Adhyaya 283

Verse 1

आनि नाम द्व्यशीत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः पञ्चविशतिरिति ञ , ट च कर्पूरजहुकातैलमिति ख कर्पूरजानुकातैलमिति ज अथ त्र्यशीत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः मन्त्ररूपौषधकथनं धन्वन्तरिर् उवाच आयुरारोग्यकर्तर ओंकारद्याश् च नाकदाः ओंकारः परमो मन्त्रस्तं जप्त्वा चामरो भवेत्

இப்போது ‘மந்திரரூப ഔஷதக் கதனம்’ எனப்படும் இருநூற்று எண்பத்திமூன்றாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. தன்வந்தரி கூறினார்—‘ஓங்காரம் மற்றும் ஓங்காரத்தால் தொடங்கும் மந்திரத் தத்துவங்கள் ஆயுளையும் ஆரோக்யத்தையும் அளித்து சாதகனை ஸ்வர்க நிலைக்கு இட்டுச் செல்கின்றன. ஓங்காரமே பரம மந்திரம்; அதை ஜபித்தால் அமரத்துவம் பெறுவான்.’

Verse 2

गायत्री परमो मन्त्रस्तं जप्त्वा भुक्तिमुक्तिभाक् ॐ नमो नारायणाय मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

காயத்ரீ பரம மந்திரம்; அதை ஜபிப்பவன் போகமும் மோக்ஷமும் இரண்டையும் பெறுவான். ‘ஓம் நமோ நாராயணாய’ மந்திரம் எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 3

ॐ नमो भगवते वासुदेवाय सर्वदः ॐ हूं नमो विष्णवे मन्त्रोयञ्चौषधं परं

‘ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய’—அனைத்தையும் அளிப்பவரான பகவானுக்கு வணக்கம்; மேலும் ‘ஓம் ஹூம் நமோ விஷ்ணவே’—விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம். இம்மந்திரமே நிச்சயமாக பரமௌஷதம்.

Verse 4

अनेन देवा ह्य् असुराः सश्रियो निरुजो ऽभवत् भूतानामुपकारश् च तथा धर्मो महौषधम्

இதனால் தேவர்களும் அசுரர்களும் செல்வமுடன் நோயற்றவர்களாயினர்; மேலும் உயிர்களுக்கு உபகாரம் செய்வதே—அதாவது தர்மமே—மகாௌஷதம்.

Verse 5

धर्मः सद्धर्मकृद्धर्मी एतैर् धर्मैश् च निर्मलः श्रीदः श्रीषः श्रीनिवासः श्रीधरःश्रीनिकेतनः

அவரே தர்மம்; சத்தர்மத்தை நிறுவுபவர்; தர்மத்தைத் தாங்குபவர்; இத்தர்மங்களால் அவர் நிர்மலன். அவர் ஸ்ரீத, ஸ்ரீஷ, ஸ்ரீநிவாஸ, ஸ்ரீதர, ஸ்ரீநிகேதனன்.

Verse 6

श्रियः पतिः श्रीपरम एतैः श्रियमवाप्नुयात् कामी कामप्रदः कामः कामपालस् तथा हरिः

‘ஸ்ரியః பதி’, ‘ஸ்ரீபரம்’—இந்நாமங்களை ஜபித்தால் ஸ்ரீ (செல்வம்) பெறப்படும். அதுபோல ‘காமீ’, ‘காமப்ரத’, ‘காமம்’, ‘காமபால’, மேலும் ‘ஹரி’ என்பவற்றையும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 7

आनन्दो माधवश् चैव नाम कामाय वै हरेः रामः परशुरामश् च नृसिंहो विष्णुरेव च

விருப்பநிறைவேற்றத்திற்காக ஹரியின் நாமங்கள்—ஆனந்தன், மாதவன்; மேலும் ராமன், பரசுராமன், நரசிம்மன், விஷ்ணுவும் ஆகும்।

Verse 8

त्रिविक्रमश् च नामानि जप्तव्यानि जिगीषुभिः विद्यामभ्यस्यतां नित्यं जप्तव्यः पुरुषोत्तमः

வெற்றியை நாடுவோர் திரிவிக்ரமனின் நாமங்களை ஜபிக்க வேண்டும்; நித்தம் வித்யாப்யாசம் செய்பவர்கள் புருஷோத்தமனை இடையறாது ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 9

दामोदरो बन्धहरः पुष्कराक्षो ऽक्षिरोगनुत् हृषीकेशो भयहरो जपेदौषधकर्मणि

மருந்துச் செயல்களில் ஜபிக்க வேண்டிய நாமங்கள்—தாமோதரன் (பந்தநீக்கி), புஷ்கராக்ஷன் (தாமரைநேத்திரன்), கண்நோய்நாசி, மற்றும் ஹ்ருஷீகேசன் (இந்திரியாதிபதி), பயநீக்கி।

Verse 10

अच्युतञ्चामृतं मन्त्रं सङ्ग्रामे चापराजितः जलतारे नारसिंहं पूर्वादौ क्षेमकामवान्

பாதுகாப்பை நாடுவோர் ‘அச்யுத’ மற்றும் ‘அம்ருத’ மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; போரில் ‘அபராஜித’ (மந்திரம்)। நீரைத் தாண்ட ‘நாரசிம்ஹ’; மேலும் கிழக்கு முதலிய திசைகளிலும் பாதுகாப்புக்காக ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 11

चक्रिणङ्गदिनञ्चैव शार्ङ्गिणं खड्गिनं स्मरेत् नारायणं सर्वकाले नृसिंहो ऽखिलभीतिनुत्

சக்கரமும் கதையும் தாங்கியவர், சார்ங்க வில்லாளர், வாளாளர் ஆகிய இறைவனை நினைவு கூர வேண்டும்; எல்லாக் காலமும் நாராயணனை நினைவு கூர வேண்டும்—அகில பயநாசகன் நரசிம்மன்।

Verse 12

गरुडध्वजश् च विषहृत् वासुदेवं सदाजपेत् धान्यादिस्थापने स्वप्ने अनन्ताच्युतमीरयेत्

‘கருடத்வஜ’ மற்றும் ‘விஷஹ்ருத்’ என்னும் நாமங்களை எப்போதும் ஜபித்து, ‘வாசுதேவ’ நாமத்தை இடையறாது பாராயணம் செய்ய வேண்டும். தானிய முதலியவற்றை சேமிக்கும் வேளையிலும், கனவிலும் ‘அனந்த’ ‘அச்யுத’ நாமங்களை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 13

नारायणञ्च दुःस्वप्ने दाहादौ जलशायिनं हयग्रीवञ्च विद्यार्थी जगत्सूतिं सुताप्तये बलभद्रं शौरकार्ये एकं नामार्थसाधकम्

தீய கனவு வந்தால் ‘நாராயண’னை நினைக்க வேண்டும்; தீப்பற்றுதல் முதலிய அபாயங்களில் ‘ஜலசாயி’ (விஷ்ணு)யை நினைக்க வேண்டும். கல்வி நாடும் மாணவன் ‘ஹயக்ரீவ’னை நினைக்க வேண்டும்; புதல்வன் பெற ‘ஜகத்ஸூதி’ (உலகத் தாய்)யை நினைக்க வேண்டும். வீரச் செயல்களில் ‘பலபத்ர’னை நினைக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஒரே தெய்வ நாமமே வேண்டிய பயனை நிறைவேற்றும்.