Adhyaya 162

Verse 1

आग्रत्स्वप्नसुसुप्त्यान्तमुक्तमिति ङ , छ , ञ च इत्य् आग्नेये अशौचनिर्णय इत्य् आदिः, सत्यमानन्दमद्वयमित्यन्तः पाठो ग पुस्तके नास्ति अथ द्विषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः धर्मशास्त्रकथनं पुष्कर उवाच मनुर्विष्णुर्याज्ञवल्को हारीतो ऽत्रिर्यमो ऽङिगिराः वसिष्ठदक्षसंवर्तशातातपपराशराः

‘விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை’ என்ற சொற்கள் வரை இவ்வாறு கூறப்பட்டது—என்று (ங, ச, ஞ) பாடபேதங்கள் வாசிக்கின்றன. ஆக்நேய (அக்னி புராண)த்தில் ‘அசௌச நிர்ணயம்’ என்று தொடக்கம்; ‘சத்தியம், ஆனந்தம், அத்வயம்’ என்ற முடிப்பாடம் ‘க’ கைப்பிரதியில் இல்லை. இப்போது தொடங்குகிறது 162ஆம் அதிகாரம்—‘தர்மசாஸ்திரக் கூறல்’. புஷ்கரர் கூறினார்—மனு, விஷ்ணு, யாஜ்ஞவல்க்ய, ஹாரீத, அத்ரி, யம, அங்கிரஸ், வசிஷ்ட, தக்ஷ, ஸம்வர்த்த, ஷாதாதப, பராசரர் (ஆதார ஆச்சாரியர்கள்).

Verse 2

आपस्तम्बोशनोव्यासाः कात्ययनबृहस्पती गोतमः शङ्खलिखितौ धर्ममेते यथाब्रुवन्

ஆபஸ்தம்ப, உஷனஸ், வ்யாசர், காத்யாயன, ப்ருஹஸ்பதி, கௌதமர், மேலும் சங்கர் மற்றும் லிகிதர்—இவர்கள் தர்மத்தைத் தாம் உரைத்தபடியே விளக்கியுள்ளனர்.

Verse 3

तथा वक्ष्ये समासेन भुक्तिमुक्तिप्रदं शृणु प्रवृत्तञ्च निवृत्तञ्च द्विविधङ्कर्म वैदिकं

இப்போது நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—கேள்—போகமும் மோட்சமும் அளிப்பது. வைதிக கர்மம் இருவகை: பிரவிருத்தி மற்றும் நிவிருத்தி.

Verse 4

काम्यं कर्म प्रवृत्तं स्यान्निवृत्तं ज्ञानपूर्वकं वेदाभ्यासस्तपो ज्ञानमिन्दियाणाञ्च संयमः

ஆசைமூலமான கர்மம் பிரவிருத்தி; நிவிருத்தி ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. வேதப் பயிற்சி, தவம், ஞானம், புலனடக்கம்—இவையே அதன் சாதனங்கள்.

Verse 5

अहिंसा गुरुसेवा च निःश्रेयसकरं परं सर्वेषामपि चैतेषामत्मज्ञानं परं स्मृतं

அஹிம்சையும் குருசேவையும் பரம நிஃஶ்ரேயஸை (உயர்ந்த நன்மை) அளிக்கும் சிறந்த வழிகள்; ஆனால் இவற்றில் அனைத்திலும் ஆத்மஞானமே உச்சம் என நினைவில் கூறப்படுகிறது.

Verse 6

तच्चग्र्यं सर्वविद्यानां प्राप्यते ह्य् अमृतं ततः सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि

அந்த ஞானம் எல்லா வித்யைகளிலும் முதன்மையானது; அதை அடைந்தால் நிச்சயமாக அமரத்துவம் பெறப்படுகிறது. அப்போது எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவையும், ஆத்மாவில் எல்லா உயிர்களையும் காண்கிறான்.

Verse 7

समम्पश्यन्नात्मयाजी स्वाराज्यमधिगच्छति आत्मज्ञाने समे च स्याद्वेदाभ्यासे च यत्नवान्

சமநோக்குடன் அனைத்தையும் காண்பவன், உள்ளார்ந்த யாகமாக வழிபடுபவன், ஸ்வராஜ்யம் (ஆத்ம ஆட்சி) அடைகிறான். அவன் ஆத்மஞானத்திலும் சமத்துவத்திலும் நிலைத்து, வேதப் பயிற்சியில் முயற்சியுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 8

एतद्द्विजन्मसामर्थ्यं ब्राह्मणस्य विशेषतः एतद्द्विजन्मसाग्र्यमिति ख , ङ , झ , ञ , ट च एतद्द्विजन्मसामग्रीति घ वेदशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो यत्र तत्राश्रमे वसन्

இது இருமுறை பிறந்தோரின், குறிப்பாகப் பிராமணனின், தனித்திறன். சில பாடங்களில் ‘இருமுறை பிறந்தோரின் மேன்மை’ என்றும், மற்றொரு பாடத்தில் ‘இருமுறை பிறந்தோரின் முழுமையான உபகரணம்’ என்றும் உள்ளது. வேத-சாஸ்திரங்களின் பொருள்-தத்துவத்தை அறிந்தவன் எந்த ஆச்ரமத்தில் வாழ்ந்தாலும் அந்தத் திறனைப் பெறுவான்.

Verse 9

इहैव लोके तिष्ठन् हि ब्रह्मभूयाय कल्प्यते स्वाध्यायानामुपाकर्म श्रावण्यां श्रावणेन तु

இவ்வுலகிலேயே நிலைத்திருந்தாலும் மனிதன் பிரம்மநிலையை அடையத் தகுதியானவன் ஆகிறான். வேத ஸ்வாத்யாயத்தின் உபாகர்மம் ஸ்ராவணீ நாளில், அதாவது ஸ்ராவண மாதப் பௌர்ணமியில், செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 10

हस्ते चौषधिवारे च पञ्चम्यां श्रावणस्य वा पौषमासस्य रोहिण्यामष्टकायामथापि वा

ஹஸ்த நக்ஷத்திரம் வரும் போது, ‘ஔஷதிவார’ நாளில், ஸ்ராவண மாதப் பஞ்சமியில், பௌஷ மாதத்தில் ரோஹிணி நக்ஷத்திர நாளில், அல்லது அஷ்டகா நாளிலும்—இவை எல்லாம் சுப காலங்களாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 11

जलान्ते छन्दसाङ्कुर्यादुत्सर्गं विधिवद्वहिः त्र्यहं प्रेतेष्वनध्यायः शिष्यर्त्विग्गुरुबन्धुषु

நீர்க்கரையில் விதிப்படி வேதச் சந்தஸ்களின் ‘உத்ஸர்கம்’ செய்ய வேண்டும். சீடன், ரித்விக் (யாகப் புரோகிதன்), குரு, உறவினர் ஆகியோரில் யாரேனும் இறந்தால் மூன்று நாட்கள் அனத்யாயம் (வேதப் படிப்பு நிறுத்தம்) உண்டு.

Verse 12

उपाकर्मणि चोत्सर्गं स्वशाखाश्रोत्रिये तथा सन्ध्यागर्जितनिर्घाते भूकम्पोल्कानिपातने

உபாகர்மத்திலும் (வேத-)உத்ஸர்கத்திலும்; தன் சாகையைச் சேர்ந்த ஸ்ரோத்ரியருக்குக் கற்பிக்கும் வேளையிலும்; மாலைச் சந்தியையில் மின்னலின் இடிமுழக்கம் கடுமையாக ஒலிக்கும்போது, நிலநடுக்கத்தில், அல்லது உல்கை விழும்போது—இவ்வெல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும் (அனத்யாயம் முதலிய) விதி பொருந்தும்.

Verse 13

समाप्य वेदं ह्य् अनिशमारण्यकमधीत्य च पञ्चदश्यां चतुर्दश्यामष्टम्यां राहुसूतके

வேதப் படிப்பை நிறைவு செய்த பின், எப்போதும் ஆரண்யகத்தையும் பயில வேண்டும். ஆனால் பௌர்ணமி, சதுர்தசி, அஷ்டமி மற்றும் கிரகண நேரம் (ராகு-சூதகம்) ஆகியவற்றில் வேதாத்யயனத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 14

ऋतुसन्धिषु भुक्त्वा वा श्राद्विकं प्रतिगृह्य च पशुमण्डूकनकुलश्वाहिमार्जारशूकरैः

ருது-சந்தி நேரத்தில் உணவு உண்டாலும், அல்லது ஸ்ராத்தத்துடன் தொடர்புடைய தானம்/அர்ப்பணத்தை ஏற்றாலும்; மேலும் மாடு முதலிய பசு, தவளை, கீரி, நாய், பாம்பு, பூனை, பன்றி ஆகியவற்றின் தொடுதலால் உண்டாகும் அசௌசத்தால் (கட்டுப்பாடுகள் உண்டாகும்).

Verse 15

कृतेन्तरे त्वहोरात्रं शक्रपाते तथोच्छ्रिये श्वक्रोष्टुगर्धभोलूकमासवाणर्तुनिस्वने

மரணம் நெருங்கும் இடைக்காலத்தில் பகல்-இரவு முழுவதும்; இந்திர மழை மற்றும் அசாதாரண கலக்கம் நிகழும் போது; மேலும் நாய்களின் ஊளையிடல், நரியின் கத்தல், கழுதையின் கத்தல், ஆந்தையின் ஒலி, மாதம்-காற்று-ருது ஆகியவற்றின் காலமற்ற ஒலிகள்—இவை அனைத்தும் அசுப நிமித்தங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 16

अमेध्यशवशूद्रान्त्यश्मशानपतितान्तिके अशुभासु च तारासु विद्युत्स्तनितसम्प्लवे

அசுத்தப் பொருட்கள், சடலம், சூத்ரன், அந்த்யஜன், சுடுகாடு அல்லது பதிதன் அருகில்; மேலும் அசுப நட்சத்திரங்களில், மின்னல்-இடி மற்றும் பெருமழையின் ஆரவாரத்தில் (சடங்கு/கிரியை) தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 17

भुत्क्वार्द्रपाणिरम्भोन्तरर्धरात्रे ऽतिमारुते पांशुवर्षे दिशान्दाहे सन्ध्यानीहारभीतिषु

உண்டு கை இன்னும் ஈரமாக இருக்கும்போது, அல்லது நீரில் இருக்கும்போது; நள்ளிரவில்; கடும் காற்றில்; தூசி மழையில்; திசைகள் எரிவதுபோல் தோன்றும்போது; மேலும் மாலைச் சந்தியின் மூடுபனி மற்றும் அச்ச நேரங்களில் (கிரியை) தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 18

धावतः प्राणिबाधे च विशिष्टे गृहमागते ब्रह्मचर्याय कल्प्यते इति ङ स्वशाखाश्रोत्रिये मृते इति घ , झ , ञ , ट च शशमार्जारशूकरैर् इति ङ खरोष्ट्रयानहस्त्यश्वनौकावृक्षादिरोहणे

அவசரமாக ஓடும்போது, உயிரினத்திற்கு காயம் ஏற்பட்டால், மேலும் சிறப்பு விருந்தினர் வீட்டிற்கு வந்தால்—அந்நேரங்களில் பிரம்மச்சரியம் (கட்டுப்பாடு) கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று விதி. அதுபோலத் தன் வேதசாகையைச் சேர்ந்த ச்ரோத்திரியின் மரணம் ஏற்பட்டால்; முயல்‑பூனை‑பன்றி தொடர்பான அசுத்தத்தில்; கழுதை அல்லது ஒட்டகம் ஏறுதல், வண்டி/வாகனத்தில் ஏறுதல், யானை அல்லது குதிரை ஏறுதல், படகில் ஏறுதல், மரம் முதலியவற்றில் ஏறுதல் ஆகியவற்றிலும் அதே நியமம் பொருந்தும்.

Verse 19

सप्तत्रिंशदनध्यायानेतांस्तात्कालिकान्विदुः

இவை தற்காலிகமான அனध्यாயங்கள் முப்பத்தேழு (37) என அறியப்படுகின்றன.