Adhyaya 113
Narmadā-ādi-māhātmya (The Greatness of the Narmadā and Other Tīrthas)
இந்த தீர்த்தமாஹாத்ம்யப் பகுதியில் பகவான் அக்னி நர்மதையை பரமப் பாவனியாகப் போற்றி, அவளுடைய தீர்த்தங்களின் அளவும் பெருக்கமும் கூறுகிறார். கங்கையை தரிசித்தாலே உடனடி சுத்தி, நர்மதையின் நீர்-தொடுதல்/முழுகுதல் மூலம் பாவநீக்கம்—என்ற ஒப்பீட்டால் புண்யப் பெறுதலின் வேறு வழிகள் விளக்கப்படுகின்றன. பின்னர் அமரகண்டகப் பகுதியில் மலைச் சுற்றிய பல தீர்த்தங்கள், ஸ்ரீபர்வதம், காவேரியுடன் உள்ள மங்கள சங்கமம் அறிமுகமாகின்றன. ஸ்ரீபர்வதத்தின் புனிதத்திற்குக் காரணமாக, கௌரி அங்கு தவம் செய்து ஆத்மஞான வரம் பெற்றதால் அந்த இடம் அந்தப் பெயரால் புகழ்பெற்றதென கூறப்படுகிறது. இறுதியில் இங்கு தானம், தவம், ஜபம், ஸ்ராத்தம் செய்தால் அக்ஷய பலன்; இத்தீர்த்தத்தில் மரணம் ஏற்பட்டால் சிவலோகப் பிராப்தி, ஹரனும் தேவியும் அங்கு சன்னிதியாகக் க்ரீடிப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
ं गुह्यमिति ख महाबलमिति क भूमिचण्डेश्वरमिति ग तथान्यथेति झ द्वयोर्मध्ये इति ख यद्वत् स्याद्भुक्तिमुक्तिदमिति ङ अथ त्रयोदशाधिकशततमो ऽध्यायः नर्मदादिमाहात्म्यम् अग्निर् उवाच नर्मदादिकमाहात्म्यं वक्ष्येहं नर्मदां परां सद्यः पुनाति गाङ्गेयं दर्शनाद्वारि नार्मदं
[பாடாந்தரக் குறிப்புகள்] ‘குஹ்யம்’ (க), ‘மஹாபலம்’ (க), ‘பூமி-சண்டேஸ்வரம்’ (க), ‘ததாந்யதா’ (), ‘த்வயோர்மத்யே’ (க), மேலும் ‘யத்வத் ஸ்யாத்—புக்திமுக்திதம்’ (ங) எனப் பாடவேறுபாடுகள் உள்ளன। இப்போது 113ஆம் அதிகாரம்—‘நர்மதா முதலிய தலங்களின் மகிமை’। அக்னி கூறினார்: இங்கே நான் நர்மதா முதலிய தீர்த்தங்களின் மகிமையை உரைப்பேன்। நர்மதா பரமா; கங்கை தரிசனமாத்திரத்தால் உடனே தூய்மை அளிக்கும், நர்மதையின் நீர் ஸ்பரிசம்/நீராடலால் சுத்தி செய்கிறது।
Verse 2
विस्तराद्योजनशतं योजनद्वयमायता षष्टिस्तीर्थसहस्राणि षष्टिकोट्यस् तथापराः
அதன் அகலம் நூறு யோஜனங்கள்; நீளம் இரண்டு யோஜனங்கள். அங்கே அறுபதாயிரம் தீர்த்தங்கள் உள்ளன; மேலும் அறுபது கோடிகளும் கூட உள்ளன.
Verse 3
पर्वतस्य समन्तात्तु तिष्ठन्त्यमरकण्टके कावेरीसङ्गमं पुण्यं श्रीपर्वतमतः शृणु
அந்த மலைச் சுற்றிலும் அவை அமரகண்டகத்தில் அமைந்துள்ளன. ஆகவே இப்போது ஸ்ரீபர்வதமும் காவேரியின் புனித சங்கமமும் பற்றி கேள்.
Verse 4
गौरी श्रीरूपिणी तेपे तपस्तामब्रवीद्धरिः अवाप्स्यसि त्वमध्यात्म्यं नाम्ना श्रीपर्वतस्तव
ஸ்ரீ ரூபமுடைய கௌரி தவம் செய்தாள். அப்போது ஹரி அவளிடம் கூறினார்: “நீ ஆத்யாத்மிக சித்தியை அடைவாய்; உன் பெயர் ‘ஸ்ரீபர்வதம்’ ஆகும்.”
Verse 5
समन्ताद्योजनशतं महापुण्यं भविष्यति अत्र दानन्तपो जप्यं श्राद्धं सर्वमथाक्षयं
சுற்றிலும் நூறு யோஜனை அளவிற்கு மகாபுண்ணியம் உண்டாகும். இங்கு தானம், தவம், ஜபம், ஸ்ராத்தம்—எல்லாவற்றின் பலனும் நிச்சயமாக அక్షயமாகும்.
Verse 6
नर्मदापरमिति झ निर्यान्त्यमरकण्टके इति झ तपस्तामब्रवीद्धर इति ग अत्र दानं तथा जप्यमिति झ सर्वमथाक्षरमिति ख , छ च मरणं शिवलोकाय सर्वदं तीर्थमुत्तमं हरो ऽत्र क्रीडते देव्या हिरण्यकशिपुस् तथा
இங்கு வாசகம்—“நர்மதா பரமம்” என்றும் “அமரகண்டகத்தில் புனிதர் புறப்படுவர்” என்றும். மற்றொரு வாசகத்தில்—“ஹரன் அவளிடம் ‘தவம் செய்’ என்று கூறினான்” என்றும். இங்கு தானமும் ஜபமும் செய்யவேண்டும். இது உத்தம தீர்த்தம்; அனைத்தையும் அளிப்பது; இங்கு மரணம் சிவலோகத்தை அளிக்கும். இங்கு தேவியுடன் ஹரன் விளையாடுகின்றான்; ஹிரண்யகசிபுவைப்பற்றியும் அப்படியே கூறப்படுகிறது.
Verse 7
तपस्तप्त्वा बली चाभून्मुनयः सिद्धिमाप्नुवन्
தவம் செய்து அவர்கள் வலிமை பெற்றனர்; முனிவர்கள் சித்தியை அடைந்தனர்.
Frequently Asked Questions
The chapter contrasts purification modes: the Gaṅgā purifies immediately by darśana (sight), while the Narmadā’s water is emphasized as purifying through contact/immersion.
Śrīparvata’s sanctity is grounded in Gaurī’s tapas and the boon of adhyātma bestowed by Hari, and the text further claims that rites performed in its sphere yield akṣaya (inexhaustible) results.
Dāna (charity), tapas (austerity), japa (recitation), and śrāddha rites are stated to produce inexhaustible merit when performed there.
The chapter states that death at this excellent tīrtha leads to Śivaloka (Śiva’s world), framing sacred geography as directly linked to liberation-oriented destiny.