Adhyaya 8
Śrīrāmāvatāra-kathana (Account of the Rāma Incarnation) — Kiṣkindhā Alliance and the Search for Sītā
இந்த அதிகாரத்தில் கிஷ்கிந்தா நிகழ்வின் மூலம் ஸ்ரீராம அவதார லீலை முன்னேறுகிறது. துயருற்ற ராமன் பம்பாவை அடைந்து, ஹனுமானின் வழிகாட்டுதலால் சுக்ரீவனுடன் நட்பு ஏற்படுத்துகிறான். நம்பிக்கை நிலைநாட்ட ஒரே அம்பால் ஏழு தாள மரங்களைத் துளைத்து, துந்துபியின் உடலைத் தூரம் எறிந்து அதிமானுஷ வலிமையை வெளிப்படுத்துகிறான்; பின்னர் வாலியை வதைத்து சகோதர விரோதத்தைத் தீர்த்து சுக்ரீவனை அரசில் நிறுவுகிறான். சுக்ரீவன் தாமதித்ததால் ராமன் மால்யவத் மலையில் சாத்துர்மாஸ்ய விரதம் அனுஷ்டிக்கிறான்; லக்ஷ்மணன் கண்டித்ததும் சுக்ரீவன் மனம் மாறி கடும் காலக் கட்டுப்பாட்டுடன் தேடல் குழுக்களை அனுப்பி, தெற்கு வழிக்காக ஹனுமானுக்கு ராமனின் முத்திரை மோதிரத்தை அளிக்கிறான். தெற்கு குழு தளர்ந்தபோது சம்பாதி லங்கையின் அசோக வனத்தில் சீதை இருப்பிடத்தை அறிவித்து, அடுத்த மீட்பு முயற்சிக்கான தீர்மானமான திசை-தகவலை வழங்குகிறான்.
Shlokas
Verse 1
ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः प्रेषित इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः विरथ इति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः आह्वयामास इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अथ अष्टमो ऽध्यायः श्रीरामावतारकथनं नारद उवाच रामः पम्पासरो गत्वा शोचन् स शर्वरीं ततः हनूमता स सुग्रीवं नीतो मित्रञ्चकार ह
நாரதர் கூறினார்—ராமன் பம்பா ஏரிக்குச் சென்று துயரத்துடன் அந்த இரவை கழித்தான். பின்னர் ஹனுமான் வழிநடத்த, ராமன் சுக்ரீவனை அணைந்து அவனுடன் நட்பை ஏற்படுத்தினான்।
Verse 2
सप्त तालान् विनिर्भिद्य शरेणैकेन पश्यतः पादेन दुन्दुभेः कायञ् चिक्षेप दशयोजनं
பார்ப்போர் முன்னிலையில் அவன் ஒரே அம்பால் ஏழு தாள மரங்களைத் துளைத்தான்; மேலும் தன் காலால் துந்துபியின் உடலைப் பத்து யோஜனை தூரம் எறிந்தான்।
Verse 3
तद्रिपुं बालिनं हत्वा भ्रातरं वैरकारिणम् किष्किन्धां कपिराज्यञ्च रुमान्तारां समर्पयत्
சகோதரனாக இருந்தும் பகை விளைத்த அந்த எதிரி வாலியை வதைத்து, ராமன் கிஷ்கிந்தையையும் வானர அரசாட்சியையும் ருமாந்தாராவிடம் ஒப்படைத்தான்।
Verse 4
ऋष्यमूके हरीशाय किष्किन्धेशो ऽब्रवीत्स च सीतां त्वं प्राश्यसे यद्वत् तथा राम करोमि ते
ஷ்யமூக மலையில் கிஷ்கிந்தையின் அதிபதி ஹரீசன் (ராமனை நோக்கி) கூறினான்—“நீ சீதையை மீண்டும் பெறுவது போலவே, ஓ ராமா, உனக்காக நான் அதற்கேற்ற செயலைச் செய்வேன்।”
Verse 5
तच् छ्रुत्वा माल्यवत्पृष्ठे चातुर्मास्यं चकार सः किष्किन्धायाञ्च सुग्रीवो यदा नायाति दर्शनं
அதை கேட்ட அவர் மால்யவத் மலையின் சரிவுகளில் தங்கி சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை அனுஷ்டித்தார்; ஏனெனில் கிஷ்கிந்தையில் சுக்ரீவன் தரிசனத்திற்கு வரவில்லை।
Verse 6
तदाब्रवीत्तं रामोक्तं लक्ष्मणो व्रज राघवम् न स सङ्कुचितः पन्था येन बाली हतो गतः
அப்போது ராமன் கூறியபடி லக்ஷ்மணன் சொன்னான்—“ராகவனை அணுகிச் செல்; அந்த வழி குறுகியது அல்ல—அதே பாதையில் வாலி சென்றான், அங்கேயே கொல்லப்பட்டான்।”
Verse 7
समये तिष्ठ सुग्रीव मा बालिपथमन्वगाः सुग्रीव आह संसक्तो गतं कालं न बुद्धवान्
“சரியான காலத்தில் நிலைத்திரு, சுக்ரீவா; வாலியின் பாதையைப் பின்பற்றாதே.” சுக்ரீவன் கூறினான்—“நான் ஆசைகளில் சிக்கி இருந்தேன்; காலம் கடந்ததை உணரவில்லை.”
Verse 8
इत्युक्त्वा स गतो रामं नत्वोवाच हरीश्वरः आनीता वानराः सर्वे सीतायाश् च गवेषणे
இவ்வாறு கூறி அவன் ராமனை அணுகி வணங்கி ஹரீஸ்வரன் சொன்னான்—“சீதையைத் தேடுவதற்காக எல்லா வானரர்களும் ஒன்று சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர்।”
Verse 9
आनरेन्द्रमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अब्रवीत्तत् इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः प्राप्स्यसि यथा इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सुग्रीवमाह सङ्क्रुद्ध इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः सुग्रीव ऋद्धिसंसक्त इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः त्वन्मतात् प्रेषयिष्यामि विचिन्वन्तु च जानकीम् पूर्वादौ मासमायान्तु मासादूर्ध्वं निहन्मि तान्
உன் ஆலோசனைப்படி நான் தேடுபடைகளை அனுப்புவேன்; அவர்கள் ஜானகியைத் தேடட்டும். கிழக்குத் திசை முதலாக ஒரு மாதத்திற்குள் திரும்பட்டும்; மாதத்தை மீறினால் அவர்களை நான் கொல்வேன்।
Verse 10
इत्युक्ता वानराः पूर्व- पश्चिमोत्तरमार्गगाः जग्मू रामं ससुग्रीवम् अपश्यन्तस् तु जानकीम्
இவ்வாறு கட்டளையிடப்பட்ட வானரர்கள் கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு வழிகளாகப் புறப்பட்டனர்; அவர்கள் சுக்ரீவனுடன் ராமனை அணைந்தும் ஜானகியை காணவில்லை।
Verse 11
रामाङ्गुलीयं सङ्गृह्य हनूमान् वानरैः सह दक्षिणे मार्गयामास सुप्रभाया गुहान्तिके
ராமனின் முத்திரை மோதிரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஹனுமான் வானரர்களுடன் தெற்கு வழியில் சுப்ரபா குகை அருகே தேடச் சென்றான்।
Verse 12
मासादूर्ध्वञ्च विन्यस्ता अपश्यन्तस्तु जानकीम् ऊचुर्वृथा मरिष्यामो जटायुर्धन्य एवसः
ஒரு மாதம் காத்திருக்கத் தீர்மானித்தும் ஜானகியை காணாததால் அவர்கள் கூறினர்—“நாம் வீணாக இறப்போம்; ஜடாயுவே உண்மையில் பாக்கியவான்।”
Verse 13
सीतार्थे यो ऽत्यजत् प्राणान् रावणेन हतो रणे तच् छ्रुत्वा प्राह सम्पातिर् विहाय कपिभक्षणं
“சீதைக்காக உயிரைத் துறந்து, ராவணனால் போரில் கொல்லப்பட்டான்” என்று கேட்டதும், சம்பாதி குரங்குகளை உண்ணுதலை விட்டுவிட்டு பேசினான்।
Verse 14
भ्रातासौ मे जटायुर्वै मयोड्डीनो ऽर्कमण्डलम् अर्कतापाद्रक्षितो ऽगात् दग्धपक्षो ऽहमब्भ्रगः
ஜடாயு நிச்சயமாக என் சகோதரன். நான் மயில்; சூரியமண்டலத்திற்குப் பறந்து சென்றேன். சூரியனின் எரிதாபத்திலிருந்து காக்கப்பட்டு மீண்டேன்; இறக்கைகள் கரிந்தாலும் நான் மேகமார்க்கம் செல்பவனானேன்.
Verse 15
रामवार्ताश्रवात् पक्षौ जातौ भूयो ऽथ जानकीम् पश्याम्यशोकवनिका- गतां लङ्कागतां किल
ராமனின் செய்தி கேட்டவுடன் என் இறக்கைகள் மீண்டும் பிறந்ததுபோல் ஆனது. இப்போது நான் நிச்சயமாக ஜானகியைப் பார்ப்பேன்—அவள் அசோக வனிகையில் சென்றாள், லங்கையை அடைந்தாள் என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 16
शतयोजनविस्तीर्णे लवणाब्धौ त्रिकूटके ज्ञात्वा रामं ससुग्रीवं वानराः कथयन्तु वै
நூறு யோஜன விரிந்த உப்புக் கடலில் திரிகூட மலைப்பகுதியில், சுக்ரீவனுடன் ராமனை அறிந்து வானரர்கள் நிச்சயமாக செய்தியை அறிவிக்கட்டும்.
Frequently Asked Questions
It serves as a public pramāṇa (proof) of Rāma’s capability, legitimizing the alliance with Sugrīva and grounding subsequent political-military action in demonstrable competence.
It highlights disciplined restraint and seasonal observance even amid crisis, framing Rāma’s campaign as dharmically regulated rather than impulsive.
It functions as an authenticating token (credential) enabling recognition and trust, while also symbolically extending Rāma’s authority into reconnaissance and diplomacy.
It converts despair into actionable intelligence by identifying Laṅkā and the Aśoka grove as Sītā’s location, transforming the search from broad exploration to targeted mission.