Adhyaya 9

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायाणे किष्किन्धाकाण्डवर्णनं नाम अष्टमो ऽध्यायः अथ नवमो ऽध्यायः श्रीरामावतारकथनं नारद उवाच सम्पातिवचनं श्रुत्वा हनुमानङ्गदादयः अब्धिं दृष्ट्वाब्रुवंस्ते ऽब्धिं लङ्घयेत् को नु जीवयेत्

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னிபுராணத்தின் ராமாயணப் பகுதியில் ‘கிஷ்கிந்தா காண்ட வர்ணனம்’ எனும் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது ஒன்பதாம் அத்தியாயம் ‘ஸ்ரீ ராமாவதாரக் கதனம்’ தொடங்குகிறது. நாரதர் கூறினார்—சம்பாதியின் சொற்களை கேட்ட ஹனுமான், அங்கதன் முதலியோர் கடலைக் கண்டு, ‘இந்தக் கடலை யார் தாண்டுவார்? யார் உயிருடன் இருப்பார்?’ என்று சொன்னார்கள்.

Verse 2

कपीनां जीवनार्थाय रामकार्यप्रसिद्धये शतयोजनविस्तीर्णं पुप्लुवे ऽब्धिं स मारुतिः

வானரர்களின் உயிர்க்காப்பிற்கும் ராமகாரியம் வெற்றியடையவும், அந்த மாருதி (வாயுபுத்திரன்) நூறு யோஜன விரிந்த கடலைத் தாண்டிப் பாய்ந்தான்.

Verse 3

दृष्ट्वोत्थितञ्च मैनाकं सिंहिकां विनिपात्य च लङ्कां दृष्ट्वा राक्षसानां गृहाणि वनितागृहे

கடலிலிருந்து எழுந்த மைநாகத்தைப் பார்த்து, சிம்ஹிகையை வீழ்த்திய பின் அவன் லங்கையை கண்டான்; பின்னர் ராக்ஷசர்களின் இல்லங்களையும் அரண்மனை உள்ளகப் பெண்மாளிகையையும் கண்டான்.

Verse 4

दशग्रीवस्य कुम्भस्य कुम्भकर्णस्य रक्षसः विभीषणस्येन्द्रजितो गृहे ऽन्येषां च रक्षसो

தசக்ரீவன் (ராவணன்), கும்பன், ராக்ஷசன் கும்பகர்ணன், விபீஷணன், இந்திரஜித் ஆகியோரின் மாளிகைகளிலும், மற்ற ராக்ஷசர்களின் இல்லங்களிலும் (அவன் தேடினான்).

Verse 5

नापश्यत् पानभूम्यादौ सीतां चिन्तापरायणः अशोकवनिकां गत्वा दृष्टवाञ्छिंशपातले

கவலையில் ஆழ்ந்திருந்த அவன் முதலில் பானமண்டபம் முதலிய இடங்களில் சீதையை காணவில்லை; பின்னர் அசோக வனத்திற்குச் சென்று சிம்ஷபா மரத்தின் அடியில் அவளை கண்டான்.

Verse 6

राक्षसीरक्षितां सीतां भव भार्येति वादिनं रावणं शिंशपास्थो ऽथ नेति सीतान्तु वादिनीं

ராக்ஷசிப் பெண்கள் காவலிட, ‘என் மனைவியாகு’ என்று கூறிய ராவணனை சீதை கண்டாள்; ஆனால் சிம்ஷபா மரத்தடியில் அமர்ந்த சீதை ‘இல்லை’ என்று மறுத்தாள்.

Verse 7

भव भार्या रावणस्य राक्षसीर्वादिनीः कपिः गते तु रावणे प्राह राजा दशरथो ऽभवत्

‘ராவணனின் மனைவியாகு’ என்று ராக்ஷசி கூறினாள்; ஆனால் கபி கூறினான்—‘ராவணன் அகன்ற பின் தசரத மன்னனின் புதல்வன் ராமனே உன் உரிய நாதன்’.

Verse 8

रामो ऽस्य लक्ष्मणः पुत्रौ वनवासङ्गतौ वरौ रामपत्नी जानकी त्वं रावणेन हृता बलात्

இராமனும் அவன் சகோதரன் இலக்குவணனும்—அந்த இரு சிறந்த இளவரசர்களும்—வனவாசத்திற்குச் சென்றனர்; நீ, இராமபத்னி ஜானகி, இராவணனால் பலவந்தமாகக் கடத்தப்பட்டாய்।

Verse 9

रामः सुग्रीवमित्रस् त्वां मार्गयन् प्रेषयच्च माम् साभिज्ञानञ्चागुलीयं रामदत्तं गृहाण वै

சுக்ரீவனின் நண்பனான இராமன் உன்னைத் தேடி என்னை அனுப்பினான்; அடையாளமாக இராமன் அளித்த இந்த மோதிரத்தை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 10

सीताङ्गुलीयं जग्राह सापश्यन्मारूतिन्तरौ भूयो ऽग्रे चोपविष्टं तम् उवाच यदि जीवति

சீதை அந்த மோதிரத்தை எடுத்துக் கொண்டாள். மரத்தில் இருந்த மாருதியைக் கண்டு, மீண்டும் அவன் முன் அமர்ந்து கூறினாள்—“அவர் உயிருடன் இருந்தால்…”।

Verse 11

रामः कथं न नयति शृङ्कितामब्रवीत् कपिः रामः सीते न जानीते ज्ञात्वा त्वां स नयिष्यति

சந்தேகித்த சீதையிடம் கபி கூறினான்—“இராமன் உன்னை எப்படி மீட்டுச் செல்லாமல் இருப்பான்? சீதே, இராமன் உன் இருப்பிடத்தை அறியவில்லை; அறிந்தவுடன் அவன் நிச்சயமாக உன்னை அழைத்துச் செல்வான்।”

Verse 12

रावणं राक्षसं हत्वा सबलं देवि मा शुच साभिज्ञानं देहि मे त्वं मणिं सीताददत्कपौ

“தேவி, ராட்சசன் இராவணனை அவன் படையுடன் கொன்று, நீ வருந்தாதே. அடையாளமாக உன் மணியை எனக்குக் கொடு.” அப்போது சீதை கபிக்கு அந்த ரத்தினத்தை அளித்தாள்।

Verse 13

उवाच मां यथा रामो नयेच्छीघ्रं तथा कुरु रामश् च इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः त्वां मार्गयेत् प्रेषयेच्च मामिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः काकाक्षिपातनकथाम् प्रतियाहि हि शोकह

அவன் கூறினான்—“ராமன் என்னை விரைவில் அழைத்துச் செல்லும்படி நீ செய்.” (சில குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளில் ‘மேலும் ராமனிடம்…’ என்ற பாடம்; மற்றொரு பாடத்தில் ‘அவன் உன்னைத் தேடி என்னை அனுப்புவான்’ என்று உள்ளது.) “காகம் கண்மேல் தாக்கிய நிகழ்ச்சிக் கதையைச் சென்று சொல்”—என்று சோகம் உரைத்தான்।

Verse 14

मणिं कथां गृहीत्वाह हनूमान्नेष्यते पतिः अथवा ते त्वरा काचित् पृष्ठमारुह मे शुभे

மணியையும் செய்தியையும் எடுத்துக் கொண்டு ஹனுமான் கூறினான்—“உன் கணவன் (ராமன்) உன்னை அடைவான்/உன்னை அழைத்து வருவான். அல்லது உனக்கு ஏதேனும் அவசரம் இருந்தால், ஓ நற்குணத்தாளே, என் முதுகில் ஏறு.”

Verse 15

अद्य त्वां दर्शयिष्यामि ससुग्रीवञ्च राघवम् सीताब्रवीद्धनूमन्तं नयतां मां हि राघवः

“இன்று நான் உனக்கு சுக்ரீவனுடன் ராகவனை காட்டுவேன்.” அப்போது சீதை ஹனுமானிடம் கூறினாள்—“உண்மையாக ராகவன் என்னை (இங்கிருந்து) அழைத்துச் செல்லட்டும்.”

Verse 16

हनूमान् स दशग्रीव दर्शनोपायमाकरोत् वनं बभञ्ज तत्पालान् हत्वा दन्तनखादिभिः

அப்போது ஹனுமான் தசக்ரீவனை (ராவணனை) சந்திக்கும் வழியை அமைத்தான். அவன் அந்த தோட்டத்தை அழித்து, அதன் காவலர்களை பற்கள், நகங்கள் முதலியவற்றால் கொன்றான்।

Verse 17

हत्वातु किङ्करान् सर्वान् सप्त मन्त्रिसुतानपि पुत्रमक्षं कुमारञ्च शक्रजिच्च बबन्ध तम्

பின்னர் அவன் எல்லா கிங்கரர்களையும் (பணியாளர்களையும்) மேலும் அமைச்சர்களின் ஏழு மகன்களையும் கொன்றான். அதன் பின் இளவரசன் அக்ஷனையும், சக்ரஜித் (இந்திரஜித்) யையும் கட்டிப் பிடித்தான்।

Verse 18

नागपाशेन पिङ्गाक्षं दर्शयामास रावणम् उवाच रावणः कस्त्वं मारुतिः प्राह रावणम्

நாகபாசத்தால் பிங்காட்சனை கட்டி ராவணன் முன் கொண்டு வந்து காட்டினர். ராவணன், “நீ யார்?” என்றான். மாருதி ராவணனிடம் பதிலுரைத்தான்.

Verse 19

रामदूतो राघवाय सीतां देहि मरिष्यसि रामबाणैर् हतः सार्धं लङ्कास्थै राक्षसैर् ध्रुवम्

நான் ராமனின் தூதன். ராகவனுக்கு சீதையை ஒப்படை; இல்லையெனில் நீ இறப்பாய்—லங்கையில் உள்ள ராட்சசர்களுடன் சேர்ந்து ராமபாணங்களால் நிச்சயமாக கொல்லப்படுவாய்.

Verse 20

रावणो हन्तुमुद्युक्तो विभीषणनिवारितः दीपयामास लाङ्गलं दीप्तपुच्छः स मारुतिः

ராவணன் அவனை கொல்ல முனைந்தான்; விபீஷணன் தடுத்தான். அப்போது தீப்தவால் கொண்ட அந்த மாருதி தன் வாலை எரியச் செய்தான்.

Verse 21

दग्ध्वा लङ्कां राक्षसांश् च दृष्ट्वा सीतां प्रणम्य ताम् समुद्रपारमागम्य दृष्टा सीतेति चाब्रवीत्

லங்கையையும் ராட்சசர்களையும் எரித்துப் பின், சீதையைத் தரிசித்து அவளுக்கு வணங்கி, கடலைக் கடந்து வந்து “சீதையை கண்டேன்” என்று அறிவித்தான்.

Verse 22

अङ्गदादीनङ्गदाद्यैः पीत्वा मधुवने मधु जित्वा दधिमुखादींश् च दृष्ट्वा रामञ्च ते ऽब्रुवन्

அங்கதன் முதலியவர்களுடன் மதுவனத்தில் தேனை அருந்தி, ததிமுகன் முதலியவர்களை வென்று, பின்னர் ராமனைத் தரிசித்து அவர்கள் அவரிடம் கூறினர்.

Verse 23

दृष्टा सीतेति रामो ऽपि हृष्टः पप्रच्छ मारुतिम् कथं दृष्ट्वा त्वया सीता किमुवाच च माम्प्रति

“சீதையை கண்டேன்” என்று கேட்டதும் ராமனும் மகிழ்ந்து மாருதி (ஹனுமான்)னை வினவினார்—நீ சீதையை எவ்வாறு கண்டாய்? என்னைப்பற்றி அவள் என்ன கூறினாள்?

Verse 24

सीताकथामृतेनैव सिञ्च मां कामवह्निगम् हनूमानब्रवीद्रामं लङ्घयित्वाब्धिमागतः

“சீதையின் கதையெனும் அமுதத்தாலேயே என்னைத் தெளித்து குளிர்வி—காமத் தீயால் நான் எரிகிறேன்.” கடலைத் தாண்டி திரும்பிய ஹனுமான் ராமனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 25

सीतां दृष्ट्वा पुरीं दग्ध्वा सीतामणिं गृहाण वै हत्वा त्वं रावणं सीतां प्राप्स्यसे राम मा शुच

சீதையை கண்டும் நகரை எரித்தும், நிச்சயமாக சீதையின் மணியை எடுத்துக்கொள். ராவணனை வதைத்த பின் நீ சீதையை மீண்டும் பெறுவாய், ஓ ராமா—வருந்தாதே.

Verse 26

गृहीत्वा तं मणिं रामो रुरोद विरहातुरः मणिं दृष्ट्वा जानकी मे दृष्टा सीता नयस्व माम्

அந்த மணியை எடுத்த ராமன் பிரிவுத் துயரால் அழுதான். “மணியை கண்டதால் நான் ஜனகியை கண்டதுபோல்; சீதையை கண்டேன். என்னை அவளிடம் அழைத்துச் செல்” என்றான்.

Verse 27

तया विना न जीवामि सुग्रीवाद्यैः प्रबोधितः समुद्रतीरं गतवान् तत्र रामं विभीषणः

“அவளின்றி நான் வாழமாட்டேன்.” சுக்ரீவன் முதலியோர் ஊக்கமளித்ததால் விபீஷணன் கடற்கரைக்கு சென்று அங்கே ராமனை அணுகினான்.

Verse 28

गतस्तिरस्कृतो भ्रात्रा रावणेन दुरात्मना रामाय देहि सीतां त्व मित्युक्तेनासहायवान्

தீய உள்ளம் கொண்ட அண்ணன் இராவணன் இகழ்ந்ததால் அவன் புறப்பட்டான்; “ராமனுக்கு சீதையை அளி” எனச் சொல்லப்பட்டு ஆதரவின்றி ஆனான்.

Verse 29

रामो विभीषणं मित्रं लङ्कैश्वर्ये ऽभ्यषेचयत् समुद्रं प्रार्थयन्मार्गं यदा नायात्तदा शरैः

ராமன் தன் நண்பன் விபீஷணனை லங்கையின் அரசாட்சியில் அபிஷேகம் செய்தான். பின்னர் கடலிடம் வழி வேண்டினான்; அது இணங்காதபோது அம்புகளால் அடக்கத் தீர்மானித்தான்.

Verse 30

भेदयामास रामञ्च उवाचाब्धिः समागतः नलेन सेतुं बध्वाब्धौ लङ्कां व्रज गभीरकः

அப்போது கடல் வெளிப்பட்டு ராமனை நோக்கி கூறியது— “ஆழ்ந்த வீரனே! நலனால் கடலில் பாலம் கட்டச் செய்து லங்கைக்குச் செல்.”

Verse 31

अहं त्वया कृतः पूर्वं रामो ऽपि नलसेतुना कृतेन तरुशैलाद्यैर् गतः पारं महोदधेः वानरैः स सुवेलस्थः सह लङ्कां ददर्श वै

நான் முன்பு உன்னால் அமைக்கப்பட்டவன்; ராமனும் நலன் கட்டிய—மரங்கள், மலைகள் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட—பாலத்தின் மூலம் பேர்கடலைக் கடந்து அக்கரையை அடைந்தான். வானரர்களுடன் சுவேலத்தில் நின்று லங்கையை கண்டான்.