Adhyaya 116

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गयामाहात्म्ये गययात्रा नाम पञ्चदशाधिकशततमो ऽध्यायः अथ षोडशाधिकशततमो ऽध्यायः गयायात्राविधिः अग्निर् उवाच गायत्र्यैव महानद्यां स्नातः सन्ध्यां समाचरेत् गायत्र्या अग्रतः प्रातः श्राद्धं पिण्डमथाक्षयं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தின் கயா மாஹாத்ம்யத்தில் ‘கயா யாத்திரை’ எனும் 115ஆம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது 116ஆம் அத்தியாயம் ‘கயா யாத்திரை விதி’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—காயத்ரியை மட்டும் ஜபித்தபடி மகாநதியில் நீராடி ஸந்த்யாவந்தனம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் காலை காயத்ரியை முன்னிலைப்படுத்தி ஸ்ராத்தமும் பிண்டதானமும் செய்ய வேண்டும்; இதனால் அக்ஷயப் புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 2

मध्याह्ने चोद्यति स्नात्वा गीतवाद्यैर् ह्युपास्य च सावित्रीपुरतः सन्ध्यां पिण्डदानञ्च तत्पदे

மதியவேளையில் சூரியன் நடுநிலையிலிருக்கும் போது நீராடி, பாடலும் வாத்தியங்களும் கொண்டு வழிபட வேண்டும்; சாவித்ரியின் முன்னிலையில் மதிய ஸந்த்யாவந்தனம் செய்து, அந்தப் புனித இடத்தில் பிண்டதானமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 3

अगस्त्यस्य पदे कुर्याद्योनिद्वारं प्रविश्य च निर्गतो न पुनर्योनिं प्रविशेन्मुच्यते भवात्

அகஸ்தியரின் பாதச்சுவடு/ஆசனஸ்தலத்தில் இச்சடங்கைச் செய்ய வேண்டும்; ‘யோனி-வாயில்’ நுழைந்து பின்னர் வெளியே வந்து மீண்டும் யோனியில் நுழையாமல் இருந்தால்—அவன் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 4

प्रात इति क मध्याह्ने सरसीति ग मुच्यते भयादिति छ , झ च बलिं काकशिलायाञ्च कुमारञ्च नमेत्ततः स्वर्गद्वार्यां सोमकुण्डे वायुतीर्थे ऽथ पिण्डदः

காலை ‘க’ எனவும், மதியத்தில் ‘க’ (ga) எனவும்; ‘பயத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்’ என்ற மந்திரத்தால் ‘ச’ (cha) மற்றும் ‘ஜ’ (jha) குறிக்கப்படுகின்றன. பின்னர் பலி அளித்து, காகசிலா மற்றும் குமாரருக்கு வணங்க வேண்டும்; அதன் பின் ஸ்வர்கத்வாரி, சோமகுண்டம், வாயுதீர்த்தம் ஆகிய இடங்களில் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

भवेदाकशगङ्गायां कपिलायाञ्च पिण्डदः कपिलेशं शिवं नत्वा रुक्मिकुण्डे च पिण्डदः

ஆகாசகங்கையிலும் கபிலாவிலும் பிண்டதானம் செய்பவனாகிறான். கபிலேச சிவனை வணங்கி ருக்மிகுண்டத்திலும் பிண்டதானம் செய்பவனாகிறான்.

Verse 6

कोटीतीर्थे च कोटीशं नत्वामोघपदे नरः गदालोले वानरके गोप्रचारे च पिण्डदः

கோடிதீர்த்தத்தில் கோடீசனை வணங்கி, அமோகபதத்தில்; மேலும் கதாலோல, வானரக, கோப்ரசார ஆகிய இடங்களிலும் மனிதன் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

नत्वा गावं वैतरण्यामेकविंशकुलोद्धृतिः श्राद्धपिण्डप्रदाता स्यात् क्रौञ्चपदे च पिण्डदः

வைதரணி பசுவுக்கு வணங்கி/அர்ப்பணித்து, இருபத்தொன்று தலைமுறைகளை உயர்த்துபவனாகிறான்; சிராத்த பிண்டங்களை அளிப்பவனாக வேண்டும், மேலும் க்ரௌஞ்சபதத்திலும் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

तृतीयायां विशालायां निश्चिरायाञ्च पिण्डदः ऋणमोक्षे पापमोक्षे भस्मकुण्डे ऽथ भस्मना

மூன்றாவது தீர்த்தமான ‘விசாலா’விலும் ‘நிச்சிரா’விலும் பிண்டம் அளிப்பவன் விடுதலை பெறுவான். ‘ருணமோக்ஷ’ மற்றும் ‘பாபமோக்ஷ’ தீர்த்தங்களில் கடனும் பாவமும் நீங்கும்; ‘பஸ்மகுண்ட’த்தில் புனித விபூதி (பஸ்மம்) பயன்பாட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 9

स्नानकृन् मुच्यते पापान्नमेद्देवं जनार्दनम् एष पिण्डो मया दत्तस्तव हस्ते जनार्दन

விதிப்படி நீராடுபவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். அவன் தேவன் ஜனார்தனனை வணங்கி— “ஓ ஜனார்தனா, இந்தப் பிண்டத்தை நான் உமது கரத்தில் அர்ப்பணித்தேன்” என்று கூற வேண்டும்.

Verse 10

परलोकगते मह्यमक्ष्यय्यमुपतिष्ठतां गयायां पितृरूपेण स्वयमेव जनार्दनः

நான் பரலோகத்திற்கு சென்றபோது, கயாவில் பித்ரு ரூபமாகத் திகழும் அழிவிலா பகவான் ஜனார்தனன் தாமே எனக்கு அருகில் துணையாக நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 11

तं दृष्ट्वा पुण्डरीकाक्षं मुच्यते वै ऋणत्रयात् मार्कण्डेयेश्वरं नत्वा नमेद्गृध्रेश्वरं नरः

அந்த தாமரை-கண் கொண்ட இறைவனை தரிசித்தால், மனிதன் மும்மடங்கு கடனிலிருந்து விடுபடுவான். மார்கண்டேயேஸ்வரனை வணங்கி, கிருத்ரேஸ்வரனையும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 12

मूलक्षेत्रे महेशस्य धारायां पिण्डदो भवेत् घ च कपिलेशमित्यादिः, गोप्रचारे च पिण्डद इत्य् अन्तः पाठो ग पुस्तके नास्ति श्राद्धे पिण्डप्रदतेति ख भवेदाकाशगङ्गायामैत्यादिः, क्रौञ्चपादे च पिण्डद इत्य् अन्तः पाठः छ पुस्तके नास्ति नमेद्भूतेश्वरं नर इति घ गृध्रकूटे गृध्रवटे धौतपादे च पिण्डदः

மகேசனின் மூலக்ஷேத்திரத்திலும் தாராவிலும் பிண்டம் அளித்தால் பிண்டதானத்தின் புண்ணியம் பெறப்படும்; கபிலேசம் முதலிய தீர்த்தங்களிலும் அதே பலன். சில பாடங்களில் சிராத்த காலத்தில் பிண்டப் பிரദானம் செய்ய வேண்டும் என்று விதி கூறப்படுகிறது. ஆகாசகங்கையிலும் பிண்டதானப் பலன் உண்டு; கிருத்ரகூடம், கிருத்ரவட்டம், தௌதபாதம் ஆகிய இடங்களிலும் (அவன்) பிண்டதானி ஆவான். சில பாடங்களில் கோப்ரசாரம், க்ரௌஞ்சபாதம் என்பதும் குறிப்பிடப்படுகிறது; மேலும் ‘மனிதன் பூதேஸ்வரனை வணங்குக’ என்ற பாடமும் காணப்படுகிறது.

Verse 13

पुष्करिण्यां कर्दमाले रामतीर्थे च पिण्डदः प्रभासेशन्नमेत् प्रेतशिलायां पिण्डदो भवेत्

புஷ்கரிணி, கர்தமால, ராமதீர்த்தம் ஆகிய இடங்களில் பிண்டதானம் செய்து, பிரபாசேஸ்வரரை வணங்குபவன், பிரேதசிலாவில் பிண்டதானம் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 14

दिव्यान्तरीक्षभूमिष्ठाः पितरो बान्धवादयः प्रेतादिरूपा मुक्ताः स्युः पिण्डैर् दत्तैर् मयाखिलाः

தெய்வலோகங்கள், ஆகாயவெளி அல்லது பூமியில் இருப்போர் ஆகிய பித்ருக்கள்—உறவினர்கள் முதலியவர்களுடன்—பிரேதாதி நிலையிலிருந்தாலும், நான் அளித்த பிண்டங்களால் அவர்கள் அனைவரும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 15

स्थानत्रये प्रेतशिला गयाशिरसि पावनी प्रभासे प्रेतकुण्डे च पिण्डदस्तारयेत् कुलम्

மூன்று தலங்களில்—பிரேதசிலா, கயாசிரம், மேலும் பிரபாசத்தில் உள்ள தூய பிரேதகுண்டம்—இவற்றில் பிண்டதானம் செய்பவன் தன் குலத்தை மீட்கின்றான்.

Verse 16

वसिष्ठेशन्नमस्कृत्य तदग्रे पिण्डदो भवेत् गयानाभौ सुषुम्णायां महाकोष्ट्याञ्च पिण्डदः

வசிஷ்டேஸ்வரரை வணங்கி, அவரின் முன் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும். கயாநாபி, சுஷும்னா, மகாகோஷ்டி ஆகிய இடங்களிலும் பிண்டங்களை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 17

गदाधराग्रतो मुण्डपृष्ठे देव्याश् च सन्निधौ मुण्दपृष्ठं नमेदादौ क्षेत्रपालादिसंयुतम्

தொடக்கத்தில், தேவியின் சன்னிதியிலும், கதாதரர் (விஷ்ணு) முன்னிலையிலும், க்ஷேத்ரபாலர் முதலியோருடன் கூடிய முண்டப்ருஷ்டத்தை முதலில் வணங்க வேண்டும்.

Verse 18

पूजयित्वा भयं न स्याद्विषरोगादिनाशनम् ब्रह्माणञ्च नमस्कृत्य ब्रह्मलोकं नयेत् कुलम्

வழிபாடு செய்தால் அச்சம் இல்லை; அது விஷம், நோய் முதலியவற்றை அழிக்கிறது. மேலும் பிரம்மாவை வணங்கி, தன் குலத்தை பிரம்மலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறான்.

Verse 19

सुभद्रां बलभद्रञ्च प्रपूज्य पुरुषोत्तमम् सर्वकामसमायुक्तः कुलमुद्धृत्य नाकभाक्

சுபத்ரா, பலபத்ரரை முறையாக வழிபட்டு, பின்னர் புருஷோத்தமனை ஆராதித்தால், எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்துடன் கூடியவனாகிறான்; குலத்தை உயர்த்தி, சுவர்க்கப் பங்கினைப் பெறுகிறான்.

Verse 20

हृषीकेशं नमस्कृत्य तदग्रे पिण्डदो भवेत् माधवं पूजयित्वा च देवो वैमानिको भवेत्

ஹ்ருஷீகேசனை வணங்கி, அவர்முன் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் மாதவனை வழிபட்டால், விமானத்தில் செல்லும் தேவர்போல ஆகிறான்.

Verse 21

महालक्ष्मीं प्रार्च्य गौरीं मङ्गलाञ्च सरस्वतीम् पितॄनुद्धृत्य स्वर्गस्थो भुक्तभोगो ऽत्र शास्त्रधीः

மகாலக்ஷ்மி, கௌரி, மங்களா, சரஸ்வதியை முறையாக வழிபட்டு, பித்ருக்களை உயர்த்தி விடுவித்த பின் அவன் சுவர்க்கத்தில் தங்குவான்; இவ்வுலகிலும் சாஸ்திர அறிவுடன் செல்வமும் இன்பங்களும் அனுபவிப்பான்.

Verse 22

ठोत्र झ पुस्तके ऽधिको ऽस्ति प्रेतादिरूपमुक्ता इति ख , ग , घ , ङ , ज च कुलमुद्धृत्य लोकभागिति ग , ज च वशिष्ठेशमित्यादिः, कुलमुद्धृत्य नाकभागित्यन्तः पाठो झ पुस्तके नास्ति देवैर् वैमानिक इति छ द्वादशादित्यमभ्यर्य वह्निं रेवन्तमिन्द्रकम् रोगादिमुक्तः स्वर्गी स्याच्छ्रीकपर्दिविनायकम्

பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், வஹ்னி (அக்னி), ரேவந்தன், இந்திரன், மற்றும் ஸ்ரீகபர்தி-விநாயகனை முறையாக வழிபட்டால், நோய் முதலிய துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு, மரணத்திற்குப் பின் சுவர்க்கத்தை அடைந்து தேவர்களிடையே விமானகாமியாகிறான்.

Verse 23

प्रपूज्य कार्त्तिकेयञ्च निर्विघ्नः सिद्धिमाप्नुयात् सोमनाथञ्च कालेशङ्केदारं प्रपितामहम्

கார்த்திகேயரை முறையாகப் பூஜித்தால் தடையின்றி சித்தி பெறுவான்; மேலும் சோமநாதர், காலேசர், கேதாரர், ப்ரபிதாமஹர் ஆகியோரையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 24

सिद्धेश्वरञ्च रुद्रेशं रामेशं ब्रह्मकेश्वरम् अष्टलिङ्गानि गुह्यानि पूजयित्वा तु सर्वभाक्

சித்தேஸ்வரர், ருத்ரேசர், ராமேசர், பிரம்மகேச்வரர் முதலான மறைமையான எட்டு லிங்கங்களைப் பூஜித்தால் எல்லா நன்மைகளிலும் பங்குடையவன் ஆவான்।

Verse 25

नारायणं वराहञ्च नारसिंहं नमेच्छ्रिये ब्रह्मविष्णुमहेशाख्यं त्रिपुरघ्नमशेषदम्

மங்களச் செழிப்பிற்காக நான் நாராயணர், வராஹர், நரசிம்மர் ஆகியோருக்கு வணங்குகிறேன்; மேலும் பிரம்மா-விஷ்ணு-மகேசன் எனப் பெயர்பெற்ற திரிபுரக்னன், அனைத்தையும் அருள்பவன், அவனைப் போற்றுகிறேன்।

Verse 26

सीतां रामञ्च गरुडं वामनं सम्प्रपूज्य च सर्वकामानवाप्नोति ब्रह्मलोकं नयेत् पितॄन्

சீதா, ராமர், கருடன், வாமனர் ஆகியோரைக் முறையாகப் பூஜித்தால் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவான்; மேலும் தன் பித்ருக்களைப் பிரம்மலோகத்திற்குக் கொண்டு சேர்ப்பான்।

Verse 27

देवैः सार्धं सम्प्रपूज्य देवमादिगदाधरम् ऋणत्रयविनिर्मुक्तस्तारयेत् सकलं कुलम्

தேவர்களுடன் சேர்ந்து ஆதிகதாதரராகிய இறைவனை முறையாகப் பூஜித்தால், மூவகை கடனிலிருந்து விடுபட்டு தன் முழுக் குலத்தையும் கரை சேர்க்க வல்லவன் ஆவான்।

Verse 28

देवरूपा शिला पुण्या तस्माद्देवमयी शिला गयायां नहि तत् स्थानं यत्र तीर्थं न विद्यते

தெய்வரூபம் தாங்கிய கல் புண்ணியத்தை அளிக்கும்; ஆகவே அந்தக் கல் உண்மையில் தெய்வமயமானதே. கயாவில் தீர்த்தம் இல்லாத இடம் ஒன்றும் இல்லை.

Verse 29

यन्नाम्ना पातयेत् पिण्डं तन्नयेद्ब्रह्म शाश्वतम् फल्ग्वीशं फल्गुचण्डीं च प्रणम्याङ्गारकेश्वरम्

எந்த புனித நாமத்தைச் சொல்லி பிண்டம் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறதோ, அந்தச் செயல் மறைந்தவரை நித்தியப் பிரம்மத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. பல்க்வீசர், பல்குசண்டி, அங்காரகேஸ்வரரை வணங்கி விதியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

मतङ्गस्य पदे श्राद्धी भरताश्रमके भवेत् हंसतीर्थे कोटितीर्थे यत्र पाण्डुशिलान्नदः

மதங்கரின் பாதச்சுவடில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல பரதரின் ஆசிரமத்திலும். ஹம்ஸதீர்த்தம், கோடிதீர்த்தம் ஆகிய இடங்களில்—பாண்டுஷிலா எனும் நதி ஓடும் இடத்தில்—அங்கும் ஸ்ராத்தம் செய்யத் தக்கது.

Verse 31

तत्र स्यादग्निधारायां मधुस्रवसि पिण्डदः रुद्रेशं किलिकिलेशं नमेद्वृद्धिविनायकम्

அங்கே ‘அக்னிதாரா’, ‘மதுஸ்ரவ’ மற்றும் ‘பிண்டத’ எனும் நிலையில் (விதி நிகழ்த்தும்போது) ருத்ரேசர், கிலிகிலேசர், விருத்திவிநாயகரை வணங்க வேண்டும்.

Verse 32

पिण्डदो धेनुकारण्ये पदे धेनोर् नमेच्च गाम् पूजयित्वाथेति क , घ , ङ , ज च नमेद्बुद्धिविनायकमिति ख , ग , छ च नमेद्वृद्धविनायकमिति घ सर्वान् पितॄंस्तारयेच्च सरस्वत्याञ्च पिण्डदः

தேனுகாரண்யத்தில் பிண்டம் அளிப்பவன் பசுவின் பாதச்சுவடில் வணங்கி, பசுவையும் வணங்க வேண்டும். பசுவை பூஜித்த பின் விதிப்படி மந்திரவாக்கியங்களை ஜபிக்க வேண்டும்—“புத்திவிநாயகாய நமः” என்று வணங்கவும், “விருத்திவிநாயகாய நமः” என்றும் வணங்கவும். இவ்வாறு பிண்டதாதா எல்லாப் பித்ருக்களையும் உயர்த்தி, சரஸ்வதியையும் ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 33

सन्ध्यामुपास्य सायाह्ने नमेद्देवीं सरस्वतीम् त्रिसन्ध्याकृद्भवेद्विप्रो वेदवेदाङ्गपारगः

சந்த்யா உபாசனையை நிறைவேற்றி மாலையில் தேவீ சரஸ்வதியை வணங்க வேண்டும். மூன்று சந்திகளிலும் நித்யகர்மம் செய்பவன் வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த பிராமணனாவான்.

Verse 34

गयां प्रदक्षिणीकृत्य गयाविप्रान् प्रपूज्य च अन्नदानादिकं सर्वं कृतन्तत्राक्षयं भवेत्

கயாவை பிரதட்சிணம் செய்து, கயாவின் பிராமணர்களை முறையாகப் பூஜித்தால், அங்கே செய்யப்படும் அன்னதானம் முதலான எல்லாச் செயல்களும் அழியாத புண்ணியமாகின்றன.

Verse 35

स्तुत्वा सम्प्रार्थयेदेवमादिदेवं गदाधरम् गदाधरं गयावासं पित्रादीनां गतिप्रदम्

ஸ்தோத்திரம் செய்து பின்னர் ஆதிதேவன் கதாகரனை மனமுருகப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்—கயாவில் வாசிக்கும் கதாகரன், பித்ராதிகளுக்கு நல்வழியும் அடைவும் அளிப்பவன்.

Verse 36

धर्मार्थकाममोक्षार्थं योगदं प्रणमाम्यहम् देहेन्द्रियमनोबुद्धिप्राणाहङ्कारवर्जितम्

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றின் பெறுதற்காக யோகத்தை அருள்பவனை நான் வணங்குகிறேன்—அவன் தேகம், இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி, பிராணன், அகங்காரம் இவற்றற்றவன்.

Verse 37

नित्यशुद्धं बुद्धियुक्तं सत्यं ब्रह्म नमाम्यहम् आनन्दमद्वयं देवं देवदानववन्दितम्

என்றும் தூய்மையானதும் பரிபூரண ஞானம் உடையதும் ஆன உண்மை பிரம்மத்தை நான் வணங்குகிறேன்; ஆனந்தஸ்வரூபமான அத்வய தேவன் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இருவராலும் வணங்கப்படுகிறான்.

Verse 38

देवदेवीवृन्दयुक्तं सर्वदा प्रणमाम्यहम् कलिकल्मषकालार्तिदमनं वनमालिनम्

தேவர்-தேவியர் கூட்டத்துடன் இணைந்தவரும், கலியின் கல்மஷமும் காலத் துயரும் அடக்குபவரும், வனமலர் மாலையணிந்தவருமான இறைவனை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்।

Verse 39

पालिताखिललोकेशं कुलोद्धरणमानसम् व्यक्ताव्यक्तविभक्तात्माविभक्तात्मानमात्मनि

அனைத்து உலகங்களின் ஆண்டவனும், முழு பிரபஞ்சத்தின் பாதுகாவலனும், குலங்களை உயர்த்தும் நோக்கமுடைய மனத்தையுடையவனும்—வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் எனத் தோன்றினாலும் தன் ஆத்மத்தில் பிளவில்லாதவனுமான இறைவனையே நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 40

स्थितं स्थिरतरं सारं वन्दे घोराघमर्दनम् आगतो ऽस्मि गयां देव पितृकार्ये गदाधरः

மிகவும் நிலைத்தவனும், பரம சாரமுமானவனும், கொடிய பாவத்தை நசிப்பவனுமான இறைவனை நான் வணங்குகிறேன். தேவா! பித்ருகாரியத்திற்காக நான் கயாவிற்கு வந்தேன்; நீர் கதாதரர்.

Verse 41

त्वं मे साक्षी भवाद्येह अनृणो ऽहमृणत्रयात् द्धबुद्धियुक्तमिति घ , छ च कालार्तिनाशनमिति घ कालार्तिदलनमिति ग , ङ , घ , ज च पालिताखिलदेवेशमिति घ स्थिततरमिति ग , घ , ङ च वन्देहमरिमर्दनमिति ङ वन्दे संसारमर्दनमिति ज साक्षिणः सन्तु मे देवा ब्रह्मेशानादयस् तथा

இங்கே இப்பொழுதே நீர் எனக்குச் சாட்சியாக இருப்பீராக; அப்பொழுது தேவர், ரிஷி, பித்ரு எனும் மும்மடங்கு கடனிலிருந்து நான் விடுபடுவேன். (சில பாடபேதங்கள்: “திடமான புத்தியுடையவன்”; “காலத் துயர் நாசகர்/காலத் துயர் தளர்ப்பவர்”; “அனைத்தையும் காக்கும் தேவேசன்”; “மிக நிலைத்தவன்”; “பகைநசிப்பவனை வணங்குகிறேன்/சம்சாரநசிப்பவனை வணங்குகிறேன்”.) மேலும் பிரம்மா, ஈசானன் (சிவன்) முதலிய தேவர்கள் எனக்குச் சாட்சிகளாக இருப்பாராக।

Verse 42

मया गयां समासाद्य पितॄणां निष्कृतिः कृता गयामाहात्म्यपठनाच्छ्राद्धादौ ब्रह्मलोकभाक्

நான் கயாவை அடைந்து பித்ருக்களின் நிஷ்க்ருதி (பரிகாரம் மற்றும் விடுதலை) செய்தேன். கயா-மாஹாத்ம்யத்தைப் பாராயணம் செய்து, ஸ்ராத்தம் முதலியவற்றைச் செய்பவன் பிரம்மலோகப் பங்காளியாகிறான்।

Verse 43

पितॄणामक्षयं श्राद्धमक्षयं ब्रह्मलोकदम्

பித்ருக்களுக்காகச் செய்யப்படும் இந்தச் சிராத்தம் புண்ணியத்தில் அழியாதது; அழியாத பலனாக இது பிரம்மலோகப் பெறுதலை அளிக்கிறது।