Adhyaya 15

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये महाभारतवर्णनं नाम चतुर्दशो ऽध्यायः अथ पञ्चदशो ऽध्यायः पाण्डवचरितवर्णनम् अग्निर् उवाच युधिष्ठिरे तु राज्यस्थे आश्रमादाश्रमान्तरम् धृतराष्ट्रो वनमगाद् गान्धारी च पृथा द्विज

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்னேயப் புராணத்தில் ‘மகாபாரத வர்ணனம்’ எனும் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது பதினைந்தாம் அத்தியாயம் ‘பாண்டவ சரித வர்ணனம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—ஓ த்விஜா! யுதிஷ்டிரன் அரசில் நிலைபெற்றபோது, திருதராஷ்டிரன் காந்தாரி மற்றும் பிருதையுடன், ஒரு ஆசிரமத்திலிருந்து மற்றொரு ஆசிரமத்திற்குச் சென்று கொண்டே வனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 2

विदुरस्त्वग्निना दग्धो वनजेन दिवङ्गतः एवं विष्णुर्भुवो भारमहरद्दानवादिकम्

விதுரன் அக்னியால் தகித்து, வனத்தில் பிறந்த (விறகு) புண்ணியத்தால் ஸ்வர்க்கம் அடைந்தான். இவ்வாறு விஷ்ணு தானவர்கள் முதலியவர்களாகிய பூமியின் பாரத்தை அகற்றினார்।

Verse 3

धर्मायाधर्मनाशाय निमित्तीकृत्य पाण्डवान् स विप्रशापव्याजेन मुषलेनाहरत् कुलम्

தர்மத்திற்காகவும் அதர்ம நாசத்திற்காகவும் அவர் பாண்டவர்களை கருவியாக்கினார்; பிராமண சாபம் என்ற போர்வையில், முசலம் (இரும்புக் கோல்) மூலம் அந்தக் குலத்தை அழித்தார்।

Verse 4

यादवानां भारकरं वज्रं राज्येभ्यषेचयत् देवदेशात् प्रभासे स देहं त्यक्त्वा स्वयं हरिः

ஹரி தாமே அரசுகளிடையே பாரம் தாங்கும் ‘வஜ்ர’த்தை வெளிப்படுத்தச் செய்து, தெய்வத் தலம் பிரபாசத்தில் உடலைத் துறந்தார்।

Verse 5

इन्द्रलोके ब्रह्मलोके पूज्यते स्वर्गवासिभिः बलभद्रोनन्तमूर्तिः पातालस्वर्गमीयिवान्

இந்திரலோகத்திலும் பிரம்மலோகத்திலும், அனந்த ரூபமான பலபத்ரனை விண்ணுலக வாசிகள் வழிபடுகின்றனர்; பாதாளங்களைத் தாண்டி அவர் விண்ணுலகையும் அடைந்தார்।

Verse 6

अविनाशी हरिर्देवो ध्यानिभिर्ध्येय एव सः विना तं द्वारकास्थानं प्लावयामास सागरः

அழிவிலா தெய்வமான ஹரியே தியானிகளின் தியானப் பொருள்; கடல் அனைத்தையும் மூழ்கடித்தாலும் துவாரகையின் அந்தப் புனிதத் தலம் பாதிக்கப்படவில்லை।

Verse 7

संस्कृत्य यादवान् पार्थो दत्तोदकधनादिकः स्त्रियोष्टावक्रशापेन भार्या विष्णोश् च याः स्थिताः

யாதவர்களுக்கு விதிப்படி இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்து, பார்த்தன் நீர்க்கடன் மற்றும் செல்வம் முதலிய தானங்களை அளித்தான்; மீதமிருந்த பெண்கள்—விஷ்ணுவின் துணைவியர்—அஷ்டாவக்ரரின் சாபத்தினால் (அவ்வாறு) இருந்தனர்।

Verse 8

पुनस्तच्छापतो नीता गोपालैर् लगुडायुधैः अर्जुनं हि तिरस्कृत्य पार्थः शोकञ्चकार ह

மீண்டும் அந்தச் சாபத்தின் விளைவால், தடியாயுதம் கொண்ட கோபாலர்கள் அவனை அவமான நிலைக்குக் கொண்டுவந்தனர்; அர்ஜுனன் இகழப்பட்டதால் பார்த்தன் துயரில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 9

व्यासेनाश्वासितो मेने बलं मे कृष्णसन्निधौ मौषलेनेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः स्वर्गमाप्नुयादिति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः हस्तिनापुरमागत्य पार्थः सर्वं न्यवेदयत्

வியாசரால் ஆறுதல் பெற்ற பார்த்தன், தன் வலிமை கிருஷ்ணனின் சன்னிதியிலேயே உள்ளது என எண்ணினான். பின்னர் ஹஸ்தினாபுரம் வந்து அனைத்தையும் முறையாக அறிவித்தான்.

Verse 10

युधिष्ठिराय स भ्रात्रे पालकाय नृणान्तदा तद्धनुस्तानि चास्त्राणि स रथस्ते च वाजिनः

அப்போது மனிதரைப் பாதுகாக்கும் சகோதரன் யுதிஷ்டிரருக்காக அந்த வில், அந்த ஆயுதங்கள், அந்த ரதம், அந்த குதிரைகள் ஒப்படைக்கப்பட்டன.

Verse 11

विना कृष्णेन तन्नष्टं दानञ्चाश्रोत्रिये यथा तच् छ्रुत्वा धर्मराजस्तु राज्ये स्थाप्य परीक्षितम्

“கிருஷ்ணன் இல்லையெனில் அது அழிந்திருக்கும்—வேதம் கற்ற தகுதியற்றவருக்கு அளித்த தானம் வீணாவதுபோல்.” இதைக் கேட்ட தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் பரீக்ஷித்தை அரசில் அமர்த்தினான்.

Verse 12

प्रस्थानं प्रस्थितो धीमान् द्रौपद्या भ्रातृभिः सह संसारानित्यतां ज्ञात्वा जपन्नष्टशतं हरेः

மகாப்ரஸ்தானத்திற்கு புறப்பட்ட அந்த ஞானி, த்ரௌபதியுடனும் சகோதரர்களுடனும்; உலக வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்ந்து ஹரியின் எட்டுநூறு நாமங்களை ஜபித்துக் கொண்டே சென்றான்.

Verse 13

महापथे तु पतिता द्रौपदी सहदेवकः नकुलः फाल्गुनो भीमो राजा शोकपरायणः

மகா பாதையில் த்ரௌபதி விழுந்தாள்; பின்னர் சகதேவன், நகுலன், பால்குணன் (அர்ஜுனன்), பீமனும் விழுந்தனர். அரசன் யுதிஷ்டிரன் துயரில் முழுமையாக ஆழ்ந்தான்.

Verse 14

इन्द्रानीतरथारूढः सानुजः स्वर्गमाप्तवान् दृष्ट्वा दुर्योधनादींश् च वासुदेवं च हर्षितः एतत्ते भारतं प्रोक्तं यः पठेत्स दिवं व्रजेत्

இந்திரன் கொண்டுவந்த தேரில் ஏறி, அவன் தன் இளைய சகோதரனுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்கத்தை அடைந்தான். துர்யோதனன் முதலியவர்களையும் வாசுதேவரையும் கண்டு மகிழ்ந்தான். இவ்வாறு இந்த பாரதம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இதைப் பாராயணம் செய்பவன் திவ்யலோகத்தை அடைவான்.