Adhyaya 294

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नागलक्षणदिर्नाम त्रिनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्नवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः दष्टचिकित्सा अग्निर् उवाच मन्त्रध्यानौषधैर् दष्टचिकित्सां प्रवदामि ते ॐ नमो भगवते नीलकण्ठायेति जपनाद्विषहानिः स्यदौषधं जीवरक्षणं

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘நாகலக்ஷண நிர்ணயம்’ எனும் 294ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 295ஆம் அதிகாரம் ‘தஷ்டசிகிச்சை’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—மந்திரம், தியானம், மருந்துகள் மூலம் பாம்பு கடி சிகிச்சையை உனக்கு உரைக்கிறேன். ‘ஓம் நமோ பகவதே நீலகண்டாய’ என ஜபித்தால் விஷத்தின் தாக்கம் குறையும்; அது உயிர் காக்கும் மருந்தாகும்.

Verse 2

साज्यं सकृद्रसं पेयं द्विविधं विषमुच्यते जङ्गमं सर्पभूषादि शृङ्ग्यादि स्थावरं विषं

விஷம் இருவகை எனக் கூறப்படுகிறது—நெய்யுடன் கலந்து அருந்தத்தக்கது, மேலும் ஒருமுறை அருந்தும் பிழிந்த சாறு. ஜங்கம (உயிரின) விஷம் பாம்பு, பூச்சி முதலியவற்றினது; ஸ்தாவர (தாவர/கனிம) விஷம் ஶ்ருங்கீ முதலிய மூலங்களில் இருந்து உண்டாகும் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 3

शान्तस्वरान्वितो ब्रह्मा लोहितं तारकं शिवः वियतेर्नाममन्त्रो ऽयं तार्क्षः शब्दमयः स्मृतः

பிரம்மா சாந்தஸ்வரத்துடன் கூடியவர்; சிவன் லோஹித, தாரக (உத்தாரக) ஸ்வரத்துடன் தொடர்புடையவர். இது ‘வியதி’ எனும் பெயருடைய மந்திரம்; இது ‘தார்க்ஷ்ய’—ஒலியால் ஆனது—என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 4

ख र्दय विमर्दय कवचाय अप्रतिहतशामनं वं हूं फट् अस्त्राय उग्ररूपवारक सर्वभयङ्कर भीषय सर्वं दह दह भस्मीकुरु कुरु स्वाहा नेत्राय सप्तवर्गान्तयुग्माष्टदिग्दलस्वर केशरादिवर्णरुद्धं वह्निराभूतकर्णकं मातृकाम्बुजं कृत्वा हृदिस्थं तन्मन्त्री वामहस्ततले स्मरेत् अङ्गष्ठादौ न्यसेद्वर्णान्वियतेर्भेदिताः कलाः

‘க’—இதயத்திற்காக: நசக்கு, நசக்கு. கவசத்திற்காக: எதிர்க்க முடியாததைச் சமப்படுத்தும் அமைதி. ‘வம் ஹூம் பட்’—அஸ்திர மந்திரம்: உக்கிர ரூபங்களைத் தடுக்கும். அச்சமூட்டுவன அனைத்தையும் அஞ்சச் செய்; அனைத்தையும் எரி, எரி; சாம்பலாக்கு, ஆக்கு—ஸ்வாஹா. கண்களுக்காக—ஏழு வர்கங்களின் இறுதி எழுத்து-இணைகளால் அமைந்த ஸ்வர ஒழுங்கு, எட்டு திசைகளே இதழ்கள், கேசர முதலிய நிறங்களால் கட்டுப்பட்ட வண்ணம், அக்னி-ரூப கர்ணிகை—இவ்வாறு ‘மாத்ருகா தாமரை’யை உருவாக்கி, மந்திரத்தில் தேர்ந்தவன் அதை இதயத்தில் நிலைத்ததாகவும் இடக்கையின் உள்ளங்கையில் நிலைத்ததாகவும் தியானிக்க வேண்டும். பெருவிரலிலிருந்து தொடங்கி எழுத்து-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ‘வியதி’யின்படி கலைகள் வேறுபடுத்தப்பட்டுள்ளன.

Verse 5

पीतं वज्रचतुष्कोणं पार्थिवं शक्रदैवतं वृत्तार्धमाप्यपद्मार्धं शुक्लं वरूणदैवतं

பூமித் தத்துவம் மஞ்சள் நிறம், வைரம்போன்ற நான்குமூலை வடிவம்; அதன் அதிதேவதை ஶக்ரன் (இந்திரன்). நீர்த் தத்துவம் வெள்ளை நிறம், அரை வட்டமும் அரை தாமரையும் போன்ற வடிவம்; அதன் அதிதேவதை வருணன்.

Verse 6

त्र्यस्त्रं स्वस्तिकयुक्तञ्च तैजसं वह्निदैवतं वृत्तं विन्दुवृतं वायुदैवतं कृष्णमालिनम्

த்ர்யஸ்த்ரம் ஸ்வஸ்திகச் சின்னத்துடன் குறிக்கப்பட வேண்டும். தைஜஸத்தின் அதிதேவதை அக்னி. வட்ட வடிவில் நடுப்புள்ளியுடன் இருக்க வேண்டும்; அதற்கு அதிதேவதை வாயு, மேலும் அது கருமாலை (கருப்பு வளையம்) சூழ்ந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 7

अङ्गुष्ठाद्यङ्गुलीमध्ये पर्यस्तेषु स्ववेश्मसु सुवर्णनागवाहेन वेष्ठितेषु न्यसेत् क्रमात्

பின்பு பெருவிரலிலிருந்து தொடங்கி விரல்களின் நடுப்பகுதியில் உள்ள தத்தம் ‘வேஷ்ம’ (ஆவாச-இடம்)ங்களில், பொன்னிற நாகவாஹ (பாம்பு-ஓட்டம்) சூழ்ந்துள்ள இடங்களில், முறையே ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

वियतेश् चतुरो वर्णान् सुमण्डलसमत्विषः अरूपे रवतन्मात्रे आकाशेशिवदेवते

வியத் (ஆகாயம்) இல் நான்கு வர்ணங்கள் சிறந்த மண்டலத்துக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் பிரகாசிக்கின்றன. உருவமற்றதாய், ரவ-தன்மாத்திரம் (ஒலியின் நுண்மாத்திரம்) மட்டுமே உள்ள அந்த ஆகாயத்தின் அதிஷ்டாதா தேவன் சிவன்.

Verse 9

कनिष्ठामध्यपर्वस्थे न्यसेत्तस्याद्यमक्षरम् नागानामादिवर्णांश् च स्वमण्डलगतान्न्यसेत्

கனிஷ்டா (சிறுவிரல்) நடுப் பாகத்தில் அதன் முதல் எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் தன் மண்டலத்தில் அமைந்துள்ள வரிசைப்படி நாகங்களின் ஆதிவர்ணங்கள் (தொடக்க எழுத்துகள்) யாவும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

भूतादिवर्णान् विन्यसेदङ्गुष्टाद्यन्तपर्वसु तन्मात्रादिगुणाभ्यर्णानङ्गुलीषु न्यसेद्बुधः

பெருவிரலிலிருந்து இறுதி மூட்டுகள் வரை பூதாதி வர்ணங்களை வின்யாசம் (ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும்; மேலும் தன்மாத்திராதி குணங்களுக்கு இணையான (அருகிலுள்ள) வர்ணங்களை விரல்களில் அறிவுடைய சாதகர் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

स्पर्शनादेवतार्क्षेण हस्ते हन्याद्विषद्वयं मण्डलादिषु तान् वर्णान् वियतेः कवयो जितान्

வெறும் ஸ்பரிசத்தினாலேயே தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) அருள்பலத்தால் கையால் விஷ இரட்டையையும் அடக்கி அழிக்க வேண்டும். மேலும் மண்டலம் முதலிய வரைவுகளில் ஆகாயத் தத்துவத்துக்குரிய, முனிவர்கள் வென்ற எழுத்துருக்களை எழுத வேண்டும்.

Verse 12

श्रेष्ठद्व्यङ्गुलिभिर्देहनाभिस्थानेषु पर्वसु भेदिकास्तथेति ख वरतन्मत्रे इति ख आजानुतः सुवर्णाभमानाभेस्तुहिनप्रभम्

சிறந்த இரு அங்குல அளவினால் உடலின் மூட்டுகளை—நாபி நிலையருகே—பேதிகை (பிரிவு குறி) எனக் குறிக்க வேண்டும். முழங்கால்களிலிருந்து கீழே நிறம் பொன்னிறமாகவும், நாபிப் பகுதியில் பனிபோல் ஒளிர்வதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 13

कुङ्कुमारुणमाकण्ठादाकेशान्तात् सितेतरं ब्रह्माण्डव्यापिनं तार्क्षञ्चन्द्राख्यं नागभूषणम्

கழுத்திலிருந்து தலைச்சிகரம் வரை குங்குமம் போன்ற செந்நிறமாகத் தியானிக்க வேண்டும்; அதன் கீழ் வேறுபட்ட—வெண்மையொத்த—நிறமாகக் கருத வேண்டும். அவர் பிரம்மாண்டமெங்கும் பரவி நிற்பவர்; தார்க்ஷ்யன், ‘சந்திராக்யன்’ என அழைக்கப்படுபவர்; நாகங்களை ஆபரணமாக அணிந்தவர்.

Verse 14

नीलोग्रनाशमात्मानं महापक्षं स्मरेद्बुधः एवन्तात्क्षात्मनो वाक्यान्मन्त्रः स्यान्मन्त्रिणो विषे

அறிவுடைய சாதகர் தன்னுள்ளே நீலமான கொடிய விஷத்தை அழிக்கும் மகாபக்ஷன் (கருடன்) என்பதை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும். இவ்வித தியானமும் தன் உச்சரித்த வாக்குகளும் காரணமாக, விஷத்திற்கெதிராக மந்திரஞானிக்குப் பயனுள்ள மந்திரம் सिद्धமாகிறது.

Verse 15

सुष्टिस्तार्क्षकरस्यान्तःस्थिताङ्गुष्ठविषापहा तार्क्षं हस्तं समुद्यम्य तत्पञ्चाङ्गुलिचालनात्

தார்க்ஷ-ஹஸ்தத்தின் உள்ளே பெருவிரலை வைத்துச் செய்யும் ‘சுஷ்டி’ (முத்திரை/பிரயோகம்) விஷநாசினி. தார்க்ஷ-ஹஸ்தத்தை உயர்த்தி அதன் ஐந்து விரல்களையும் அசைத்தால் விஷம் தணியும்.

Verse 16

कुर्याद्विषस्य स्तम्भादींस्तदुक्तमदवीषया आकाशादेष भूवीजः पञ्चार्णाधिपतिर्मनुः

கூறப்பட்ட ‘அத-வீஷா’ மந்திரத்தால் விஷத்தை ஸ்தம்பனம் முதலான செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். இது ஆகாசத்திலிருந்து எழும் பூ-பீஜம்; பஞ்சாக்ஷரியின் அதிபதி மந்திரம் ஆகும்.

Verse 17

संस्तम्भयेतिविषतो भाषया स्तम्भ्येद्विषम् व्यत्यस्तभूषया वीजो मन्त्रो ऽयं साधुसाधितः

சரியான உச்சரிப்பில் ‘ஸம்ஸ்தம்பயே’ என்று தொடங்கும் மந்திரத்தைச் சொல்லி விஷத்தை ஸ்தம்பிக்க வேண்டும். இது மாற்றிய/திருப்பிய அமைப்பில் பயன்படும், நன்கு सिद्धமான பீஜமந்திரம்.

Verse 18

संप्लवः प्लावय यमः शब्दाद्यः संहरेद्विषं दण्डमुत्थापयेदेष सुजप्ताम्भो ऽभिषेकतः

‘ஸம்ப்லவ’ மந்திரம் வெள்ளப்பெருக்கை உண்டாக்கும்; ‘ப்லாவய’ மந்திரம் தள்ளிச் செல்லச் செய்யும்; ‘யம’ மந்திரம் கட்டுப்படுத்தும். மறைநாதத்தால் தொடங்கும் ‘சப்தாத்ய’ மந்திரம் பகைவனை அழிக்கும். நன்கு ஜபிக்கப்பட்ட நீரால் அபிஷேகத் தெளிப்பினால் இவ்விதி தண்டத்தை (தண்டாதிகாரத்தை) நிறுவும்.

Verse 19

सुजप्तशङ्खभेर्यादिनिस्वनश्रवणेन वा संदहत्येव संयुक्तो भूतेजोव्यत्ययात् स्थितः

அல்லது நன்கு ஜபித்து புனிதப்படுத்திய சங்கம், பேரி முதலியவற்றின் ஒலியை கேட்பதாலேயே, பூதத் தத்துவங்களும் தேஜஸும் மாறுபட்டு நிற்கும் தடையூட்டும் சக்தி எதிர்கொண்டவுடன் எரிந்ததுபோல் ஆகிறது.

Verse 20

भूवायुव्यत्ययान्मन्त्रो विषं संक्रामयत्यसौ अन्तस्थो निजवेश्मस्थो वीजाग्नीन्दुजलात्मभिः

பூமி-வாயு ஆகியவற்றின் மாற்றிய கட்டுப்பாட்டால் அந்த மந்திரம் விஷத்தை இடமாற்றம் (சங்க்ரமணம்) செய்யும். சாதகர் உட்புறத்தில் (நோயாளியுள்) இருந்தாலும் அல்லது தன் இல்லத்தில் இருந்தாலும், பீஜம், அக்னி, இந்து, ஜலம் எனும் சக்திகளால் அது செயல்படும்.

Verse 21

एतत् कर्म नयेन्मन्त्री गरुडाकृतिविग्रहः तार्क्षवर्णगेहस्थस्तज्जपान्नाशयेद्विषम्

மந்திர சாதகர் கருட வடிவ முத்திரை/நிலைமை ஏற்று இக்கிரியை செய்ய வேண்டும்; தார்க்ஷ்ய (கருட) நிற/சின்னம் கொண்ட இடத்தில் இருந்து, அந்த மந்திர ஜபத்தால் விஷத்தை அழிக்க வேண்டும்।

Verse 22

जामुदण्डीदमुदितं स्वधाश्रीवीजलाञ्छितं स्नानपानात्सर्वविषं ज्वरातोगापमृत्युजित्

இங்கு உரைக்கப்பட்ட ‘ஜாமுதண்டீ’ எனும் வித்யை ஸ்வதா, ஸ்ரீ, வீஜலா ஆகிய குறி/சக்திகளால் குறியிடப்பட்டது; இம்மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரில் குளித்து அருந்தினால் எல்லா விஷம், காய்ச்சல், நோய், அகால மரணம் ஆகியவை வெல்லப்படும்।

Verse 23

पक्षि पक्षि महापक्षि महापक्षि विधि स्वाहा यश इति ञ पक्षि पक्षि महापक्षि महापक्षि क्षि क्षि स्वाहा

மந்திர உச்சாரம்: “பக்ஷி பக்ஷி, மஹாபக்ஷி மஹாபக்ஷி—விதி, ஸ்வாஹா; ‘யச’ என்று சொல்லி ‘ஞ’ எழுத்தைச் சேர்க்க.” மீண்டும்: “பக்ஷி பக்ஷி, மஹாபக்ஷி மஹாபக்ஷி—க்ஷி க்ஷி, ஸ்வாஹா.”

Verse 24

द्वावेतौ पक्षिराड्मन्त्रौ विषघ्नावभिमन्त्रणात् पक्षिराजाय विध्महे पक्षिदेवाय धीमहि तत्रो गरुड प्रचोदयात् वह्निस्थौ पार्श्वतत्पूर्वौ दन्तश्रीकौ च दण्डिनौ सकालो लाङ्गली चेति नीलकण्ठाद्यमीरितं वक्षःकण्ठशिखाश्वेतं न्यसेत्स्तम्भे सुसंस्कृतौ

இந்த இரண்டு ‘பக்ஷிராஜ’ (கருட-சார்ந்த) மந்திரங்கள் அபிமந்திரணத்தால் விஷநாசிகளாகின்றன—“பக்ஷிராஜாய வித்மஹே, பக்ஷிதேவாய தீமஹி, தன்னோ கருடः ப்ரசோதயாத்।” பின்னர் நன்கு ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட தூணில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—அக்னியில் நிலைபெற்று, பக்கமும் கிழக்கிலும் ‘தந்தஶ்ரீக’ மற்றும் ‘தண்டின்’; மேலும் ‘ஸகால’ மற்றும் ‘லாங்கலீ’—நீலகண்ட முதலியோர் கூறியபடி; மார்பு, கழுத்து, சிகை இடங்களில் வெண்சின்ன ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 25

हर हर हृदयाय नमः कपर्दिने च शिरसे नीलकण्ठाय वै शिखां कालकूटविषभक्षणाय स्वाहा अथ वर्म च कण्ठे नेत्रं कृत्तिवासास्त्रिनेत्रं पूर्वाद्यैर् आननैर् युक्तं श्वेतपीतारुणासितैः अभयं वरदं चापं वासुकिञ्च दधद्भुजैः यस्योपरीतपार्श्वस्थगौरीरुद्रो ऽस्य देवता

“ஹர ஹர! இதயத்திற்கு நமः. தலைக்கு கபர்தினுக்கு நமः. சிகைக்கு நீலகண்டனுக்கு (நமः). காலகூட விஷத்தை உண்டவருக்கு ஸ்வாஹா।” இப்போது கழுத்தில் வர்மமும் நேத்ர-ந்யாசமும் செய்ய வேண்டும்—கிருத்திவாசன், திரிநேத்திரன், கிழக்கு முதலிய முகங்களுடன்; முகங்கள் வெள்ளை, மஞ்சள், செம்மஞ்சள், கருப்பு; கரங்கள் அபயம், வரதம், வில் மற்றும் வாசுகியைத் தாங்கும்; இக்கவச/ந்யாசத்தின் தேவதை மேல்பக்கத்தில் கௌரியுடன் கூடிய ருத்ரன்।

Verse 26

पादजानुगुहानाभिहृत्कण्ठाननमूर्धसु मन्त्रार्णान्न्यस्य करयोरङ्गुष्ठाद्यङ्गुलीषु च

பாதங்கள், முழங்கால்கள், குஹ்யம், நாபி, இதயம், கண்டம், முகம், சிரம் ஆகிய இடங்களில் மந்திர எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்து, பின்னர் கைகளில்—அங்குஷ்டம் மற்றும் பிற விரல்களிலும்—ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

तर्जन्यादितदन्तासु सर्वमङ्गुष्ठयोर् न्यसेत् ध्यात्वैवं संहरेत् क्षिप्रं वद्धया शूलमुद्रया

சுட்டுவிரல் முதலான விரல் நுனிகளில் அனைத்தையும் ந்யாசம் செய்து, பின்னர் இரு அங்குஷ்டங்களிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்। இவ்வாறு தியானித்து, பத்த ஶூலமுத்திரையால் விரைவில் ஸம்ஹரிக்க வேண்டும்।

Verse 28

कनिष्ठा ज्येष्ठया वद्धा तिश्रो ऽन्याः प्रसृतेर्जवाः विषनाशे वामहस्तमन्यस्मिन् दक्षिणं करं

சிறுவிரலை அங்குஷ்டத்துடன் கட்டி, மற்ற மூன்று விரல்களை விரைவாக நீட்ட வேண்டும்। விஷநாசத்திற்காக இவ்வாறு இடக்கையையும், மறுபுறம் வலக்கையையும் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 29

ॐ नमो भगवते नीलकण्ठाय चिः अमलकण्ठाय चिः सर्वज्ञकण्ठाय चिः क्षिप ॐ स्वाहा अमलनीलकण्ठाय नैकसर्वविषापहाय नमस्ते रुद्रमन्यव इतिसर्मार्जनाद्विषं विनश्यति न सन्देहः कर्णजाप्या उपानहावा यजेद्रुद्रविधानेन नीलग्रीवं महेश्वरम् विषव्याधिविनाशः स्यात् कृत्वा रुद्रविधानकं

“ஓம்—பகவான் நீலகண்டருக்கு நமஸ்காரம். ‘சிḥ’—அமலகண்டருக்கு. ‘சிḥ’—ஸர்வஜ்ஞகண்டருக்கு. ‘க்ஷிப’. ஓம் ஸ்வாஹா. மாசற்ற நீலகண்டருக்கு, பலவும் எல்லாவித விஷங்களையும் அகற்றுபவருக்கு நமः. ‘நமஸ்தே ருத்ரமன்யவ’ என ஜபித்து, ஸர்மார்ஜன (சுத்தி-மார்ஜன) செய்தால் விஷம் அழியும்—சந்தேகம் இல்லை. இதை கர்ணஜாபமாக (காதில் ஜபித்து) உபாநஹாவ (ரட்சாபந்த/தாயத்து-விதி) யிலும் பயன்படுத்த வேண்டும். ருத்ரவிதானப்படி நீலக்ரீவ மகேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்; ருத்ரவிதானகத்தை நிறைவேற்றினால் விஷஜன்ய நோய்கள் நாசமடையும்।”