Adhyaya 4

Verse 1

रसा तां जगाम ह मोहिनीं प्राप्य मतिमान् स्त्रियः केशामधारयदिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः तत्र तत्र महातीर्थं क्षेत्राणामुत्तमोत्तममिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः अथ चतुर्थो ऽध्यायः वराहाद्यवतारवर्णनं अग्निर् उवाच अवतारं वराहस्य वक्ष्ये ऽहं पापनाशनम् हिरण्याक्षो ऽसुरेशो ऽभूत् देवान् जित्वा दिवि स्थितः

(சில குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் பாடாந்தரங்கள் உள்ளன—“ரஸா அங்கே சென்றாள்”, “மோகினியைப் பெற்ற புத்திமான் பெண்களை முடியில் பிடித்தான்”, மேலும் “இங்கும் அங்கும் மகாதீர்த்தங்கள்; க்ஷேத்திரங்களில் இது மிகச் சிறந்தது” என்று.) இப்போது நான்காம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது—வராஹ முதலிய அவதாரங்களின் வர்ணனை. அக்னி கூறினார்—“பாபநாசகமான வராஹ அவதாரத்தை நான் விளக்குகிறேன். ஹிரண்யாக்ஷன் அசுரர்களின் அரசனானான்; தேவர்களை வென்று சொர்க்கத்தில் நிலைபெற்றான்.”

Verse 2

देवैर् गत्वा स्तुतो विष्णुर् यज्ञरूपो वराहकः अभूत्, तं दानवं हत्वा दैत्यैः साकञ्च कण्टकम्

தேவர்கள் அணுகி துதித்தபோது விஷ்ணு யஜ்ஞசொரூபமான வராஹராக ஆனார். அந்த தானவனை வதைத்து, தைத்தியர்களுடன் அந்த ‘கண்டகம்’—தடையுருவான அச்சத்தையும்—அழித்தார்.

Verse 3

धर्मदेवादिरक्षाकृत् ततः सो ऽन्तर्दधे हरिः हिरण्याक्षस्य वै भ्राता हिरण्यकशिपुस् तथा

தர்மமும் தேவர்களும் பாதுகாப்பு பெறுமாறு செய்து ஹரி பின்னர் மறைந்தார். மேலும் ஹிரண்யாக்ஷனின் சகோதரன் உண்மையாக ஹிரண்யகசிபுவே ஆவான்.

Verse 4

जितदेवयज्ञभागः सर्वदेवाधिकारकृत् नारसिंहवपुः कृत्वा तं जघान सुरैः सह

அவன் தேவர்யாகப் பங்குகளைப் பறித்து, எல்லாத் தேவர்களின் அதிகாரத்தையும் கைப்பற்றினான்; அப்போது விஷ்ணு நரசிம்ம வடிவம் கொண்டு தேவர்களுடன் சேர்ந்து அவனை வதைத்தார்।

Verse 5

स्वपदस्थान् सुरांश् चक्रे नारसिंहः सुरैः स्तुतः देवासुरे पुरा युद्धे बलिप्रभृतिभिः सुराः

தேவர்களால் போற்றப்பட்ட நரசிம்மர், தேவர்களை அவரவர் நிலையிலே மீண்டும் நிறுவினார். முன்பு தேவர்-அசுரப் போரில் பலி முதலியோரால் தேவர்கள் அடக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 6

जिताः स्वर्गात्परिभ्रष्टा हरिं वै शरणं गताः सुराणामभयं दत्वा अदित्या कश्यपेन च

தோற்கடிக்கப்பட்டு சொர்க்கத்திலிருந்து தள்ளப்பட்ட அவர்கள், நிச்சயமாக ஹரியின் சரணடைந்தனர்; அதிதியும் கச்யபரும் தேவர்களுக்கு அபயம் அளித்தனர்।

Verse 7

स्तुतो ऽसौ वामनो भूत्वा ह्य् अदित्यां स क्रतुं ययौ बलेः श्रीयजमानस्य, राजद्वारे ऽगृणात् श्रुतिं

இவ்வாறு போற்றப்பட்ட அவர் வாமனராகி, அதிதியுடன் சேர்ந்து யாகத்தின் சிறப்புமிக்க யஜமானன் பலியின் யாகத்திற்குச் சென்றார்; அரசவாயிலில் வேதச் ச்ருதியை (மந்திரத்தை) உச்சரித்தார்।

Verse 8

देवान् पठन्तं तं श्रुत्वा वामनं वरदो ऽब्रवीत् निवारितो ऽपि शुक्रेण बलिर् ब्रूहि यद् इच्छसि

வாமனர் தேவர்களை அழைத்து ஓதுவதை கேட்ட வரதானி (பலி) கூறினார்—“சுக்ரர் தடுத்தாலும், ஓ பலி, உனக்கு வேண்டியது என்னவோ சொல்।”

Verse 9

तत्ते ऽहं सम्प्रदास्यामि, वामनो बलिमब्रवीत् रोभूदिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः सुरान् जित्वेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सार्धन्तु कण्टकमिति ख, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः हिरण्यकशिपुस्तदेति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः हरिन्ते इति ख, ग, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः पदत्रयं हि गुर्वर्थं देहि दास्ये तमब्रवीत्

பலி கூறினான்—“அதை நான் நிச்சயமாக உமக்கு அளிப்பேன்.” அப்போது வாமனர் பலியிடம்—“மிக முக்கியமான நோக்கத்திற்காக மூன்று அடிகள் நிலம் தாரும்” என்றார். பலி—“தருகிறேன்” என்றான்.

Verse 10

तोये तु पतिते हस्ते वामनो ऽभूदवामनः भूर्लोकं स भुवर्लोकं स्वर्लोकञ्च पदत्रयं

தானத்தை உறுதிப்படுத்த அவன் கையில் நீர் விழுந்தவுடன் வாமனர் இனி குள்ளனல்ல; மூன்று அடிகளால் பூலோகம், புவர்லோகம், ஸ்வர்லோகம் ஆகியவற்றை அளந்தார்.

Verse 11

चक्रे बलिञ्च सूतलं तच्छक्राय ददौ हरिः शक्रो देवैर् हरिं स्तुत्वा भुवनेशः सुखी त्वभूत्

ஹரி பலியை சுதலத்தில் வைத்தார்; அந்த அரசை சக்ரன் (இந்திரன்) க்கு அளித்தார். பின்னர் சக்ரன் தேவர்களுடன் ஹரியைப் போற்றி, உலகங்களின் அதிபதியாக மகிழ்ந்தான்.

Verse 12

वक्ष्ये परशुरामस्य चावतारं शृणु द्विज उद्धतान् क्षत्रियान् मत्वा भूभारहरणाय सः

இப்போது பரசுராமரின் அவதாரத்தைச் சொல்கிறேன்—ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, கேள். க்ஷத்திரியர்கள் அகந்தையுற்றனர் எனக் கருதி, பூமியின் பாரத்தை நீக்க அவர் அவதரித்தார்.

Verse 13

अवतीर्णो हरिः शान्त्यै देवविप्रादिपालकः जमदग्ने रेणुकायां भार्गवः शस्त्रपारगः

அமைதியை நிறுவ ஹரி பார்கவ பரசுராமராக அவதரித்தார்—தேவர்கள், பிராமணர்கள் முதலியோரின் காவலன். ஜமதக்னி-ரேணுகைக்கு பிறந்து, ஆயுதவித்தையில் முழு தேர்ச்சி பெற்றவர்.

Verse 14

दत्तात्रेयप्रसादेन कार्त्तवीर्यो नृपस्त्वभृत् सहस्रबाहुः सर्वोर्वी- पतिः स मृगयां गतः

தத்தாத்ரேயரின் அருளால் கார்த்தவீர்யன் (சஹஸ்ரபாஹு) மன்னன் முழு பூமியின் அதிபதியாக உயர்ந்து, வேட்டைக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 15

श्रान्तो निमन्त्रितो ऽरण्ये मुनिना जमदग्निना कामधेनुप्रभावेण भोजितः सबलो नृपः

களைப்புற்ற மன்னன் தன் படையுடன் காட்டில் முனிவர் ஜமதக்னியால் அழைக்கப்பட்டு, காமதேனுவின் சக்தியால் விருந்தோம்பப்பட்டான்।

Verse 16

अप्रार्थयत् कामधेनुं यदा स न ददौ तदा हृतवानथ रामेण शिरश्छित्वा निपातितः

அவன் காமதேனுவை வேண்டினான்; தரப்படாதபோது அவளைப் பறித்தான். பின்னர் ராமன் அவன் தலையை வெட்டி அவனை வீழ்த்தினான்।

Verse 17

युद्धे परशुना राजा धेनुः स्वाश्रममाययौ कार्त्तवीर्यस्य पुत्रैस्तु जमदग्निर्निपातितः

போரில் பரசு (பரசுராமன்) கையால் மன்னன் கொல்லப்பட்டான்; பசு தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பியது. ஆனால் கார்த்தவீர்யனின் புதல்வர்கள் ஜமதக்னியை வீழ்த்தினர்।

Verse 18

रामे वनं गते वैराद् अथ रामः समागतः पितरं निहतं दृष्ट्वा पितृनाशाभिमर्षितः

ராமன் வனத்திற்குச் சென்றபின் பகை காரணமாக ராமன் மீண்டும் வந்தான்; தந்தை கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, தந்தை இழப்பின் துயரால் கலங்கினான்।

Verse 19

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं निःक्षत्रामकरोद्विभुः कुरुक्षेत्रे पञ्च कुण्डान् कृत्वा सन्तर्प्य वै पितॄन्

இருபத்தொன்று முறை அந்த வல்லவன் பூமியை க்ஷத்திரியர் இன்றியதாகச் செய்தான். பின்னர் குருக்ஷேத்திரத்தில் ஐந்து குண்டங்கள் அமைத்து ஹவிஸால் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 20

मे गुर्वर्थमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः भ्रान्त इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अप्रार्थयद्धोमधेनुमिति ख, ग, चिहिनितपुस्तकद्वयपाठः सधेनुश्चाश्रमं ययौ इति ख, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः काश्यपाय महीं दत्वा महेन्द्रे पर्वते स्थितः कूर्मस्य च वराहस्य नृसिंहस्य च वामनं अवतारं च रामस्य श्रुत्वा याति दिवं नरः

‘என் குருவின் பொருட்டு’—என்று ஒரு குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதியில்; ‘தவறாக’—என்று ஒரு குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதியில்; ‘அவன் ஹோமதெனுவை வேண்டினான்’—என்று இரண்டு குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளில்; ‘தெனுவுடன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்’—என்று மூன்று குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளில் வாசகம் உள்ளது. காஷ்யபருக்கு பூமியைத் தானமாக அளித்து மகேந்திர மலைவில் தங்கியவன்; கூர்ம, வராஹ, நரசிம்ஹ, வாமன, ராம அவதாரங்களைச் செவிமடுப்பவன் ஸ்வர்க்கம் அடைவான்.