Adhyaya 7

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे ऽयोध्याकाण्डवर्णनं नाम षष्ठो ऽध्यायः अथ सप्तमो ऽध्यायः रामायणवर्णनं नारद उवाच रामो वशिष्ठं मातॄञ्च नत्वातिञ्च प्रणम्य सः अनसूयाञ्च तत्पत्नीं शरभङ्गं सुतीक्ष्णकम्

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னிபுராணத்தின் ராமாயணப் பகுதியில் ஆறாம் அதிகாரம் “அயோத்தியா காண்ட வர்ணனம்” என அழைக்கப்படுகிறது. இப்போது ஏழாம் அதிகாரம் “ராமாயண வர்ணனம்” தொடங்குகிறது. நாரதர் கூறினார்—ராமன் வசிஷ்டரையும் தாய்மார்களையும் வணங்கி, அத்ரியைப் பணிந்து, அத்ரியின் மனைவி அனசூயையையும், சரபங்கர் மற்றும் சுதீக்ஷ்ணரையும் பக்தியுடன் வணங்கினான்।

Verse 2

यतो बली इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः गतो बली इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः नाहं राज्यं प्रयास्यामि इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः राज्यं नाहं प्रयास्यामि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अगस्त्यभ्रातरं नत्वा अगस्त्यन्तत्प्रसादतः धनुःखड्गञ्च सम्प्राप्य दण्डकारण्यमागतः

அகஸ்தியரின் சகோதரனை வணங்கி, அகஸ்தியரின் அருளால் வில்லும் வாளும் பெற்றுக் கொண்டு, அவர் தண்டகாரண்ய வனத்திற்குள் சென்றார். (முன்னுள்ள சொற்றொடர்களில் கைஎழுத்துப் பிரதிப் பாடவேறுபாடுகள் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.)

Verse 3

जनस्थाने पञ्चवट्यां स्थितो गोदावरीतटे तत्र सूर्पणखायाता भक्षितुं तान् भयङ्करी

ஜனஸ்தானத்தில் கோதாவரியின் கரையில் உள்ள பஞ்சவட்டியில் அவர் தங்கியிருந்தபோது, அச்சமூட்டும் சூர்ப்பணகை அவர்களை விழுங்குவதற்காக அங்கே வந்தாள்।

Verse 4

रामं सुरूपं दृष्ट्वा सा कामिनी वाक्यमब्रवीत् कस्त्वं कस्मात्समायातो भर्ता मे भव चार्थितः

அழகிய ராமனைப் பார்த்த அந்தக் காதல் மயங்கிய பெண் கூறினாள்—“நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? நான் வேண்டுகிறேன்—என் கணவராகு.”

Verse 5

एतौ च भक्षयिष्यामि इत्य् उक्त्वा तं समुद्यता तस्या नासाञ्च कर्णौ च रामोक्तो लक्ष्मणो ऽच्छिनत्

“இந்த இருவரையும் நான் விழுங்குவேன்” என்று சொல்லி அவள் தாக்கத் தயாரானாள்; அப்போது ராமன் கூறியபடி லக்ஷ்மணன் அவளுடைய மூக்கும் காதுகளும் வெட்டினான்।

Verse 6

रक्तं क्षरन्ती प्रययौ खरं भ्रातरमब्रवीत् मरिष्यामि विनासाहं खर जीवामि वै तदा

இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அவள் தன் சகோதரன் கரனிடம் சென்று கூறினாள்: 'கரா, நான் இல்லாமல் நீ வாழ்வாய், ஆனால் நான் இறந்துவிடுவேன்.'

Verse 7

रामस्य भार्या सीतासौ तस्यासील्लक्ष्मणो ऽनुजः तेषाम् यद्रुधिरं सोष्णं पाययिष्यसि मां यदि

ராமனின் மனைவி சீதை, அவனது தம்பி லட்சுமணன். அவர்களின் சூடான இரத்தத்தை நீ எனக்குக் குடிக்கக் கொடுத்தால்...

Verse 8

खरस्तथेति तामुक्त्वा चतुर्दशसहस्रकैः रक्षसां दूषणेनागाद् योद्धुं त्रिशिरसा सह

கரன் அவளிடம் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, தூஷணன், திரிசிரசு மற்றும் பதினான்கு ஆயிரம் அரக்கர்களுடன் போரிடப் புறப்பட்டான்.

Verse 9

रामं रामो ऽपि युयुधे शरैर् विव्याध राक्षसान् हस्त्यश्वरथपादातं बलं निन्ये यमक्षयं

ராமன் போரிட்டு, அம்புகளால் அரக்கர்களைத் துளைத்தான்; யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள் மற்றும் காலாட்படையினரை எமலோகம் அனுப்பினான்.

Verse 10

त्रिशीर्षाणं खरं रौद्रं युध्यन्तञ्चैव दूषणम् ययौ सूर्पणखा लङ्कां रावणाग्रे ऽपतद् भुवि

பயங்கரமான கரன், திரிசிரசு மற்றும் தூஷணன் போரிடுவதைக் கண்டு, சூர்ப்பணகை இலங்கைக்குச் சென்று ராவணன் முன் தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 11

अब्रवीद्रावणं क्रुद्धा न त्वं राजा न रक्षकः खरादिहन्तू रामस्य सीतां भार्यां हरस्व च

கோபமுற்ற அவள் ராவணனை நோக்கி—“நீ அரசனும் அல்ல, காவலனும் அல்ல. கர முதலியவர்களை அழித்தவனே! சென்று ராமனின் மனைவி சீதையை அபகரித்துக் கொள்” என்றாள்.

Verse 12

रामलक्ष्मणरक्तस्य पानाज्जीवामि नान्यथा तथेत्याह च तच् छ्रुत्वा मारीचं प्राह वै व्रज

“ராமன், லக்ஷ்மணன் இரத்தத்தைப் பருகினாலே நான் உயிர்வாழ்கிறேன்; வேறு வழியில்லை.” இதைக் கேட்டவன் “அப்படியே” என்றான்; பின்னர் மாரீசனை நோக்கி “செல்” என்றான்.

Verse 13

स्वर्णचित्रमृगो भूत्वा रामलक्ष्मणकर्षकः हृद्रुधिरमिति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः रक्षसां सहसा प्रायाद्योद्धुमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः सीताग्रे तां हरिष्यामि अन्यथा मरणं तव

பொன்னிறச் சித்திர மானாகி, ராமன்-லக்ஷ்மணனை விலக்கி இழுக்கும் வகையில் (அவன் தீர்மானித்தான்)—“நான் விரைவில் ராக்ஷசர்களிடம் போர் செய்யச் செல்வேன். சீதையின் முன்னிலையிலேயே அவளை அபகரிப்பேன்; இல்லையெனில் உனக்கு மரணம்.”

Verse 14

मारीचो रावणं प्राह रामो मृत्युर्धनुर्धरः रावणादपि मर्तव्यं मर्तव्यं राघवादपि

மாரீசன் ராவணனை நோக்கி—“வில் ஏந்திய ராமன் மரணமே. ராவணன் கையாலும் மரணம் வரலாம்; ஆனால் ராகவனின் கையால் நிச்சயமாக மரணம் வரும்” என்றான்.

Verse 15

अवश्यं यदि मर्तव्यं वरं रामो न रावणः इति मत्वा मृगो भूत्वा सीताग्रे व्यचरन्मुहुः

“இறப்பது உறுதியெனில், ராவணனால் அல்ல; ராமனால் இறப்பதே மேல்.” என்று எண்ணி அவன் மானாகி, சீதையின் முன்னால் மீண்டும் மீண்டும் உலாவினான்.

Verse 16

सीतया प्रेरितो रामः शरेणाथावधीच्च तं म्रियमाणो मृगः प्राह हा सीते लक्ष्मणेति च

சீதையின் தூண்டுதலால் ராமன் அம்பால் அந்த மானை வீழ்த்தினான்; இறப்பதற்குள் அந்த மான்—“அய்யோ சீதே! அய்யோ லக்ஷ்மணா!” என்று அலறியது.

Verse 17

सौमित्रिः सीतयोक्तो ऽथ विरुद्धं राममागतः रावणोप्यहरत् सीतां हत्वा गृध्रं जटायुषं

பின்பு சீதை கூறியதனால் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) மனமொப்பாமல் எதிர்த்தபடியே ராமனிடம் திரும்பினான்; ராவணன் கழுகு ஜடாயுவை கொன்று சீதையை அபகரித்தான்.

Verse 18

जटायुषा स भिन्नाङ्गो अङ्केनादाय जानकीम् गतो लङ्कामशोकाख्ये धारयामास चाब्रवीत्

ஜடாயுவால் உறுப்புகள் கிழிக்கப்பட்ட ராவணன், ஜானகியை மடியில் எடுத்துக்கொண்டு லங்கைக்குச் சென்று; ‘அசோக’ எனப்படும் இடத்தில் (அசோக வாடிகையில்) அவளை வைத்துப் பேசினான்.

Verse 19

भव भार्या ममाग्र्या त्वं राक्षस्यो रक्ष्यतामियम् रामो हत्वा तु मारीचं दृष्ट्वा लक्ष्मणमब्रवीत्

அவன் கூறினான்—“நீ என் முதன்மை மனைவியாகு; இந்த ராக்ஷசி உன்னைப் பாதுகாக்கட்டும்.” மறுபுறம் மாரீசனை கொன்ற ராமன் நிலைமையைப் பார்த்து லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்.

Verse 20

मायामृगो ऽसौ सौमित्रे यथा त्वमिह चागतः तथा सीता हृता नूनं नापश्यत् स गतो ऽथ ताम्

ராமன் கூறினான்—“ஓ சௌமித்ரி! அது மாயமான மான். நீ இங்கே வந்ததுபோலவே, நிச்சயமாக சீதை அபகரிக்கப்பட்டாள். அவன் அவளைப் பார்க்காமல் பின்னர் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.”

Verse 21

शुशोच विललापार्तो मान्त्यक्त्वा क्व गतासि वै लक्ष्मणाश्वासितो रामो मार्गयामास जानकीम्

துயரால் வாடிய ராமன் புலம்பினான்—“என்னை விட்டுவிட்டு நீ உண்மையில் எங்கே சென்றாய்?” பின்னர் இலக்குமணன் ஆறுதல் கூற, ராமன் ஜானகியைத் தேடத் தொடங்கினான்।

Verse 22

दृष्ट्वा जटायुस्तं प्राह रावणो हृतवांश् च तां मृतो ऽथ संस्कृतस्तेन कबन्धञ्चावधीत्ततः शापमुक्तो ऽब्रवीद्रामं स त्वं सुग्रीवमाव्रज

அவரைக் கண்ட ஜடாயு, “ராவணன் அவளை அபகரித்துச் சென்றான்” என்று கூறினான். பின்னர் ஜடாயு இறந்தபோது ராமன் முறையாக அவனுக்கு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்தான். அதன் பின் ராமன் கபந்தனை வதைத்தான்; சாபம் நீங்கிய கபந்தன் ராமனிடம்—“நீ சுக்ரீவனை அணுகு” என்று சொன்னான்।