Adhyaya 117

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गयामाहात्म्ये गयायात्रा नाम षोडशाधिकशततमो ऽध्यायः अथ सप्तदशाधिकशततमो ऽध्यायः श्राद्धकल्पः अग्निर् उवाच कात्यायनी मुनीनाह यथा श्राद्धं तथा वदे गयादौ श्राद्धं कुर्वीत सङ्क्रान्त्यादौ विशेषतः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தின் கயா-மாஹாத்ம்யத்தில் ‘கயாயாத்திரை’ எனும் 116ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 117ஆம் அதிகாரம் ‘சிராத்தக் கல்பம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—காத்யாயனி முனிவர்களிடம்: ‘சிராத்தம் செய்ய வேண்டிய முறையைத் துல்லியமாகச் சொல்கிறேன்; கயா முதலான புண்ணியத் தலங்களில், குறிப்பாக சங்கிராந்தி முதலிய காலங்களில், சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்’ என்றாள்।

Verse 2

काले वापरपक्षे च चतुर्थ्या ऊर्ध्वमेव व सम्याद्य च पदर्क्षे च पूर्वेद्युश् च निमन्त्रयेत्

உகந்த காலத்தில்—சுக்லபட்சத்தில் அல்லது சதுர்த்தி திதியிலிருந்து மேலாக—விதிப்படி ஏற்பாடுகளைச் செய்து, ஏற்ற நட்சத்திரம் இருக்கும் போது, முந்தைய நாளே அழைப்பு விடுக்க வேண்டும்।

Verse 3

यतीन् गृहस्थसाधून् वा स्नातकाञ्छ्रोत्रियान् द्विजान् अनवद्यान् कर्मनिष्ठान् शिष्टानाचारसंयुतान्

யதிகள் அல்லது நற்குணமுடைய இல்லறத்தார், மேலும் ஸ்நாதகர், ச்ரோத்ரியர், குற்றமற்ற த்விஜர்—கடமைக் கர்மங்களில் நிலைத்தோர், நாகரிகர், நல்லாசாரமுடையோர்—இவர்களைப் போற்ற வேண்டும்।

Verse 4

सम्पाद्य परमर्क्षे चेति छ आचारसंस्कृतानिति ग , ज च वर्जयेच्छित्रिकुष्ठ्यादीन्न गृह्णीयान्निमन्त्रितान् स्नाताञ्छुचींस् तथा दान्तान् प्राङ्मुखान् देवकर्मणि

விதிப்படி ஒழுங்குபடுத்தி, தேவகர்மத்தில் சித்ரிகுஷ்டம் முதலிய தோல் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். அழைக்கப்படாதவர்களை ஏற்கக் கூடாது; நீராடிய, தூய்மையான, தமனமுடைய, கிழக்குமுகமாக அமர்ந்தவர்களையே ஏற்க வேண்டும்।

Verse 5

उपवेशयेत्त्रीन् पित्र्यादीनेकैकमुभयत्र वा एवं मातामहादेश् च शाकैर् अपि च कारयेत्

பித்ருக்கள் முதலிய மூன்று பிரதிநிதிகளை ஒவ்வொருவராகவோ அல்லது இரு வரிசைகளிலோ அமர்த்த வேண்டும். அதேபோல் மாதாமஹர் முதலியோருக்கும் ஏற்பாடு செய்து, கீரை/காய்கறி உணவுகளாலும் இவ்விதியை நடத்தலாம்.

Verse 6

तदह्नि ब्रह्मचारी स्यादकोपो ऽत्वरितो मृदुः सत्यो ऽप्रमत्तो ऽनध्वन्यो अस्वाध्यायश् च वाग्यतः

அன்றைய தினம் பிரம்மச்சரியத்தை அனுசரிக்க வேண்டும்—கோபமின்றி, அவசரமின்றி, மென்மையுடன், உண்மையுடன், விழிப்புடன், பயணம் செய்யாமல், வேத ஸ்வாத்யாயத்தைத் தவிர்த்து, வாக்கில் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 7

सर्वांश् च पङ्क्तिमूर्धन्यान् पृच्छेत् प्रश्ने तथासने दर्भानास्तीर्य द्विगुणान् पित्रे देवादिकञ्चरेत्

உணவு வரிசையின் முதன்மையர்களிடம் விதிச் சார்ந்த கேள்விகளையும் அமர்வு முறையையும் விசாரிக்க வேண்டும். பித்ருக்களுக்காக இரட்டிப்பு தர்பையைப் பரப்பி, பின்னர் தேவர்களிலிருந்து தொடங்கி கிரியையை நடத்த வேண்டும்.

Verse 8

विश्वान्देवानावाहयिष्ये पृच्छेदावाहयेति च विश्वेदेवास आवाह्य विकीर्याथ यवान् जपेत्

“விச்வேதேவர்களை ஆவாஹனம் செய்வேன்” என்று கூறி கேட்க வேண்டும்; (மற்றவர்) “ஆவாஹனம் செய்” என்று சொல்ல வேண்டும். விச்வேதேவர்களை ஆவாஹனம் செய்து, அர்ப்பணத்தைச் சிதறவிட்டு, பின்னர் யவ மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 9

विश्वे देवाः शृणुतेमं पितॄनावाहयिष्ये च पृच्छेदावाहयेत्युक्ते उशन्तस्त्वा समाह्वयेत्

“விச்வேதேவர்களே, இதைக் கேளுங்கள்; நான் பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்வேன்.” மேலும் ஒருவர் “ஆவாஹனம் செய்யலாமா?” என்று கேட்டால், அவர்கள் மனமகிழ்ந்து உன்னை (அதாவது ஆவாஹனத்தை) ஒப்புக்கொண்டு நிறைவேற்றச் செய்வார்கள்.

Verse 10

तिलान् विकीर्याथ जपेदायान्त्वित्यादि पित्रके सपित्रित्रे निषिञ्चेद्वा शन्नो देवीरभि तृचा

பின்னர் எள்ளைச் சிதறவிட்டு ‘ஆயாந்து…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பித்ருகர்மத்தில் ‘ஸபித்ரித்ரே’ (பித்ரு-ஆவாஹனம்) உடன் ‘ஶம் நோ தேவீḥ…’ எனத் தொடங்கும் மூன்று ருசைகளால் தர்ப்பண நீரை ஊற்ற வேண்டும்.

Verse 11

यवो ऽसीति यवान् दत्वा पित्रे सर्वत्र वै तिलान् तिलो ऽसि सोमदेवत्यो गोसवो देवनिर्मितः प्रत्नमद्भिः पृक्तः स्वधया पितॄन् लोकान् प्रीणाहि नः स्वधा इति श्रीश् च तेति ददेत्पुष्पं पात्रे हैमे ऽथ राजते

‘யவோऽசி’ என்று ஜபித்து தந்தைக்கு யவம் (பார்லி) அளிக்க வேண்டும்; மேலும் சடங்கெங்கும் எள்ளையும் அளிக்க வேண்டும்—‘திலோऽசி ஸோமதேவத்யோ, கோஸவோ தேவநிர்மிதः; பிரத்நமத்பிஃ ப்ருக்தः, ஸ்வதயா பித௄ன் லோகான் ப்ரீணாஹி நஃ, ஸ்வதா’ என்று. பின்னர் ‘ஶ்ரீஶ்ச தே…’ என்று பாராயணம் செய்து மலரை அர்ப்பணித்து அதை பொன் அல்லது வெள்ளிப் பாத்திரத்தில் வைக்க வேண்டும்.

Verse 12

औदुम्वरे वा खड्गे वा पर्णपात्रे प्रदक्षिणम् देवानामपसव्यं तु पितॄणां सव्यमाचरेत्

உதும்பர மரம் அல்லது வாள் அல்லது இலைப் பாத்திரத்தைச் சுற்றி பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும். தேவர்களுக்கு அபஸவ்யமாக (யஜ்ஞோபவீதம் வலப்புறம்; வலமிருந்து இடம்), பித்ருக்களுக்கு ஸவ்யமாக (இடமிருந்து வலம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

अत्वरितो ऽत्यृजुरिति ङ सत्ये प्रपन्नो ऽनध्वन्यो ह्य् अस्वाध्यायश्चेति ख , घ च एकैकस्य एकैकेन सपवित्रकरेषु च या दिव्या आपः पयसा सम्बभूवुर्या अन्तरिक्षा उतपार्थिवीर्याः हिरण्यवर्णा यज्ञियास्ता न आपः शिवाः संश्योनाः सुहवा भवन्तु विश्वे देवा एष वो ऽर्घः स्वाहा च पितरेष ते

‘அத்வரிதோऽத்ய்ருஜுஃ’—இதுவே விதி; மேலும் ‘சத்தியத்தில் சரணடைந்தவன் வழிதவறான்; ஸ்வாத்யாயத்தை அலட்சியம் செய்வது குற்றம்’ என்று கூறப்படுகிறது. பவித்ரம் அணிந்த கைகளால், ஒவ்வொரு அர்ப்பணமும் அதற்குரிய மந்திரத்தால் செய்யப்பட வேண்டும். பாலுடன் சேர்ந்து தோன்றிய தெய்வீக நீர்கள், அந்தரிக்ஷத்திலும் பூமியிலும் உள்ளவை, பொன்னிறமும் யஜ்ஞத்திற்குத் தகுதியும் உடையவை—அந்நீர்கள் எமக்கு மங்களகரமாய், நலமளிப்பவையாக, எளிதில் அழைக்கத்தக்கவையாக இருப்பதாக. ஹே விஶ்வேதேவா, இது உங்கள் அர்க்யம்—ஸ்வாஹா; மேலும் பித்ருகளுக்காக—ஸ்வாஹா.

Verse 14

अवधैवं पितामहदेः संस्रवात् प्रथमे चरेत् पितृभ्यः स्थानमसीति न्युब्जं पात्रं करोत्यधः

அதே முறையில் முதல் ஸம்ஸ்ரவத்தில் பிதாமஹரிலிருந்து தொடங்கி செயல் நடத்த வேண்டும். ‘பித்ருப்யஃ ஸ்தானமஸி’ என்று கூறி பாத்திரத்தை கவிழ்த்து (வாய் நிலத்தை நோக்க) கீழே வைக்க வேண்டும்.

Verse 15

अत्र गन्धपुष्पधूपदीपाच्छादनदानकं घृताक्तमन्नमुद्धृत्य पृच्छत्यग्नौ करिष्ये च

இங்கே நறுமணப் பொருட்கள், மலர்கள், தூபம், தீபம், ஆடை/மூடுதல், தானம் ஆகியவற்றையும், நெய் தடவிய அன்னத்தையும் தனியாக எடுத்துவைத்து, “இதை அக்னியில் அர்ப்பணிக்கலாமா?” என்று சங்கல்பத்துடன் கேட்டு, பின்னர் அக்னிகர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 16

कुरुष्वेत्यभ्यनुज्ञातो जुहुयात्साग्निको ऽनले अनग्निकः पितृहस्ते सपवित्रे तु मन्त्रतः

“செய்” என்று அனுமதி பெற்றபின், சாக்னிகன் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். அக்னி பராமரிக்காதவன் குசப் பவித்ரம் அணிந்து, பித்ருக்களுக்காக நீட்டிய கையில், மந்திரங்களுடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 17

अग्नये कव्यवाहनाय स्वाहेति प्रथमाहुतिः सोमाय पितृमते ऽथ यमायाङ्गिरसे परे

முதல் ஆஹுதி—“அக்னயே கவ்யவாஹனாய ஸ்வாஹா” என்ற மந்திரத்துடன். அடுத்து பித்ருக்களுடன் தொடர்புடைய சோமனுக்குப், பின்னர் யமனுக்குப், அதன் பின் ஆங்கிரஸ பரம்பரைக்குப் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 18

हुतशेषं चान्नपात्रे दत्वा पात्रं समालभेत् पृथिवी ते पात्रन्द्यौः पिधानं ब्राह्मणस्य मुखे अमृते अमृतं जुहोमि स्वाहेति जप्त्वेदं विष्णुरित्यन्ने द्विजाङ्गुष्ठन्निवेशयेत्

ஆஹுதியின் மீதியை அன்னப் பாத்திரத்தில் வைத்து, பாத்திரத்தை விதிப்படி தொட்டு—“பிருதிவி உன் பாத்திரம்; த்யௌ (வானம்) உன் மூடல்” என்று உரைக்க வேண்டும். பின்னர் “அம்ருதே அம்ருதம் ஜுஹோமி ஸ்வாஹா” என்று ஜபித்து, “இதம் விஷ்ணுஃ” என்று சொல்லி, த்விஜனின் (பிராமணனின்) பெருவிரலை அன்னத்தில் வைக்க வேண்டும்।

Verse 19

अपहतेति च तिलान् विकीर्यान्नं प्रदाययेत् जुषध्वमिति चोक्त्वाथ गायत्र्यादि ततो जपेत्

“அபஹத” என்று ஜபித்து எள்ளைச் சிதறி, பின்னர் அன்னத்தை வழங்க/அர்ப்பணிக்க வேண்டும். “ஜுஷத்வம்” என்று கூறி, அதன் பின் காயத்ரீ முதலிய மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 20

एकैकस्येत्यादिः, प्रथमे चरेदित्यन्तः पाठो झ पुस्तके नास्ति अनग्निको जले चैवेति ङ स्वधेति क देवताभ्यः पितृभ्यश् च महायोगिभ्य एव च नमः स्वधायै स्वाहयै नित्यमेव नमो नमः

‘ஏகைகஸ்ய…’ எனத் தொடங்கி ‘ப்ரதமே சரேத்…’ என முடியும் பாடம் ழ கைப்பிரதியில் இல்லை. (வேறுபாடுகள்: ‘அனக்னிகோ ஜலே சைவ’ ங-இல்; ‘ஸ்வதா’ க-இல்.) தேவர்கள், பித்ருக்கள், மகாயோகிகள் அனைவருக்கும் வணக்கம். ஸ்வதா, ஸ்வாஹா இருவருக்கும் எப்போதும் நமோ நமः।

Verse 21

तृप्तान् ज्ञात्वान्नं विकिरेदपो दद्यात् सकृत् सकृत् गायत्रीं पूर्ववज्जप्त्वा मधु मध्विति वै जपेत्

அவர்கள் திருப்தியடைந்தனர் என அறிந்து, அன்னத்தின் ஒரு பகுதியைச் சிதறவிட்டு, நீரை ஒருமுறை மீண்டும் ஒருமுறை அளிக்க வேண்டும். முன்புபோல் காயத்ரீ ஜபித்து ‘மது, மது’ எனவும் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 22

तृप्ताः स्थ इति सम्पृच्छेत्तृप्ताः स्म इति वै वदेत् शेषमन्नमनुज्ञाप्य सर्वमन्नमथैकतः

அவன் ‘நீங்கள் திருப்தியா?’ என்று கேட்க வேண்டும்; அவர்கள் ‘ஆம், நாங்கள் திருப்தி’ என்று சொல்ல வேண்டும். பின்னர் மீதமுள்ள அன்னம் குறித்து அனுமதி பெற்று, மீதமுள்ள அனைத்தையும் ஒன்றாகச் சேர்க்க வேண்டும்।

Verse 23

उद्धृत्योच्छिष्टपार्श्वे तु कृत्वा चैवावनेजनं दद्यात्कुशेषु त्रीन् पिण्डानाचान्तेषु परे जगुः

மீதமுள்ள அன்னத்தை எடுத்துத் திண்ணை/உச்சிஷ்ட இடத்தின் அருகில் வைத்து, அவநேஜனம் (சுத்திகரிப்பு கழுவல்) செய்ய வேண்டும். பின்னர் குசா புல்லின் மீது மூன்று பிண்டங்களை வைக்க வேண்டும்; ஆச்சமனம் செய்த பின் என ஆசாரியர்கள் கூறினர்।

Verse 24

आचान्तेषूदकं पुष्पाण्यक्षतानि प्रदापयेत् अक्षय्योदकमेवाथ आशिषः प्रार्थयेन्नरः

ஆச்சமனம் செய்த பின் நீர், மலர்கள், அక్షதம் (உடைந்திடாத அரிசி) ஆகியவற்றை அளிக்க வேண்டும். அதன் பின் அக்‌ஷய்யோதகம் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு ஆசிகளை வேண்ட வேண்டும்।

Verse 25

अघोराः पितरः सन्तु गोत्रन्नो वर्धतां सदा दातारो नो ऽभिवर्धन्तां वेदाः सन्ततिरेव च

எங்கள் பித்ருக்கள் அ஘ோரராக, அமைதியுடன் இருப்பாராக; எங்கள் கோத்திரம் எப்போதும் வளர்வதாக. எங்கள் தானதாரர்கள் பெருகுவாராக; வேதங்களும் எங்கள் சந்ததியும் நிச்சயமாக செழிக்கட்டும்.

Verse 26

श्रद्धा च नो माव्यगमद्बहुदेयं च नो ऽस्त्विति अन्नञ्च नो बहु भवेदतिथींश् च लभेमहि

எங்களிடமிருந்து श्रद्धா (நம்பிக்கை) விலகாதிருக்கட்டும்; எங்களிடம் அதிகமாக தானம் செய்யத் தக்கது இருக்கட்டும். எங்களுக்கு மிகுந்த அன்னம் உண்டாகட்டும்; மேலும் தகுதியான அதிதிகளை நாம் பெறுவோமாக.

Verse 27

याचितारश् च नः सन्तु मा च याचिस्म कञ्चन स्वधावाचनीयान् कुशानास्तीर्य सपवित्रकान्

எங்களால் அழைக்கப்பட்ட யாசகர்களே (விருந்தினர்களே) வருவாராக; நாம் யாரிடமும் எதையும் பிச்சை கேட்காதிருப்போமாக. ‘ஸ்வதா’ எனச் சொல்லி ஓத வேண்டியவற்றிற்காக, பவித்ரங்களுடன் கூடிய குசையைப் பரப்பி (சடங்கு செய்ய வேண்டும்).

Verse 28

स्वधां वाचयिष्ये पृच्छेदनुज्ञातश् च वाच्यतां पितृभ्यः पितामहेभ्यः प्रपितामहमुख्यके

“இப்போது ‘ஸ்வதா’ மந்திரத்தை ஓதச் செய்வேன்”; அனுமதி கேட்டு பெற்ற பின், பித்ருக்கள், பிதாமகர்கள், ப்ரபிதாமகர்கள்—அவர்களில் முதன்மையரை உட்பட—அவர்களுக்காக அது ஓதப்படுக.

Verse 29

स्वधोच्यतामस्तु स्वधा उच्यमानस्तथैव च अपो निषिञ्चेदुत्तानं पात्रं कृत्वाथ दक्षिणां

‘ஸ்வதா’ என்று உச்சரிக்கப்படுக; ‘ஸ்வதா’ உச்சரிக்கப்படும் போதே, பாத்திரத்தை மேல்நோக்க வைத்து நீரை ஊற்ற வேண்டும்; பின்னர் தக்ஷிணை (மரியாதைத் தானம்/பரிசு) அளிக்க வேண்டும்.

Verse 30

स्वाहायै नित्यमेव भवन्त्विति इति ख , छ च प्रार्थयेत्तत इति घ , ज , झ च अघोराः पितर इत्य् आदिः, आस्तीर्य सपवित्रकानित्यन्तः पाठः ख , छ पुस्तकद्वये नास्ति यथाशक्ति प्रदद्याच्च दैवे पैत्रे ऽथ वाचयेत् विश्वे देवाः प्रीयन्ताञ्च वाजे विसर्जयेत्

“ஸ்வாஹாயை நித்யமேவ பவந்து” என்ற மந்திரத்தை ஜபித்து, பின்னர் “அகோராஃ பிதரః…” எனத் தொடங்கும் பிரார்த்தனையைச் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் இயன்ற அளவு தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் அர்ப்பணம்/தானம் அளித்து, “விஷ்வே தேவாஃ ப்ரீயந்தாம்” என்று ஓதி, வாஜ-மந்திரத்தால் கிரியையை நிறைவு (விஸர்ஜனம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

आमावाजस्येत्यनुव्रज्य कृत्वा विप्रान् प्रदक्षिणं गृहे विशेदमावास्यां मासि मासि चरेत्तथा

“ஆமாவாஜஸ்ய…” எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை ஓதியபடி அவர்களை மரியாதையுடன் தொடர்ந்து சென்று, பின்னர் பிராமணர்களை பிரதட்சிணம் செய்து வீட்டில் நுழைய வேண்டும். இவ்வாறு மாதந்தோறும் அமாவாசை நாளில் இதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 32

एकोद्दिष्टं प्रवक्ष्यामि श्राद्धं पूर्ववदाचरेत् एकं पवित्रमेकार्धं एकं पिण्डम्प्रदापयेत्

இப்போது ஏகோத்திஷ்ட ச்ராத்தத்தை விளக்குகிறேன். ச்ராத்தத்தை முன் விதிப்படி செய்ய வேண்டும்; ஆனால் ஒரு குச-பவித்ரம், ஒரு அர்க்யம், மற்றும் ஒரு பிண்டம் (பிண்டதானம்) மட்டும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 33

नावाहनाग्नौकरणं विश्वे देवा न चात्र हि तृप्तिप्रश्ने स्वदितमिति वदेत्सुखदितं द्विजः

இங்கே ஆவாஹன-அக்னி ஏற்படுத்துதல் செய்ய வேண்டாம்; ஏனெனில் இச் ச்ராத்தத்தில் விஷ்வேதேவர்கள் தேவயஜ்ஞம் போலக் கருதப்படுவதில்லை. திருப்தி கேட்டால் த்விஜன் “ஸ்வதிதம்” அல்லது “ஸுகதிதம்” என்று பதிலளிக்க வேண்டும்.

Verse 34

उपतिष्ठतामित्यक्षय्ये विसर्गे चाभिरम्यतां अभिरताः स्म इत्य् अपरे शेषं पूर्ववदाचरेत्

அக்ஷய்ய (அவ்யய) முடிவிலும், விஸர்க முடிவிலும் “உபதிஷ்டதாம்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்த வேண்டும்; சிலர் “அபிரம்யதாம்” அல்லது “அபிரதாஃ ஸ்ம” எனவும் கூறுகின்றனர். மீதியெல்லாம் முன் கூறியபடி செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

सपिण्ठीकरणं वक्ष्ये अब्दान्ते मध्यतो ऽपि वा पितॄणां त्रीणि पात्राणि एकम्प्रेतस्य पात्रकं

இப்போது சபிண்டீகரணச் சடங்கை விளக்குகிறேன்—இது ஆண்டின் முடிவிலோ அல்லது நடுப்பகுதியிலோ செய்யலாம். பித்ருக்களுக்கு மூன்று பாத்திரங்கள்; பிரேதனுக்கு ஒரு பாத்திரம்.

Verse 36

सपवित्राणि चत्वारि तिलपुष्पयुतानि च गन्धोदकेन युक्तानि पूरयित्वाभिषिञ्चति

பவித்ரங்களுடன், எள்ளுப் பூக்களுடன், நறுமண நீரால் அமைந்த நான்கு பாத்திரங்களை நிரப்பி அபிஷேகம் (தெளித்தல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

प्रेतपात्रं पितृपात्रे ये समना इति द्वयात् पूर्ववत् पिण्डदानादि प्रेतानां पितृता भवेत्

‘யே’ மற்றும் ‘சமானா’ என்ற இரு மந்திரங்களால் பிரேதப் பாத்திரம் பித்ருப் பாத்திரத்துக்கு சமமாகக் கருதப்பட வேண்டும். முன் கூறியபடி பிண்டதானம் முதலிய அர்ப்பணங்களால் பிரேதர்கள் பித்ருநிலையை அடைகின்றனர்.

Verse 38

अथाभ्युदयिकं श्राद्धं वक्ष्ये सर्वं तु पूर्ववत् जपेत् पितृमन्त्रवर्जं पूर्वाह्णे तत् प्रदक्षिणं

இப்போது அப்யுதயிக சிராத்தத்தை விளக்குகிறேன்; அனைத்தும் முன்புபோலவே செய்ய வேண்டும். முற்பகலில் பித்ரு மந்திரங்களை விடுத்து ஜபித்து, வலம்வரும் (பிரதக்ஷிண) முறையில் நடத்த வேண்டும்.

Verse 39

उपचारा ऋजुकुशास्तिलार्थैश् च यवैर् इह तृप्तिप्रश्नस्तु सम्पन्नं सुसम्पन्नं वदेद्द्विजः

இங்கே நேரான குசா புல், எள், அன்னமாகிய பிண்டம், யவம் முதலிய உபசாரங்களை அர்ப்பணித்து ‘திருப்தி-வினா’ செய்ய வேண்டும்; பின்னர் த்விஜன் “சம்பன்னம், சுசம்பன்னம்” என்று கூற வேண்டும்.

Verse 40

गन्धोदकेन सिक्तानि इति ज अथाभ्युदयिकमित्यादिः, यवैर् इह इत्य् अन्तः पाठो झ पुस्तके नास्ति दध्यक्षतवदराद्याः पिण्डा नान्दीमुखान् पितॄन् आवाहयिष्ये पृच्छेच्च प्रीयन्तामिति चाक्षये

“நறுமண நீரால் தெளிக்கப்பட்டவை” என்று ஒரு பாடபேதம் கூறுகிறது. பின்னர் “இப்போது அப்யுதயிக (சடங்கு) விதி” முதலியவை வருகின்றன; “யவைரிஹ …” என்ற இறுதிப் பாடம் ழ-கையெழுத்தில் இல்லை. தயிர், அக்ஷதம், இலந்தை/பேரி போன்றவற்றால் பிண்டங்களை செய்து, செய்பவர் “நான்தீமுக பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்வேன்” என்று கூறி, பின்னர் “ப்ரீயந்தாம்—பிரசன்னராவாராக” என்று கேட்க வேண்டும்; இது அக்ஷய-தான காலத்தில் சொல்லப்பட வேண்டும்।

Verse 41

नान्दीमुखाश् च पितरो वाचयिष्ये ऽथ पृच्छति नान्दीमुखान् पितृगणान् प्रीयन्तामित्यथो वदेत्

பின்னர் (செய்பவர்) “நான்தீமுக பித்ருக்களின் பெயர்களை நான் வாசிக்கலாமா?” என்று கேட்கும்போது, “நான்தீமுக பித்ருகணம் ப்ரீதியடையட்டும்” என்று சொல்ல வேண்டும்।

Verse 42

नान्दीमुखाश् च पितरस्तत्पिता प्रपितामहः मातामहः प्रमातामहो वृद्धप्रमातृकामहः

நான்தீமுக பித்ருக்கள் என்போர்—தந்தை, அவரது தந்தை (பிதாமஹன்), ப்ரபிதாமஹன்; அதுபோல மாதாமஹன், ப்ரமாதாமஹன், மூத்த ப்ரமாத்ருகாமஹன்—இவர்களை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 43

स्वधाकारन्न युञ्जीत युग्मान् विप्रांश् च भोजयेत् तृप्तिं वक्ष्ये पितॄणां च ग्राम्यैर् ओषधिभिस् तथा

ஸ்வதா-காரத்தால் புனிதப்படுத்திய அன்னத்தைச் செலுத்தி, பிராமணர்களை ஜோடியாக அமர்த்தி போஜனம் அளிக்க வேண்டும். பித்ருக்களின் திருப்தி இல்லற (கிராம்ய) பொருட்களாலும், அதுபோல மூலிகை மருந்துகளாலும் எவ்வாறு உண்டாகும் என்பதை நான் கூறுவேன்।

Verse 44

मासन्तृप्तिस् तथारण्यैः कन्दमूलफलादिभिः मत्स्यैर् मासद्वयं मार्गैस्त्रयं वै शाकुनेन च

காட்டில் கிடைக்கும் கிழங்கு-வேர்-பழம் முதலியவற்றால் ஒரு மாதம் திருப்தி உண்டாகும்; மீனால் இரண்டு மாதம், மான் வகை வேட்டையால் மூன்று மாதம், அதுபோல பறவைகளாலும் (திருப்தி உண்டாகும்)।

Verse 45

चतुरो रौरवेणाथ पञ्च षट् छागलेन तु कूर्मेण सप्त चाष्टौ च वाराहेण नवैव तु

நான்கு ரௌரவத்திற்கு ஒதுக்கப்படுகின்றன; ஐந்தும் ஆறும் சாகலத்திற்கு; ஏழும் எட்டும் கூர்மத்திற்கு; ஒன்பதாவது நிச்சயமாக வாராஹத்திற்கு உரியது।

Verse 46

मेषमांसेन दश च माहिषैः पार्षतैः शिवैः संवत्सरन्तु गव्येन पयसा पायसेन वा

ஆட்டிறைச்சியால் பத்து (நாட்கள்); எருமை இறைச்சி, பக்கவாட்டு இறைச்சி மற்றும் மங்களமான படையல்களால் (நியமம்) நிறைவேறும். ஆனால் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் பசு பால், அல்லது பால், அல்லது பாயசம் கொண்டு செய்யலாம்।

Verse 47

वार्धीनसस्य मांसेन तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी खड्गमांसं कालशाकं लोहितच्छागलो मधु

வார்தீனஸத்தின் இறைச்சியால் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் திருப்தி கிடைக்கும். அதுபோலக் கட்க (காண்டாமிருக) இறைச்சி, காலசாகம், சிவப்பு ஆடு, மற்றும் தேனும் (விதிக்கப்பட்டவை)।

Verse 48

महाशल्काश् च वर्षासु मघाश्राद्धमथाक्षयं मन्त्राध्याय्यग्निहोत्री च शाखाध्यायी षडङ्गवित्

மழைக்காலத்தில் மகாசல்கா விதியை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; பின்னர் மகா நட்சத்திரத்தில் சிராத்தம், அதன் பின் அக்ஷய விதி. தகுதியான ஆச்சாரியர்: மந்திரங்களைப் பயிலும், அக்னிஹோத்ரத்தைப் பேணும், வேத சாகையைப் பயிலும், ஆறு வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவர்।

Verse 49

तृणाचिकेतः त्रिमधुर्धर्मद्रोणस्य पाठकः त्रिषुपर्णज्येष्ठसामज्ञानी स्युः पङ्क्तिपावनाः

தೃணாசிகேத விதியைச் செய்தவர், த்ரிமது விதியைச் செய்தவர், தர்மத்ரோணப் பகுதியை ஓதுபவர், மேலும் த்ரிஷுபர்ணம் மற்றும் ஜ்யேஷ்ட-சாமன் அறிந்தவர்—இவர்கள் உணவுப் பங்க்தியைப் புனிதப்படுத்துவோர் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்।

Verse 50

षतवदर्याद्या इति ग , छ च तथा वन्यैर् इति ख , ङ च वत्सरं रौरवेणाथेति घ पञ्चकं छागस्तेन तु इति ङ लोहितच्छागक इति ग , घ , ङ च मघाश्राद्धमिहाक्षयमिति झ जलद्रोणस्येति झ कम्यानां कल्पमाख्यास्ये प्रतिपत्सु धनं बहु स्त्रियः परा द्वितीयायाञ्चतुर्थ्यां धर्मकामदः

‘ஷதவதர்யாத்யா…’—இது க, ச பாடங்களில்; ‘ததா வன்யைः…’—இது க, ங பாடங்களில்; ‘வத்ஸரம் ரௌரவேணாத…’—இது ஘ பாடத்தில்; ‘பஞ்சகம் சாகாஃ தேன து…’—இது ங பாடத்தில்; ‘லோஹிதச்சாகக…’—இது க, ஘, ங பாடங்களில்; ‘மகாஶ்ராத்தமிஹாக்ஷயம்’—இது ஝ பாடத்தில்; மேலும் ‘ஜலத்ரோணஸ்ய…’—இதுவும் ஝ பாடத்தில் உள்ளது। இப்போது காம்ய விரதங்களின் முறையை உரைக்கிறேன்—பிரதிபதியில் மிகுந்த செல்வம், த்விதீயையில் சிறந்த பெண்கள், சதுர்த்தியில் தர்மமும் காமமும் நிறைவேறும்।

Verse 51

पञ्चम्यां पुत्रकामस्तु षष्ठ्याञ्च श्रैष्ठ्यभागपि कृषिभागी च सप्तम्यामष्टम्यामर्थलाभकः

பஞ்சமியில் புத்ரகாமன் புத்ரசித்தி பெறுவான். ஷஷ்டியில் சிறப்பும் மதிப்பும் கிடைக்கும். ஸப்தமியில் வேளாண் செழிப்பு (விவசாயப் பயன்) உண்டாகும்; அஷ்டமியில் பொருள்-லாபம் ஏற்படும்।

Verse 52

नवम्याञ्च एकशफा दशम्याङ्गोगणो भवेत् एकदश्यां परीवारो द्वादश्यान्धनधान्यकं

நவமியில் ஒரே குளம்புடைய விலங்கு (எ.கா. குதிரை) கிடைக்கும். தசமியில் மாடுகளின் கூட்டம் (பசுசம்பத்து) பெறப்படும். ஏகாதசியில் பரிவாரம்/பணியாளர்கள் கிடைப்பர். த்வாதசியில் செல்வமும் தானியமும் பெருகும்।

Verse 53

ज्ञातिश्रेष्ठ्यं त्रयोदश्यां चतुर्दश्याञ्च शस्त्रतः मृतानां श्राद्धं सर्वाप्तममावास्यां समीरितं

குலத்தின் மேன்மை, உறவினரின் கௌரவம் பெறுவதற்கு சாஸ்திரப்படி திரயோதசி மற்றும் சதுர்தசி விதிக்கப்பட்டுள்ளன. மறைந்த பித்ருக்களுக்கான எல்லாவற்றிலும் பயன் தரும் ஸ்ராத்தம் அமாவாசையிலே செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 54

सप्त व्याधा दशारण्ये मृगाः कालञ्जरे गिरौ चक्रवाकाः शरद्वीपे हंसाः सरसि मान्से

தசாரண்யத்தில் ஏழு வேடர்கள் (வேட்டையாடிகள்) உள்ளனர்; காலஞ்சர மலை மீது மிருகங்கள் (மான்) உள்ளன; சரத்வீபத்தில் சக்ரவாகப் பறவைகள் உள்ளன; மானஸ சரோவரத்தில் ஹம்சங்கள் (அன்னங்கள்) உள்ளன।

Verse 55

ते ऽपि जाताः कुरुक्षेत्रे ब्राह्मणा वेदपारगाः प्रस्थिता दूरमध्वानं यूयन्तेभ्यो ऽवसीदत

குருக்ஷேத்திரத்தில் பிறந்து வேதங்களில் தேர்ந்த அந்தப் பிராமணர்களும் நீண்ட பயணத்திற்கு புறப்பட்டனர்; ஆனால் அந்த உழைப்பால் களைப்புற்று சோர்ந்து மனம் தளர்ந்தனர்.

Verse 56

श्राद्धादौ पठिते श्राद्धं पूर्णं स्याद्ब्रह्मलोकदं श्राद्धं कुर्याच्च पुत्रादिः पितुर्जीवति तत्पितुः

ஸ்ராத்தத்தின் தொடக்கத்தில் இதை ஓதினால் ஸ்ராத்தம் நிறைவு பெற்று பிரஹ்மலோகப் பெறுதலை அளிக்கும். மேலும் தந்தை உயிருடன் இருந்தாலும் மகன் முதலியோர் பிதாமகனுக்காக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 57

तत्पितुस्तत्पितुः कुर्याज्जीवति प्रपितामहे पितुः पितामस्हस्याथ परस्य प्रपितामात्

பிரபிதாமகன் உயிருடன் இருந்தாலும் தன் தந்தைக்கும் தந்தையின் தந்தைக்கும் (பிதாமகனுக்கும்) ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல தந்தையின் பிதாமகனுக்கும், மேலும் பிரபிதாமகனுக்கு அப்பாலுள்ள அடுத்த முன்னோருக்கும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 58

ह , घ च मृतानां श्राद्धं सर्वाप्तिरमावास्या समीरिता इति क दशार्णेषु इति ख , ग , ङ , छ च ते ऽभिजाता इति ख , घ च कुर्यात् सुपुत्रो ऽपि इति छ तत्पितुरित्यादिः, प्रपितामहादित्यन्तः पाठो झ पुस्तके नास्ति एवं मात्रादिकस्यापि तथा मातामहादिके श्राद्धकल्पं पठेद्यस्तु स लभेत् श्राद्धकृत्फलं

சில பாடபேதங்களில்—“இறந்தோருக்கான ஸ்ராத்தத்திற்கு அமாவாசை அனைத்தையும் நிறைவேற்றும் நாளாகக் கூறப்படுகிறது” என்று சொல்லப்படுகிறது. வேறு பாடங்களில் “தசார்ணேஷு…” முதலிய வேறுபாடுகளும், “தேऽபிஜாதா…” மற்றும் “குர்யாத் ஸுபுத்ரோऽபி…” போன்ற வாசகங்களும் காணப்படுகின்றன. “தத்பிதுரித்யாதி” முதல் “ப்ரபிதாமஹ…” வரை உள்ள பகுதி ‘஝’ கைப்பிரதியில் இல்லை. இதுபோல தாய்பக்க உறவுகள்—தாய் முதலியோர் மற்றும் மாதாமஹாதி முன்னோர்கள்—இவர்களுக்குமான ஸ்ராத்த-கல்பத்தைப் படிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு செய்பவன் ஸ்ராத்தம் செய்ததற்குரிய புண்ணியப் பலனை அடைவான்.

Verse 59

तीर्थे युगादौ मन्वादौ श्राद्धं दत्तमथाक्षयं अश्वयुच्छुक्लनवमी द्वादशी कर्तिके तथा

தீர்த்தத்தில், யுகத்தின் தொடக்கத்தில், மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்தில் அளிக்கப்படும் ஸ்ராத்தம் அக்‌ஷயமாகும். அதுபோல ஆஸ்வயுஜ சுக்ல நவமியும் கார்த்திக சுக்ல த்வாதசியும் (செய்யப்படும் ஸ்ராத்தமும்) அக்‌ஷயமாகும்.

Verse 60

तृतीया चैव माघस्य तथा भाद्रपदस्य च फाल्गुनस्याप्यमावास्या पौषयैकादशी तथा

மாசி (மா஘) மாதத்தின் திருதியை, பாத்ரபதத்தின் திருதியை, பால்குனத்தின் அமாவாசை, மேலும் புஷ்யத்துடன் தொடர்புடைய ஏகாதசி (பௌஷ்யைகாதசி) ஆகியனவும் அனுஷ்டிக்கத் தக்கவை எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 61

आषाढस्यापि दशमी माघमासस्य सप्तमी श्रावणे चाष्टमी कृष्णा तथाषाढे च पूर्णिमा

ஆஷாட மாதத்தின் தசமி, மாக மாதத்தின் சப்தமி, ஸ்ராவணத்தில் கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமி, மேலும் ஆஷாடத்தின் பௌர்ணமி ஆகியனவும் சிறப்புடையவை எனப் பாராட்டப்படுகின்றன।

Verse 62

कर्तिकी फाल्गुनी तद्वज् ज्यैष्ठे पञ्चदशी सिता स्वायम्भुवाद्या मनवस्तेषामाद्याः किलाक्षयाः

கார்த்திகீ, பால்குனீ (திதிகள்) மற்றும் ஜ்யேஷ்டத்தில் சுக்லபட்ச பஞ்சதசி (பௌர்ணமி) ஆகியனவும் விதிக்கப்படுகின்றன. பின்னர் ஸ்வாயம்புவ முதலிய மனுக்கள் பட்டியலிடப்படுகின்றனர்; அவர்களில் முதல்வர்கள் நிச்சயமாக அழியாதவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்।

Verse 63

गया प्रयागो गङ्गा च कुरुक्षेत्रं च नर्मदा श्रीपर्वतः प्रभासश् च शालग्रामो वराणसी

கயா, பிரயாகம், கங்கை, குருக்ஷேத்திரம், நர்மதை, ஸ்ரீபர்வதம், பிரபாசம், சாலகிராமம், வாராணசி—இவை அனைத்தும் புண்ணிய தீர்த்தங்களாகும்।

Verse 64

गोदावरी तेषु श्राद्धं स्त्रीपुरुषोत्तमादिषु

அத்தீர்த்தங்களில் கோதாவரியும் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது; மேலும் ஸ்த்ரீபுருஷோத்தமம் முதலிய தலங்களில் ஸ்ராத்தக் கிரியையைச் செய்வது விசேஷ பலன் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது।