Adhyaya 2

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये प्रश्नो नाम प्रथमोध्यायः अथ द्वितीयो ऽध्यायः मत्स्यावतारवर्णनं वशिष्ठ उवाच मत्स्यादिरूपिणं विष्णुं ब्रूहि सर्गादिकारणम् पुराणं ब्रह्म चाग्नेयं यथा विष्णोः पुरा श्रुतम्

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்நேய புராணத்தில் முதல் அத்தியாயம் ‘ப்ரஷ்னம்’ எனப்படுகிறது. இப்போது இரண்டாம் அத்தியாயம் ‘மத்ஸ்யாவதார வர்ணனம்’ தொடங்குகிறது. வசிஷ்டர் கூறினார்—மத்ஸ்யாதி ரூபம் தரிக்கும் விஷ்ணுவையும், ஸர்கம் முதலியவற்றின் காரணத்தையும், மேலும் முன்பு விஷ்ணுவிடமிருந்து கேட்கப்பட்ட ஆக்நேய புராணமாகிய பிரம்மோபதேசத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

अग्निर् उवाच मत्स्यावतारं वक्ष्ये ऽहं वसिष्ठ शृणु वै हरेः अवतारक्रिया दुष्ट- नष्ट्यै सत्पालनाय हि

அக்னி கூறினார்—வசிஷ்டரே, கேளுங்கள்; ஹரியின் மத்ஸ்யாவதாரத்தை நான் உரைப்பேன். அவதாரத்தின் செயல் தீயோரின் அழிவிற்கும் நல்லோரின் பாதுகாப்பிற்கும் ஆகும்.

Verse 3

आसीदतीतकल्पान्ते ब्राह्मो नैमित्तिको लयः समुद्रोपप्लुतास्तत्र लोका भूरादिका मुने

முனிவரே! முந்தைய கல்பத்தின் முடிவில் பிரம்ம வகையான நைமித்திகப் பிரளயம் ஏற்பட்டது; அங்கு பூ முதலான உலகங்கள் கடலால் வெள்ளமடைந்தன.

Verse 4

मनुर्वैवस्वतस्तेपे तपो वै भुक्तिमुक्तये एकदा कृतमालायां कुर्वतो जलतर्पणं

வைவஸ்வத மனு, போகமும் மோக்ஷமும் பெறத் தவம் செய்தார். ஒருமுறை க்ருதமாலா நதிக்கரையில் நீர்தர்ப்பணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது,

Verse 5

तस्याञ्जल्युदके मत्स्यः स्वल्प एको ऽभ्यपद्यत क्षेप्तुकामं जले प्राह न मां क्षिप नरोत्तम

அவன் குவித்த கைகளில் இருந்த நீரில் ஒரு சிறிய தனி மீன் வந்து சேர்ந்தது. அதை நீரில் எறிய எண்ணியபோது அது கூறியது—“நரோத்தமா, என்னை எறியாதே.”

Verse 6

ब्रह्मावगम्यते इति ख, ग, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः अगोत्रचरणं परमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः न मां क्षिप नृपोत्तम इति ख, ग, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः प्>ग्राहादिभ्यो भयं मे ऽद्य तच् छ्रुत्वा कलशे ऽक्षिपत् स तु वृद्धः पुनर्मत्स्यः प्राह तं देहि मे वृहत्

பாடாந்தரங்கள்: ‘பிரஹ்மாவகம்யதே’—(க, க, ஘); ‘அகோத்ரசரணம் பரம்’—(க); ‘ந மாம் க்ஷிப ந்ருபோத்தம’—(க, க, ஘); மேலும் ‘இன்று எனக்கு முதலை முதலியவற்றால் பயம்’. இதைக் கேட்டு அவன் அதை கலசத்தில் வைத்தான். பின்னர் மீன் வளர்ந்து கூறியது—“எனக்கு இன்னும் பெரிய பாத்திரம் கொடு.”

Verse 7

स्थानमेतद्वचः श्रुत्वा राजाथोदञ्चने ऽक्षिपत् तत्र वृद्धो ऽब्रवीद्भूपं पृथु देहि पदं मनो

இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன் வடதிசை நோக்கி கவனம் செலுத்தினான். அப்போது அங்கு ஒரு முதியவர் அரசனிடம் கூறினார்—“பிருது! உன் உரிய நிலையிலே மனத்தை நிலைநிறுத்து.”

Verse 8

सरोवरे पुनः क्षिप्तो ववृधे तत्प्रमाणवान् ऊचे देहि वृहत् स्थानं प्राक्षिपच्चाम्बुधौ ततः

ஏரியில் மீண்டும் எறியப்பட்டபோது அவன் அதே அளவிற்கு வளர்ந்தான். பின்னர் “எனக்கு மிகப் பெரிய இடம் தாருங்கள்” என்று கூறி, அதன் பின் கடலில் எறியப்பட்டான்.

Verse 9

लक्षयोजनविस्तीर्णः क्षणमात्रेण सो ऽभवत् मत्स्यं तमद्भुतं दृष्ट्वा विस्मितः प्राब्रवीन् मनुः

ஒரு கணத்தில் அது இலட்ச யோஜன அளவிற்கு விரிந்தது. அந்த அதிசய மீனைப் பார்த்த மனு வியப்புடன் பேசினார்.

Verse 10

को भवान् ननु वै विष्णुर् नारायण नमोस्तुते मायया मोहयसि मां किमर्थं त्वं जनार्दन

நீங்கள் யார்? நிச்சயமாக நீங்கள் விஷ்ணு—நாராயணன்; உமக்கு வணக்கம். ஹே ஜனார்த்தன, உமது மாயையால் என்னை ஏன் மயக்குகிறீர்?

Verse 11

मनुनोक्तो ऽब्रवीन्मत्स्यो मनुं वै पालने रतम् अवतीर्णो भवायास्य जगतो दुष्टनष्टये

மனு கேட்டபோது, பாதுகாப்பில் ஈடுபட்ட மனுவிடம் மತ್ಸ்யன் கூறினான்—“இந்த உலகின் நலனுக்காகவும், தீயோரின் அழிவிற்காகவும் நான் அவதரித்தேன்.”

Verse 12

सप्तमे दिवसे त्वब्धिः प्लावयिष्यति वै जगत् उपस्थितायां नावि त्वं वीजादीनि विधाय च

ஏழாம் நாளில் கடல் நிச்சயமாக உலகை மூழ்கடிக்கும். படகு வந்தபோது நீ விதைகள் முதலிய தேவையானவற்றை அதில் வைத்திடு.

Verse 13

सप्तर्षिभिः परिवृतो निशां ब्राह्मीं चरिष्यसि उपस्थितस्य मे शृङ्गे निबध्नीहि महाहिना

ஏழு ரிஷிகளால் சூழப்பட்டு நீ பிரம்மராத்திரியை கடப்பாய். நான் அருகில் இருக்கையில், மகாசர்ப்பத்தால் அதை என் கொம்பில் கட்டிவை.

Verse 14

इत्युक्त्वान्तर्दधे मत्स्यो मनुः कालप्रतीक्षकः स्थितः समुद्र उद्वेले नावमारुरुहे तदा

இவ்வாறு கூறி மత్స்யன் மறைந்தான். மனு நியமிக்கப்பட்ட காலத்தை எதிர்நோக்கி அங்கே நிலைத்திருந்தான்; பின்னர் கடல் பெருக்கெடுத்து எழும்பியபோது அவன் படகில் ஏறினான்.

Verse 15

एकशृङ्गधरो मत्स्यो हैमो नियुतयोजनः हौ मनुरिति ख, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः ननु विष्णुस्त्वमिति ख, ग, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः इत्य् उक्तान्तर्हितो मत्स्य इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः इत्य् उक्त्वा देवमत्स्यात्मा बृहत्कारणसङ्गत इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः नावम्बबन्ध तच्छृङ्गे मत्स्याख्यं च पुराणकम्

ஒரே கொம்புடைய, பொன்னிறம் கொண்ட, எண்ணற்ற யோஜனைகள் அளவு விரிந்த மత్స்யன் தோன்றினான். இவ்வாறு கூறி, தெய்வவடிவம் (விஷ்ணு வடிவம்) கொண்ட மత్స்யன் படகை அந்தக் கொம்பில் கட்டச் செய்தான்; இதுவே ‘மத்ஸ்ய’ எனப்படும் புராண நிகழ்ச்சி.

Verse 16

शुश्राव मत्स्यात्पापघ्नं संस्तुवन् स्तुतिभिश् च तं ब्रह्मवेदप्रहर्तारं हयग्रीवञ्च दानवं

ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தபடியே, பாபநாசகனான மత్స்யனிடமிருந்து அவன் கேட்டான்—பிரம்மாவின் வேதங்களை அபகரித்த தானவனான ஹயக்ரீவனின் வரலாற்றை.

Verse 17

अवधीत्, वेदमत्स्याद्यान् पालयामास केशवः प्राप्ते कल्पे ऽथ वाराहे कूर्मरूपो ऽभवद्धरिः

கேசவன் மత్స்ய அவதாரம் முதலிய நிகழ்வுகளில் வேதங்களைப் பாதுகாத்து (அபகரித்தவர்களை) அழித்தான். பின்னர் வராஹ-கல்பம் வந்தபோது ஹரி கூர்ம வடிவம் கொண்டான்.