Adhyaya 115

Verse 1

आ श्रीराजेन्द्रलालमित्रेण परिशोधितम् कलिकाताराजधान्यां गणेशयन्त्रे मुद्रितञ्च संवत् अथाग्निपुराणस्य द्वितीयखण्डस्यानुक्रमणिका अग्निपुराणं अथ पञ्चदशाधिकशततमो ऽध्यायः गयायात्राविधिः अग्निर् उवाच उद्यतश्चेद्गयां यातुं श्राद्धं कृत्वा विधानतः विधाय कार्पटीवेशं ग्रामस्यापि प्रदक्षिणं

‘ஸ்ரீ ராஜேந்திரலால் மித்ரரால் பரிசோதிக்கப்பட்டது; கல்கத்தா தலைநகரில் கணேச யந்திர அச்சகத்தில் அச்சிடப்பட்டது; சம்வத் …’ பின்னர் அக்னிபுராணத்தின் இரண்டாம் காண்டத்தின் அனுக்ரமணிகை. இப்போது நூற்று பதினைந்தாம் அத்தியாயம்— கயா யாத்திரா விதி. அக்னி கூறினார்— “கயாவிற்கு செல்ல உறுதி கொண்டவன், விதிப்படி முதலில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் கார்படீ (பிச்சைக்கார) வேடம் அணிந்து, கிராமத்தையும் பிரதக்ஷிணம் செய்ய வேண்டும்।”

Verse 2

कृत्वा प्रतिदिनङ्गच्छेत् संयतश्चाप्रतिग्रही गृहाच्चलितमात्रस्य गयया गमनं प्रति

தினந்தோறும் விதிக்கப்பட்ட நித்திய கர்மங்களைச் செய்து, தன்னடக்கத்துடன் பரிசு/தானம் ஏற்காதவனாய், ஒவ்வொரு நாளும் கயையை நோக்கிப் புறப்பட வேண்டும்; வீட்டிலிருந்து புறப்பட்ட மாத்திரத்திலேயே கயா-பயணம் இலக்காகும்।

Verse 3

स्वर्गारोहणसोपानं पितॄणान्तु पदे पदे ब्रह्मज्ञानेन किं कार्यं गोगृहे मरणेन किं

பித்ருக்களுக்காக ஒவ்வொரு அடியிலும் இச்செயல் சொர்க்காரோஹணத்தின் படிக்கட்டாகும். அப்படியிருக்க இதற்காக வெறும் பிரம்மஞானம் என்ன பயன்? மேலும் கோசாலையில் மரணமடைவதால் என்ன கிடைக்கும்?

Verse 4

किं कुरुक्षेत्रवासेन यदा पुत्रो गयां व्रजेत् गयाप्राप्तं सुतं दृष्ट्वा पितॄणामुत्सवो भवेत्

மகன் கயைக்கு செல்லும்போது, குருக்ஷேத்திரத்தில் வசிப்பதால் என்ன பயன்? கயையை அடைந்த மகனைப் பார்த்தவுடன் பித்ருக்கள் விழாவென மகிழ்கின்றனர்।

Verse 5

पद्भ्यामपि जलं स्पृष्ट्वा अस्मभ्यं किन्न दास्यति ब्रह्मज्ञानं गयाश्राद्धं गोगृहे मरणं तथा

கால்களால் கூட நீரைத் தொட்டாலே அது நமக்கு என்ன வழங்காது? பிரம்மஞானம், கயா-சிராத்தம், அதுபோல கோசாலையில் மரணம் (மங்கல முடிவு) கூட।

Verse 6

वासः पुंसां कुरुक्षेत्रे मुक्तिरेषा चतुर्विधा काङ्क्षन्ति पितरः पुत्रं नरकाद्भयभीरवः

மனிதர்களுக்கு குருக்ஷேத்திரத்தில் வாசம் நான்கு வகை முக்திக்கான சாதனமாகும். நரகப் பயத்தால் அஞ்சும் பித்ருக்கள் தம்மை மீட்க ஒரு மகனை விரும்புகின்றனர்।

Verse 7

गयां यास्यति यः पुत्रः स नस्त्राता भविष्यति मुण्डनञ्चोपवासश् च सर्वतीर्थेष्वयं विधिः

கயாவிற்கு செல்லும் மகனே நமக்கு த்ராதா (உத்தாரகர்) ஆவான். முண்டனம் மற்றும் உபவாசம்—இது எல்லா தீர்த்தங்களிலும் விதியாகும்.

Verse 8

न कालादिर्गयातीर्थे दद्यात् पिण्डांश् च नित्यशः पक्षत्रयनिवासी च पुनात्यासप्ततमं कुलं

கயா தீர்த்தத்தில் குறிப்பிட்ட காலம் அல்லது்/முகூர்த்தம் பார்க்காமல் தினமும் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும். அங்கு மூன்று பக்ஷங்கள் தங்கும் பித்ரு, தானம் செய்பவரின் குலத்தை எழுபத்தேழாம் தலைமுறை வரை தூய்மைப்படுத்துவார்.

Verse 9

गन्तुमिति ख , ग , घ , छ , ज च यदि इति घ , ग , झ च अष्टकासु च वृद्धौच गयायां मृतवासरे अत्र मातुः पृथक् श्राद्धमन्यत्र पतिना सह

‘கந்தும்’ என்ற பாடம் க-, க-, க்ஹ-, ச-, ஜ-பாடபேதங்களில்; ‘யதி’ என்ற பாடம் க்ஹ-, க-, ழ-பாடபேதங்களில் உள்ளது. அஷ்டகா நாட்களில், விருத்தி (சுப நிகழ்வு) நேரத்தில், கயாவில், மேலும் மரண-திதி நாளில்—இங்கு தாய்க்கான ஸ்ராத்தம் தனியாக செய்ய வேண்டும்; பிற இடங்களில் கணவர் (தந்தை) உடன் சேர்த்து செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

पित्रादिनवदैत्यं तथा द्वादशदैवतं प्रथमे दिवसे स्नायात्तीर्थे ह्य् उत्तरमानसे

முதல் நாளில் உத்தர-மானஸ தீர்த்தத்தில் நீராட வேண்டும்; அங்கு பித்ரு முதலிய ஒன்பது தைத்யர்களையும், மேலும் பன்னிரண்டு தேவர்களையும் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 11

उत्तरे मानसे पुण्ये आयुरारोग्यवृद्धये सर्वाघौघविधानाय स्नानं कुर्याद् विमुक्तये

புனிதமான உத்தர-மானஸத்தில் ஆயுள் மற்றும் ஆரோக்கியம் பெருக, எல்லாப் பாபக் கூட்டமும் அழிய, மேலும் முக்திக்காக நீராட வேண்டும்.

Verse 12

सन्तर्प्य देवपित्रादीन् श्राद्धकृत् पिण्डदो भवेत् दिव्यान्तरीक्षभौमस्थान् देवान् सन्तर्पयाम्यहं

தேவர்கள், பித்ருக்கள் முதலியவர்களை தர்ப்பண அர்ப்பணங்களால் திருப்திப்படுத்தி, ஸ்ராத்தம் செய்பவன் பிண்டதானம் அளிப்பவனாகிறான். “வான, அந்தரிக்ஷ, பூமி நிலைகளில் இருப்போர் தேவர்களை நான் திருப்திப்படுத்துகிறேன்।”

Verse 13

दिव्यान्तरीक्षभौमादि पितृमात्रादि तर्पयेत् पिता पितामहश् चैव तथैव प्रपितामहः

வான, அந்தரிக்ஷ, பூமி வகுப்பினருக்கும், அதுபோல தந்தை வழி மற்றும் தாய் வழி மரபினருக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—அதாவது தந்தை, பாட்டன், மூதாதை ஆகியோருக்கு।

Verse 14

माता पितामही चैव तथैव प्रपितामही मातामहः प्रमातामहो वृद्धप्रमातामहः

தாய், தந்தை வழிப் பாட்டி, மேலும் மூதாட்டி; தாய் வழித் தாத்தா, மூத்த தாத்தா, மற்றும் முதிய மூத்த தாத்தா।

Verse 15

तेभ्योन्येभ्य इमान् पिण्डानुद्धाराय ददाम्यहं ॐ नमः सूर्यदेवाय सोमभौमज्ञरूपिणे

அவர்களோடு பிறருக்கும் விடுதலைக்காக இப் பிண்டங்களை நான் அளிக்கிறேன். ॐ—சோம, பௌம, ஞ-ரூபமுடைய சூரியதேவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 16

जीवशुक्रशनैश्चारिराहुकेतुस्वरूपिणे उत्तरे मानसे स्नाता उद्धरेत्सकलं कुलं

உத்தர-மானஸத்தில் நீராடி, அவரை குரு (பிரகஸ்பதி), சுக்கிரன், சனீஸ்வரன், பௌமன், ராகு, கேது ஆகியோரின் உருவாக வழிபடுபவன் தன் முழுக் குலத்தையும் உயர்த்தி விடுவிப்பான்।

Verse 17

सूर्यं नत्वा व्रजेन्मौनी नरो दक्षिणमानसं अ , छ , ज च वृद्धप्रमातृकामह इति क , ग , छ , ज च तेभ्यस्तेभ्य इति घ , ज च सोमभौमस्वरूपिणे इति घ स्नात्वेति क सूर्यं दृष्ट्वा इति ङ ततो दक्षिणमानसमिति ग , घ , ज , झ च दक्षिणे मानसे स्नानं करोमि पितृतृप्तये

சூரியனை வணங்கி மனிதன் மௌனமாக தெற்கு மானஸ தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். “மூத்தோர், ப்ரமாத்ருக்கள், மாதாமஹர்கள்” எனவும், “அவரவர் அனைவருக்கும்” எனவும், மேலும் “சோம-பௌம (சந்திர-செவ்வாய்) ஸ்வரூபனுக்கு” எனவும் மந்திரங்களால் நீராடி; பின்னர் “சூரியனைத் தரிசித்து” மற்றும் “அதன்பின் தெற்கு மானஸம்” எனச் சங்கல்பம் செய்து—“தெற்கு மானஸத்தில் பித்ரு திருப்திக்காக நான் ஸ்நானம் செய்கிறேன்” என்று கூற வேண்டும்.

Verse 18

गयायामागतः स्वर्गं यान्तु मे पितरो ऽखिलाः श्राद्धं पिण्डन्ततः कृत्वा सूर्यं नत्वा वदेदिदं

கயாவிற்கு வந்து ஸ்ராத்தமும் பிண்டதானமும் செய்து, சூரியனை வணங்கி இவ்வாறு கூற வேண்டும்—“என் அனைத்து பித்ருகளும் ஸ்வர்க்கத்தை அடையட்டும்।”

Verse 19

ॐ नमो भानवे भर्त्रे भवाय भव मे विभो भुक्तिमुक्तिप्रदः सर्वपितॄणां भवभावितः

ஓம்—பானு (சூரியன்), தாங்குபவன், உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே பவா, ஹே விபோ, என்மேல் அருள் புரிவாயாக; நீயே போகமும் மோட்சமும் அளிப்பவன், எல்லாப் பித்ருகளையும் போஷித்து நிலைநிறுத்துபவன்.

Verse 20

कव्यवालानलः सोमो यमश् चैवार्यमा तथा अग्निष्वात्ता वर्हिषद आज्यपाः पितृदेवताः

கவ்யவாஹானலன், சோமன், யமன், ஆர்யமன்; மேலும் அக்னிஷ்வாத்தர்கள், வர்ஹிஷதர்கள், ஆஜ்யபர்கள்—இவர்களே பித்ரு தேவதைகள்.

Verse 21

आगच्छन्तु महाभागा युष्माभी रक्षितास्त्विह मदीयाः पितरो ये च मातृमातामहादयः

மகாபாக்யமுடையோர் வருக; உங்களால் இங்கு பாதுகாக்கப்படும் என் பித்ருகள்—என் தந்தையர் மற்றும் தாய்வழி மாதாமஹர் முதலியோர்—அனைவரும் வருக.

Verse 22

तेषां पिण्डप्रदाताहमागतो ऽस्मि गयामिमां उदीच्यां मुण्डपृष्ठस्य देवर्षिगणपूजितं

அவர்களுக்குப் பிண்டதானம் அளிப்பவனாக நான் இக் கயாவிற்கு வந்தேன்—முண்டப்ருஷ்டத்தின் வடபுறத்தில், தேவ ரிஷிகளின் குழுவால் வணங்கப்படும் புனித இடத்திற்கு।

Verse 23

नाम्ना कनखलं तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतं सिद्धानां प्रीतिजननैः पापानाञ्च भयङ्करैः

கனகல எனப்படும் தீர்த்தம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது—சித்தர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவது; பாவங்களுக்கு அச்சமூட்டுவது (அதாவது பாவநாசகம்) ஆகும்।

Verse 24

लेलिहानैर् महानागै रक्ष्यते चैव नित्यशः तत्र स्नात्वा दिवं यान्ति क्रीडन्ते भुवि मानवाः

அது நாக்கை நக்கிக் காட்டும் பெருநாகங்களால் எப்போதும் காக்கப்படுகிறது. அங்கு நீராடினால் மக்கள் சொர்க்கம் செல்கின்றனர்; பூமியில் மனிதர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடுகின்றனர்।

Verse 25

फल्गुतीर्थं ततो गच्छेन्महानद्यां स्थितं परं नागाज्जनार्दनात् कूपाद्वटाच्चोत्तरमानसात्

அதன்பின் மகாநதியில் அமைந்த சிறந்த பல்கு-தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்—அது நாகம், ஜனார்தனன், கிணறு, ஆலமரம் ஆகியவற்றிற்கும், மேலும் மானசாவிற்கும் வடபுறத்தில் உள்ளது।

Verse 26

एतद् गयाशिरः प्रोक्तं फल्गुतीर्थं तदुच्यते मुण्डपृष्ठनागाद्याश् च सारात् सारमथान्तरं

இதுவே ‘கயாசிரஸ்’ என அறிவிக்கப்பட்டது; இதுவே ‘பல்கு-தீர்த்தம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. மேலும் முண்டப்ருஷ்டம், நாகம் முதலிய தீர்த்தங்களும் இங்கு சாரத்தின் சாரமாகவும், அதன் பின் பிற இடங்களுடனும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 27

करोमि पितृदैवते इति ज भानवे तस्मै इति ङ देवर्षिगणसेवितमिति घ , ज च देवतागणसेवितमिति झ तत्र स्नाता दिवमिति ज फल्गुं गयाशिर इति ख , ङ , छ च यस्मिन् फलति श्रीर्गौर्वा कामधेनुर्जलं मही दृष्टिरम्यादिकं यस्मात् फल्गुतीर्थं न फल्गुवत्

“பித்ரு தேவதைக்காக நான் இதைச் செய்கிறேன்” என்று சங்கல்பித்து, பானு (சூரியன்)க்கு “அவருக்கே” என்று அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இது தேவர்கள் மற்றும் தேவரிஷிகள் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்படும் தீர்த்தம்; அங்கு நீராடுபவன் ஸ்வர்கத்தை அடைகிறான். பல்கு ‘கயாசிர’ என்றும் புகழ்பெற்றது. அங்கு ஸ்ரீ-செல்வம் பலிக்கிறது, பசுக்கள் பெருகுகின்றன, காமதேனுவின் பயன் கிடைக்கிறது, நீரும் நிலமும் வளமடைகின்றன, இனிய தரிசனங்கள் முதலியன உண்டாகின்றன—ஆகவே இது பல்குதீர்த்தம்; சாதாரண அர்த்தத்தில் ‘பல்கு’ போல பயனற்றது அல்ல।

Verse 28

फल्गुतीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा देवं गदाधरं एतेन किं न पर्याप्तं नृणां सुकृटकारिणां

பல்குதீர்த்தத்தில் நீராடி, கதாதரப் பெருமானை தரிசித்த புண்ணியகர்மம் செய்பவர்களுக்கு இனி எது குறைவாக இருக்க முடியும்?

Verse 29

पृथिव्यां यानि तीर्थानि आसमुद्रात्सरांसि च फल्गुतीर्थं गमिष्यन्ति वारमेकं दिने दिने

பூமியிலுள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும், கடல் வரை உள்ள ஏரிகள் குளங்களும், தினந்தோறும் ஒருமுறை பல்குதீர்த்தத்திற்கே வந்து சேர்கின்றன।

Verse 30

फल्गुतीर्थे तीर्थराजे करोति स्नानमादृतः पितॄणां ब्रह्मलोकाप्त्यै आत्मनो भुक्तिमुक्तये

தீர்த்தராஜனான பல்குதீர்த்தத்தில் யார் பக்தியுடன் நீராடுகிறாரோ, அவர் பித்ருக்களுக்கு பிரஹ்மலோகப் பெறுதலுக்காகவும், தமக்குப் போகமும் முக்தியும் கிடைக்கவும் இச்செயலைச் செய்கிறார்।

Verse 31

स्नात्वा श्राद्धी पिण्डदो ऽथ नमेद्देवं पितामहं कलौ माहेश्वरा लोका अत्र देवी गदाधरः

நீராடிய பின், ஸ்ராத்தம் செய்பவன் பிண்டதானம் செய்து, தெய்வப் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவரை வணங்க வேண்டும். கலியுகத்தில் உலகங்கள் மாஹேஸ்வர (மஹேஸ்வரன் ஆட்சி) உடையவை; இங்கு தேவியும் கதாதரன் (விஷ்ணு) அவரும் வணக்கத்திற்குரியவர்கள்।

Verse 32

पितामहो लिङ्गरूपी तन्नमामि महेश्वरं गदाधरं बलं काममनिरुद्धं नरायणं

லிங்கரூபமான பிதாமஹன் (பிரம்மா), மகேஸ்வரன் (சிவன்), கதாதரன் (விஷ்ணு), பலன், காமன், அனிருத்தன், நாராயணன் ஆகியோருக்கு நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 33

ब्रह्मविष्णुनृसिंहाख्यं वराहादिं नमाम्यहं ततो गदाधरं दृष्ट्वा कुलानां शतमुद्धरेत्

பிரம்மா, விஷ்ணு, நரசிம்மன் எனப் புகழப்படும், வராகம் முதலான ரூபங்களாக வெளிப்படும் அவரை நான் வணங்குகிறேன். பின்னர் கதாதரனைத் தரிசித்தால் தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகள் உயர்வடையும்.

Verse 34

धर्मारण्यं द्वितीये ऽह्नि मतङ्गस्याश्रमे वरे मतङ्गवाप्यां संस्नाय श्राद्धकृत् पिण्डदो भवेत्

இரண்டாம் நாளில் தர்மாரண்யத்திற்கு, மதங்க முனிவரின் சிறந்த ஆசிரமத்திற்கு செல்ல வேண்டும். மதங்க வாபியில் நீராடி ஸ்ராத்தம் செய்தால், பிண்டதானம் செய்பவனாக ஆகிறான்.

Verse 35

मतङ्गेशं सुद्धेशं नत्वा चेदमुदीरयेत् प्रमाणं देवताः सन्तु लोकपालाश् च साक्षिणः

மதங்கேசன், சுத்தேசனை வணங்கி இவ்வாறு உரைக்க வேண்டும்—“தேவர்கள் பிரமாணமாக இருக்கட்டும்; லோகபாலர்கள் சாட்சிகளாக இருக்கட்டும்.”

Verse 36

मयागत्य मतङ्गे ऽस्मिन् पितॄणां निष्कृतिः कृता स्नानतर्पणश्राद्धादिर्ब्रह्मतीर्थे ऽथ कूपके

நான் இந்த மதங்க தீர்த்தத்திற்கு வந்து பித்ருக்களின் நிஷ்கிருதி (பரிகாரம் மற்றும் விடுதலை) செய்தேன்; பிரம்மதீர்த்தத்திலும் பின்னர் கூபகத்திலும் நீராடல், தர்ப்பணம், ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்தேன்.

Verse 37

अतो देव इति ख , ग , घ , छ च नारायणमिति ख , ग , ङ च श्राद्धदः पिण्डद इति ख मतङ्गेशञ्च सिद्धेशमिति ज ब्रह्मतीर्थेत्रेति ख तत्कूर्पयूपयोर्मध्ये श्राद्धं कुलशतोद्धृतौ महाबोधतुरुं नत्वा धर्मवान् स्वर्गलोकभाक्

பின்பு ‘அதோ தேவ…’ என்றும் ‘நாராயணம்…’ என்றும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். சில பாடபேதங்களில் ‘ஸ்ராத்ததாதா, பிண்டதாதா’ என்றும், மடங்கேச, சித்தேச, பிரம்மதீர்த்தம் பற்றிய குறிப்புகளும் உள்ளன. கூர்ப–யூப இடைநிலத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகள் உயர்வடையும்; மகாபோதி மரத்தை வணங்கி தர்மவான் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைவான்।

Verse 38

तृतीये ब्रह्मसरसि स्नानं कुर्याद्यतव्रतः स्नानं ब्रह्मसरस्तीर्थे करोमि ब्रह्मभूतये

மூன்றாம் நாள்/சமயத்தில் விரதநியமம் கொண்டவர் பிரம்மசரஸில் நீராட வேண்டும். (இவ்வாறு கூறி:) ‘பிரம்மசரஸ் தீர்த்தத்தில் பிரம்மநிலை/மோக்ஷம் பெற நான் ஸ்நானம் செய்கிறேன்।’

Verse 39

पितॄणां ब्रह्मलोकाय ब्रह्मर्षिगणसेविते तर्पणं श्राद्धकृत् पिण्डं प्रदद्यात्तु प्रसेचनं कुर्याच्च वाजपेयार्थी ब्रह्मयूपप्रदक्षिणं

பிரம்மலோகத்தை அடைந்த—பிரம்மரிஷி கணங்களால் போற்றப்படும்—பித்ருக்களுக்காக ஸ்ராத்தம் செய்பவர் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும், பிண்டம் அளிக்க வேண்டும், மேலும் பிரசேசனம் (நீர் தெளித்தல்) செய்ய வேண்டும். வாஜபேய யாகப் பலன் விரும்புபவர் பிரம்ம-யூபத்தை பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

एको मुनिः कुम्भकुशाग्रहस्त आम्रस्य मूले सलिलन्ददाति आम्नाय सिक्ताः पितरश् च तृप्ता एका क्रिया द्व्यर्थकरी प्रसिद्धा

ஒரு தனி முனிவர், கையில் கும்பமும் குசாகிரமும் கொண்டு, மாமரத்தின் வேரில் நீரை அர்ப்பணிக்கிறார். சாஸ்திர மரபின்படி இவ்வாறு ‘நனைக்கப்பட்ட’ பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள். இந்த ஒரே செயல் இருவகை பயன் தருவதாகப் புகழ்பெற்றது।

Verse 41

ब्रह्माणञ्च नमस्कृत्य कुलानां शतमुद्धरेत् फल्गुतीर्थे चतुर्थे ऽह्नि स्नात्वा देवादितर्पणं

பிரம்மாவை வணங்கி (மனிதன்) தன் குலத்தின் நூறு பேரை உயர்வடையச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நான்காம் நாள் பல்கு தீர்த்தத்தில் நீராடி தேவர்கள் முதலியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 42

कृत्वा श्राद्धं सपिण्डञ्च गयाशिरसि कारयेत् पञ्चक्रोशं गयाक्षेत्रं क्रोशमेकं गयाशिरः

ஸ்ராத்தமும் பிண்டதானமும் செய்து, அதை கயாசிரஸில் நடத்த வேண்டும். கயாக்ஷேத்திரம் ஐந்து க்ரோசம் விரிந்தது; கயாசிரம் ஒரு க்ரோச அளவுடையது.

Verse 43

तत्र पिण्डप्रदानेन कुलानां शतमुधरेत् मुण्डपृष्ठे पदं न्न्यास्तं महादेवेन धीमता

அங்கே பிண்டதானம் செய்வதால் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகள் உயர்வடைகின்றன. முண்ட மலைப் பின்புறத்தில் அந்தப் புனித பாதச்சுவடினை ஞானமிக்க மகாதேவன் நிறுவினான்.

Verse 44

मुण्डपृष्ठे शिरः साक्षाद् गयाशिर उदाहृतं इत्य् अन्तः पाठश्छ पुस्तके नास्ति ब्रह्मसदस्तीर्थे इति घ ब्रह्मशिरस्तीर्थे इति ख तर्पणश्राद्धकृत् पिण्डप्रदश्चापि प्रसेचनमिति ख , छ च तर्पणश्राद्धकृत् पिण्डप्रदश्चाम्रप्रसेचनमिति ग , घ , ङ , ज च साक्षाद् गयाशिरस्तत्र फल्गुतीर्थाश्रमं कृतं

முண்ட மலைப் பின்சரிவில் உள்ள ‘சிரம்’ என்பதே நேரடியாக ‘கயாசிரம்’ என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அங்கே சில பாடங்களில் ‘பிரம்மசதஸ்-தீர்த்தம்’ என்றும், சிலவற்றில் ‘பிரம்மசிரஸ்-தீர்த்தம்’ என்றும் கூறப்படுகிறது. அங்கே தர்ப்பணம், ஸ்ராத்தம், பிண்டதானம் செய்து, பிரசேசனம் (தெளித்தல்) கூட செய்தால் பலன் கிடைக்கும்; சில பாடங்களில் ‘ஆம்ர-பிரசேசனம்’ (மாம்பழ நீர்/இலைகளால் தெளித்தல்) என்று குறிப்பிட்டுள்ளது. அதே கயாசிரத்திலேயே பல்கு-தீர்த்த ஆசிரமம் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 45

अमृतं तत्र वहति पितॄणान्दत्तमक्षयं स्नात्वा दशाश्वमेधे तु दृष्ट्वा देवं पितामहं

அங்கே (நீர் ஓடை) அமிர்தம் போல் பாய்கிறது; பித்ருக்களுக்கு அளித்த தானம் அழியாததாகிறது. அங்கே நீராடினால் பத்து அஸ்வமேத யாகங்களின் புண்ணியமும், தெய்வப் பிதாமஹன் (பிரம்மா) தரிசனமும் கிடைக்கும்.

Verse 46

रुद्रपादं नरः स्पृष्ट्वा नेह भूयो ऽभिजायते शमीपत्रप्रमाणेन पिण्डं दत्वा गयाशिरे

ருத்ரபாதத்தைத் தொடும் மனிதன் இங்கே மீண்டும் பிறவியடையான். மேலும் கயாசிரத்தில் சமீ இலை அளவுள்ள பிண்டத்தை அர்ப்பணித்தால், அவன் அதே (விடுதலை தரும்) பலனை அடைவான்.

Verse 47

नरकस्था दिवं यान्ति स्वर्गस्था मोक्षमाप्नुयुः पायसेनाथ पिष्टेन शक्तुना चरुणा तथा

நரகத்தில் இருப்போர் விண்ணுலகை அடைவர்; விண்ணுலகில் இருப்போர் மோட்சத்தை அடைவர்—பாயசம், பிஷ்டம், சக்து, சரு முதலிய புனித ஹவிஸ் நிவேதனங்களால் இப்பலன் உண்டாகும்।

Verse 48

पिण्डदानं तण्डुलैश् च गोधूमैस्तिलमिश्रितैः पिण्डं दत्वा रुद्रपदे कुलानां शतमुद्धरेत्

அரிசித் தானியமும் கோதுமையும் எள்ளுடன் கலந்து பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும். ருத்ரபதத்தில் பிண்டம் அர்ப்பணித்தால் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகள் உய்வடையும்।

Verse 49

तथा विष्णुपदे श्राद्धपिण्डदो ह्य् ऋणमुक्तिकृत् पित्रादीनां शतकुलं स्वात्मानं तारयेन्नरः

அதேபோல் விஷ்ணுபதத்தில் ஸ்ராத்தப் பிண்டம் அளிப்பவன் நிச்சயமாகக் கடனிலிருந்து விடுபடுவான். அவன் பித்ருக்கள் முதலியோருடன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளையும் தன்னையும் உய்விப்பான்।

Verse 50

तथा ब्रह्मपदे श्राद्धी ब्रह्मलोकं नयेत्पितॄन् दक्षिणाग्निपदे तद्वद्गार्हपत्यपदे तथा

அதேபோல் பிரம்மபதத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்பவன் பித்ருக்களை பிரம்மலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அதேவிதமாக தக்ஷிணாக்னிபதத்திலும், மேலும் கார்ஹபத்யபதத்திலும் (அதே பலன் கிடைக்கும்)।

Verse 51

पदे वाहवनीयस्य श्राद्धी यज्ञफलं लभेत् आवसथ्यस्य चन्द्रस्य सूर्यस्य च गणस्य च

ஆஹவனீய அக்னியுடன் தொடர்புடைய பதத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் யாகப் பலன் கிடைக்கும்; அதுபோல் ஆவசத்யப் பதத்திலும், சந்திரன், சூரியன் மற்றும் கணங்களின் பதங்களிலும் (அதே பலன் உண்டாகும்)।

Verse 52

अगस्त्यकार्त्तिकेयस्य श्राद्धी तारयते कुलं आदित्यस्य रथं नत्वा कर्णादित्यं नमीन्नरः

அகஸ்தியர் மற்றும் கார்த்திகேயரின் நிமித்தமாக ஸ்ராத்தம் செய்பவன் தன் குலத்தைத் தரிக்கச் செய்கிறான். ஆதித்யன் (சூரியன்) ரதத்திற்கு வணங்கி, பின்னர் கர்ணாதித்யனை வணங்குபவன் புண்ணியத்திலிருந்து வீழ்வதில்லை.

Verse 53

अदः कुलमुक्तिकृदिति ग , ज च पिण्डदो ह्य् अतिमुक्तिकृदिति घ स्वात्मनेति ज ब्रह्मपदे श्राद्धमिति झ वरुणस्याथ चेन्द्रस्येति ङ आवसथ्यस्य चेन्द्रस्येति छ आवसथ्यस्य सेन्द्रस्येति ज रथं दृष्ट्वेति ख , छ च कनकेशपदं नत्वा गयाकेदारकं नमेत् सर्वपापविनिर्मुक्तः पितॄन् ब्रह्मपुरं नयेत्

கனகேசரின் புனித பாதச்சுவடுக்கு வணங்கி, கயா மற்றும் கேதாரத்தை வணங்க வேண்டும். அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, தன் பித்ருக்களை பிரம்மபுரம் (பிரம்மலோகம்) நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறான்.

Verse 54

विशालो ऽपि गयाशीर्षे पिण्डदो ऽभूच्च पुत्रवान् विशालायां विशालो ऽभूद्राजपुत्रो ऽब्रवीद् द्विजान्

விசாலனும் கயாசீர்ஷத்தில் பிண்டதானம் செய்து புத்திரபாக்கியம் பெற்றான். மேலும் விசாலா நகரத்தில் ‘விசால’ என்ற அரசகுமாரன் இருந்தான்; அவன் த்விஜர்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 55

कथं पुत्रादयः स्युर्मे द्विजा ऊचुर्विशालकं गयायां पिण्डदानेन तव सर्वं भविष्यति

“எனக்கு புத்திராதி வரங்கள் எவ்வாறு கிடைக்கும்?” என்று கேட்ட விசாலகனிடம் த்விஜர்கள் கூறினர்: “கயாவில் பிண்டதானம் செய்தால் உனக்கு அனைத்தும் நிறைவேறும்.”

Verse 56

विशालो ऽपि गयाशीर्षे पितृपिण्डान्ददौ ततः दृष्ट्वाकाशे सितं रक्तं पुरुषांस्तांश् चपृष्टवान्

அப்போது விசாலனும் கயாசீர்ஷத்தில் பித்ருக்களுக்காக பிண்டங்களை அளித்தான். பின்னர் ஆகாயத்தில் வெண்மை மற்றும் செம்மை நிறமுடைய மனிதர்களைக் கண்டு, அவர்களிடம் வினவினான்.

Verse 57

के युयन्तेषु चैवैकः सितः प्रोचे विशालकं अहं सितस्ते जनक इन्द्रलोकं गतः शुभान्

அவர்கள் கேட்கும்போது, சீதை ஒருத்தியே விசாலகனிடம் கூறினாள்— “நான் சீதை; உன் தந்தை ஜனகர் புண்ணியவான்களுடன் இந்திரலோகத்திற்குச் சென்றார்.”

Verse 58

मम रक्तः पिता पुत्र कृष्णश् चैव पितामहः अब्रवीत् नरकं प्राप्ता त्वया मुक्तीकृता वयं

என் தந்தை ரக்தன், என் மகன், மேலும் என் பிதாமகர் கிருஷ்ணன்—அவர்கள் கூறினர்— “நாங்கள் நரகத்தில் வீழ்ந்திருந்தோம்; நீ எங்களை விடுவித்தாய்.”

Verse 59

पिण्डदानाद् ब्रह्मलोकं ब्रजाम इति ते गताः विशालः प्राप्तपुतादी राज्यं कृत्वा हरिं ययौ

“பிண்டதானத்தால் நாங்கள் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்வோம்” என்று கூறி அவர்கள் புறப்பட்டனர். பின்னர் விசாலன் புத்ராதி செல்வம் பெற்று அரசாட்சி செய்து, இறுதியில் ஹரி (விஷ்ணு) திருவடிகளை அடைந்தான்.

Verse 60

प्रेतराजः स्वमुक्त्यै च वणिजञ्चेदमब्रवीत् प्रेतैः सर्वैः सहार्तः सन् सुकृतं भुज्यते फलं

பிரேதராஜன் தன் விடுதலைக்காக அந்த வணிகனிடம் இவ்வாறு கூறினான்— “அனைத்து பிரேதங்களுடனும் துன்புறினும், மனிதன் தன் சுக்ருதத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறான்.”

Verse 61

श्रवणद्वादशीयोगे कुम्भः सान्नश् च सोदकः दत्तः पुरा स मध्याह्ने जीवनायोपतिष्ठते

த்வாதசி திதி ஸ்ரவண நக்ஷத்திரத்துடன் கூடியபோது, சமைத்த அன்னமும் நீரும் உடன் கூடிய நீர்க்குடம் (கும்பம்) பழைய விதிப்படி தானம் செய்யப்படின், அது மதியவேளையில் உயிர்காக்க உதவியாக அமையும்.

Verse 62

धनं गृहीत्वा मे गच्छ गयायां पिण्डदो भव वणिग्धनं गृहीत्वा तु गयायां पिण्डदो ऽभवत्

என் செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு கயாவிற்கு சென்று அங்கே பிண்டம் அளிப்பவனாக ஆகு. வணிகனின் செல்வத்தை எடுத்த அவன் உண்மையிலேயே கயாவில் பிண்டதானம் செய்பவனானான்.

Verse 63

ददौ गत इति ख , ग , घ , ङ , छ , ज च सार्थश् च सोदक इति छ प्रेतराजः सह प्रेतैर् मुक्तो नीतो हरेः पुरं गयाशीर्षे पिण्डदानादात्मानं स्वपितॄंस् तथा

“அவன் கொடுத்தான்” மற்றும் “அவன் சென்றான்”—இவை க, க, க்ஹ, ங, ச, ஜ முதலிய மெய்யெழுத்துகளுக்கான எடுத்துக்காட்டுகளாகக் கூறப்படுகின்றன; “சார்த்த” என்பதும், மேலும் ச-க்கு “சோதக” (நீருடன்) என்பதும் கூறப்படுகிறது. கயா-சீர்ஷத்தில் பிண்டதானம் செய்வதால் பிரேதராஜன் பிரேதர்களுடன் விடுதலை பெற்று ஹரியின் நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்; அதுபோலச் செய்பவன் தன்னையும் தன் பித்ருக்களையும் மீட்கிறான்.

Verse 64

पितृवंशे सुता ये च मातृवंशे तथैव च गुरुश्वशुरबन्धूनां ये चान्ये बान्धवा मृताः

பித்ரு வம்சத்தில் உள்ள சந்ததியரும், அதுபோல மாத்ரு வம்சத்தினரும்; குருவின் மற்றும் மாமனாரின் உறவினர்களில் மறைந்தவர்களும், மேலும் பிற எந்த மறைந்த உறவினர்களும் (அனைவரும்) சேர்த்துக் கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 65

ये मे कुले लुप्तपिण्डाः पुत्रदारविवर्जिताः क्रियालोपगता ये च जात्यन्धाः पुङ्गवस् तथा

என் குலத்தில் பிண்டதானம் நின்றுபோனவர்கள்—மகனும் மனைவியும் இல்லாதவர்கள்; விதிக்கப்பட்ட கிரியைகள் கைவிடப்பட்டவர்கள்; மேலும் பிறவியிலேயே குருடர்கள், அதுபோல மற்ற உயர்ந்த ஆண் முன்னோர்களும்.

Verse 66

विरूपा आमगर्भा ये ज्ञाताज्ञाताः कुले मम तेषां पिण्डो मया दत्तो ह्य् अक्षय्यमुपतिष्ठतां

என் குலத்தில் உருவக் குறைபாடுடையோர், கருவிலேயே இறந்தோர், அறிந்தோ அறியாதோ உள்ளோர்—அவர்களுக்கெல்லாம் நான் அளித்த இந்தப் பிண்டம் அழியாததாகச் சென்று சேரட்டும்.

Verse 67

ये केचित् प्रेतरूपेण तिष्ठन्ति पितरो मम ते सर्वे तृप्तिमायान्तु पिण्डदानेन सर्वदा

என் பித்ருக்கள் எவ்விதமாகப் பிரேதரூபத்தில் நிலைத்திருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் பிண்டதானத்தினால் எப்போதும் திருப்தி அடையட்டும்।

Verse 68

पिण्डो देयस्तु सर्वेभ्यः सर्वैर् वै कुलतारकैः आत्मनस्तु तथा देयो ह्य् अक्षयं लोकमिच्छता

பிண்டம் எல்லாப் பித்ருகளுக்கும், குலத்தைத் தாங்கி உயர்த்துவோர் அனைவராலும் அளிக்கப்பட வேண்டும்; அக்‌ஷய லோகத்தை விரும்புவோர் தமக்காகவும் அதையே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 69

पञ्चमे ऽह्नि गदालोले स्नायान्मन्त्रेण बुद्धिमान् गदाप्रक्षालने तीर्थे गदालोले ऽतिपावने

ஐந்தாம் நாளில் அறிவுடையவன், மிகப் புனிதமான கதாக்ப்ரக்ஷாலன தீர்த்தம் உள்ள கடாலோலத்தில், விதிக்கப்பட்ட மந்திரத்துடன் நீராட வேண்டும்।

Verse 70

स्नानं करामि संसारगदशान्त्यै जनार्दन नमो ऽक्षयवटायैव अक्षयस्वर्गदायिने

ஓ ஜனார்தனனே, உலகவாழ்வெனும் நோயை அமைதிப்படுத்த இந்நீராடலை நான் செய்கிறேன். அக்‌ஷய ஸ்வர்கம் அளிக்கும் அக்‌ஷயவட்டத்திற்கு வணக்கம்।

Verse 71

पित्रादीनामक्षयाय सर्वपापक्षयाय च श्राद्धं वटतले कुर्याद् ब्राह्मणानाञ्च भोजनं

பித்ருக்கள் முதலியோரின் அக்‌ஷய நன்மைக்காகவும், எல்லாப் பாவங்களின் நாசத்திற்காகவும், ஆலமரத்தின் அடியில் ஸ்ராத்தம் செய்து பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்।

Verse 72

एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता किम्पुनर्बहुभिर्भुक्तैः पितॄणां दत्तमक्षयं

ஒரு பிராமணருக்கு உணவளித்தாலே கோடிப் பேருக்கு அளித்ததற்குச் சமம்; பலர் உண்டால் பித்ருக்களுக்கு அளித்த தானம் அక్షயமாகிறது।

Verse 73

प्रेतराजेत्यादिः, स्वपितॄंस्तथेत्यन्तः पाठो झ पुस्तके नास्ति शुभकर्मविवर्जिता इति झ पिण्डेनानेनेति ङ वटतटे इति ज गयायामन्नदाता यः पितरस्तेन पुत्रिणः वटं वटेश्वरं नत्वा पूजयेत् प्रपितामहं

கயாவில் அன்னதானம் செய்பவன் பித்ருக்களுக்கு மகனாகக் கருதப்படுகிறான்; ஆகவே ஆலமரத்தையும் வடேஸ்வரரையும் வணங்கி, ப்ரபிதாமஹனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 74

अक्षयांल्लभते लोकान् कुलानां शतमुद्धरेत् क्रमतो ऽक्रमतो वापि गयायत्रा महाफला

அக்ஷயமான உலகங்களை அடைந்து, தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளை உயர்த்துகிறான்; முறையாகச் செய்தாலும் முறையில்லாமல் செய்தாலும் கயா யாத்திரை மகாபலன் தரும்।