Adhyaya 120

Verse 1

झ च स्वादूदका द्वित्रिगुणेति ख , छ च स्वादूदका तु द्विगुणेति घ , ज च स्वादूदका तु द्विगुणेति ग , ङ च पञ्चाशत्कोटिविस्तृतेति छ अथ विंशत्यधिकशततमो ऽध्यायः भुवनकोषः अग्निर् उवाच विस्तारस्तु स्मृतो भूमेः सहस्राणि च सप्ततिः उच्छ्रायो दशसाहस्रं पातालञ्चैकमेककं

யாப்பியல்-குறியீட்டில்— ‘஝’: “ஸ்வாதூதகா இரட்டியும் மும்மடங்கும் (அளவில்)”; ‘஛’: “(அது) ஐம்பது கோடி வரை விரிந்தது.” இப்போது 120ஆம் அதிகாரம் ‘புவனகோசம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்— பூமியின் அகலம் எழுபதாயிரம் (யோஜன) என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது; உயரம் பத்தாயிரம்; மேலும் ஒவ்வொரு பாதாளமும் தலா ஆயிரம் (யோஜன) அளவுடையது.

Verse 2

अतलं वितलञ्चैव नितलञ्च गभस्तिमत् महाख्यं सुतलञ्चाग्र्यं पातालञ्चापि सप्तमं

அதலம், விதலம், நிதலம்; பின்னர் கபஸ்திமத்; மஹாக்ய; சிறந்த சுதலம்; மேலும் ஏழாவது பாதாளம்— இவையே ஏழு கீழுலோகங்கள்.

Verse 3

कृष्णपीतारुणाः शुक्लशर्कराशैलकाञ्चनाः भूमयस्तेषु रम्येषु सन्ति दैत्यादयः सुखं

அங்கு கருப்பு, மஞ்சள், செம்மை நிற நிலங்களும்; வெண்மையான கற்கள்-மணல், மலைப்பகுதிகள், பொன்னிற நிலமும் உள்ளன. அந்த இனிய பகுதிகளில் தைத்யர்கள் முதலியோர் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கின்றனர்.

Verse 4

पातालानामधश्चास्ते शेषो विष्णुश् च तामसः गुणानन्त्यात्स चानन्ततः शिरसा धारयन्महीं

பாதாளங்களுக்கும் கீழே சேஷன் இருக்கிறான்; தாமஸ (பிரபஞ்ச) அம்சத்தில் அவனே விஷ்ணு எனக் கூறப்படுகிறான். குணங்கள் முடிவிலாததால் அவன் ‘அனந்தன்’; தன் தலைமேல் பூமியைத் தாங்குகிறான்.

Verse 5

भुवो ऽधो नरका नैके न पतेत्तत्र वैष्णवः रविणा भासिता पृथ्वी यावत्तायन्नभो मतं

பூமிக்குக் கீழே பல நரக உலகங்கள் உள்ளன; வைஷ்ணவன் அங்கே வீழ்வதில்லை. மேலே ஆகாயம் எவ்வளவு வரை விரிந்திருக்கிறதோ, அவ்வளவு காலம் சூரியனால் பூமி ஒளிரும் என்பது கருத்து.

Verse 6

भूमेर्योजनलक्षन्तु विशिष्ठरविमण्डलं रवेर् लक्षेण चन्द्रश् च लक्षान्नाक्षत्रमिन्दुतः

பூமியை ஒப்பிடுகையில் சூரிய மண்டலத்தின் அளவு ஒரு லட்ச யோஜனை எனக் கூறப்படுகிறது. சூரியனை ஒப்பிடுகையில் சந்திரன் ஒரு லட்ச (யோஜனை); சந்திரனிலிருந்து நக்ஷத்திர மண்டலமும் ஒரு லட்ச (யோஜனை) என மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 7

द्विलक्षाद्भाद्बुधश्चास्ते बुधाच्छुक्रो द्विलक्षतः द्विलक्षेण कुजः शुक्राद्भौमाद् द्विलक्षतो गुरुः

பா (சூரியன்) இலிருந்து இரண்டு லட்ச தூரத்தில் புதன் இருக்கிறான்; புதனிலிருந்து இரண்டு லட்சத்தில் சுக்கிரன். சுக்கிரனிலிருந்து இரண்டு லட்சத்தில் குஜன் (செவ்வாய்); பௌமன் (செவ்வாய்) இலிருந்து இரண்டு லட்சத்தில் குரு (வியாழன்) இருக்கிறான்.

Verse 8

गुरोर्द्विलक्षतः सौरित्ल्लक्षात्सप्तर्षयः शनेः लक्षाद् ध्रुवो ह्य् ऋषिभ्यस्तु त्रैलोक्यञ्चोच्छ्रयेण च

குருவிலிருந்து இரண்டு லட்ச தூரத்தில் சௌரி (சனி) இருக்கிறான்; சனியிலிருந்து ஒரு லட்சத்தில் சப்தரிஷிகள். ரிஷிகளிலிருந்து ஒரு லட்சம் அப்பால் துருவன்; அதற்கும் மேலே உயர்ந்து திரைலோக்யம் உள்ளது.

Verse 9

ध्रुवात् कोट्या महर्लोको यत्र ते कल्पवासिनः जनो द्विकोटितस्तस्माद्यत्रासन् सनकादयः

துருவத்திலிருந்து ஒரு கோடி (பத்து மில்லியன் யோஜனைகள்) தூரத்தில் மகர்லோகம் உள்ளது; அங்கு கல்பம் முழுதும் வாழும் உயிர்கள் வசிக்கின்றனர். அங்கிருந்து இரட்டித் தூரத்தில் ஜனலோகம்; அங்கு சனக முதலிய ஆதியரிஷிகள் தங்குகின்றனர்.

Verse 10

जनात्तपश्चाष्तकोट्या वैराजा यत्र देवताः षणवत्या तु कोटीनान्तपसः सत्यलोककः

எட்டு கோடி தவத்தின் அளவால் ஜனலோகம் அடையப்படுகிறது; அங்கு வைராஜர் எனப்படும் தேவர்கள் வாழ்கின்றனர். தொண்ணூற்று ஆறு கோடி தவத்தின் அளவால் சத்தியலோகம் அடையப்படுகிறது.

Verse 11

अपुनर्मारका यत्र ब्रह्मलोको हि स स्मृतः पादगम्यस्तु भूल्लोको भुवः सूर्यान्तरः स्मृतः

எங்கு மீண்டும் மரணத்திற்கு மீளும் வழி இல்லை, அந்த உலகமே பிரம்மலோகம் என நினைவுகூரப்படுகிறது. பூலோகம் காலால் செல்லக்கூடியது எனக் கூறப்படுகிறது; புவர்லோகம் சூரியன் வரை உள்ள இடைவெளிப் பகுதி என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 12

स्वर्गलोको ध्रुवान्तस्तु नियुतानि चतुर्दश एतदण्डकटाहेन वृतो ब्रह्माण्डविस्तरः

ஸ்வர்கலோகம் துருவம் வரை விரிந்து, அதன் அளவு பதினான்கு நியுதங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. இந்த ‘அண்ட-கடாஹ’ (முட்டை வடிவக் கடாய்) பிரம்மாண்டத்தின் விரிவைச் சூழ்ந்துள்ளது.

Verse 13

वारिवह्न्यनिलाकाशैस्ततो भूतादिना वहिः वृतं दशगुणैर् अण्डं भूतादिर्महता तथा

அதன்பின் பிரம்மாண்டம் வெளிப்புறமாக நீர், அগ্নி, காற்று, ஆகாயம் ஆகியவற்றால் சூழப்படுகிறது. அவற்றிற்கும் அப்பால் பத்துமடங்கு அளவில் ‘பூதாதி’ தத்துவம் அண்டத்தை மூடுகிறது; பூதாதியும் அதேபோல் ‘மஹத்’ தத்துவத்தால் சூழப்படுகிறது.

Verse 14

दशोत्तराणि शेषाणि एकैकस्मान्मामुने महान्तञ्च समावृत्य प्रधानं समवस्थितं

முனிவரே, பத்து மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட மீதமுள்ள தத்துவங்கள் முன்தத்துவத்திலிருந்து ஒன்றொன்றாகத் தோன்றுகின்றன; மகத்தையும் மூடிக்கொண்டு பிரதானம் (ஆதி பிரகృతి) அடிப்படை ஆதாரமாக நிலைகொள்கிறது।

Verse 15

अनन्तस्य न तस्यान्तः सङ्ख्यानं नापि विद्यते हेतुभूतमशेषस्य प्रकृतिः सा परा मुने

அனந்தத்திற்கு முடிவு இல்லை; அதற்குக் கணக்கிடலும் இயலாது. முனிவரே, அந்தப் பரமப் பிரகுதியே அனைத்திற்கும் மீதமின்றி காரண ஆதாரம்.

Verse 16

असङ्ख्यातानि शाण्डानि तत्र जातानि चेदृशां दारुण्यग्निर्यथा तैलं तिले तद्वत् पुमानिति

அங்கே அத்தகையோருக்காக எண்ணற்ற ‘சாண்ட’ங்கள் தோன்றுகின்றன; கொடிய நெருப்பு எள்ளிலிருந்து எண்ணெயை இழுத்தெடுப்பதுபோல், அந்த வேதனை மனிதனின் சாரத்தைப் பிழிந்து எடுக்கும்—என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 17

प्रधाने च स्थितो व्यापी चेतनात्मात्मवेदनः प्रधानञ्च पुमांश् चैव सर्वभूतात्मभृतया

பிரதானத்திலும் நிலைத்து, எங்கும் பரவும் சைதன்ய ஆத்மா தன்னறிவால் தானே ஒளிர்வான்; எல்லாப் பூதங்களின் அந்தராத்மாவாக இருந்து பிரதானத்தையும் புருஷனையும் தாங்குகின்றான்।

Verse 18

विष्णुशक्त्या महाप्राज्ञ वृतौ संश्रयधर्मिणौ तयोः सैव पृथग्भावे कारणं संश्रयस्य च

மகாப்ராஜ்ஞரே, விஷ்ணுவும் அவருடைய சக்தியும் பரஸ்பரம் சூழ்ந்ததுபோலும் ஆதார-சார்பு இயல்புடையவையும்; அவர்களது வேறுபாடு தோன்றுவதற்கும் அந்தச் சார்பு உறவிற்கும் காரணம் அதே சக்தியே.

Verse 19

अ वै इति ङ अयुतानि इति ज सङ्ख्यानं नैव विद्यते इति घ , झ च सङ्ख्यानं न च विद्यते इति ग पुमानपि इति घ , झ च प्रधाने ऽवस्थितं इति ख , ग , ङ च सर्वभूतानुभूतया इति ङ द्वयोरिति झ क्षोभकारणभूतश् च सर्गकाले महामुने यथा शैत्यं जले वातो विभर्ति कणिकागतं

‘அ’ மற்றும் ‘வை’ என்பவை ங-குறியால் சுட்டப்படுகின்றன; ‘அயுதானி’ என்பது ஜ-குறியால். ‘எண்ணிக்கை முற்றிலும் அறியப்படாது’ என்பது ஘ மற்றும் ஝ மூலம், ‘எண்ணிக்கை அறியப்படாது’ என்பது க மூலம் குறிக்கப்படுகிறது. ‘புமானபி’ என்பதும் ஘, ஝ மூலம் கூறப்படுகிறது. ‘பிரதானத்தில் நிலைத்தது’ என்பது க, க, ங (க, கா அல்ல; க, க, ங) குறிகளால்; ‘அனைத்து உயிர்களின் அனுபவத்தால்’ என்பது ங-குறியால்; ‘இரண்டினது’ என்பது ஝-குறியால். படைப்புக் காலத்தில் அதுவே கலக்கத்தின் காரணம், மகாமுனியே—நீரில் நுண்துகள்களாக உள்ள குளிர்ச்சியை காற்று எடுத்துச் செல்லும் போல.

Verse 20

जगच्छक्तिस् तथा विष्णोः प्रधानप्रतिपादिकां विष्णुशक्तिं समासाद्य देवाद्याः सम्भवन्ति हि

உலக-சக்தியும் விஷ்ணுவினதே; அதுவே பிரதானத்தை வெளிப்படுத்தும் (அதன் செயலாகவும் நிற்கும்) சக்தி. விஷ்ணுவின் அந்த சக்தியை அடைந்து தேவர்கள் முதலியோர் வெளிப்படுகின்றனர்.

Verse 21

स च विष्णुः स्वयं ब्रह्म यतः सर्वमिदं जगत् योजनानां सहस्राणि भास्करस्य रथो नव

அந்த விஷ்ணுவே தாமே பிரம்மம்; அவரிடமிருந்தே இவ்வுலகமெல்லாம் தோன்றுகிறது. பாஸ்கரன் (சூரியன்) ரதம் ஒன்பதாயிரம் யோஜனை அளவு உடையது.

Verse 22

ईशादण्डस्तथैवास्य द्विगुणो मुनिसत्तम

முனிவரரே, அதுபோல இதன் ஈச-தண்டம் (ஆளும் தண்டு) அளவில் இரட்டிப்பாகும்.

Verse 23

सार्धकोटिस् तथा सप्तनियुतान्यधिकानि वै अप्_१२००२२चेयोजनानान्तु तस्याक्षस्तत्र चक्रं प्रतिष्ठितं त्रिनाभिमतिपञ्चारं षण्णेमि द्व्ययनात्मकं

அதன் அச்சு (துரம்) ஒன்றரை கோடி மேலும் ஏழு நியுத யோஜனை அளவு. அந்த அச்சில் ஒரு சக்கரம் நிறுவப்பட்டுள்ளது—மூன்று நாபிகள் உடையது, ஐம்பது ஆரங்கள் உடையது, ஆறு நேமிகள் உடையது, மேலும் இரு அடுக்குகள்/இரு சுற்றுகள் கொண்டது.

Verse 24

संवत्सरमयं कृत्स्नं कालचक्रं प्रतिष्ठितं चत्वारिंशत्सहस्राणि द्वितीयक्षो विवस्वतः

முழுக் காலச்சக்கரம் ஆண்டுகளால் ஆனதாகவே நிறுவப்பட்டுள்ளது. விவஸ்வான் (சூரியன்) என்பதற்கு இரண்டாம் கணநிலையாக நாற்பதாயிரம் (அலகுகள்) கூறப்படுகின்றன.

Verse 25

पञ्चान्यानि तु सार्धानि स्यन्दनस्य महामते अक्षप्रमाणमुभयोः प्रमाणन्तदद्युगार्धयोः

ஓ மகாமதி, ச்யந்தன (ரதம்) அளவு ஐந்து மற்றும் அரை (அலகுகள்) அதிகமாக இருக்க வேண்டும். இருபுற அச்சின் நீளமே அளவுகோல்; அதே அளவுதான் நுகத்தின் பாதிக்கும் பொருந்தும்.

Verse 26

ह्रस्वो ऽक्षस्तद्युगार्धञ्च ध्रुवाधारं रथस्य वै हयाश् च सप्त छन्दांसि गायत्र्यादीनि सुव्रत

அச்சு குறுகியது; நுகத்தின் பாதியும் குறுகியது; துருவாதாரம் என்பதே ரதத்தின் உண்மையான அடித்தளம். ஓ சுவ்ரத, குதிரைகள் ஏழு வேதச் சந்தங்கள்—காயத்ரீ முதலியவை.

Verse 27

उदयास्तमनं ज्ञेयं दर्शनादर्शनं रवेः यावन्मात्रप्रदेशे तु वशिष्ठो ऽवस्थितो ध्रुवः

சூரியன் தோன்றுதல்-மறைதலே உதயம் மற்றும் அஸ்தமனம் என அறிய வேண்டும். காண்பதற்குரிய எல்லை அளவுக்குள் வசிஷ்ட நட்சத்திரம் துருவமாக (துருவநட்சத்திரமாக) நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 28

स्वयमायाति तावत्तु भूमेराभूतसम्प्लवे ऊर्धोत्तरमृषिभ्यस्तु ध्रुवो यत्र व्यवस्थितः

பூமிக்கு பிரளயம் நிகழும் வரை அது (அந்த துருவநிலை) தானாகவே அங்கே வந்து சேர்கிறது—ரிஷிகளுக்கும் மேலான, வடதிசையின் உயர்ந்த பகுதியில், துருவன் நிறுவப்பட்ட இடத்தில்.

Verse 29

एतद्विष्णुपदं दिव्यं तृतीयं व्योम्नि भास्वरं निर्धूतदोषपङ्कानां यतीनां स्थानमुत्तमं

இது தெய்வீகமான விஷ்ணுபதம்—வானில் உள்ள மூன்றாம், ஒளிமிகு உலகம்—குற்றமெனும் சேற்றை முற்றிலும் உதிர்த்த யதிகளின் உன்னத நிலையாம்.

Verse 30

भूमेराहूतसम्प्लवे इति घ , ज च ततो गङ्गा प्रभवति स्मरणात् पाशनाशनी दिवि रूपं हरेर्ज्ञेयं शिशुमाराकृति प्रभो

‘பூமிக்காக அழைக்கப்பட்ட சம்ப்லவத்தில்’—என்று பாடபரம்பரையில் குறிப்பு உள்ளது. அதிலிருந்து கங்கை வெளிப்படுகிறாள்; அவளை நினைத்தாலே பாசம் (பந்தம்) அழிகிறது. மேலும், பிரபோ, வானில் ஹரியின் உருவம் சிசுமார-ஆகாரமாக (நட்சத்திர வடிவமாக) அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 31

स्थितः पुच्छे ध्रुवस्तत्र भ्रमन् भ्रामयति ग्रहान् स रथो ऽधिष्ठिता देवैर् आदित्यैर् ऋषिभिर्वरैः

அங்கே அந்த (சிசுமார-வடிவத்தின்) வால் முனையில் நிலைத்த துருவன் சுழன்று, கிரகங்களையும் சுழலச் செய்கிறான். அந்த ரதத்தை தேவர்கள்—ஆதித்யர்கள் மற்றும் சிறந்த ரிஷிகள்—அதிஷ்டிக்கின்றனர்.

Verse 32

गन्धर्वैर् अप्सरोभिश् च ग्रामणीसर्पराक्षसैः हिमोष्णवारिवर्षाणां कारणं भगवान् रविः

கந்தர்வர், அப்சரஸ்கள், மேலும் கிராமணிகள், நாகர்கள், ராக்ஷஸர்கள் ஆகியோரின் வழியாக, பகவான் ரவி குளிர், வெப்பம், நீர்மழை ஆகியவற்றின் காரணமாகச் செயற்படுகிறார்.

Verse 33

ऋग्वेदादिमयो विष्णुः स शुभाशुभकारणं रथस्त्रिचक्रः सोमस्य कुन्दाभास्तस्य वाजिनः

விஷ்ணு ரிக்வேதம் முதலிய வேதங்களால் ஆனவர்; அவர் நன்மை-தீமைகளின் காரணம். சோமனின் ரதம் மூன்று சக்கரங்களுடையது; அவன் குதிரைகள் குந்த மலரைப் போல வெண்மையானவை.

Verse 34

वामदक्षिणतो युक्ता दश तेन चरत्यसौ त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि त्रयस्त्रिंशच्छतानि च

பத்து என்ற எண்ணுடன் இணைந்த இந்தக் கணக்கு இடப்புறமும் வலப்புறமும் இருந்து வரிசையாகச் சென்று முப்பத்துமூன்று ஆயிரம் முப்பத்துமூன்று நூறு, அதாவது 33,300 என நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 35

त्रयस्त्रिंशत्तथा देवाः पिवन्ति क्षणदाकरं एकां कलाञ्च पितर एकामारश्मिसंस्थिताः

அதேபோல் முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் சூரியனின் ஒரு க்ஷணத்தை ‘பருகுகின்றனர்’; சூரியக் கதிர்களில் நிலைபெற்ற பித்ருக்கள் ஒரு கலாவை ‘பருகுகின்றனர்’.

Verse 36

वाय्वग्निद्रव्यसम्भूतो रथश् चन्द्रसुतस्य च अष्टाभिस्तुरगैर् युक्तो बुधस्तेन चरत्यपि

சந்திரனின் புதல்வன் புதனின் ரதம் காற்றும் அக்னியும் ஆகிய தத்துவப் பொருள்களால் உருவானது; எட்டு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட அந்த ரதத்தில் புதன் பயணிக்கிறான்.

Verse 37

शुक्रस्यापि रथो ऽष्टाश्वो भौमस्यापि रथस् तथा वृहस्पते रथो ऽष्टाश्वः शनेरष्टाश्वको रथः

சுக்கிரனுக்கும் எட்டு குதிரைகள் இழுக்கும் ரதம் உண்டு; பௌமன் (செவ்வாய்) ரதமும் அதேபோல். வியாழன் (பிரகஸ்பதி) ரதம் எட்டு குதிரைகளால் இழுக்கப்படுகிறது; சனியின் ரதமும் எட்டு குதிரைகளுடையதே.

Verse 38

स्वर्भानोश् च रथो ऽष्टाश्वः केतोश्चाष्टाश्वको रथः यदद्य वैष्णवः कायस्ततो विप्र वसुन्धरा

ஸ்வர்பானு (ராகு) ரதம் எட்டு குதிரைகள் பூட்டப்பட்டது; கேதுவுக்கும் எட்டு குதிரைகள் இழுக்கும் ரதம் உண்டு. எந்த நாளிலிருந்து இந்த உடல் வைஷ்ணவ வடிவம் பெற்றதோ, ஓ பிராமணரே, அந்நாளிலிருந்து வசுந்தரா (பூமி) நிலைபெற்று/நன்மை பெற்றது.

Verse 39

सर्वपापप्रणाशिनीति ज ऋषभो रवेरिति ग , घ , ङ , ज च सरथ इत्य् आदिः, राक्षसैर् इत्यन्तः पाठः झ पुस्तके नास्ति कुन्दाभास्तत्र वाजिन इति क , घ , ङ च क्षणदाचरमिति झ पद्माकरा समुद्भूता पर्वताद्यादिसंयुता ज्योतिर्भुवननद्यद्रिसमुद्रवनकं हरिः

பத்மாகரா (தாமரை ஏரி) யிலிருந்து ஒரு புனிதமான விரிவு தோன்றியது; அது மலை முதலியவற்றுடன் இணைந்தது. ஹரி (விஷ்ணு) ஒளிமயமாக நதிகள், மலைகள், கடல்கள், காடுகள் உட்பட உலகமெங்கும் வியாபித்துள்ளார்; அந்த அனைத்தையும் ஆட்கொள்ளும் வியாபகத்தால் அது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் தன்மை பெறுகிறது.

Verse 40

यदस्ति नास्ति तद्विष्णुर्विष्णुज्ञानविजृम्भितं न विज्ञानमृते किञ्चिज् ज्ञानं विष्णुः परम्पदं

இருப்பதும் இல்லாததும்—அனைத்தும் விஷ்ணுவே; உலகம் விஷ்ணு-ஞானத்தின் விரிவே. உண்மைத் தெளிவு (விஞ்ஞானம்) இன்றி எதுவும் இல்லை; ஞானமே விஷ்ணு, அதுவே பரமபதம்.

Verse 41

तत् कुर्याद् येन विष्णुः स्यात् सत्यं ज्ञानमनन्तकं पठेद् भुवनकोषं हि यः सो ऽवाप्तसुखात्मभाक्

விஷ்ணுவை அடையச் செய்யும் செயலைச் செய்ய வேண்டும்—அவர் சத்தியம், ஞானம், அனந்தம். புவனகோசத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் பெற்ற இன்பம் நிறைந்த ஆன்மாவாகிறான்.

Verse 42

ज्योतिःशास्त्रादिविध्याश् च शुभाशुभाधिपो हरिः

ஜோதிடசாஸ்திரம் முதலிய கல்விகளிலும் ஹரியே சுபமும் அசுபமும் ஆளும் அதிபதி, நியந்தா.