Adhyaya 159
Purification Concerning the Unsanctified (Asaṃskṛta) and Related Cases (असंस्कृतादिशौचम्)
இந்த அதிகாரம், முறையாகச் சடங்குகள் பெற்ற ‘ஸம்ஸ்க்ருத’ரும், சடங்கின்றி இறந்த ‘அஸம்ஸ்க்ருத’ரும் மரணத்திற்குப் பின் பெறும் நிலை வேறுபாட்டை விளக்குகிறது. மரண வேளையில் ஹரியை நினைத்தால் ஸ்வர்கம், மேலும் மோட்சமும் கிடைக்கலாம் எனக் கூறுகிறது. கங்கையுடன் தொடர்புடைய இறுதிச்சடங்குகளின் பலன் முன்னிறுத்தப்படுகிறது—அஸ்தி-க்ஷேபம் செய்தால் பிரேதத்திற்கு உயர்வு உண்டாகும்; எலும்புகள் கங்கை நீரில் இருக்கும் காலம்வரை ஸ்வர்கவாசம் நீடிக்கும் எனவும் சொல்லப்படுகிறது. தற்கொலை செய்தோர், பதிதர் ஆகியோருக்கு விதிப்படி சடங்குகள் இல்லை எனக் கூறினாலும், கருணையால் பதிதப் பிரேதத்திற்கும் நாராயணபலி அருள்வழி தீர்வாக பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. பின்னர் மரணம் யாருடைய பற்றுகளையும் காத்திருக்காது; மறுமை பயணத்தில் தர்மமே துணை (யமப் பாதையில் மனைவிக்கு சிறப்பு குறிப்பிடல்) என அறிவுறுத்துகிறது. கர்மத்தின் தவிர்க்கமுடியாத தன்மை, ஸ்ருஷ்டி-ப்ரளயச் சுழற்சி, உடை மாற்றுவது போல மறுபிறவி, இறுதியில் உடலுடன் இருப்பினும் ஆத்மா அசங்கம் என்பதால் துயரை விடுமாறு கூறி முடிகிறது.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे स्रावाद्यशौचं नाम अष्टपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः अथैकोनषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः असंस्कृतादिशौचं पुष्कर उवाच संस्कृतस्यासंस्कृतस्य स्वर्गो मोक्षो हरिम्मृतेः अस्थ्नाङ्गङ्गाम्भसि क्षेपात् प्रेतस्याभ्युदयो भवेत्
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ஸ்ராவாத்யாசௌசம்’ எனப்படும் நூற்று ஐம்பத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘அஸம்ஸ்க்ருதாதி-சௌசம்’ எனப்படும் நூற்று ஐம்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—ஸம்ஸ்க்ருதனுக்கும் அஸம்ஸ்க்ருதனுக்கும் மரணவேளையில் ஹரியை நினைவுகூர்வதால் ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் கிடைக்கும்; கங்கையின் நீரில் எலும்புகளைச் செலுத்துவதால் பிரேதனுக்கு உயர்வு உண்டாகும்।
Verse 2
आपात इति ख , छ च अननेप्येवमेवं स्यादित्यादिः, भोक्तुरेकमहोन्यथेत्यन्तः पाठः घ , झ , ञ पुस्तकत्रयेषु नास्ति गङ्गातोये नरस्यास्थि यावत्तावद्दिवि स्थतिः आत्मनस्त्यागिनां नास्ति पतितानां तथा क्रिया
பாடாந்தரக் குறிப்பு: க, ச கைப்பிரதிகளில் ‘ஆபாத…’ எனத் தொடங்கும் வாசகம் உள்ளது. ‘அனனேப்யேவமேவம் ஸ்யாத்…’ பகுதியும், முடிவிலுள்ள ‘போக்துரேகமஹோऽன்யதா’ வாசகமும் க, ஜ, ஞ ஆகிய மூன்று கைப்பிரதிகளில் இல்லை. — செய்யுள்: கங்கையின் நீரில் மனிதனின் எலும்பு எத்தனை காலம் இருக்கிறதோ, அத்தனை காலம் அவன் ஸ்வர்க்கத்தில் நிலைபெறுவான். தம்மைத் துறந்தவர்கள் (ஆத்மஹத்தையாளர்) மற்றும் பதிதர்கள் ஆகியோருக்கு அத்தகைய கிரியை (அந்த்யேஷ்டி முதலியவை) விதிக்கப்படவில்லை।
Verse 3
तेषामपि तथा गाङ्गे तोये ऽस्थ्नां पतनं हितं तेषां दत्तं जलं चान्नं गगने तत् प्रलीयते
அவர்களுக்கும் கங்கையின் நீரில் எலும்புகளைச் செலுத்துதல் நன்மை தரும்; மேலும் அவர்களுக்காக அளிக்கப்படும் நீரும் அன்னமும் (இவ்வாறு செய்யாவிடில்) ஆகாயத்தில் கரைந்து பயனற்றதாகும்।
Verse 4
अनुग्रहेण महता प्रेतस्य पतितस्य च नारायणबलिः कार्यस्तेनानुग्रहमश्नुते
மிகுந்த கருணையால் பிரேதனுக்கும் பத்திதனுக்கும் நாராயண-பலி செய்ய வேண்டும்; அதனால் தெய்வ அருள் பெறப்படும்.
Verse 5
अक्षयः पुण्डरीकाक्षस्तत्र दत्तं न नश्यति पतनात्रायते यस्मात् तस्मात् पात्रं जनार्दनः
புண்டரீகாக்ஷன் (விஷ்ணு) அழிவற்றவன்; அங்கே அவர்க்கு அளித்த தானம் அழியாது. வீழ்ச்சியிலிருந்து காப்பதால் ஜனார்தனனே உத்தம பாத்திரன்.
Verse 6
पततां भुक्तिमुक्त्यादिप्रद एको हरिर्ध्रुवं दृष्ट्वा लोकान् म्रियमाणान् सहायं धर्ममाचरेत्
வீழ்வோர்க்கு போகம், மோக்ஷம் முதலியவற்றை அளிப்பவன் உறுதியாக ஒருவனே ஹரி. உலகங்கள் அழிவதை கண்டு, துணையாக தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
Verse 7
मृतो ऽपि बान्धवः शक्तो नानुगन्तुं नरं मृतं जायावर्जं हि सर्वस्य याम्यः पन्था विभिद्यते
இறந்த உறவினனும் இறந்த மனிதனைத் தொடர்ந்து செல்ல இயலாது. மனைவியைத் தவிர அனைவருக்கும் யாம்யப் பாதை (யமன் வழி) பிரிந்து விடுகிறது.
Verse 8
धर्म एको व्रजत्येनं यत्र क्वचन गामिनं श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकं
எங்கு எங்கே சென்றாலும் மனிதனைத் தொடர்வது தர்மம் ஒன்றே. ஆகவே நாளைய காரியத்தை இன்று செய்; பிற்பகல் காரியத்தை முற்பகலிலேயே செய்.
Verse 9
न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतः वास्य न वा कृतं क्षेत्रापणगृहासक्तमन्यत्रगतमानसं
மரணம் காத்திருக்காது—ஒருவனுடைய காரியங்கள் முடிந்ததா இல்லையா என்பதைக் கருதாது. வயல், சந்தை, வீடு ஆகியவற்றில் பற்றுடன் மனம் வேறெங்கோ அலைபவனை அது எடுத்துச் செல்கிறது.
Verse 10
वृकीवीरणमासाद्य मृत्युरादाय गच्छति न कालस्य प्रियः कश्चिद् द्वेष्यश्चास्य न विद्यते
(வ்ருகீவீரணத்தையும்) அடைந்தபின்பும் மரணம் அவனை எடுத்துச் சென்று விடுகிறது. காலத்திற்கு யாரும் பிரியர் அல்லர்; யாரும் வெறுக்கத்தக்கவரும் அல்லர்.
Verse 11
आयुष्ये कर्मणि क्षीणे प्रसह्य हरिते जनं नाप्राप्तकालो म्रियते बिद्धः शरशतैर् अपि
ஆயுளைத் தாங்கும் கர்மம் சிதைந்தபோது காலம் வலுக்கட்டாயமாக மனிதனை எடுத்துச் செல்கிறது. ஆனால் விதிக்கப்பட்ட காலம் வராதவன் நூறு கணைமுனைகளால் குத்தப்பட்டாலும் இறக்கான்.
Verse 12
कुशाग्रेणापि संस्पृष्टः प्राप्तकालो न जीवति पन्था विभज्यते इति ग धर्म एवेति ज औषधानि न मन्त्राद्यास्त्रायन्ते मृत्युनान्वितं
குசையின் முனையால் சிறிது தொட்டால்கூட காலம் வந்தவன் உயிர்வாழான். ‘பாதை பிரிக்கப்படுகிறது’ (அதாவது வாழ்வின் ஓட்டம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது) என்று கூறப்படுகிறது; உண்மையில் காக்கும் ஒன்று தர்மமே. மரணத்துடன் பிணைந்தவனை மருந்துகளும், மந்திராதிகளும் காக்கமாட்டா.
Verse 13
वत्सवत् प्राकृतं कर्म कर्तारं विन्दति ध्रुवं अव्यक्तादि व्यक्तमध्यमव्यक्तनिधनं जगत्
பிராக்ருதக் கர்மம் கன்றுபோல் நிச்சயமாகத் தன் செய்பவரைத் தேடி அடைகிறது. உலகம் அவ்யக்தத்திலிருந்து தொடங்கி, நடுவில் வ்யக்தமாக இருந்து, முடிவில் மீண்டும் அவ்யக்தத்திலேயே லயமாகிறது.
Verse 14
कौमारादि यथा देहे तथा देहान्तरागमः नवमन्यद्यथा वस्त्रं गृह्णात्येवं शरीरिकं
இதே உடலில் பால்யம் முதலிய நிலைகள் மாறுவது போலவே, வேறு உடலுக்குச் செல்வதும் உண்டு; மேலும் ஒருவர் புதிய வேறொரு ஆடையை அணிவது போல, உடலுடையவன் மற்றொரு உடலை ஏற்கிறான்।
Verse 15
देही नित्यमबध्यो ऽयं यतः शोकं ततस्त्यजेत्
உடலுடைய ஆத்மா எப்போதும் பந்தமற்றது; ஆகையால் துக்கத்தை விட்டு விட வேண்டும்।
Frequently Asked Questions
It recommends Narāyaṇa-bali as an act of great compassion, presenting it as a grace-conferring rite even for those otherwise considered ritually problematic.
It reframes rites within a mokṣa-oriented ethic: cultivate Dharma urgently, detach from worldly procrastination, remember Hari at death, understand karma and rebirth, and abandon grief by recognizing the Self’s essential non-bondage.