்ரமம் செய்ய வேண்டும் (அவர்களை இடப்புறம் வைத்துக் கொண்டு).
Verse 7
द्विगुणांस्तु कुशान् कृत्वा ह्य् उशन्तस्त्वेत्यृचा पितॄन् आवाह्य तदनुज्ञातो जपेदायान्तु नस्ततः
குசங்களை இரட்டிப்பாகச் செய்து ‘உஶந்தஸ்த்வா…’ என்ற ருக் மூலம் பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அவர்களின் அனுமதி பெற்று ‘ஆயாந்து நஃ ததஃ’ மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.
Verse 8
यवार्थास्तु तिलैः कार्याः कुर्यादर्घ्यादि पूर्ववत् दत्त्वार्घ्यं संश्रवान् शेषान् पात्रे कृत्वा विधानतः
யவத்தால் செய்ய வேண்டிய அர்ப்பணங்களை எள்ளால் தயாரிக்க வேண்டும். அர்க்யம் முதலியவற்றை முன் விதிப்படி செய்ய வேண்டும். அர்க்யம் அளித்த பின், ஸம்ஶ்ரவம் உடன் மீதமுள்ளவற்றை விதிப்படி பாத்திரத்தில் சேகரிக்க வேண்டும்.
Verse 9
पितृभ्यः स्थानमसीति न्युब्जं पात्रं करोत्यधः अग्नौ करिष्य आदाय पृच्छत्यन्नं घृतप्लुतं
“நீ பித்ருக்களின் ஆசனம்” என்று கூறி பாத்திரத்தை தலைகீழாக நிலத்தில் வைக்கிறான். பின்னர் அக்னியில் ஹோமம் செய்ய எண்ணி நெய் கலந்த அன்னத்தை எடுத்து, விதிப்படி அனுமதி/ஏற்றுக்கொள்ளுதலைக் கேட்கிறான்.
Verse 10
कुरुष्वेति ह्य् अनुज्ञातो हुत्वाग्नौ पितृयज्ञवत् हुतशेषं प्रदद्यात्तु भाजनेषु समाहितः
“செய்” என்று அனுமதி கிடைத்தபின், பித்ருயஜ்ஞ முறையில் அக்னியில் ஆஹுதி செய்து, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி ஹுதசேஷம் (மீதமுள்ள ஆஹுதி) பாத்திரங்களில் பகிர வேண்டும்.
Verse 11
यथालाभोपपन्नेषु रौप्येषु तु विशेषतः दत्वान्नं पृथिवीपात्रमिति पात्राभिमन्त्रणं
தன் வசதிக்கேற்ப கிடைத்த பாத்திரங்களில்—குறிப்பாக வெள்ளிப் பாத்திரங்களில்—அன்னத்தை வைத்து, “இது ப்ருதிவீப் பாத்திரம்” என்ற மந்திரத்தால் பாத்திராபிமந்திரணம் (சம்ஸ்காரம்) செய்ய வேண்டும்.
Verse 12
कृत्वेदं विष्णुरित्यन्ने द्विजाङ्गुष्ठं निवेशयेत् सव्याहृतिकां गायत्रीं मधुवाता इति त्यचं
“இது விஷ்ணுவே” என்று சொல்லி அன்னத்தின் மீது த்விஜனின் பெருவிரலை வைக்க வேண்டும். பின்னர் வ்யாஹ்ருதிகளுடன் கூடிய காயத்ரியையும், “மது-வாதாஃ…” என்று தொடங்கும் ரிக் மந்திரத்தையும் அபிமந்திரணத்திற்காக ஜபிக்க வேண்டும்.
Verse 13
जप्त्वा यथासुखं वाच्यं भुञ्जीरंस्ते ऽपि वाग्यताः अन्नमिष्टं हविष्यञ्च दद्याज्जप्त्वा पवित्रकं
ஜபம் முடித்தபின் வசதியாகப் பேசலாம்; அவர்களும் வாக்கு-கட்டுப்பாட்டுடன் உண்பார்கள். பின்னர் மீண்டும் ஜபித்து விரும்பிய அன்னமும் ஹவிஸ்-தகுந்த பொருளும் பவித்ரகத்துடன் வழங்க வேண்டும்.
Verse 14
अन्नमादाय तृप्ताः स्थ शेषं चैवान्नमस्य च तदन्नं विकिरेद् भूमौ दद्याच्चापः सकृत् सकृत्
அன்னத்தை உண்டு திருப்தியடைந்த பின், அதிலுள்ள மீதிப் பகுதியைத் தனியாக வைத்திட வேண்டும். அந்த மீதியன்னத்தை நிலத்தில் சிதறவிட்டு, நீரை மீண்டும் மீண்டும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 15
सर्वमन्नमुपादाय सतिलं दक्षिणामुखः उच्छिष्टसन्निधौ पिण्डान् प्रदद्यात् पितृयज्ञवत्
எல்லா சமைத்த அன்னத்தையும் எள்ளுடன் எடுத்துக் கொண்டு, தெற்குநோக்கி அமர்ந்து, உச்சிஷ்டத்தின் அருகில் பிண்டங்களைப் பித்ருயஜ்ஞ விதிப்படி அளிக்க வேண்டும்.
Verse 16
मातामहानामप्येवं दद्यादाचमनं ततः स्वस्ति वाच्यं ततः कुर्यादक्षय्योदकमेव च
அதே முறையில் மாதாமஹர்களுக்கும் ஆசமன நீரை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் ஸ்வஸ்திவாசனம் கூறி, அதன் பின் ‘அக்ஷய்யோதகம்’ எனப்படும் தீராத நீரர்ப்பணத்தைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 17
दत्वा तु दक्षिणां शक्त्या स्वधाकारमुदाहरेत् वाच्यतामित्यनुज्ञातः स्वपितृभ्यः स्वधोच्यतां
தக்க அளவில் தக்ஷிணை அளித்து ‘ஸ்வதா’ மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். ‘வாச்யதாம்’ என அனுமதி கிடைத்த பின், தன் பித்ருக்களை நோக்கி ‘ஸ்வதா’ என்று கூற வேண்டும்.
Verse 18
मातामहानामित्यादिः, स्वपितृभ्यः स्वधोच्यतामित्यन्तः पाठः झ पुस्तके नास्ति कुर्युरस्तु स्वधेत्युक्ते भूमौ सिञ्चेत्ततो जलं प्रीयन्तामिति वा दैवं विश्वे देवा जलं ददेत्
‘மாதாமஹானாம்… ஸ்வபித்ருப்யஃ ஸ்வதோச்யதாம்’ என முடியும் பாடம் -கையெழுத்துப் பிரதியில் இல்லை. ‘குர்யுரஸ்து ஸ்வதே’ என்று கூறப்பட்ட பின் நிலத்தில் நீரை ஊற்ற வேண்டும்; அல்லது ‘ப்ரீயந்தாம்’ என்று சொல்லலாம். அல்லது தெய்வார்ப்பணமாக விஷ்வேதேவர்களுக்கு நீர் அளிக்க வேண்டும்.
Verse 19
दातारो नो ऽभिवर्धन्तां वेदाः सन्ततिरेव च श्रद्धा च नो माव्यगमद्बहुदेयं च नो स्त्विति
எங்கள் தானதாரர்கள் பெருகட்டும்; வேதவித்யையும் எங்கள் சந்ததியும் செழிக்கட்டும். எங்கள் பக்தி/நம்பிக்கை எப்போதும் விலகாதிருக்கட்டும்; தானம் செய்ய எங்களிடம் எந்நாளும் மிகுதி இருக்கட்டும்—இவ்வாறு வேண்டுதல் செய்ய வேண்டும்.
Verse 20
इत्युक्त्वा तु प्रिया वाचः प्रणिपत्य विसर्जयेत् वाजे वाज इति प्रीतपितृपूर्वं विसर्जनं
இவ்வினிய சொற்களைச் சொல்லி வணங்கி, பின்னர் விதிப்படி விடைபெறச் செய்ய வேண்டும். ‘வாஜே வாஜ’ என்ற மந்திரத்தால் முதலில் திருப்தியடைந்த பித்ருக்களின் விசர்ஜனம் செய்யப்படுகிறது.
Verse 21
यस्मिंस्तु संश्रवाः पूर्वमर्घपात्रे निपातिताः पितृपात्रं तदुत्तानं कृत्वा विप्रान् विसर्जयेत्
முதலில் ‘ஸம்ஶ்ரவாஃ’ (மீதமுள்ள/அதிகமான அர்ப்பணம்) அர்க்யப் பாத்திரத்தில் ஊற்றப்பட்ட பின், பித்ருப் பாத்திரத்தை உத்தானமாக (முடிவு நிலைக்கு) வைத்து, பிராமணர்களை விதிப்படி விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 22
प्रदक्षिणमनुब्रज्य भक्त्वा तु पितृसेवितं ब्रह्मचारी भवेत्तान्तु रजनीं ब्राह्मणैः सह
அவர்களைத் தொடர்ந்து பிரதட்சிணமாகச் சென்று, பித்ருச் சேவைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட உணவை உண்டு, அவர் பிரம்மச்சரிய நியமத்தில் இருக்க வேண்டும்; அந்த இரவு பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து தங்க வேண்டும்.
Verse 23
एवं प्रदक्षिणं कृत्वा वृद्धौ नान्दीमुखान् पितॄन् यजेत दधिकर्कन्धुमिश्रान् पिण्डान् यवैः क्रिया
இவ்வாறு பிரதட்சிணம் செய்து, மூத்தோருக்கான சடங்கில் நாந்தீமுக பித்ருக்களை வழிபட வேண்டும். தயிரும் கற்கந்து (இலந்தை/பேரி) கலந்த பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; கிரியை யவம் (பார்லி) கொண்டு செய்ய வேண்டும்.
Verse 24
एकोद्दिष्टं दैवहीनमेकार्घैकपवित्रकं आवाहनाग्नौकरणरहितं ह्य् अपसव्यवत्
ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தம் தேவர்களுக்கு அர்ப்பணம் இன்றியே செய்யப்படும்; இதில் ஒரு அர்க்கியம், ஒரு பவித்ரம் (குச வளையம்) மட்டும் உண்டு; ‘ஆவாஹன-அக்னி’ செயல் இல்லை; அபசவ்ய முறையில் (யஜ்ஞோபவீதம் வலப்புறம்) செய்ய வேண்டும்।
Verse 25
उपतिष्ठतामित्यक्षय्यस्थाने पितृविसर्जने अभिरम्यतामिति वदेद् ब्रूयुस्ते ऽभिरताः स्म ह
பித்ரு விசர்ஜனத்தின் போது ‘அக்ஷய்ய ஸ்தானத்தில்’ ‘உபதிஷ்டதாம்’ (இப்போது எழுந்து/புறப்படுங்கள்) என்று சொல்ல வேண்டும்; பின்னர் ‘அபிரம்யதாம்’ (தம் தம் தாமத்தில் மகிழ்வீராக) என்று கூற வேண்டும்; அவர்கள் திருப்தியடைந்து அதற்கேற்ப பதிலளிப்பர்।
Verse 26
गन्धोदकतिलैर् युक्तं कुर्यात् पात्रचतुष्टयं अर्घार्थपितृपात्रेषु प्रेतपात्रं प्रसेचयेत्
நறுமண நீரும் எள்ளும் சேர்த்த நான்கு பாத்திரங்களைத் தயாரிக்க வேண்டும்; மேலும் பிரேதப் பாத்திரத்திலிருந்து அர்க்கியத்திற்கும் பித்ருப் பாத்திரங்களுக்கும் (சிறிதளவு) ஊற்ற வேண்டும்।
Verse 27
ये समाना इति द्वाभ्यां शेषं पूर्ववदाचरेत् एतत् सपिण्डीकरणमेकोद्दिष्टं स्तिया सह
‘யே சமானாஃ…’ என்று தொடங்கும் இரண்டு மந்திரங்களால் மீதியுள்ள செயல்களை முன்புபோலச் செய்ய வேண்டும். இதுவே சபிண்டீகரணம்—அதாவது மனைவியுடன் சேர்ந்து செய்ய வேண்டிய ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தம்।
Verse 28
अर्वाक्सपिण्डीकरणं यस्य संवत्सराद् भवेत् पितृपूर्वं विसर्जयेदिति ख , छ , झ च स्त्र्या अपीति ख , छ च तस्याप्यन्नं सोदकुम्भं दद्यात् संवत्सरं द्विजे
ஒருவரின் சபிண்டீகரணம் ஒரு வருடம் நிறைவதற்கு முன் நடைபெறுமானால், முதலில் பித்ருக்களின் விசர்ஜனத்தைச் செய்ய வேண்டும்—என்று க, ச, ஜ பாடபேதங்கள் கூறுகின்றன. பெண்ணின் விஷயத்திலும்—என்று க, ச கூறுகின்றன. அந்த நபருக்காகவும் ஒரு வருடம் முழுவதும் பிராமணருக்கு அன்னமும் நீர்க்குடமும் சேர்த்து தானம் அளிக்க வேண்டும்।
Verse 29
मृताहनि च कर्तव्यं प्रतिमासन्तु वत्सरं प्रतिसंवत्सरं कार्यं श्राद्धं वै मासिकान्नवत्
மரணமான அதே நாளில் கருமம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் மாதந்தோறும் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் ஆண்டுதோறும் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; ஆண்டுச் ஸ்ராத்தமும் மாதாந்திர அன்னார்ப்பண முறையிலேயே நடத்தப்பட வேண்டும்.
Verse 30
हविष्यान्नेन वै मासं पायसेन तु वत्सरं मात्स्यहारिणकौरभ्रशाकुनच्छागपार्षतैः
ஹவிஷ்யான்னம் கொண்டு ஒரு மாதம் நியமம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; பாயசம் (பால்-அரிசி) கொண்டு ஒரு ஆண்டு. அதுபோல விதிப்படி மீன், மான், பன்றி (வராஹம்), ஆடு (மேஷம்), பறவை, வெள்ளாடு, முயல் ஆகியவை அனுமதிக்கப்பட்ட உணவுகள்.
Verse 31
ऐणरौरववाराहशाशैर् मांसैर् यथाक्रमं मासवृद्ध्याभितृप्यन्ति दत्तैर् एव पितामहाः
ஏண (மான் வகை), ருரு-மான், வராஹம், சஷ (முயல்) ஆகியவற்றின் இறைச்சியை முறையே அர்ப்பணித்தால் பிதாமஹர்கள் திருப்தியடைவார்கள். மாதந்தோறும் அந்தத் திருப்தி அதிகரித்து, அதே அர்ப்பணங்களாலேயே வளர்கிறது.
Verse 32
खड्गामिषं महाशल्कं मधुयुक्तान्नमेव च लोहामिषं कालशाकं मांसं वार्धीनसस्य च
கட்கம் (காண்டாமிருகம்) இறைச்சி, மஹாஷல்கம் (பெரிய செதில்மீன்), தேன் கலந்த அன்னம், லோஹாமிஷம் (ரோஹித வகை) இறைச்சி, கால-சாகம், மேலும் வார்தீனஸ எனப்படும் நீர்வாழ் உயிரின் இறைச்சி—இவை குறிப்பிட்ட உணவுப் பொருள்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன.
Verse 33
यद्ददाति गयास्थञ्च सर्वमानन्त्यमुच्यते तथा वर्षात्रयोदश्यां मघासु च न संशयः
கயாவில் தங்கி எதைத் தானமாக அளித்தாலும் அது எல்லாவிதத்திலும் அக்ஷயப் பலன் தரும் என்று கூறப்படுகிறது. அதுபோல மழைக்காலத் திரயோதசி நாளிலும், மகா நட்சத்திரத்திலும் அளிக்கும் தானமும் அதே பலன் தரும்—இதில் ஐயம் இல்லை.
Verse 34
कन्यां प्रजां वन्दिनश् च पशून् मुख्यान् सुतानपि घृतं कृषिं च वाणिज्यं द्विशफैकशफं तथा
கன்னி, சார்ந்திருக்கும் மக்கள், புகழ்பாடுவோர், சிறந்த மாடுகள், மகன்களும்; நெய், வேளாண்மை, வாணிகம்; மேலும் இருபிளவு குளம்பும் ஒற்றைக் குளம்பும் உடைய விலங்குகள்—இவை தான/வரமாகக் கூறப்படுகின்றன.
Verse 35
ब्रह्मवर्चस्विनः पुत्रान् स्वर्णरूप्ये सकुप्यके ज्ञातिश्रैष्ठ्यं सर्वकामानाप्नोति श्राद्धदः सदा
சிராத்தத்தில் பொன், வெள்ளி மற்றும் குப்யகம் (அடிமேட்டல்கள்) தானம் செய்தால், சிராத்ததானி எப்போதும் பிரம்மதேஜம் உடைய மகன்கள், உறவினரிடையே மேன்மை, எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றம் ஆகியவற்றைப் பெறுவான்.
Verse 36
प्रतिपत्प्रभृतिष्वेतान्वर्जयित्वा चतुर्दशीं शस्त्रेण तु हता ये वै तेषां तत्र प्रदीयते
பிரதிபதம் முதலாக—சதுர்தசி தவிர்த்து—அந்த திதிகளில் அங்கு எது அர்ப்பணிக்கப்படுகிறதோ, அது ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கே ஒதுக்கப்படுகிறது.
Verse 37
स्वर्गं ह्य् अपत्यमोजश् च शौर्यं क्षेत्रं बलं तथा पुत्रश्रैष्ठ्यं ससौभाग्यमपत्यं मुख्यतां सुतान्
சந்ததி தான் சொர்க்கத்திற்குக் காரணம்; அதுவே வீரியம், பராக்கிரமம், குலத் தொடர்ச்சியின் ‘களம்’, மேலும் வலிமையும். மகன்களின் மேன்மை மற்றும் நல்வாழ்வுடன்—சந்ததியே முதன்மைச் செல்வம்; மகன்களே பரமத் தனம் எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 38
मात्स्याविहारिणौरभ्रशाकुनच्छागपार्षतैर् इति छ दत्तैर् इहेति घ , ङ , ञ च मधुमुद्गान्नमेव वेति ङ सर्वमानन्त्यमश्नुते इति घ , ङ च स्वर्णमिति ख , छ च प्रवृत्तचक्रतां पुत्रान् वाणिज्यं प्रसुतां तथा अरोगित्वं यशो वीतशोकतां परमाङ्गतिं
மீன், மாமிசம், பறவிகள், ஆடு முதலிய தகுந்த பொருட்களைத் தானம் செய்தால் இவ்வுலகில் செழிப்பு கிடைக்கும். தேன், பாசிப்பயறு (முத்கம்) மற்றும் அன்னதானம் செய்தால் எல்லாவிதத்திலும் அழியாத வளம் பெறப்படும். பொன் தானத்தால் செயல்சக்கரம் முன்னேறுதல், மகன்கள், வாணிக வெற்றி, சந்ததி, ஆரோக்கியம், புகழ், துயரமற்ற நிலை மற்றும் பரமகதி கிடைக்கும்.
Verse 39
घनं विद्यां भिषकसिद्धिं रूप्यं गाश्चाप्यजाविकं अश्वानायुश् च विधिवत् यः श्राद्धं सम्प्रयच्छति
யார் விதிப்படி ஸ்ராத்தத்தை அளிக்கிறாரோ, அவர் உறுதியான செல்வம், கல்வி, வைத்திய-சித்தி, வெள்ளி, பசுக்கள், ஆடுகள்-செம்மறியாடுகள், குதிரைகள் மற்றும் நீண்ட ஆயுள் பெறுவர்।
Verse 40
कृत्तिकादिभरण्यन्ते स कामानाप्नुयादिमान् वसुरुद्रादितिसुताः पितरः श्राद्धदेवताः
கிருத்திகை முதல் பரணி வரை, யார் விதிப்படி இந்தக் கர்மத்தைச் செய்கிறாரோ, அவர் இக்காம்ய பலன்களை அடைவார். வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள்—இவர்களே ஸ்ராத்தத்தின் அதிஷ்டாத்ரு தேவதைகள்।
Verse 41
प्रीणयन्ति मनुष्याणां पितॄन् श्राद्धेन तर्पिताः आयुः प्रजां धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुखानि च
ஸ்ராத்தத்தால் திருப்தியடைந்த மனிதர்களின் பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து, ஆயுள், சந்ததி, செல்வம், கல்வி, ஸ்வர்க்கம், மோக்ஷம் மற்றும் இன்பங்களை அளிக்கின்றனர்।
Verse 42
प्रयच्छन्ति तथा राज्यं प्रीता नॄणां पितामहाः
அவ்வாறே மகிழ்ந்த மனிதர்களின் பிதாமஹர்கள் அரசாட்சி (ராஜ்யம்) யும் அளிக்கின்றனர்।
Frequently Asked Questions
Invitation and reception of brāhmaṇas, regulated seating (deva vs pitṛ), mantra-led invocations, arghya and related offerings with pavitra-equipped vessels, apasavya pitṛ-circumambulation, pitṛyajña-style fire offering, distribution of remnants, piṇḍa-dāna facing south, svasti and akṣayya-udaka, dakṣiṇā with svadhā, and formal visarjana/dismissal.
It defines ekoddiṣṭa as deva-hīna (without offerings to gods), with a single arghya and single pavitra, performed without āvāhana-agni, and carried out in apasavya mode—marking it as a focused rite for a single departed person.
It is the rite that integrates the newly departed into the ancestral line, described here as an ekoddiṣṭa-related procedure performed with specific mantras (“ye samānāḥ…”), and stated to be done together with the wife; it also notes variant readings about early performance before one year.
The Vasus, Rudras, and Ādityas, together with the Pitṛs, are declared the presiding deities of śrāddha.
It explicitly frames śrāddha as bhukti-mukti-prada and concludes that satisfied pitṛs grant both worldly goods (āyuḥ, prajā, dhana, vidyā, rājya) and transcendent ends (svarga, mokṣa, sukha).