Adhyaya 114

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नर्मदाश्रीपर्वतादिमाहात्म्यं नाम त्रयोदशाधिकशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्दशाधिकशततमो ऽध्यायः गयामाहात्म्यम् अग्निर् उवाच गयामाहात्म्यमाख्यास्ये गयातीर्थोत्तमोत्तमं गयासुरस्तपस्तेपे तत्तपस्तापिभिः सुरैः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “நர்மதா, ஸ்ரீபர்வதம் முதலியவற்றின் மஹாத்மியம்” எனும் 113ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 114ஆம் அத்தியாயம்—“கயா மஹாத்மியம்” தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்: நான் கயாவின் மஹாத்மியத்தை உரைப்பேன்; அது தீர்த்தங்களில் பரமோத்தமம். கயாசுரன் தவம் செய்தான்; அந்தத் தவத்தின் வெப்பத்தால் தேவர்கள் துன்புற்றனர்.

Verse 2

उक्तः क्षीराब्धिगो विष्णुः पालयास्मान् गयासुरात् तथेत्युक्त्वा हरिर्दैत्यं वरं ब्रूहीति चाब्रवीत्

இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட பாற்கடலில் வாசிக்கும் விஷ்ணுவிடம்—“கயாசுரனிடமிருந்து எங்களை காப்பாற்றுங்கள்” என்று கூறினர். “அப்படியே” என்று சொல்லி ஹரி அந்த அசுரனிடம்—“வரம் கேள்” என்று உரைத்தார்.

Verse 3

दैत्यो ऽब्रवीत्पवित्रो ऽहं भवेयं सर्वतीर्थतः तथेत्युक्त्वा गतो विष्णुर्दैत्यं दृष्ट्वा न वा हरिं

தைத்தியன் கூறினான்— “எல்லா தீர்த்தங்களாலும் நான் புனிதனாக வேண்டும்.” ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி விஷ்ணு சென்றார்; தைத்தியன் சுற்றிப் பார்த்தும் ஹரி (விஷ்ணு) காணப்படவில்லை।

Verse 4

गताः शून्या मही स्वर्गे देवा ब्रह्मादयः सुराः सिद्धिमाप्नुयुरिति झ तत्तपस्तापितैर् इति ग , घ , झ च ब्रह्मादयः पुनः इति ख , ग , घ , ङ , छ , ज झ च गता ऊचुर्हरिं देवाः शून्या भूस्त्रिदिवं हरे

பூமியும் சொர்க்கமும் வெறுமையாயினபோது, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் ஹரியிடம் சென்று கூறினர்— “ஓ ஹரியே, பூமியும் திரிதிவமும் வெறுமையாயின.”

Verse 5

दैत्यस्य दर्शनादेव ब्रह्मणञ्चाब्रवीद्धरिः यागार्थं दैत्यदेहं त्वं प्रार्थय त्रिदशैः सह

தைத்தியனை கண்டவுடனே ஹரி பிரம்மாவிடம் கூறினார்— “யாகத்திற்காக நீ முப்பத்துமூன்று தேவர்களுடன் சேர்ந்து தைத்தியனின் உடலை வேண்டு.”

Verse 6

तच् छ्रुत्वा ससुरो ब्रह्मा गयासुरमथाब्रवीत् अतिथिः प्रार्थयामि त्वान्देहं यागाय पावनं

அதை கேட்ட மாமனார்-போன்ற பிரம்மா கயாசுரனிடம் கூறினார்— “விருந்தினனாக நான் உன்னிடம் வேண்டுகிறேன்; யாகத்திற்காக புனிதமான உன் உடலை எனக்கு அளி.”

Verse 7

गयासुरस्तथेत्युक्त्वापतत्तस्य शिरस्यथ यागं चकार चलिते देहि पूर्णाहुतिं विभुः

கயாசுரன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி தலையின் மேல் விழுந்தான்; அது அசைந்தபோது, விபு யாகத்தை நிகழ்த்தி— “பூர்ணாஹுதி செலுத்துக” என்று கூறினார்।

Verse 8

पुनर्ब्रह्माब्रवीद्विष्णुं पूर्णकाले ऽसुरो ऽचलत् शिष्णुर्धर्ममथाहूय प्राह देवमयीं शिलाम्

அப்போது பிரம்மா மீண்டும் விஷ்ணுவை நோக்கி கூறினார்—“காலம் நிறைவுற்றபோது அசுரன் முன்னே நகர்ந்தான். அப்போது ஶிஷ்ணு தர்மத்தை அழைத்து, தெய்வமயமான ஶிலையைப் பற்றி உரைத்தான்.”

Verse 9

धारयध्वं सुराः सर्वे यस्यामुपरि सन्तु ते गदाधरो मदीयाथ मूर्तिः स्थास्यति सामरैः

“அனைத்து தேவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் இதைத் தாங்கி, இதன் மேல் நிலைத்திருங்கள்; ஏனெனில் அங்கே என் கதாகரன் (கதையுடையவன்) வடிவ மூர்த்தி தேவர்களுடன் நிறுவப்படும்.”

Verse 10

धर्मः शिलां देवमयीं तच् छ्रुत्वाधारयत् परां या धर्माद्धर्मवत्याञ्च जाता धर्मव्रता सुता

இதைக் கேட்ட தர்மன் அந்த உன்னத தெய்வமயமான ஶிலையைத் தாங்கினான். தர்மனும் தர்மவதியும் இணைந்து ‘தர்மவ்ரதா’ எனும் மகளைப் பெற்றனர்; அவள் தர்மவிரதத்தில் உறுதியானவள்.

Verse 11

मरीचिर्ब्रह्मणः पुत्रस्तामुवाह तपोन्वितां यथा हरिः श्रिया रेमे गौर्या शम्भुस् तथा तया

பிரம்மாவின் மகன் மரீசி, தவத்தால் நிறைந்த அவளை மணந்தான். ஹரி ஸ்ரீயுடன் இன்புறுவது போலவும், ஶம்பு கௌரியுடன் மகிழ்வது போலவும், அவனும் அவளுடன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 12

कुशपुष्पाद्यरण्याच्च आनीयातिश्रमान्वितः भुक्त्वा धर्मव्रतां प्राह पादसंवाहनं कुरु

காட்டிலிருந்து குசை, மலர்கள் முதலியவற்றை கொண்டு வந்து மிகுந்த சோர்வுற்று, உணவு உண்ட பின் அவன் தர்மவ்ரதாவிடம்—“என் பாதங்களுக்கு ஸம்வாஹனம் (மசாஜ்/மர்தனம்) செய்” என்று கூறினான்.

Verse 13

विश्रान्तस्य मुनेः पादौ तथेत्युक्त्वा प्रियाकरोत् एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मा मुनौ सुप्ते तथागतः

“ததாஸ்து” என்று கூறி, ஓய்வடைந்த முனிவரின் திருவடிகளில் இனிய சேவையைச் செய்தான். அதற்கிடையில் முனி உறங்கியபோது பிரம்மா அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 14

धर्मव्रताचिन्तयञ्च किं ब्रह्माणं समर्चये पादसंवाहनं कुर्वे ब्रह्मा पूज्यो गुरोर्गुरुः

தர்மவிரதத்தை நினைத்து அவள் கூறினாள்—நான் பிரம்மாவை பொருள்-அர்ப்பணங்களால் முறையாக ஏன் வழிபட வேண்டும்? நான் திருவடி-மசாஜ் (பாத-சம்வாஹனம்) செய்வதே உரியது; ஏனெனில் பிரம்மா குருக்களுக்கும் குரு, வணங்கத்தக்கவர்.

Verse 15

आहुतिमिति ख , छ , ज च देहमयीमिति ग , छ , ज च तपश्चितामिति झ समानीय श्रमान्वित इति ज सुप्ते समागत इति घ , ङ , ज , झ च धर्मव्रतेत्यादिः, गुरोर्गुरुरित्यन्तः पाठः छ पुस्तके नास्ति विचिन्त्य पूजयामास ब्रह्माणं चार्हणादिभिः मरीचिस्तामपश्यत् स शशापोक्तिव्यतिक्रमात्

‘ஆஹுதி’—க, ச, ஜ கைப்பிரதிகளில்; ‘தேஹமயீ’—க, ச, ஜ-இல்; ‘தபஷ்சிதா’—஝-இல்; ‘சமானீய, ஷ்ரமான்வித’—ஜ-இல்; ‘ஸுப்தே சமாகத’—஘, ங, ஜ, ஝-இல். ‘தர்மவ்ரதே…குரோர்குருஃ’ வரை உள்ள பாடம் ச கைப்பிரதியில் இல்லை. பின்னர் சிந்தித்து, அர்ஹண முதலிய முறைகளால் பிரம்மாவை வழிபட்டான்; மரீசி அவளை/அவனைப் பார்த்து, கூறிய வார்த்தையை மீறியதற்காக சாபமிட்டார்.

Verse 16

शिला भविष्यसि क्रोधाद्धर्मव्रताब्रवीच्च तं पादाभ्यङ्गं परित्यज्य त्वद्गुरुः पूजितो मया

தர்மவ்ரதா கூறினாள்—“கோபத்தினால் நீ கல்லாக ஆகுவாய்.” பின்னர் அவள் பாதாப்யங்கத்தை விட்டுவிட்டு, “உன் குருவை நான் வழிபட்டேன்” என்றாள்.

Verse 17

अदोषाहं यतस्त्वं हि शापं प्राप्स्यसि शङ्करात् धर्मव्रता पृथक् शापं धारयित्वाग्रिमध्यगात्

நான் குற்றமற்றவள்; ஏனெனில் நீ சங்கரனிடமிருந்து சாபம் பெறுவாய். தர்மவ்ரதா சாபத்தை தனியாகத் தாங்கி, பின்னர் அக்னியின் நடுவில்/முன்னிலையில் சென்றாள்.

Verse 18

तपश् चचार वर्षाणां सहस्राण्ययुतानि च ततो विष्ण्वादयो देवा वरं ब्रूहीति चाब्रुवन्

அவர் ஆயிரங்களும் பத்தாயிரங்களும் ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்; பின்னர் விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள்—“வரம் கூறு, வரம் தேர்ந்தெடு” என்று சொன்னார்கள்.

Verse 19

धर्मव्रताब्रवीद्देवान् शापन्निर्वर्तयन्तु मे देवा ऊचुः दत्तो मरीचिना शापो भविष्यति न चान्यथा

தர்மவ்ரதா தேவர்களிடம்—“என் சாபம் நிறைவேறட்டும்” என்றாள். தேவர்கள்—“மரீசி அளித்த சாபம் நிச்சயம் நிகழும்; வேறு விதமில்லை” என்றனர்.

Verse 20

शिला पवित्रा देवाङ्घ्रिलक्षिता त्वं भविष्यसि देवव्रता देवशिला सर्वदेवादिरूपिणी

ஓ கல்லே, நீ தூய்மையடைவாய்—தேவர்களின் பாதச்சுவடுகளால் குறியிடப்படுவாய்; ஓ தேவவ்ரதா, ஓ தேவசிலை, எல்லாத் தேவர்களின் ஆதிமூர்த்திகளைத் தாங்குபவள்.

Verse 21

सर्वदेवमयी पुण्या निश् चलायारसुस्य हि देवव्रतोवाच यदि तुष्टास्थ मे सर्वे मयि तिष्ठन्तु सर्वदा

அவள் புண்ணியமயி, எல்லாத் தேவர்களையும் உடையவள், உண்மையில் அசையாத இயல்புடையவள். தேவவ்ரதன் கூறினான்—“நீங்கள் அனைவரும் என்மேல் திருப்தியாயின், எப்போதும் எனக்குள் தங்குங்கள்।”

Verse 22

ब्रह्मा विष्णुश् च रुद्राद्या गौरीलक्ष्मीमुखाः सुराः अग्निर् उवाच देवव्रतावचः श्रुत्वा तथेत्युक्त्वा दिवङ्गताः

அக்னி கூறினார்—பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ர முதலிய தேவர்கள், கௌரி-லக்ஷ்மி முதலிய தேவியர், தேவவ்ரதனின் சொற்களை கேட்டு “ததாஸ்து” என்று சொல்லி விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 23

सा धर्मणासुरस्यास्य धृता देवमयी शिला सशिलश् चलितो दैत्यः स्थिता रुद्रादयस्ततः

தர்மன் அந்த அசுரனுக்காக தெய்வமயமான அந்தப் பாறையைத் தாங்கினான்; பாறையுடன் தைத்தியன் நகர்ந்தான். அப்போது ருத்ரன் முதலிய தேவர்கள் அங்கே நின்றனர்.

Verse 24

सदेवश् चलितो दैत्यस्ततो देवैः प्रसादितः क्षीराब्धिगो हरिः प्रादात् स्वमूर्तिं श्रीगदाधरं

அப்போது தைத்தியன் துணைத் தேவர்களுடன் நகர்ந்தான்; பின்னர் தேவர்கள் திருப்திப்படுத்தியதால், பாற்கடலில் வாசிக்கும் ஹரி தன் வெளிப்பட்ட வடிவமான ஸ்ரீகதாதரனை அருளினார்.

Verse 25

गच्छन्तु भोः स्वयं यास्यं मूर्त्या वै देवगम्यया ज पवित्रा देवानां वन्दिता त्वमिति घ सर्वतीर्थमयी इति घ , झ च तदा देवैर् इति ज गच्छेत्युक्त्वा स्वयं गच्छेदिति झ गच्छन्तूक्त्वा स्वयं यास्ये इति ख , छ च मूर्त्या देवैकगम्यया इति घ , ङ च स्थितो गदाधरो देवो व्यक्ताव्यक्तोभयात्मकः

“செல்லுங்கள், ஓ (நீங்கள்)!” என்று கூறி, தேவர்களுக்கு அணுகத்தக்க அந்த வடிவில் அவர் தாமே செல்கிறார். அவரை “புனிதப்படுத்துபவன், தேவர்களால் வணங்கப்படுபவன்” என்றும் “அனைத்து தீர்த்தங்களும் நிறைந்தவன்” என்றும் போற்றுவர். பின்னர் ‘செல்’ என்று சொல்லி அவர் தாமே செல்கிறார். அங்கே கதையைத் தாங்கிய தேவன் நிற்கிறான்; அவன் இயல்பு வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இரண்டுமாகும்.

Verse 26

निश् चलार्थं स्वयं देवः स्थित आदिगदाधरः गदो नामासुरो दैत्यः स हतो विष्णुना पुरा

நிலைத்தன்மைக்காகத் தாமே தேவன் ஆதிகதாதரராக நின்றார். ‘கத’ என்னும் தைத்திய-அசுரன் முன்பு விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 27

तदस्थिनिर्मिता चाद्या गदा या विश्वकर्मणा आद्यया गदया हेतिप्रमुखा राक्षसा हताः

அவனுடைய எலும்புகளால் விஸ்வகர்மன் செய்த ஆதிக் கதை முதலாவது கதை எனப் புகழப்பட்டது; அந்த மூலக் கதையால் ஹேதி முதலிய ராட்சசர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.

Verse 28

गदाधरेण विधिवत् तस्मादादिगधाधरः देवमय्यां शिलायां च स्थिते चादिगदाधरे

ஆகையால் விதிப்படி கதாதரரை பிரதிஷ்டை செய்தால், அந்த ஆதிகதாதரர் தெய்வமயமான புனிதக் கல்லிலும் உறைந்து அங்கேயே நிலைபெற்றவராகக் கருதப்படுகிறார்।

Verse 29

गयासुरे निश् चलेय ब्रह्मा पूर्णाहुतिं ददौ गयासुरो ऽब्रवीद्देवान् किमर्थं वञ्चितो ह्य् अहं

கயாசுரன் அசையாமல் இருந்தபோது, பிரம்மா பூர்ணாஹுதியை அளித்தார். பின்னர் கயாசுரன் தேவர்களிடம்—“எதற்காக நான் ஏமாற்றப்பட்டேன்?” என்று கூறினான்।

Verse 30

विष्णोर्वचनमात्रेण किन्नस्यान्निश् चलोह्यहं आक्रान्तो यद्यहं देवा दातुमर्हत मे वरं

விஷ்ணுவின் ஒரு சொல்லாலேயே நான் ஏன் அசையாதவனாக ஆகக் கூடாது? தேவர்களே, நான் அடக்கப்பட்டிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க நீங்கள் உரியவர்கள்।

Verse 31

देवा ऊचुः तीर्थस्य करणे यत् त्वमस्माभिर् निश् चलीकृतः विष्णोः शम्भोर्ब्रह्मणश् च क्षेत्रं तव भविष्यति

தேவர்கள் கூறினர்—“தீர்த்தம் நிறுவுவதற்காக நாங்கள் உன்னை அசையாதவனாக்கினோம்; ஆகவே இவ்விடம் உன் க்ஷேத்திரமாகும்; இது விஷ்ணு, சம்பு (சிவன்), பிரம்மா ஆகியோருடனும் தொடர்புடைய புனிதத் தலமாகும்।”

Verse 32

प्रसिद्धं सर्वतीर्थेभ्यः पित्रादेर्ब्रह्मलोकदं इत्युक्त्वा ते स्थिता देवा देव्यस्तीर्थादयः स्थिताः

“இது எல்லா தீர்த்தங்களிலும் புகழ்பெற்றது; பித்ருக்கள் முதலியோருக்கு இது பிரம்மலோகப் பெறுதலை அளிக்கிறது” என்று கூறி, அந்த தேவர்கள் அங்கேயே தங்கினர்; தேவியரும் தீர்த்தாதி புனிதப் பிரசன்னங்களும் அங்கேயே நிலைபெற்றன।

Verse 33

यागं कृत्वा ददौ ब्रह्मा ऋत्विग्भ्यो दक्षिणां तदा पञ्चक्रोशं गयाक्षेत्रं पञ्चाशत् पञ्च चार्पयेत्

யாகத்தை நிறைவு செய்த பின் பிரம்மா அப்போது ரித்விக்களுக்கு தக்ஷிணை அளித்தார். தக்ஷிணையாக ஐந்து க்ரோசம் பரப்புள்ள கயா-க்ஷேத்திரத்தையும், ஐம்பது மற்றும் ஐந்து—அதாவது ஐம்பத்தைந்து—தொகையையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 34

ग्रामान् स्वर्णगिरीन् कृत्वा नदीर्दुग्धमधुश्रवाः सरोवराणि दध्याज्यैर् बहूनन्नादिपर्वतान्

புண்ணிய-சங்கல்பம்/விதியால் அவர் கிராமங்களையும் பொன் மலைகளையும் உருவாக்கி; பால், தேன் ஓடும் நதிகளையும், தயிர்-நெய் நிரம்பிய ஏரிகளையும், மேலும் அன்னம் முதலியவற்றால் ஆன பல மலைகளையும் (கற்பித்தார்).

Verse 35

मादादिगदाधर इत्य् अन्तः पाठो ज पुस्तके नास्ति शिलायान्तु इति ज वाञ्छितो ह्य् अहमिति ख , छ च दातुमर्हथेति ङ तीर्थस्य कारणायेति घ , झ च ग्रामान् पुण्यगिरीनिति ङ दध्याद्यैर् बहूनन्नादिपर्वतानिति ज कामधेनुं कल्पतरुं स्वर्णरूप्यगृहाणि च न याचयन्तु विप्रेन्द्रा अल्पानुक्त्वा ददौ प्रभुः

ஆண்டவன் சிறிதளவே கூறி காமதேனு, கல்பதரு, மேலும் பொன்-வெள்ளி இல்லங்களை அருளினார்; உயர்ந்த பிராமணர்கள் எதையும் யாசிக்கவில்லை.

Verse 36

धर्मयागे प्रलोभात्तु प्रतिगृह्य धनादिकं स्थिता यदा गयायान्ते शप्ताते ब्रह्मणा तदा

ஆனால் தர்மயாகத்தில் ஆசையால் பணம் முதலியவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, அதே நிலையிலே கயாவிற்கு சென்றால், அப்போது அவர்கள் பிரம்மாவால் சபிக்கப்படுவர்.

Verse 37

विद्याविवर्जिता यूयं तृष्णायुक्ता भविष्यथ दुग्धादिवर्जिता नद्यः शैलाः पाषाणरूपिणः

நீங்கள் கல்வியின்றி, தாகம்/ஆசையால் நிறைந்தவர்களாக ஆகுவீர்கள். நதிகள் பால் முதலியவற்றின்றி இருக்கும்; மலைகள் கல்லின் இயல்பை அடையும்.

Verse 38

ब्रह्माणं ब्राह्मणश्चोचुर् नष्टं शापेन शाखिलं जीवनाय प्रसादन्नः कुरु विप्रांश् च सो ऽब्रवीत्

பிராமணர்கள் பிரம்மாவை நோக்கி— “சாபத்தால் இவை அனைத்தும் அழிந்தன. அருளால் எங்களுக்காக இதற்கு மீண்டும் உயிரளியுங்கள்” என்றனர். அப்போது அவர் அந்த விப்ரர்களிடம் கூறினார்.

Verse 39

तीर्थोपजीविका यूयं सचन्द्रार्कं भविष्यथ ये युष्मान् पूजयिष्यन्ति गयायामागता नराः

தீர்த்தங்களில் சேவை செய்து வாழ்வோர் நீங்கள், சந்திரன்-சூரியன் உள்ளவரை நிலைத்திருப்பீர்கள்; கயாவிற்கு வந்து உங்களைப் பூஜிப்போர் அவர்களும் நீடித்த புண்ணியப் பயனை அடைவார்கள்.

Verse 40

हव्यकव्यैर् धनैः श्रद्धैस्तेषां कुलशतं व्रजेत् नरकात् स्वर्गलोकाय स्वर्गलोकात् पराङ्गतिं

ஹவ்ய-கவ்ய அர்ப்பணங்கள், செல்வ தானங்கள், நம்பிக்கையுடன் செய்யப்பட்ட செயல்கள் ஆகியவற்றால் அந்த குலத்தின் நூறு தலைமுறைகள் நரகத்திலிருந்து ஸ்வர்கலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகின்றன; ஸ்வர்கத்திலிருந்தும் மேலான பரம நிலையையும் அடைகின்றன.

Verse 41

गयोपि चाकरोद्यागं बह्वन्नं बहुदक्षिणं गया पुरी तेन नाम्ना पाण्डवा ईजिरे हरिं

கயனும் மிகுந்த அன்ன ஆஹுதிகளும் பெரும் தக்ஷிணைகளும் உடைய யாகத்தைச் செய்தான்; அவன் பெயராலேயே அந்த நகரம் ‘கயா’ எனப் புகழ்பெற்றது. அங்கே பாண்டவர்கள் ஹரி (விஷ்ணு)யை வழிபட்டனர்.