Adhyaya 16

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये महाभारतवर्णनं नाम पञ्चदशो ऽध्यायः अथ षोडशो ऽध्यायः बुद्धाद्यवतारकथनम् अग्निर् उवाच वक्ष्ये बुद्धावतारञ्च पठतः शृण्वतोर्थदम् पुरा देवासुरे युद्धे दैत्यैर् देवाः पराजिताः

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணத்தின் ஆக்நேயப் பகுதியில் ‘மகாபாரத வர்ணனம்’ எனும் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது பதினாறாம் அத்தியாயம்—‘புத்தர் முதலிய அவதாரக் கதனம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—படிப்பவருக்கும் கேட்பவருக்கும் பொருள்பலன் தரும் புத்தாவதாரத்தையும் நான் உரைப்பேன். முற்காலத்தில் தேவர்கள்–அசுரர்கள் போரில், தைத்யர்களால் தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 2

रक्ष रक्षेति शरणं वदन्तो जग्मुरीश्वरम् मायमोहस्वरुपोसौ शुद्धोदनसुतो ऽभवत्

“காப்பாற்று, காப்பாற்று” என்று கூறி, அவரையே சரணமாகக் கொண்டு அவர்கள் ஈசுவரனை அணைந்தனர். அந்த ஆண்டவன் மாயா–மோஹ ரூபம் ஏற்று, சுத்தோதனனின் புதல்வனாக ஆனான்.

Verse 3

मोहयामास दैत्यांस्तांस्त्याजिता वेदधर्मकम् ते च बौद्धा बभूवुर्हि तेभ्योन्ये वेदवर्जिताः

அவன் அந்த தைத்யர்களை மயக்கினான்; அவர்கள் வேத ஆதாரமான தர்மத்தைத் துறந்தனர். அவர்கள் உண்மையிலேயே பௌத்தராக ஆனார்கள்; அவர்களிலிருந்து வேதமற்ற பிறரும் தோன்றினர்.

Verse 4

आर्हतः सो ऽभवत् पश्चादार्हतानकरोत् परान् एवं पाषण्डिनो जाता वेदधर्मादिवर्जिताः

பின்னர் அவன் ஆர்ஹதன் (ஜைனர்) ஆனான்; பிறரையும் ஆர்ஹதராக ஆக்கினான். இவ்வாறு பாஷண்டிகள் தோன்றினர்—வேத தர்ம முதலியவற்றிலிருந்து விலகியவர்களாக.

Verse 5

नरकार्हं कर्म चक्रुर्ग्रहीष्यन्त्यधमादपि सर्वे कलियुगान्ते तु भविष्यन्ति च सङ्कराः

அவர்கள் நரகத்திற்குரிய செயல்களைச் செய்வார்கள்; அனைவரும் மிகத் தாழ்ந்த வழிகளையும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். கலியுகத்தின் முடிவில் அவர்கள் அனைவரும் ‘சங்கர’—வர்ணாஶ்ரம தர்மமும் ஒழுக்கமும் சிதைந்து உருவான கலந்தும் குழப்பமுமான மக்கள் கூட்டமாக—மாறுவார்கள்.

Verse 6

दस्यवः शीलहीनाश् च वेदो वाजसनेयकः दश पञ्च च शाखा वै प्रमाणेन भविष्यति

தஸ்யுக்கள் மற்றும் ஒழுக்கமற்றோர் பெருகும் காலத்தில், அதிகாரப்பூர்வ கணக்கின்படி வாஜஸநேய (சுக்ல யஜுர்வேதம்) பதினைந்து சாகைகள் உடையதாக இருக்கும்.

Verse 7

धर्मकञ्चुकसंवीता अधर्मरुचयस् तथा मानुषान् भक्षयिष्यन्ति म्लेच्छाः पार्थिवरूपिणः

தர்மத்தின் போர்வையை அணிந்தும் அதர்மத்தில் விருப்பமுடைய—அரசர் வேடம் பூண்ட மிலேச்சர்கள்—மனிதர்களை ‘உண்ணுவார்கள்’; அதாவது ஒடுக்கி அழிப்பார்கள்.

Verse 8

कल्की विष्णुयशःपुत्रो याज्ञवल्क्यपुरोहितः उत्सादयिष्यति म्लेच्छान् गृहीतास्त्रः कृतायुधः

விஷ்ணுயசஸின் புதல்வன் கல்கி, யாஜ்ஞவல்க்யர் புரோகிதராக இருக்க, ஆயுதங்களை ஏந்தி முழுமையாகப் போருக்கு ஆயத்தமாய் மிலேச்சர்களை ஒழிப்பான்.

Verse 9

स्थापयिष्यति मर्यादां चातुर्वर्ण्ये यथोचिताम् आश्रमेषु च सर्वेषु प्रजाः सद्धर्मवर्त्मनि

அவன் சாத்துர்வர்ண்யத்தில் தக்க எல்லையும் ஒழுக்கமும் நிறுவுவான்; மேலும் எல்லா ஆச்ரமங்களிலும் மக்களை சத்தர்மத்தின் பாதையில் நிலைநிறுத்துவான்.

Verse 10

कल्किरूपं परित्यज्य हरिः स्वर्गं गमिष्यति ततः कृतयुगान्नाम पुरावत् सम्भविष्यति

கல்கி ரூபத்தை விட்டு, ஹரி (விஷ்ணு) ஸ்வர்க்கத்திற்குச் செல்வார்; அதன் பின் பழைய காலம்போல ‘கிருதயுகம்’ எனப்படும் யுகம் மீண்டும் தோன்றும்।

Verse 11

वर्नाश्रमाश् च धर्मेषु स्वेषु स्थास्यन्ति सत्तम एवं सर्वेषु कल्पेषु सर्वमन्वन्तरेषु च

அருமைச் சத்தமனே! வர்ணமும் ஆச்ரமமும் தத்தம் தர்மங்களில் நிலைபெறும்; இவ்வாறே எல்லா கல்பங்களிலும் ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் நடைபெறும்।

Verse 12

अवतारा असङ्ख्याता अतीतानागतादयः विष्णोर्दशावताराख्यान् यः पठेत् शृणुयान्नरः

அவதாரங்கள் எண்ணற்றவை—கடந்தவை, வருங்காலவை முதலியன. விஷ்ணுவின் தசாவதார வரலாற்றை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ…

Verse 13

सोवाप्तकामो विमलः सकुलः स्वर्गमाप्नुयात् धर्माधर्मव्यवस्थानमेवं वै कुरुते हरिः अवतीर्णञ्च स गतः सर्गादेः कारणं हरिः

அவன் விருப்பங்கள் நிறைவேறி, தூய்மையடைந்து, தன் குலத்துடன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான். இவ்விதமே ஹரி தர்ம-அதர்மத்தின் ஒழுங்கை நிறுவுகிறார். அவதரித்து பின்னர் விலகிச் சென்ற அந்த ஹரியே ஸர்காதி (படைப்பு முதலிய) செயல்முறையின் காரணம் ஆவார்।