Adhyaya 12

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे उत्तरकाण्डवर्णनं नाम एकादशो ऽध्यायः अथ द्वादशो ऽध्यायः श्रीहरिवंशवर्णनं अग्निर् उवाच हरिवंशम्प्रवक्ष्यामि विष्णुनाभ्यम्बुजादजः ब्रह्मणोत्रिस्ततः सोमः सोमाज्जातः पुरूरवाः

இவ்வாறு ஆதிமஹாபுராணமான அக்னிபுராணத்தின் ஆக்நேய ராமாயணத்தில் ‘உத்தரகாண்ட வர்ணனம்’ எனும் பதினொன்றாம் அதிகாரம். இப்போது பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் ‘ஸ்ரீஹரிவம்ச வர்ணனம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—ஹரியின் வம்சத்தை உரைப்பேன். விஷ்ணுவின் நாபியில் உதித்த தாமரையிலிருந்து அஜன் பிரம்மா; பிரம்மாவிலிருந்து அத்ரி, அத்ரியிலிருந்து சோமன், சோமனிலிருந்து புரூரவஸ் பிறந்தார்.

Verse 2

तस्मादायुरभूत्तस्मान् नहुषो ऽतो ययातिकः यदुञ्च तुर्वसुन्तस्माद् देवयानी व्यजायत

புரூரவஸிலிருந்து ஆயு, ஆயுவிலிருந்து நஹுஷன், நஹுஷனிலிருந்து யயாதி பிறந்தார். யயாதியிலிருந்து யது மற்றும் துர்வசு பிறந்தனர்; யயாதியிலிருந்தே தேவயானியும் பிறந்தாள்.

Verse 3

द्रुह्यं चानुं च पूरुं च शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी यदोः कुले यादवाश् च वसुदेवस्तदुत्तमः

அதிலிருந்து த்ருஹ்யு, அனு, பூரு பிறந்தனர். வ்ருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டாவும் சந்ததியைப் பெற்றாள். யதுவின் குலத்தில் யாதவர்கள் தோன்றினர்; அவர்களில் வாசுதேவர் மிகச் சிறந்தவர்.

Verse 4

भुवो भारावतारार्थं देवक्यां वसुदेवतः हिरण्यकशिपोः पुत्राः षड्गर्भा योगनिद्रया

பூமியின் பாரத்தைத் தணிக்க அவதரிக்கும் நோக்கில், யோகநித்ரையின் சக்தியால், ஹிரண்யகசிபுவின் ஆறு மகன்களான கருக்கள் வாசுதேவரின் மூலம் தேவகியின் கர்ப்பத்தில் வைக்கப்பட்டன.

Verse 5

विष्णुप्रयुक्तया नीता देवकीजठरं पुरा अभूच्च सप्तमो गर्भो देवक्या जठराद् बलः

முன்னர் விஷ்ணுவின் தூண்டுதலால் அந்த கருவு தேவகியின் கருப்பையில் கொண்டு செல்லப்பட்டது; தேவகியின் கருப்பையிலிருந்து மாற்றப்பட்ட அந்த ஏழாவது கருவே பலன் (பலராமன்) ஆனான்.

Verse 6

सङ्क्रामितो ऽभूद्रोहिण्यां रौहिणेयस्ततो हरिः कृष्णाष्टम्याञ्च नभसि अर्धरात्रे चतुर्भुजः

பின்னர் ஹரி ரோஹிணியின் கருப்பைக்குத் மாற்றப்பட்டார்; ஆகவே ‘ரௌஹிணேயன்’ எனப் பிறந்தார். நபஸ் (பாத்ரபத) மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமியில் நள்ளிரவில் அவர் நான்கு கரங்களுடன் தோன்றினார்.

Verse 7

देवक्या वसुदेवेन स्तुतो बालो द्विबाहुकः वसुदेवः कंसभयाद् यशोदाशयने ऽनयत्

தேவகியும் வசுதேவரும் போற்றிய அந்த இருகரங்களுடைய குழந்தையை, கம்சனின் அச்சத்தால் வசுதேவர் எடுத்துச் சென்று யசோதையின் படுக்கையறையில் வைத்தார்.

Verse 8

यशोदाबालिकां गृह्य देवकीशयने ऽनयत् कंसो बालध्वनिं श्रुत्वा ताञ्चिक्षेप शिलातले

யசோதையின் பெண் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு அவன் தேவகியின் படுக்கையிடம் கொண்டு வந்தான். கம்சன் குழந்தையின் ஒலியைக் கேட்டு அவளைப் பிடித்து கல்ல்தளத்தில் எறிந்தான்.

Verse 9

वारितोपि स देवक्या मृत्युर्गर्भोष्टमो मम श्रुत्वाशरीरिणीं वाचं मत्तो गर्भास्तु मारिताः

தேவகி தடுத்தபோதிலும், ‘தேவகியின் எட்டாவது கருவே என் மரணம்’ என்று எண்ணி, உடலற்ற வாணியை கேட்டவுடன், அவளிடமிருந்து வந்த கருக்களை அவன் கொன்றான்.

Verse 10

समर्पितास्तु देवक्या विवाहसमयेरिताः सा क्षिप्ता बालिका कंसम् आकाशस्थाब्रवीदिदम्

திருமண நேரத்தில் கேட்டபடி தேவகி குழந்தைகளை ஒப்படைத்தாள்; கம்சன் அவற்றைத் தள்ளி வீழ்த்தினான். அப்போது ஆகாயத்தில் நிலைத்திருந்த ஒரு சிறுமி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 11

किं मया क्षिप्तया कंस जातो यस्त्वां बधिष्यति विष्णुनाभ्यब्जादज इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सर्वस्वभूतो देवानां भूभारहरणाय सः

ஓ கம்சா! என்னைத் தள்ளிவிட்டதால் என்ன பயன்? என்னிடமிருந்தே உன்னை வதைக்கும் அவன் பிறந்தான். (பாடாந்தரம்: ‘விஷ்ணுவின் நாபிக் கமலத்தில் பிறந்த அஜன்’). தேவர்களின் சாரமாய் இருப்பவன் பூமியின் பாரத்தை அகற்ற வந்தான்.

Verse 12

इत्युक्त्वा सा च शुम्भादीन् हत्वेन्द्रेण च संस्तुता आर्या दुर्गा वेदगर्भा अम्बिका भद्रकाल्यपि

இவ்வாறு கூறி அவள் சும்பன் முதலியவர்களை வதைத்தாள்; இந்திரன் அவளைப் புகழ்ந்தான்—அவள் ஆர்யா, துர்கா, வேதகர்பா, அம்பிகா, மேலும் பத்ரகாளியும் ஆவாள்.

Verse 13

भद्रा क्षेम्या क्षेमकरी नैकबाहुर् नमामि ताम् त्रिसन्ध्यं यः पठेन्नाम सर्वान् कामानवाप्नुयात्

நான் அவளை வணங்குகிறேன்—பத்ரா, க்ஷேம்யா, க்ஷேமகரீ, நைகபாஹு. நாளின் மூன்று சந்திகளிலும் இந்நாமங்களைப் பாராயணம் செய்பவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 14

कंसो ऽपि पूतनादींश् च प्रेषयद्बालनाशने यशोदापतिनन्दाय वसुदेवेन चार्पितौ

கம்சனும் குழந்தையை அழிக்கப் பூதனா முதலியவர்களை அனுப்பினான்; மேலும் அந்த இருவரும் (குழந்தைகள்) வசுதேவரால் யசோதையின் கணவன் நந்தனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 15

रक्षणाय च कंसादेर् भीतेनैव हि गोकुले रामकृष्णौ चेरतुस्तौ गोभिर्गोपालकैः सह

காப்பிற்காக, கம்ச முதலியோரின் அச்சத்தால், அந்த இருவரான ராமனும் கிருஷ்ணனும் கோகுலத்தில் பசுக்களும் கோபாலப் பிள்ளைகளும் உடன் வாழ்ந்தனர்।

Verse 16

सर्वस्य जगतः पालौ गोपालौ तौ बभूवतुः कृष्णश्चोलूखले बद्धो दाम्ना व्यग्रयशोदया

முழு உலகின் காவலர்களாக இருந்தும், அந்த இருவரும் கோபாலர்களாக ஆனார்கள்; பதற்றமான யசோதை கயிற்றால் கிருஷ்ணனை உலக்கையில் கட்ட, அவர் அங்கேயே கட்டப்பட்டிருந்தார்।

Verse 17

यमलार्जुनमध्ये ऽगाद् भग्नौ च यमलार्जुनौ परिवृत्तश् च शकटः पादक्षेपात् स्तनार्थिना

பால் வேண்டிய குழந்தை இரட்டை அர்ஜுன மரங்களின் நடுவில் சென்றது; அவன் காலால் உதைத்ததால் வண்டி கவிழ்ந்தது, இரட்டை அர்ஜுனங்களும் முறிந்தன।

Verse 18

पूतना स्तनपानेन सा हता हन्तुमुद्यता वृन्दावनगतः कृष्णः कालियं यमुनाह्रदात्

கொல்லத் துணிந்த பூதனா, (கிருஷ்ணன்) பால் அருந்தியதாலேயே கொல்லப்பட்டாள்; கிருஷ்ணன் விருந்தாவனத்திற்குச் சென்று யமுனை குளத்திலிருந்து காலியனை இழுத்து அடக்கினார்।

Verse 19

जित्वा निःसार्य चाब्धिस्थञ् चकार बलसंस्तुतः क्षेमं तालवनं चक्रे हत्वा धेनुकगर्दभं

நீரில் இருந்தவர்களை வென்று வெளியேற்றிப், பலராமனால் புகழப்பட்டவனாக, தேனுகன் என்னும் கழுதை-அசுரனை வதைத்து தாலவனத்தை நலமுடன் பாதுகாப்பானதாக ஆக்கினான்।

Verse 20

अरिष्टवृषभं हत्वा केशिनं हयरूपिणम् शक्रोत्सवं परित्यज्य कारितो गोत्रयज्ञकः

அரிஷ்டன் எனும் காளை-அசுரனையும், குதிரை வடிவம் எடுத்த கேசினையும் வதைத்து, சக்ரன் (இந்திரன்) திருவிழாவை ஒதுக்கி, கோத்திர யாகம் (கோவர்தன/குலவழிபாடு) நடத்தச் செய்தான்।

Verse 21

पर्वतं धारयित्वा च शक्राद्वृष्टिर् निवारिता नमस्कृतो महेन्द्रेण गोविन्दो ऽथार्जुनोर्पितः

மலையைத் தாங்கி சக்ரன் (இந்திரன்) அனுப்பிய மழையைத் தடுத்தான்; பின்னர் மகேந்திரன் கோவிந்தனை வணங்கினான், அதன் பின் அர்ஜுனன் அவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டான்।

Verse 22

इन्द्रोत्सवस्तु तुष्टेन भूयः कृष्णेन कारितः रथस्थो मथुराञ्चागात् कंसोक्ताक्रूरसंस्तुतः

ஆனால் மகிழ்ந்த கிருஷ்ணன் மீண்டும் சக்ரோৎসவத்தை நடத்தச் செய்தான்; பின்னர் தேரில் ஏறி மதுராவுக்குச் சென்றான்—கம்சனின் ஆணையால், அக்ரூரன் புகழ்ந்து உடன் வந்தான்।

Verse 23

गोपीभिरनुरक्ताभिः क्रीडिताभिर् निरीक्षितः रजकं चाप्रयच्छन्तं हत्वा वस्त्राणि चाग्रहीत्

அன்புடன் விளையாடிய கோபியர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஆடைகள் தர மறுத்த வண்ணான் (ரஜகன்) கொல்லப்பட்டான்; பின்னர் ஆடைகளை அவர் எடுத்துக் கொண்டான்।

Verse 24

सह रामेण मालाभृन् मालाकारे वरन्ददौ दत्तानुलेपनां कुब्जाम् ऋजुं चक्रे ऽहनद् गजं

ராமனுடன், மாலையைத் தாங்கியவன் மாலைக்காரனுக்கு வரங்களை அளித்தான். சந்தனம் முதலிய அனுலேபனம் அளித்த கூப்ஜையை நேராக (அழகுற) மாற்றி, ஒரு யானையையும் கொன்றான்।

Verse 25

मत्तं कुवलयापीडं द्वारि रङ्गं प्रविश्य च कंसादीनां पश्यतां च मञ्चस्थानां नियुद्धकं

அரங்கின் வாயிலில் நுழைந்து அவர் மதம் கொண்ட குவலயாபீட யானையுடன் போரிட்டார்; மேடையில் அமர்ந்த கம்சாதியர் அதை நோக்கினர்.

Verse 26

चक्रे चाणूरमल्लेन मुष्टिकेन बलो ऽकरोत् चाणूरमुष्टिकौ ताभ्यां हतौ मल्लौ तथापरे

பலர் சாணூர மல்லனுடன், கிருஷ்ணர் முஷ்டிகனுடன் மல்லயுத்தம் செய்தனர்; அவர்களால் சாணூரனும் முஷ்டிகனும் கொல்லப்பட்டனர், பிற மல்லரும் வீழ்ந்தனர்.

Verse 27

मथुराधिपतिं कंसं हत्वा तत्पितरं हरिः चक्रे यादवराजानम् अस्तिप्राप्ती च कंसगे

ஹரி மதுரையின் அதிபதி கம்சனை வதைத்து, அவன் தந்தையை யாதவர்களின் அரசனாக நிறுவினார்; மேலும் கம்சச் சம்பந்தமான நிகழ்வில் அஸ்தி மீட்பும் நிகழ்ந்தது.

Verse 28

जरासन्धस्य ते पुत्र्यौ जरासन्धस्तदीरितः चक्रे स मथुरारोधं यादवैर् युयुधे शरैः

அவர்கள் ஜராசந்தனின் இரு புதல்வியர்; அவர்களின் தூண்டுதலால் ஜராசந்தன் மதுரையை முற்றுகையிட்டு, யாதவர்களுடன் அம்புவீச்சுப் பெருக்கில் போரிட்டான்.

Verse 29

रामकृष्णौ च मथुरां त्यक्त्वा गोमन्तमागतौ जरासन्धं विजित्याजौ पौण्ड्रकं वासुदेवकं

ராமரும் கிருஷ்ணரும் மதுரையை விட்டு கோமந்த மலைக்கு வந்தனர்; போரில் ஜராசந்தனை வென்று, பௌண்ட்ரக வாசுதேவனையும் தோற்கடித்தனர்.

Verse 30

पुरीं च द्वारकां कृत्वा न्यवसद् यादवैर् वृतः भौमं तु नरकं हत्वा तेनानीताश् च कन्यकाः

த்வாரகா நகரத்தை நிறுவி, யாதவர்களால் சூழப்பட்ட ஜனார்தனன் அங்கே வாசம் செய்தான். பௌமபுத்திரன் நரகனை வதைத்து, அவனால் அபகரிக்கப்பட்ட அரசகன்னியரையும் மீட்டு கொண்டு வந்தான்.

Verse 31

देवगन्धर्वयक्षाणां ता उवाच जनार्दनः षोदशस्त्रीसहस्राणि रुक्मिण्याद्यास् तथाष्ट च

தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள் ஆகியோரின் அந்தப் பெண்களிடம் ஜனார்தனன் கூறினான்—“ருக்மிணி முதலிய பதினாறாயிரம் பெண்களும், மேலும் எட்டு முதன்மை மகிஷிகளும் உள்ளனர்.”

Verse 32

सत्यभामासमायुक्तो गरुडे नरकार्दनः मणिशैलं सरत्रञ्च इन्द्रं जित्वा हरिर्दिवि

சத்யபாமையுடன், கருடாரூடனான நரகநாசகன் ஹரி, விண்ணுலகில் இந்திரனை வென்று, மணிமலையையும் பாரிஜாத மரத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு திரும்பினான்.

Verse 33

पारिजातं समानीय सत्यभामागृहे ऽकरोत् सान्दीपनेश् च शस्त्रास्त्रं ज्ञात्वा तद्बालकं ददौ

பாரிஜாத மரத்தை கொண்டு வந்து சத்யபாமையின் இல்லத்தில் நிறுவினான். மேலும் சாந்தீபனியிடமிருந்து ஆயுத-அஸ்திர அறிவை கற்று, அந்த குருவின் குழந்தையை மீண்டும் ஒப்படைத்தான்.

Verse 34

जित्वा पञ्चजनं दैत्यं यमेन च सुपूजितः रजकञ्च प्रजल्पन्तमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अबधीत् कालयवनं मुचुकुन्देन पूजितः

பஞ்சஜனன் எனும் தைத்தியனை வென்று, யமனாலும் சிறப்பாகப் போற்றப்பட்டான். காலயவனனை அவன் வதைத்தான்; முசுகுந்தனால் மதிக்கப்பட்டான்; (சில பாடங்களில்) அகந்தையுடன் பேசிய வண்ணானையும் கொன்றதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

Verse 35

वसुदेवं देवकीञ्च भक्तविप्रांश् च सोर्च्यत् रेवत्यां बलभद्राच्च यज्ञाते निशठोन्मुकौ

வசுதேவன், தேவகி ஆகியோரையும், பக்தியுள்ள பிராமணர்களையும் வழிபட வேண்டும். ரேவதியுடன் பலபத்ரனையும் ஆராதிக்க வேண்டும்; நிஷடன், உன்முகன்—இவ்விருவரும் யஜ்ஞஜாதர் என அறியப்படுவர்.

Verse 36

कृष्णात् शाम्बो जाम्बवत्यामन्यास्वन्ये ऽभवन् सुताः

கிருஷ்ணனிடமிருந்து ஜாம்பவதியின் கருவில் சாம்பன் பிறந்தான்; மேலும் அவரது பிற மனைவியரிடமிருந்து பிற புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 37

तं मत्स्यं शम्बरायादान्मायावत्यै च शम्बरः

அந்த மீனை அவன் சம்பரனுக்குக் கொடுத்தான்; சம்பரன் அதை மாயாவதிக்குக் கொடுத்தான்.

Verse 38

मायावती मत्स्यमध्ये दृष्ट्वा स्वं पतिमादरात् पपोष सा तं चोवाच रतिस्ते ऽहं पतिर्मम

மாயாவதி மீனின் உள்ளே தன் கணவரைக் கண்டு அன்புடன் அவனைப் பேணிப் வளர்த்தாள்; மேலும் அவனிடம்—“நான் உன் ரதி (பிரியா), நீ என் கணவன்” என்று கூறினாள்.

Verse 39

कामस्त्वं शम्भुनानङ्गः कृतोहं शम्बरेण च हृता न तस्य पत्नी त्वं मायाज्ञः शम्बरं जहि

நீ காமன்—சம்பு உன்னை அனங்கன் (உடலற்றவன்) ஆக்கினார். நானும் சம்பரனால் அபகரிக்கப்பட்டேன். நீ அவனுடைய மனைவி அல்ல; மாயைக்கலை அறிந்தவனே, சம்பரனை வதை செய்.

Verse 40

तच् छ्रुत्वा शम्बरं हत्वा प्रद्युम्नः सह भार्यया मायावत्या ययौ कृष्णं कृष्णो हृष्टो ऽथ रुक्मिणी

அதைக் கேட்ட ப்ரத்யும்னன் ஷம்பரனை வதைத்து, மனைவி மாயாவதியுடன் சேர்ந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் சென்றான். கிருஷ்ணர் மகிழ்ந்தார்; ருக்மிணியும் மகிழ்ந்தாள்.

Verse 41

प्रद्युम्नादनिरुद्धोभूदुषापतिरुदारधीः बाणो बलिसुतस्तस्य सुतोषा शोणितं पुरं

ப்ரத்யும்னனிடமிருந்து உயர்ந்த மனத்தையுடைய அனிருத்தன் பிறந்தான்; அவன் உஷாவின் கணவன். பலியின் மகன் பாணன்; அவனுடைய மகள் உஷா; மேலும் ஷோணிதம் பாணனின் நகரமாக இருந்தது.

Verse 42

तपसा शिवपुत्रो ऽभूत् मायूरध्वजपातितः युद्धं प्राप्स्यसि वाण त्वं वाणं तुष्टः शिवोभ्यधात्

தவத்தால் அவன் சிவனின் புதல்வன் போல ஆனான்; ஆயினும் மயூரக் கொடியைத் தாங்கியவனால் வீழ்த்தப்பட்டான். திருப்தியடைந்த சிவன் பாணனிடம், “ஓ பாணா, நீ போருக்கு வருவாய்” என்று கூறினார்.

Verse 43

शिवेन क्रीडतीं गौरीं दृष्ट्वोषा सस्पृहा पतौ तामाह गौरी भर्ता ते निशि सुप्तेति दर्शनात्

சிவனுடன் விளையாடும் கௌரியைப் பார்த்த உஷா, தன் கணவனை நினைத்து ஏக்கமுற்றாள். அவள் கௌரியிடம், “நான் கண்டதனால், உன் கணவர் இரவில் உறங்குவது போலத் தோன்றுகிறது” என்று சொன்னாள்.

Verse 44

वैशाखमासद्वादश्यां पुंसो भर्ता भविष्यति गौर्युक्ता हर्षिता चोषा गृहे सुप्ता ददर्श तं

வைசாக மாத த்வாதசியில் அந்த ஆண் ஒரு பெண்ணின் கணவனாவான். அழகிய நிறமுடைய, மகிழ்ந்த உஷா வீட்டில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கையில் அவனை (கனவு/தரிசனமாக) கண்டாள்.

Verse 45

आत्मना सङ्गतं ज्ञात्वा तत्सख्या चित्रलेखया लिखिताद्वै चित्रपटादनिरुद्धं समानयत्

தன் உள்ளத்தில் அவருடன் ஒன்றுபட்டிருப்பதை அறிந்து, தோழி சித்ரலேகையின் மூலம் படத்துணியில் வரையப்பட்ட உருவத்திலிருந்து அடையாளம் கண்டு அனிருத்தனை அழைத்து வந்தாள்।

Verse 46

तच् छ्रुत्वा इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः कृष्णपौत्रं द्वारकातो दुहिता वाणमन्त्रिणः कुम्भाण्डस्यानिरुद्धोगाद्रराम ह्य् उषया सह

அதை கேட்டபின் (குறிக்கப்பட்ட கைப்பிரதி வாசகப்படி), கிருஷ்ணனின் பேரன் அனிருத்தன் துவாரகையிலிருந்து வந்து, பாணனின் அமைச்சர் கும்பாண்டனின் மகள் ஊஷையுடன் இன்பவிளையாட்டில் ஈடுபட்டான்।

Verse 47

वाणध्वजस्य सम्पातै रक्षिभिः स निवेदितः अनिरुद्धस्य वाणेन युद्धमासीत्सदारुणम्

காவலர்கள் விரைந்து வந்து அவனைப் பற்றி வாணத்வஜனுக்கு அறிவித்தனர்; பின்னர் அனிருத்தனுக்கும் பாணனுக்கும் இடையில் மிகக் கொடிய போர் எழுந்தது।

Verse 48

श्रुत्वा तु नारदात् कृष्णः प्रद्युम्नबलभद्रवान् गरुडस्थोथ जित्वाग्नीन् ज्वरं माहेश्वरन्तथा

நாரதரிடமிருந்து இதைக் கேட்ட கிருஷ்ணன், பிரத்யும்னன் மற்றும் பலபத்ரனுடன் கருடனில் ஏறினார்; அக்கினிகளை வென்று, மாஹேஸ்வர ஜ்வரத்தையும் அடக்கினார்।

Verse 49

हरिशङ्करयोर्युद्धं बभूवाथ शराशरि नन्दिविनायकस्कन्दमुखास्तार्क्षादिभिर्जिताः

பின்னர் ஹரியும் சங்கரனும் அம்பும் எதிரம்பும் பொழியும் போரில் ஈடுபட்டனர்; நந்தி, விநாயகன், ஸ்கந்தன் முதலியோர் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மற்றும் அவன் துணையரால் வெல்லப்பட்டனர்।

Verse 50

जृम्भते शङ्करे नष्टे जृम्भणास्त्रेण विष्णुना छिन्नं सहस्रं बाहूनां रुद्रेणाभयमर्थितम्

விஷ்ணு ஜ்ரிம்பணாஸ்திரத்தால் சங்கரரை ஆவலெழச் செய்து செயலிழக்கச் செய்தபோது, விஷ்ணுவின் ஆயிரம் கரங்கள் துண்டிக்கப்பட்டன; அப்போது ருத்ரன் அவரிடமிருந்து அபய உறுதியை வேண்டினான்.

Verse 51

विष्णुना जीवितो वाणो द्विबाहुः प्राब्रवीच्छिवम् त्वया यदभयं दत्तं वाणस्यास्य मया च तत्

விஷ்ணுவால் உயிர் காக்கப்பட்ட பாணனைப் பற்றி இருகரங்களையுடைய சிவன் கூறினார்—“இந்தப் பாணனுக்கு நீ அளித்த அபயத்தை நானும் அதேபோல் உறுதிப்படுத்துகிறேன்।”

Verse 52

आवयोर् नास्ति भेदो वै भेदी नरकमाप्नुयात् शिवाद्यैः पूजितो विष्णुः सोनिरुद्ध उषादियुक्

“எங்களிருவருக்கும் உண்மையில் வேறுபாடு இல்லை; வேறுபாடு செய்பவன் நரகத்தை அடைவான். சிவன் முதலிய தேவர்களால் வழிபடப்படும் விஷ்ணுவே, உஷா முதலியோருடன் கூடிய அந்த அனிருத்தன்.”

Verse 53

द्वारकान्तु गतो रेमे उग्रसेनादियादवैः अनिरुद्धात्मजो वज्रो मार्कण्डेयात्तु सर्ववित्

அவன் துவாரகைக்கு சென்று உக்ரசேனன் முதலிய யாதவர்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான். அனிருத்தனின் மகன் வஜ்ரன், மார்கண்டேயரின் உபதேசத்தால் அனைத்திலும் தேர்ந்த ‘ஸர்வவித்’ ஆனான்.

Verse 54

बलभद्रः प्रलम्बघ्नो यमुनाकर्षणो ऽभवत् द्विविदस्य कपेर्भेत्ता कौरवोन्मादनाशनः

அவன் பலபத்ரன் எனப் புகழ்பெற்றான்—ப்ரலம்பனை வதைத்தவன், யமுனையை இழுத்துத் திருப்பியவன், குரங்கு த்விவிதனை அழித்தவன், கௌரவர்களின் உன்மத்த அகந்தையை ஒழித்தவன்.

Verse 55

हरी रेमेनेकमूर्तो रुक्मिण्यादिभिरीश्वरः पुत्रानुत्पादयामास त्वसंख्यातान् स यादवान् हरिवंशं पठेत् यः स प्राप्तकामो हरिं व्रजेत्

ஒரே வடிவில் வெளிப்பட்ட ஈசன் ஹரி, ருக்மிணி முதலிய அரசிகளுடன் விளையாடி, எண்ணற்ற யாதவப் புதல்வர்களை உண்டாக்கினார். ஹரிவம்சத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் விருப்பங்கள் நிறைவேறி இறுதியில் ஹரியை அடைகிறான்।