Adhyaya 107

Verse 1

इत्य् आगेनेये महापुराणे नगरादिवास्तुर्नाम षडधिकशततमो ऽध्यायः अथ सप्ताधिकशततमो ऽध्यायः स्वायम्भुवसर्गः अग्निर् उवाच वक्ष्ये भुवनकोषञ्च पृथ्वीद्वीपादिलक्षणं अग्निध्रश्चाग्निबाहुश् च वपुष्मान्द्युतिमांस् तथा

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘நகராதி-வாஸ்து’ எனும் 106ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 107ஆம் அதிகாரம் ‘ஸ்வாயம்புவ-ஸர்கம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—நான் புவனகோசத்தையும், பூமி, தீவுகள் முதலியவற்றின் இலக்கணங்களையும் விளக்குவேன்; மேலும் அக்னித்ர, அக்னிபாஹு, வபுஷ்மான், த்யுதிமான் ஆகியோரையும் கூறுவேன்।

Verse 2

मेधा मेधातिथिर्भव्यः सवनः पुत्र एव च गृहाणि नगरादिषु इति झ गृहाणि नगराणि तु इति ख विंश एव चेति ख , छ च अष्टाभिर्विभजेदेवमिति छ ईश्वर उवाचेति ख , छ च सवनः क्षय एव च इति क ज्योतिष्मान् दशमस्तेषां सत्यनामा सुतो ऽभवत्

மேதா, மேதாதிதி, பவ்ய, சவன—இவர்களே புதல்வர்கள். (பாடவேறுபாடுகள் உள்ளன—‘கிருஹாணி நகராதிஷு’, ‘கிருஹாணி நகராணி து’, ‘விஂச ஏவ’, ‘அஷ்டாபிர்விபஜேதேவம்’; சில பிரதிகளில் ‘ஈஸ்வர உவாச’; மேலும் ‘சவனः க்ஷய ஏவ ச’ முதலியன.) அவர்களில் பத்தாவது ஜ்யோதிஷ்மான்; அவனுக்கு சத்யநாமா என்ற மகன் பிறந்தான்।

Verse 3

प्रियब्रतसुताः ख्याताः सप्तद्वीपान्ददौ पिता जम्बुद्वीपमथाग्नीध्रे प्लक्षं मेधातिथेर्ददौ

பிரியவ்ரதனின் புகழ்பெற்ற புதல்வர்களுக்கு தந்தை ஏழு தீவுகளைப் பகிர்ந்து அளித்தான். ஜம்பூத்வீபத்தை அக்னீத்ரனுக்கும், ப்லக்ஷத் தீவினை மேதாதிதிக்கும் வழங்கினான்.

Verse 4

वपुष्मते शाल्मलञ्च ज्योतिष्मते कुशाह्वयं क्रौञ्चद्वीपं द्युतिमते शाकं भव्याय दत्तवान्

அவன் வபுஷ்மதனுக்கு ஶால்மலத் தீவையும், ஜ்யோதிஷ்மதனுக்கு குஶ எனப்படும் (குஶத் தீவையும்), த்யுதிமதனுக்கு க்ரௌஞ்சத் தீவையும், பவ்யனுக்கு ஶாகத் தீவையும் அளித்தான்.

Verse 5

पुष्करं सवनायादादग्नीध्रे ऽदात् सुते शतं जम्बूद्वीपं पिता लक्षं नाभेर्दत्तं हिमाह्वयं

சவனாயனுக்கு புஷ்கரத் தீவை அளித்தான்; அக்னீத்ரனுக்கு நூறு (அளவு) வழங்கினான். தந்தை தன் மகன் நாபிக்கு இலட்ச அளவுடைய ஜம்பூத்வீபத்தை ‘ஹிமாஹ்வய’ என்ற பெயருடன் அளித்தான்.

Verse 6

हेमकूटं किम्पुरुषे हरिवर्षाय नैषधं इलावृते मेरुमध्ये रम्ये नीलाचलश्रितं

கிம்புருஷ வர்ஷத்தில் ஹேமகூட மலை உள்ளது. ஹரிவர்ஷத்தின் எல்லைமலையாக நைஷதம் உள்ளது. இலாவ்ருதத்தில், மேருவின் நடுப்பகுதியான இனிய பிரதேசத்தில், நீலாசலத்துடன் தொடர்புடைய (எல்லையிடப்பட்ட) பகுதி உள்ளது.

Verse 7

हिरण्वते श्वेतवर्षं कुरूंस्तु कुरवे ददौ भद्राश्वाय च भद्राश्वं केतुमालाय पश्चिमं

ஹிரண்வதனுக்கு ஶ்வேதவர்ஷத்தை அளித்தான்; குருவுக்கு குரு தேசத்தை அளித்தான். பத்ராஶ்வனுக்கு பத்ராஶ்வப் பிரதேசத்தையும், கேதுமாலனுக்கு மேற்குப் பகுதியையும் வழங்கினான்.

Verse 8

मेरोः प्रियव्रतः पुत्रानभिषिच्य ययौ वनं शालग्रामे तपस्तप्त्वा ययौ विष्णोर्लयं नृपः

மேருவின் மகன் பிரியவ்ரதன் தன் புதல்வர்களை அரசர்களாக அபிஷேகம் செய்து வனத்திற்குச் சென்றான். சாலகிராமத்தில் தவம் செய்து அந்த அரசன் விஷ்ணுவில் லயமடைந்தான்.

Verse 9

यानि कुम्पुरुषाद्यानि ह्य् अष्टवर्षाणि सत्तम तेषां स्वाभाविकी सिद्धिः सुखप्राया ह्य् अयत्नतः

நல்லோரில் சிறந்தவரே! ‘கும்புருஷ’ முதலியோர் எட்டு வயது வரை இருப்பவர்களிடத்தில், சித்தி இயல்பாகவே உண்டாகும்; அது முயற்சியின்றி எளிதில் நிகழும்.

Verse 10

जरामृत्युभयं नास्ति धर्माधर्मौ युगादिकं नाधमं मध्यमन्तुल्या हिमाद्देशात्तु नाभितः

அங்கே முதுமை மற்றும் மரணத்தின் பயம் இல்லை; தர்மம்-அதர்மம் இல்லை, யுகாதி பிரிவுகளும் இல்லை. தாழ்வு அல்லது நடுநிலை என்ற வேறுபாடும் இல்லை—அனைவரும் சமம். (அந்த பகுதி) இமாலய நாட்டின் வடக்கில் உள்ளது.

Verse 11

ऋषभो मेरुदेव्याञ्च ऋषभाद् भरतो ऽभवत् ऋषभो दत्तश्रीः पुत्रे शालग्रामे हरिङ्गतः

ரிஷபன் மேருதேவியிடமிருந்து பிறந்தான்; ரிஷபனிடமிருந்து பரதன் பிறந்தான். தத்தஸ்ரீயால் (அருளப்பட்ட செல்வத்தால்) யுக்தனான ரிஷபன், புதல்வனை விட்டுவிட்டு சாலகிராமத்தில் ஹரியை அடைந்தான்.

Verse 12

भरताद् भारतं वर्षं भरतात् सुमतिस्त्वभूत् भरतो दत्तलक्ष्मीकः शालग्रामे हरिं गतः

பரதனிடமிருந்து ‘பாரதவர்ஷம்’ எனும் நாடு தோன்றியது; பரதனிடமிருந்து சுமதி பிறந்தாள். தத்தலக்ஷ்மீகன் எனப்படும் பரதன் சாலகிராமத்தில் ஹரியை அடைந்தான்.

Verse 13

सुतेभ्य उ इति ख , छ च रम्येनीलाचलाश्रियमिति ख , ङ , झ च रम्यं नीलाचले स्थितमिति घ हिमाद्देशान्तनाभित इति छ सुमतिस्तत इति ग स योगी योगप्रस्तावे वक्ष्ये तच्चरितं पुनः सुमतेस्तेजसस्तस्मादिन्द्रद्युम्नो व्यजायत

(சில பாடங்களில்) ‘சுதேப்ய உ…’; (சிலவற்றில்) ‘ரம்ய நীলாசல-ஸ்ரீ’; (சிலவற்றில்) ‘நீலாசலத்தில் அமைந்த அழகிய இடம்’; (சிலவற்றில்) ‘ஹிமாலயப் பகுதியிலிருந்து, மற்றொரு நாட்டின் நாபி-மையத்திலிருந்து’; மேலும் (சில பாடங்களில்) ‘அதன்பின் சுமதி’ என உள்ளது. அந்த யோகி—யோகப் பிரஸ்தாவத்தில் நான் மீண்டும் கூறவிருக்கும் அவரது சரிதம்—சுமதியின் தேஜஸால், அவரிடமிருந்தே அரசன் இந்திரத்யும்னன் பிறந்தான்।

Verse 14

परमेष्ठी ततस्तस्मात् प्रतीहारस्तदन्वयः प्रतीहारात् प्रतीहर्ता प्रतिहर्तुर्भुवस्ततः

அதன்பின் பரமேஷ்டி தோன்றினார். அவரிடமிருந்து அதே வம்சத்தில் பிரதீஹாரன் பிறந்தான். பிரதீஹாரனிடமிருந்து பிரதீஹர்தா, பின்னர் பிரதீஹர்தாவிடமிருந்து புவ் (பூவஸ்) பிறந்தான்।

Verse 15

उद्गीतोथ च प्रस्तारो विभुः प्रस्तारतः सुतः पृथुश् चैव ततो नक्तो नक्तस्यापि गयः सुतः

பின்னர் உத்கீதன் மற்றும் பிரஸ்தாரன் தோன்றினர். பிரஸ்தாரனிடமிருந்து விபு மகனாகப் பிறந்தான். அவனிடமிருந்து ப்ருது; அதன் பின் நக்த; நக்தனின் மகனாகவும் கயன் பிறந்தான்।

Verse 16

नरो गयस्य तनयः तत्पुत्रो ऽभूद्विराट् ततः तस्य पुत्रो महावीर्यो धीमांस्तस्मादजायत

கயனின் மகன் நரன். அவனின் மகன் விராட். அதன் பின் விராட்டின் மகனாக, அறிவும் மாபெரும் வீரமும் உடைய மகாவீர்யன் பிறந்தான்।

Verse 17

महान्तस्तत्सुतश्चाभून्मनस्यस्तस्य चात्मजः त्वष्टा त्वष्टुश् च विरजारजस्तस्याप्यभूत् सुतः

அவனின் மகன் மகாந்தஸ்; மகாந்தஸின் மகன் மனஸ்யன். மனஸ்யனிடமிருந்து த்வஷ்டா (தேவச் சிற்பி) பிறந்தான்; த்வஷ்டாவின் மகனாக விரஜாரஜனும் பிறந்தான்।

Verse 18

सत्यजिद्रजसस्तस्य जज्ञे पुत्रशतं मुने विश्वज्योतिःप्रधानास्ते भारतन्तैर् विवर्धितं

முனிவரே, அந்த ரஜஸிலிருந்து சத்தியஜித் எனும் மகன் பிறந்தான். அவனுக்கு நூறு மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்களில் விஶ்வஜ்யோதி முதன்மையானவன்; பாரத குலங்கள் அவர்களைப் பேணி வளர்த்தன.

Verse 19

कृतत्रेतादिसर्गेण सर्गः स्वायम्भुवः स्मृतः

கிருத, த்ரேதா முதலிய யுக வரிசையால் குறிக்கப்படும் படைப்பு ‘ஸ்வாயம்புவ ஸர்கம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.