Adhyaya 285

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे मृतसञ्जीवनीकरसिद्धयोगो नाम चतुरशीत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चाशीत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः कल्पसागरः धन्वन्तरिर् उवाच कल्पाम्मृत्युञ्चयान्वक्ष्ये ह्य् आयुर्दान्रोगसर्दनान् त्रिशती रोगहा सेव्या मध्वाज्यत्रिफलामृता

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவனீகர-சித்தயோகம்’ எனப்படும் 284ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘கல்பசாகரம்’ எனப்படும் 285ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. தன்வந்தரி கூறினார்—ஆயுளை அளித்து நோய்களை அழிக்கும் ம்ருத்யுஞ்ஜய கல்பங்களை நான் உரைப்பேன். ‘திரிசதி’ நோய்களை நீக்கும்; தேன், நெய், திரிபலா சேர்த்து அமிர்தம் போல் செய்து அதைச் சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 2

पलं पलार्धं कर्षं वा त्रिफलां सकलां तथा बिल्वतैलस्य नस्यञ्च मासं पञ्चशती कविः

திரிபலாவை முழு அளவில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; அளவு ஒரு பலம், அரை பலம் அல்லது ஒரு கர்ஷம். அதுபோல பில்வத் தைல நஸ்யத்தை ஒரு மாதம் தொடர வேண்டும்; இது ஐந்நூறு செய்யுள்களில் புலவர் கூறினார்.

Verse 3

रोगापमृत्युबलिजित् तिलं भल्लातकं तथा पञ्चाङ्गं वाकूचीचूणं षण्मासं खदिरोदकैः

எள்ளு, பல்லாதகம், பஞ்சாங்கக் கலவை, மேலும் வாகூசி தூள்—இவற்றை கதீரக் கஷாய/நீருடன் ஆறு மாதங்கள் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; இது நோய், அகால மரணம், பலக்குறைவு ஆகியவற்றை வெல்லும் என கூறப்படுகிறது.

Verse 4

क्वाथैः कुष्ठञ्जयेत् सेव्यं चूर्णं नीलकुरुण्टजम् क्षिरेण मधुना वापि शतायुः खण्डदुग्धभुक्

கஷாயங்களால் குஷ்டம்/தோல் நோயை வெல்ல வேண்டும். சேவ்யா (வெட்டிவேர்) மற்றும் நீல-குருண்டஜத் தூளை பால் அல்லது தேனுடன் எடுத்தால் நூற்றாண்டு ஆயுள் பெறுவர்; குறிப்பாக சர்க்கரை கலந்த பாலை உணவாகக் கொள்வோர்.

Verse 5

मध्वाज्यशुण्ठीं संसेव्य पलं प्रातः समृद्युजित् बलीपलितजिज्जीवेन्माण्डकीचूर्णदुग्धपाः

காலையில் தேன் மற்றும் நெய் கலந்த சுக்கு ஒரு பலம் தினமும் எடுத்தால், செழிப்புடையவர் சுருக்கங்களையும் நரைமுடியையும் வென்று நீண்ட ஆயுள் பெறுவர். அதுபோல் மாண்டகீத் தூள் கலந்த பாலைப் பருக வேண்டும்.

Verse 6

उच्चटामधुना कर्षं पयःपा मृत्युजिन्नरः मध्वाज्यैः पयसा वापि निर्गुण्डी रोगमृत्युजित्

உச்சடா ஒரு கர்ஷம் தேனுடன் பால் கலந்து பருகும் மனிதன் மரணத்தை வெல்வான். அதுபோல் நிர்குண்டியை தேன்-நெய்யுடன் அல்லது பாலுடன் எடுத்தால் நோயும் மரணமும் வெல்லப்படும்.

Verse 7

तैलमिति ञ पलाशतैलं कर्षैकं षण्मासं मधुना पिवेत् दुग्धभोजी पञ्चशती सहस्रायुर्भवेन्नरः

இது ‘தைலம்’ என்று அறிந்து, பலாசத் தைலத்தை ஒரு கர்ஷ அளவில் தேனுடன் சேர்த்து ஆறு மாதங்கள் அருந்த வேண்டும். உணவாகப் பால் மட்டும் எடுத்தால் மனிதன் ஐந்நூறு ஆண்டுத் திடமும் தேஜஸும் பெற்று ஆயிரம் ஆண்டு ஆயுளைப் பெறுவான்.

Verse 8

ज्योतिष्मतीपत्ररसं पयसा त्रिफलां पिवेत् मधुनाज्यन्ततस्तद्वत् शतावर्या रजः पलं

ஜ்யோதிஷ்மதீ இலைச் சாற்றை பாலுடன் அருந்த வேண்டும்; திரிபலாவையும் பானமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பின்னர் தேன் மற்றும் நெய் கலந்து சதாவரியின் பொடியை ஒரு பல அளவில் அதேபோல் சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 9

क्षौद्राज्यैः पयसा वापि निर्गुण्डी रोगमृत्युजित् पञ्चाङ्गं निम्बचूर्णस्य खदिरक्वाथभावितं

நிர்குண்டீயை தேன்-நெய்யுடன் அல்லது பாலுடன் எடுத்தால் அது நோயையும் (அகால) மரணத்தையும் வெல்லும். அதுபோல, வேப்பின் பஞ்சாங்கத்தை வேப்புப் பொடியுடன் சேர்த்து கதீரக் கஷாயத்தில் பாவித்தால் அது மஹௌஷதமாகும்.

Verse 10

कर्षं भृङ्गरसेनापि रोगजिच्चामरो भवेत् रुदन्तिकाज्यमधुभुक् दुग्धभोजी च मृत्युजित्

பிருங்க ரசத்துடன் ஒரு கர்ஷ அளவு எடுத்தால்கூட மனிதன் நோய்களை வென்று அஜரனெனப் போல் ஆகிறான். ருதந்திகாவை நெய்-தேன் உடன் உண்டு, உணவாகப் பால் மட்டும் எடுத்தால் மரணத்தை வெல்வான் (நீண்ட ஆயுள் பெறுவான்).

Verse 11

कर्षचूर्णं हरीतक्या भावितं भृङ्गराड्रसैः घृतेन मधुना सेव्य त्रिशतायुश् च रोगजित्

ஹரீதகி பொடியை ஒரு கர்ஷ அளவில் எடுத்து, பிருங்கராஜ ரசத்தில் பாவித்து, பின்னர் நெய் மற்றும் தேனுடன் சேவிக்க வேண்டும். இது முந்நூறு ஆண்டுகள் ஆயுளை அளித்து நோய்களை வெல்லும்.

Verse 12

वाराहिका भृङ्गरसं लोहचूर्णं शतावरी साज्यं कर्षं पञ्चशती कर्तचूर्णं शतावरी

வாராஹிகா, ப்ருங்கராஜச் சாறு, இரும்புத் தூள், சதாவரி—நெய்யுடன் சேர்த்து—ஒரு கர்ஷ அளவில் உட்கொள்ள வேண்டும். அதுபோல பஞ்சசதி மற்றும் கர்தத் தூளும் சதாவரியுடன் விதிக்கப்படுகின்றன.

Verse 13

भावितं भृङ्गराजेन मध्वाज्यन्त्रिशती भवेत् ताम्रं मृतं सृततुल्यं गन्धकञ्च कुमारिका

ப்ருங்கராஜத்தால் மீண்டும் மீண்டும் பாவித்தால் அது தேன்-நெய் சேர்த்த திரிசதி அளவான யோகமாகும். செம்பு ‘ம்ருதம்’ (சரியான பஸ்மமாக) ஆகி ச்ருத (சுத்திகரிக்கப்பட்ட/உருகிய)தற்கு ஒப்பாகும்; கந்தகமும் குமாரிகா (கற்றாழை) உடன் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 14

रसैर् विमृज्य द्वे गुञ्जे साज्यं पञ्चशताब्दवान् अश्वगन्धा पलं तैलं साज्यं खण्डं शताब्दवान्

சாறுகளால் மழித்து இரண்டு குஞ்ஜா அளவு, நெய்யுடன் சேர்த்து, ‘ஐந்நூறு ஆண்டு’ ஆயுள்-விருத்தி யோகமென கூறப்படுகிறது. அதுபோல் அஸ்வகந்தா ஒரு பல அளவு—எண்ணெய், நெய், கண்டம் (சர்க்கரை) உடன்—‘நூறு ஆண்டு’ ஆயுள் யோகம்.

Verse 15

पलम्पुनर् नवाचूर्णं मध्वाज्यपयसा पिवम् अशोकचूर्णस्य पलं मध्वाज्यं पयसार्तिनुत्

மீண்டும் புதிதாக அரைத்த புனர்நவச் சூர்ணம் ஒரு பல அளவு, தேன்-நெய் மற்றும் பாலுடன் குடிக்க வேண்டும். அதுபோல் அசோகச் சூர்ணம் ஒரு பலவும் தேன்-நெய் சேர்த்து பாலில் எடுத்தால் வேதனை/நோய் தணியும்.

Verse 16

तिलस्य तैलं समधु नस्यात् कृष्णकचः शती कर्षमक्षं समध्वाज्यं शतायुः पयसा पिवन्

எள்ளெண்ணெயை தேனுடன் கலந்து நஸ்யமாக அளிக்க வேண்டும்; இதனால் முடி கருமையாக இருந்து நூறு ஆண்டு ஆயுள் பெறுவர். அதுபோல் அக்ஷ (விபீதக) ஒரு கர்ஷ அளவு தேன்-நெய் சேர்த்து பாலுடன் குடித்தால் சதாயு ஆவார்.

Verse 17

रोगनुच्चामरो भवेदिति ञ साज्यं सर्वमिति ख ताम्रामृतमिति ख सुरतुस्यमिति ज , ञ च अभयं सगुडञ्चग्ध्वा घृतेन मधुरादिभिः दुग्धान्नभुक् कृष्णकेशो ऽरोगी पञ्चशताब्दवान्

வெல்லத்துடன் அபயா (ஹரீதகீ)யை உண்டு, பின்னர் நெய் மற்றும் இனிய வகைத் திரவியங்களுடன் சேவித்து, பால்-சோறு உணவாகக் கொண்டால், நோயற்றவனாகக் கருங்கேசத்துடன் ஐந்நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான்.

Verse 18

पलङ्कुष्माण्डिकाचूर्णं मध्वाज्यपयसा पिवन् मासं दुग्धान्नभोजी च सहस्रायुर्विरोगवान्

பல மற்றும் குஷ்மாண்டிகா பொடியை தேன், நெய், பால் ஆகியவற்றுடன் கலந்து ஒரு மாதம் பருகி, பால்-சோறு உணவாக இருந்தால், நோயற்றவனாக ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆயுள் பெறுவான்.

Verse 19

शालूकचूर्णं भृङ्गाज्यं समध्वाज्यं शताब्दकृत् कटुतुम्बीतैलनस्यं कर्षं शतद्वयाब्दवान्

சாலூகப் பொடி; மேலும் ப்ருங்கராஜம் சேர்த்து சித்தம் செய்த நெய்யை தேன் மற்றும் நெய்யுடன் சேவித்தால் நூறு ஆண்டுகள் ஆயுள் உண்டாகும். கடுதும்பி எண்ணெயை ஒரு கர்ஷ அளவில் நஸ்யமாக இடினால் இருநூறு ஆண்டுகள் ஆயுள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 20

त्रिफला पिप्पली शुण्ठी सेविता त्रिशताब्दकृत् शतावर्याः पूर्वयोगः सहस्रायुर्बलातिकृत्

திரிபலா, பிப்பலி, சுண்டி ஆகியவற்றை முறையாகச் சேவித்தால் முந்நூறு ஆண்டுகள் (ஆயுள்-பலன்) தரும் எனக் கூறப்படுகிறது. சதாவரியின் முன் கூறிய யோகம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆயுளையும் மிகுந்த வலிமையையும் அளிக்கும்.

Verse 21

चित्रकेन तथा पुर्वस् तथा शुण्ठीविडङ्गतः लोहेन भृङ्गराजेन बलया निम्बपञ्चकैः

அதேபோல் சித்ரகம் மற்றும் முன் கூறிய திரவியங்களுடன், மேலும் சுண்டி மற்றும் விடங்கம் சேர்த்து; லோஹ (லௌஹப் பயன்பாடு) உடன், ப்ருங்கராஜம், பலா மற்றும் வேப்பின் பஞ்சாங்கத்துடன் (இவ்வாறு சேர்க்க வேண்டும்).

Verse 22

खदिरेण च निर्गुण्ड्या कण्टकार्याथ वासकात् वर्षाभुवा तद्रसैर् वा भावितो वटिकाकृतः

கதிரம், நிர்குண்டி, கண்டகாரி, வாசகம் ஆகியவற்றால்—அல்லது வர்ஷாபூ முதலியவற்றின் சாறுகளால் பாவித்து—பின்னர் அதை வட்டிகை (மாத்திரை) வடிவில் செய்ய வேண்டும்।

Verse 23

चूर्णङ्घृतैर् वा मधुना गुडाद्यैर् वारिणा तथा ॐ ह्रूं स इतिमन्त्रेण मन्त्रतो योगराजकः

‘யோகราชக’ எனப்படும் மருந்தை பொடியுடன் அல்லது நெய்யுடன் அல்லது தேனுடன் அல்லது வெல்லம் முதலியவற்றுடன் அல்லது நீருடன் உட்கொள்ளச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ‘ஓம் ஹ்ரூம் ஸ’ என்ற மந்திரத்தால் மந்திரித்து வழங்க வேண்டும்।

Verse 24

मृतसञ्जीवनीकल्पो रोगमृत्युञ्जयो भवेत् सुरासुरैश् च मुनिभिः सेविताः कल्पसागराः गजायुर्वेदं प्रोवाच पालकाप्ये ऽङ्गराजकं

‘ம்ருதஸஞ்ஜீவனி’ எனப்படும் கல்பம் மரணத்திலிருந்து மீட்டெழுப்புவதாகவும், நோய்-மரணத்தை வெல்வதாகவும் ஆகும். ‘கல்ப-சாகரங்கள்’—மருந்தியல் முறைகளின் பெருங்கடல்கள்—தேவர்கள், அசுரர்கள், முனிவர்கள் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படுகின்றன. இப்பரம்பரையில் பாலகாப்யர் அங்கநாட்டின் அரசனுக்கு கஜ-ஆயுர்வேதத்தை உபதேசித்தார்।