Adhyaya 299

Verse 1

आ विष्णुः शिवः स्कन्दो गौरो गौरीलक्ष्मीर्गणादयः अप्_२९८०५१घ् इत्य् आग्नये महापुराणे बालग्रहहरं बालतन्त्रं नाम अष्टनवत्यधिकद्विषततमो ऽध्यायः अथ नवनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः ग्रहहृन्मन्त्रादिकम् अग्निर् उवाच ग्रहापहारमन्त्रादीन् वक्ष्ये ग्रहविमर्दनान् हर्षेच्छाभयशोकादिविरुद्धाशुचिभोजनात्

“ஆவாஹனம்: விஷ்ணு, சிவன், ஸ்கந்தன், கௌரன், கௌரி, லக்ஷ்மி, கணாதிகள்!”—இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் பாலகிரஹங்களை நீக்கும் ‘பாலதந்திரம்’ எனும் 298ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 299ஆம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது—கிரஹஹர மந்திராதிகள். அக்னி கூறினார்: “கிரஹங்களை அகற்றும் மந்திரங்களையும் தொடர்புடைய முறைகளையும், கிரஹபீடையை மிதிக்கும் உபாயங்களையும் நான் உரைப்பேன்—அவை மிகுந்த மகிழ்ச்சி, ஆசை, பயம், சோகம் முதலியவற்றாலும், பொருந்தாத/அசுத்த உணவாலும் உண்டாகின்றன.”

Verse 2

गुरुदेवादिकोपाच्च पञ्चोन्मादा भवन्त्य् अथ त्रिदोषजाः सन्निपाता आगन्तुरिति ते स्मृताः

குரு, தேவர்கள் முதலியோரின் கோபத்தால் ஐந்து வகை உன்மாதங்கள் உண்டாகின்றன. அவை திரிதோஷஜம், சன்னிபாதஜம், மற்றும் ஆகந்துகம் (வெளிக்காரணத்தால் உண்டானது) என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றன.

Verse 3

देवादयो ग्रहा जाता रुद्रक्रोधादनेकधा सरित्सरस्तडागादौ शैलोपवनसेतुषु

தேவர்கள் முதலிய கிரகங்கள் ருத்ரனின் கோபத்தால் பல வடிவங்களில் தோன்றின; அவை நதிகள், ஏரிகள், குளங்கள் முதலிய இடங்களிலும், மலைகள், தோப்புகள், பாலங்கள்/அணைகள் போன்ற இடங்களிலும் தங்குகின்றன।

Verse 4

नदीसङ्गे शून्यगृहे विलद्वार्येकवृक्षके ग्रहा गृह्णन्ति पुंसश् च श्रियः सुप्ताञ्च गर्भिणीम्

நதி சங்கமத்தில், வெறுமையான வீட்டில், உடைந்த/விரிந்த வாசல் கொண்ட இல்லத்தில், தனித்த மரத்தின் அருகில்—அங்கே கிரகங்கள் ஆணை பற்றிக்கொள்கின்றன; செல்வத்தையும் (ஸ்ரீயையும்) பறிக்கின்றன; உறங்கும் பெண்ணையும் கர்ப்பிணியையும் துன்புறுத்துகின்றன।

Verse 5

आसन्नपुष्पान्नग्नाञ्च ऋतुस्नानं करोति या अवमानं नृणां वैरं विघ्नं भाग्यविपर्ययः

மாதவிடாய் நெருங்கிய நிலையிலோ அல்லது நிர்வாணமாகவோ மாதவிடாய்-கால ஸ்நானம் செய்கிற பெண்ணுக்கு, மக்களிடமிருந்து அவமானம், பகை, தடைகள், நல்வாழ்வு மாறுதல் ஆகிய பலன்கள் ஏற்படும்।

Verse 6

देवतागुरुधर्मादिसदाचारादिलङ्घनम् स्त्रिय इति ञ , ट च पतनं शैलवृक्षादेर्विधुन्वन्मूर्धजं मुहुः

தேவர்கள், குரு, தர்மம் முதலியவற்றைச் சார்ந்த நல்வழக்கங்களை மீறுதல் ‘பதனம்’ எனும் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம்; பெண்களுக்கும் அதே விதி கூறப்பட்டுள்ளது. பாறை, மரம் முதலியவற்றின் அருகில்/மேல் நின்று மீண்டும் மீண்டும் தலைமுடியை அசைப்பதும் வீழ்ச்சியின் அபசகுனமாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 7

रुदन्नृत्यति रक्ताक्षो हूंरूपो ऽनुग्रही नरः उद्विग्नः शूलदाहार्तः क्षुत्तृष्णार्तः शिरोर्तिमान्

அழுதபடியே ஆடித் திரியும், கண்கள் சிவந்த, ‘ஹூம்’ போன்ற உக்கிர வடிவம் கொள்ளும், பிடிவாதமாக/ஆசையுடன் பற்றிக்கொள்ளும், கலக்கமுற்ற—குத்துவலி மற்றும் எரிச்சலால் துன்புறும், பசி-தாகத்தால் வாடும், தலைவலியால் பாதிக்கப்படும் ஆணின் அறிகுறிகள் இவையென கூறப்படுகிறது।

Verse 8

देहि दहीति याचेत बलिकामग्रही नरः स्त्रीमालाभोगस्नानेच्छूरतिकामग्रही नरः

எவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘கொடு, கொடு’ என்று யாசிக்கிறானோ, அவன் தானம்/பிச்சை ஆசையால் பிடிக்கப்பட்டவன். எவன் பெண்கள், மாலைகள், இன்பவிளையாட்டுகள், குளியல் ஆகியவற்றை விரும்புகிறானோ, அவன் ரதி-மூலமான காமத் தாகத்தால் பிடிக்கப்பட்டவன்.

Verse 9

महासुदर्शनो व्योमव्यापी विटपनासिकः पातालनारसिंहाद्या चण्डीमन्त्रा ग्रहार्दनाः

‘மஹாசுதர்சன’, ‘வ்யோமவ்யாபி’ (வானில் அனைத்தும் வியாபிக்கும்), ‘விடபநாசிக’ (சிக்கல்/புதர்களை அழிப்பவன்), ‘பாதாள-நரசிம்ஹ’ முதலியவை—இவை சண்டீ மந்திரங்கள்; கிரகப் பீடைகளை நசுக்கும்/நீக்கும்.

Verse 10

पृश्नीहिङ्गुवचाचक्रशिरीषदयितम्परम् पाशाङ्कुशधरं देवमक्षमालाकपालिनम्

ப்ருஷ்ணீ, ஹிங்கு, வசா, சக்ர, சிரீஷம் ஆகியவற்றை மிகப் பிரியமானவையாகக் கொண்ட அந்த தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்; அவர் பாசமும் அங்குசமும் தாங்கி, ஜபமாலையும் கபாலப் பாத்திரமும் கொண்டவர்.

Verse 11

खट्टाङ्गाब्जादिशिक्तिञ्च दधानं चतुराननम् अन्तर्वाह्यादिखट्टाङ्गपद्मस्थं रविमण्डले

ரவிமண்டலத்தில் தாமரையாசனத்தில் அமர்ந்த நான்முகத் தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவர் கட்டாங்கம், தாமரை முதலிய சின்னங்களைத் தாங்கி, உள்ளும் புறமும் கட்டாங்க முதலிய குறியீடுகள் பதிக்கப்பட்ட தாமரையில் அமர்ந்திருப்பவர்.

Verse 12

आदित्यादियुतं प्रार्च्य उदितेर्के ऽर्घ्यकं ददेत् श्वासविषाग्निविप्रकुण्डीहृल्लेखासकलो भृगुः

ஆதித்யன் மற்றும் உடன் வரும் தேவதைகளுடன் முறையாக வழிபட்டு, சூரியன் உதித்தபோது அர்க்ய நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இதனால் ப்ருகு மூச்சுத்திணறல், விஷம், நோயின் எரிச்சல்-அக்னி, விகாரம்/சீர்கேடு, குண்டீ வகை வீக்கம், இதயத்தைச் சுரண்டுவது போன்ற வலி மற்றும் இத்தகைய எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 13

अर्काय भूर्भुवःस्वश् च ज्वालिनीं कुलमुद्गरम् पद्मासनो ऽरुणो रक्तवस्त्रसद्युतिविश्वकः

அர்க்கன் (சூரியன்) பொருட்டு ‘பூः, புவः, ஸ்வः’ என்ற வ்யாஹ்ருதிகளை ஜபிக்க/பயன்படுத்த வேண்டும். அவர் ஜ்வாலாமயன்; குலமுத்கர (வம்சத்தை நசைக்கும் கதா) தாங்கி; பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த; அருணவர்ணன்; சிவப்பு ஆடை அணிந்த; உலகமெங்கும் பரவும் ஒளியால் பிரகாசிப்பவன்.

Verse 14

उदारः पद्मधृग्दोर्भ्यां सौम्यः सर्वाङ्गभूषितः रक्ता हृदादयः सौम्या वरदाः पद्मधारिणः

அவர் உயர்ந்த மனத்தவர்; இரு கரங்களிலும் தாமரைகளைத் தாங்குபவர்; சௌம்யன்; உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். அவரது ஹ்ருதயம் முதலிய உள்நிலைகள் சிவப்புநிறம்; சௌம்ய வடிவம் கொண்டு வரம் அருளுபவர்; தாமரையுடையவர்.

Verse 15

विद्युत्पुञ्जनिभं वस्त्रं श्वेतः सौम्यो ऽरुणः कुजः बुधस्तद्वद्गुरुः पीतः शुक्लः शुक्रः शनैश् चरः

ஆடை மின்னல் தொகுதி போன்ற ஒளியுடையதாகக் கூறப்படுகிறது. சோமன் வெண்மை; குஜன் (செவ்வாய்) அருணநிறம். புதன் அதேபோல் (வெண்மை); குரு மஞ்சள்; சுக்ரன் பிரகாசமான வெண்மை; சனைச்சரன் கருமை/நீலக்கருமை நிறம்.

Verse 16

कृष्णाङ्गारनिभो राहुर्धूम्रः केतुरुदाहृतः वामोरुवामहस्तान्ते दक्षहस्ताभयप्रदा

ராகு கரிய நிலக்கரி போன்ற நிறமுடையவன் எனக் கூறப்படுகிறான்; கேது புகைநிறம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. இடக்கையை இடத்தொடையில் வைத்து, வலக்கையால் அபயமுத்திரையை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 17

स्वनामाद्यन्तु वीजास्ते हस्तौ संशोध्य चास्त्रतः विपिटनासिक इति ञ अङ्गुष्ठादौ तले नेत्रे हृदाद्यं व्यापकं न्यसेत्

பின்னர் தன் பெயரால் தொடங்கி பீஜாக்ஷரங்களை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அஸ்திர மந்திரத்தால் இரு கைகளையும் சுத்தி செய்து, ‘ஞ’ எழுத்தால் ‘விபிடநாசிகா’ (மூக்கை அழுத்தும்/சைகை) செய்ய வேண்டும். அதன் பின் அங்குஷ்டம் முதலிய வரிசையில்—கைத்தளம், கண்கள், ஹ்ருதயம் முதலிய இடங்களில்—வ்யாபக மந்திரத்தை ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 18

मूलवीजैस्त्रिभिः प्राणध्यायकं न्यस्य साङ्गकम् प्रक्षाल्य पात्रमस्त्रेण मूलेनापूर्य वारिणा

மூன்று மூல-பீஜங்களால் அங்கங்களுடன் பிராண-ந்யாசம் செய்து, அஸ்திர-மந்திரத்தால் பாத்திரத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, பின்னர் மூல-மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரால் அதை நிரப்ப வேண்டும்।

Verse 19

गन्धपुष्पाक्षतं न्यस्य दूर्वामर्घ्यञ्च मन्त्रयेत् आत्मानं तेन सम्प्रोक्ष्य पूजाद्रव्यञ्च वै ध्रुवम्

சந்தனம், மலர்கள், அக்ஷதை வைத்தபின், தூர்வா மற்றும் அர்க்யத்தை மந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்க வேண்டும். அந்த அர்க்யத்தால் தன்னைப் ப்ரோட்சணம் செய்து, பூஜைத் திரவியங்களையும் உறுதியாகத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 20

प्रभूतं विमलं सारमाराध्यं परमं सुखम् पीठाद्यान् कल्पयेदेतान् हृदा मध्ये विदिक्षु च

அந்த மிகுந்த, மாசற்ற சாரத்தை—ஆராதிக்கத் தகுந்த பரம ஆனந்தத்தை—வழிபட்டு, பீடம் முதலிய ஆதாரங்களை இதய மையத்திலும் இடைத்திசைகளிலும் மனத்தால் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 21

पीठोपरि हृदा मध्ये दिक्षु चैव विदिक्षु च पीठोपरि हृदाब्जञ्च केशवेष्वष्टशक्तयः

பீடத்தின் மேல், இதய மையத்தில், திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும்—பீடத்தின் மேலும் இதயத் தாமரையிலும்—கேசவனுடன் தொடர்புடைய எட்டு சக்திகளை நிறுவி/கற்பனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 22

वां दीप्तां वीं तथा सुक्ष्मां वुञ्जयां वूञ्चभाद्रिकां वें विभूतीं वैं विमलां वोमसिघातविद्युताम्

‘வாம்’ என்பதை ‘ஒளிர்வது’, ‘வீம்’ என்பதை ‘நுண்மையானது’, ‘வுஞ்’ என்பதை ‘வெற்றியளிப்பது’, ‘வூஞ்’ என்பதை ‘மங்களமானது’, ‘வேம்’ என்பதை ‘விபூதி/மகிமையுடையது’, ‘வைம்’ என்பதை ‘தூய்மை’, ‘வோம்’ என்பதை ‘தடைகளைத் தகர்க்கும் மின்னல்’ எனக் கொண்டு பீஜ எழுத்துகளை தியானித்து/வினியோகிக்க வேண்டும்।

Verse 23

वौं सर्वतोमुखीं वं पीठं वः प्रार्च्य रविं यजेत् आवाह्य दद्यात् पाद्यादि हृत्षडङ्गेन सुव्रत

“வௌம்” மந்திரத்தால் சர்வதோமுகீ தேவியைத் தியானிக்க; “வம்” மூலம் பீடத்தை நிறுவிக்க. “வஃ” கொண்டு முதலில் வழிபட்டு, பின்னர் ரவி (சூரியன்)னை யஜிக்க. ஆவாஹனம் செய்து பாத்யாதி அர்க்ய-வரிசையை அர்ப்பணித்து, ஹ்ருத்-ஷடங்க ந்யாசத்துடன் பூஜை செய்ய, ஓ சுவ்ரதா।

Verse 24

खकारौ दण्डिनौ चण्डौ मज्जा दशनसंयुता मांसदीर्घा जरद्वायुहृदैतत् सर्वदं रवेः

ரவி (சூரியன்)க்கு ‘க’ (kha) எழுத்து இரண்டு வடிவங்கள்—‘தண்டின்’ மற்றும் ‘சண்ட’—என்று கூறப்படுகிறது. இது மஜ்ஜையுடன் தொடர்புடையது, பற்களுடன் இணைந்தது; மாம்சத்தைப் போஷித்து நீண்ட நிலைத்தன்மை அளிக்கும்; முதுமை காரணமான வாதக் கோளாறுகளை வென்று இதயத்தையும் ஆதரிக்கும்—இவ்வாறு ரவிக்குச் சர்வதாயகமாகும்।

Verse 25

वह्नीशरक्षो मरुताम् किक्षु पूज्या हृदादयः स्वमन्त्रैः कर्णिकान्तस्था दिक्ष्वस्त्रं पुरतः सदृक्

அக்னி, ஈசன் (சிவன்), ரக்ஷக தேவர்கள் (ரக்ஷஃ) மற்றும் மருத்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் ஹ்ருதயாதி ந்யாசங்களைத் தத்தம் மந்திரங்களால் தாமரையின் கர்ணிகையின் இறுதியில் நிறுவ வேண்டும்; திசைகளில் அஸ்திர-மந்திரத்தைப் பதித்து, முன்னிலையில் பாதுகாப்பு நோக்கு/மூடுபடலமாக ‘சத்ருக்’ அமைக்க வேண்டும்।

Verse 26

पूर्वादिदिक्षु सम्पूज्याश् चन्द्रज्ञगुरुभार्गवाः नस्याञ्जनादि कुर्वीत साजमूत्रैर् ग्रहापहैः

கிழக்கு முதலான திசைகளில் முறையாகப் பூஜித்து சந்திரன், ஞ (புதன்/ஜோதிடஞர்), குரு (பிரகஸ்பதி), பார்கவ (சுக்கிரன்) ஆகியோரைக் கூவி அழைக்க வேண்டும். பின்னர் கிரஹ-நிவாரண மருந்தாக ஆட்டின் சிறுநீருடன் நஸ்யம், அஞ்சனம் முதலிய செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

पाठापथ्यावचाशिग्रुसिन्धूव्योषैः पृथक् फलैः अजाक्षीराढके पक्वसर्पिः सर्वग्रहान् हरेत्

பாதா, பத்யா, வசா, சிக்ரு, சைந்தவம் (கல் உப்பு) மற்றும் த்ரியூஷணம் (மூன்று காரப் பொருட்கள்)—இவற்றைத் தனித்தனி ‘பல’ அளவுகளாகக் கொண்டு, ஒரு ஆடக அளவு ஆட்டுப்பாலில் சமைத்த நெய் எல்லா கிரஹத் துன்பங்களையும் நீக்கும்।

Verse 28

वृश्चिकालीफलीकुष्ठं लवणानि च शार्ङ्गकम् अपस्मारविनाशाय तज्जलं त्वभिभोजयेत्

அபஸ்மார (வலிப்பு/மயக்கம்) நிவாரணத்திற்காக வ்ருஷ்சிகாளீ பழம், குஷ்டம், உப்புகள், சார்ங்ககம் சேர்த்து தயாரித்த நீரை நோயாளிக்கு குடிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 29

विदारीकुशकाशेक्षुक्वाथजं पाययेत् पयः द्रोणे सयष्टिकुष्माण्डरसे सर्पिश् च संस्कृतौ

விதாரி, குச, காச, கரும்பு ஆகியவற்றின் கஷாயத்தால் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பாலை குடிக்கச் செய்ய வேண்டும். மேலும் த்ரோண அளவில் யஷ்டி (யஷ்டிமது) உடன் குஷ்மாண்டச் சாறால் பதப்படுத்திய நெய்யையும் தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 30

पञ्चगव्यं घृतं तद्वद्योगं ज्वरहरं शृणु ॐ भस्मास्त्राय विद्महे एकदंष्ट्राय धीमहि तन्नो ज्वरः प्रचोदयात् कृष्णोषणनिशारास्नाद्राक्षातैलं गुडं लिहेत्

நெய் கலந்த பஞ்சகவ்யமும், இதே யோகமும் காய்ச்சலை நீக்கும்; கேள். ‘ஓம் பஸ்மாஸ்த்ராய வித்மஹே ஏகதம்ஷ்ட்ராய தீமஹி தன்னோ ஜ்வரः ப்ரசோதயாத்’ என்று ஜபிக்க வேண்டும். மிளகு, சுக்கு, மஞ்சள், ராஸ்னா, திராட்சை எண்ணெய்/ஸ்நேஹம் கலந்த வெல்லத்தை நக்க வேண்டும்।

Verse 31

श्वासवानथ वा भार्गीं सयष्टिमधुसर्पिषा पाठा तिक्ता कणा भार्गी अथवा मधुना लिहेत्

சுவாசக் குறைபாடு உள்ளவருக்கு பார்கீயை யஷ்டிமது, தேன், நெய் சேர்த்து அளிக்க வேண்டும்; அல்லது பாதா, திக்தா, கனா (பிப்பலி), பார்கீ ஆகிய கலவையை தேனுடன் நக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 32

धात्री विश्वसिता कृष्णा मुस्ता खर्जूरमागधी पिवरश्चेति हिक्काघ्नं तत् त्रयं मधुना लिहेत्

தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்), விஷ்வசிதா, கிருஷ்ணா, முஸ்தா, கர்ஜூரம், மாகதீ (பிப்பலி), பிவர—இவை விக்கல் நீக்கும் மருந்துகள்; இவற்றில் மூன்றை தேனுடன் நக்க வேண்டும்।

Verse 33

कामली जीरमाण्डूकीनिशाधात्रीरसं पिवेत् व्योषपद्मकत्रिफलाकिडङ्गदेवदारवः रास्नाचूर्णं समं खण्डैर् जग्ध्वा कासहरं ध्रुवम्

காமலீ, ஜீரம், மாண்டூகீ, நிஷா, தாத்ரீ ஆகியவற்றின் சாறை அருந்த வேண்டும். மேலும் வ்யோஷம், பத்மகம், திரிபலா, கிடங்கம், தேவதாரு, ராஸ்னா ஆகியவற்றின் சமபங்கு சூர்ணத்தை கற்கண்டு துண்டுகளுடன் உண்டால், அது நிச்சயமாக காசம் (இருமல்) நீங்கச் செய்கிறது.