Adhyaya 153

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गृहस्थवृत्तयो नाम व्रिपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः अथ त्रिपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः ब्रह्मचर्याश्रमधर्मः पुष्कर उवाच धर्ममाश्रमिणां वक्ष्ये भुक्तिमुक्तिप्रदं शृणु षोडशर्तुनिशा स्त्रीणामाद्यस्तिस्रस्तु गर्हिताः

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘கிருஹஸ்தவிருத்தயः’ எனும் நூற்று ஐம்பத்து இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இனி நூற்று ஐம்பத்து மூன்றாம் அத்தியாயம்—‘பிரம்மசர்யாஶ்ரம தர்மம்’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்: ஆச்ரமங்களில் நிலைபெற்றோரின் தர்மங்களைச் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள்—அவை போகமும் மோக்ஷமும் அளிப்பவை. பெண்களுக்கு பதினாறு ‘஋து-இராத்திரிகள்’ (கர்ப்பத்திற்குரிய இரவுகள்) உண்டு; ஆனால் முதல் மூன்று கண்டிக்கப்படுகின்றன.

Verse 2

व्रजेद्युग्मासु पुत्रार्थी कर्माधानिकमिष्यते गर्भस्य स्पष्टताज्ञाने सवनं स्पन्दनात् पुरा

மகன் வேண்டுபவன் (஋து காலத்தின்) ஜோடி இரவுகளில் (மனைவியை) அணுக வேண்டும்; அவனுக்கு கர்ப்பாதானம் தொடர்பான ‘ஆதானிக கர்மம்’ விதிக்கப்பட்டுள்ளது. கருவின் தெளிவான நிலையை அறிய, கருவின் அசைவு (ஸ்பந்தனம்) உணரப்படுவதற்கு முன்பே ‘சவனம்’ (நியமிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 3

षष्ठे ऽष्टमे वा सीमन्तं पुत्रीयं नामभं शुभं अच्छिन्ननाड्यां कर्तव्यं जातकर्म विचक्षणैः

ஆறாம் அல்லது எட்டாம் மாதத்தில் சீமந்தச் சடங்கு செய்ய வேண்டும். பின்னர் சந்ததியளிக்கும் நல்வாழ்த்தான பெயரை இட வேண்டும். கொடியை வெட்டுவதற்கு முன் அறிஞர்கள் ஜாதகர்மம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

अशौचे तु व्यतिक्रान्ते नामकर्म विधीयते शर्मान्तं ब्राह्मस्योक्तं वर्मान्तं क्षत्रियस्य तु

அசௌசக் காலம் கடந்த பின் நாமகர்மம் (பெயரிடும் சடங்கு) செய்ய வேண்டும். பிராமணருக்கு ‘-சர்மன்’ முடிவுள்ள பெயர், க்ஷத்திரியருக்கு ‘-வர்மன்’ முடிவுள்ள பெயர் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 5

गुप्तदासात्मकं नाम प्रशस्तं वैश्यशूद्रयोः शर्मान्तं ब्रह्मणस्योक्तं वर्मान्तं क्षत्रियस्य च

வைசியர், சூத்ரருக்கு ‘-குப்த’ அல்லது ‘-தாச’ கூறுகள் கொண்ட பெயர் சிறந்தது. பிராமணருக்கு ‘-சர்மன்’ முடிவும், க்ஷத்திரியருக்கு ‘-வர்மன்’ முடிவும் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 6

गुप्तदासात्मकं नाम प्रशस्तं वैश्यशूद्रयोः बालं निवेदयेद्भर्त्रे तव पुत्रो ऽयमित्युत

வைசியர், சூத்ரருக்கு ‘-குப்த’ அல்லது ‘-தாச’ வகை பெயர் சிறந்தது. பின்னர் குழந்தையை கணவரிடம் காட்டி, “இவன் உங்கள் மகன்” என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 7

यथाकुलन्तु चूडाकृद् ब्राह्मणस्योपनायनं गर्भाष्टमे ऽष्टमे वाब्दे गर्भादेकादशे नृपे

குல வழக்கின்படி சூடாகர்மம் (முண்டனம்) செய்ய வேண்டும். அரசே! பிராமணரின் உபநயனம் கர்ப்பக் கணக்கில் எட்டாம் ஆண்டில்—அல்லது பிறப்புக் கணக்கில் எட்டாம் ஆண்டில்—அல்லது கர்ப்பத்திலிருந்து பதினொன்றாம் ஆண்டில் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

गर्भात्तु द्वादशे वैश्ये षोडशाब्दादितो न हि मुञ्जानां वल्कलानान्तु क्रमान्मौज्ज्याः प्रकीर्तिताः

வைசியருக்குக் கர்ப்பக் கணக்கின்படி பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் உபநயனம் செய்ய வேண்டும்; பதினாறாம் ஆண்டிலிருந்து தொடங்கி (அதற்கு மேல்) செய்யக் கூடாது. முறையே மௌஞ்சி எனும் புனித மேகலை முஞ்சப் புல்லாலும் வல்கல நார்களாலும் செய்யப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது.

Verse 9

मार्गवैयाध्रवास्तानि चर्माणि व्रतचारिणां पर्णपिप्पलविल्वानां क्रमाद्दण्डाः प्रकीर्तिताः

விரதம் அனுஷ்டிப்போர்க்கு மிருக (மான்) மற்றும் வ்யாக்ர (புலி) தோல்கள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் முறையே தண்டங்கள் பர்ண (பலாச), பிப்பல (அச்வத்த) மற்றும் பில்வ மரங்களின் மரக்கட்டைகளால் செய்யப்பட்டவை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 10

केशदेशललाटास्यतुल्याः प्रोक्ताः क्रमेण तु अवक्राः सत्वचः सर्वे नाविप्लुष्टास्तु दण्डकाः

அவை (தண்டங்கள்) முறையே தலைமுடி வரம்பு, நெற்றி, முகம் ஆகிய பகுதிகளின் அளவுக்கு சமமானவை எனக் கூறப்பட்டுள்ளன. அனைத்தும் நேராகவும் உறுதியான தோலுடனும் இருக்க வேண்டும்; தண்டங்கள் புண்ணாகியோ எரிந்தோ இருக்கக் கூடாது.

Verse 11

वासोपवीते कार्पासक्षौमोर्णानां यथाक्रमं आदिमध्यावसानेषु भवच्छब्दोपलक्षितं

ஆடை மற்றும் உபவீதம் குறித்து முறையே கார்பாசம் (பருத்தி), க்ஷௌமம் (லினன்/சணல்), ஊர்ணம் (கம்பளி) பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும் பேச்சின் தொடக்கம், நடு, முடிவில் ‘பவத்’ என்ற சொல்லால் மரியாதைச் சம்மானம் குறிக்கப்படுகிறது.

Verse 12

प्रथमं तत्र भ्हिक्षेत यत्र भिक्षा ध्रुवं भवेत् स्त्रीणाममन्त्रतस्तानि विवाहस्तु समन्त्रकः

முதலில் பிச்சை உறுதியாக கிடைக்கும் இடத்திலேயே பிச்சை நாட வேண்டும். பெண்களுக்கான இச் சடங்குகள் வேத மந்திரமின்றி செய்யப்பட வேண்டும்; ஆனால் திருமணம் மந்திரங்களுடன் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 13

उपनीय गुरुः शिष्यं सिक्षयेच्छौचमादितः आचारमग्निकार्यं च सन्ध्योपासनमेव च

உபநயனம் செய்து வைத்த பின் குரு, சீடனுக்கு முதலில் சௌச விதிகள், நல்லொழுக்கம், அக்னிகாரியக் கடமைகள் மற்றும் சந்த்யோபாசனையைப் போதிக்க வேண்டும்।

Verse 14

आयुष्यं प्राङ्मुखो भुङ्क्ते यशस्यं दक्षिणामुखः श्रियं प्रत्यङ्मुखी भुङ्क्ते ऋतं भुङ्क्ते उदङ्मुखः

கிழக்குமுகமாக உண்பதால் ஆயுள்; தெற்குமுகமாக உண்பதால் புகழ்; மேற்குமுகமாக உண்பதால் செல்வம்; வடமுகமாக உண்பதால் ‘ருதம்’—தர்மத்தோடு ஒத்த சத்திய ஒழுங்கு—கிடைக்கும்।

Verse 15

सायं प्रातश् च जुहुयान् नामेध्यं व्यस्तहस्तकं मधु मांस जनैः सार्धं गीतं नृत्यञ्च वै त्यजेत्

மாலை மற்றும் காலை ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் அசுத்தம், குழப்பமான கைகளால் செய்யும் தவறான செயல்கள், மதுவும் மாம்சமும், இன்பத்திற்கான மக்கள் சங்கமும், பாடலும் நடனமும் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 16

नृत्यञ्च वर्जयेदिति ख , ग , घ , ङ , छ , ञ , ट च सायं प्रातश्चेत्यादिः, नृत्यञ्च वै त्यजेदित्यन्तः पाठः ज पुस्तके नास्ति हिंसाम्परापवादं च अश्लीलं च विशेषतः दण्डादि धारयेन्नष्टमप्सु क्षिप्त्वान्यधारणं

‘நடனத்தை விலக்குக’ என சில கைப்பிரதிகளில் பாடம் உள்ளது; ‘…மேலும் நடனத்தைத் துறக்குக’ என்ற முடிவுப் பாடம் ஜ-பிரதியில் இல்லை. குறிப்பாக வன்முறை, பிறரைப் பழித்தல், அசிங்கம் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். தண்டம் முதலியவற்றை ஏந்தலாம்; அது இழந்தால் நீரில் விடுத்து மற்றொன்றை ஏற்க வேண்டும்।

Verse 17

वेदस्वीकरणं कृत्वा स्रायाद्वै दत्तदक्षिणः

வேதத்தை முறையாக ஏற்றுக்கொண்டு, விதிப்படி தக்ஷிணை அளித்த பின், நிறைவு சடங்காக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।