Adhyaya 39

Verse 1

अवर्णनं नाम अष्टत्रिंशोध्यायः कृष्णाश्रये गता इति ख, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः प्रतिष्ठाद्यमिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अथोनचत्वारिंशो ऽध्यायः भूपरिग्रहविधानं हयग्रीव उवाच विष्ण्वादीनां प्रतिष्ठादि वक्ष्ये ब्रह्मन् शृणुष्व मे प्रोक्तानि पञ्चरातराणि सप्तरात्राणि वै मया

இப்போது முப்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம்—பூபரிக்ரஹ விதானம் (நிலம் பெறுதல்/சடங்காக உறுதிப்படுத்துதல்). ஹயக்ரீவன் கூறினான்—ஓ பிரம்மனே, விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களின் பிரதிஷ்டை முதலான முறைகளை நான் விளக்குவேன்; என் உரையை கேள். ஐந்து இரவுகள், ஏழு இரவுகள் ஆகிய அனுஷ்டானங்களை நான் தான் போதித்தேன். (பாடவேறுபாடு: 38ஆம் அதிகாரம் ‘அவர்ணனம்’; சில பிரதிகளில் ‘கிருஷ்ணாஶ்ரயே கதா’ என்றும் சிலவற்றில் ‘பிரதிஷ்டாத்யம்’ என்றும் உள்ளது.)

Verse 2

व्यस्तानि मुनिभिर्लोके पञ्चविंशतिसङ्ख्यया हयशीर्षं तन्त्रमाद्यं तन्त्रं त्रैलोक्यमोहनं

உலகில் முனிவர்கள் தந்திரங்களை இருபத்தைந்து எண்ணிக்கையாக வகுத்துள்ளனர். அவற்றில் முதன்மையானது ஹயசீர்ஷ தந்திரம்; அது மூவுலகையும் மயக்கும் தந்திரம்.

Verse 3

वैभवं पौष्करं तन्त्रं प्रह्रादङ्गार्ग्यगालवं नारदीयञ्च सम्प्रश्नं शाण्डिल्यं वैश्वकं तथा

வைபவம், பௌஷ்கர தந்திரம், பிரஹ்லாதம், ஆங்கார்க்ய–காலவ நூல்கள், நாரதீயம், சம்ப்ரஷ்னம், சாண்டில்யம் மற்றும் வைஷ்வகம்—இவையும் அதிகாரப்பூர்வ நூல்கள்.

Verse 4

सत्योक्तं शौनकं तन्त्रं वासिष्ठं ज्ञानसागरं स्वायम्भुवं कपिलञ्च तार्क्षं नारायणीयकं

சத்யோக்தம், ஷௌனக தந்திரம், வாஸிஷ்டம், ஞானசாகரம், ஸ்வாயம்புவம், கபிலம், தார்க்ஷ்யம் மற்றும் நாராயணீயகம்—இவையும் அதிகாரப்பூர்வ நூல்களென அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 5

आत्रेयं नारसिंहाख्यमानन्दाख्यं तथारुणं बौधायनं तथार्षं तु विश्वोक्तं तस्य सारतः

சாரமாக மரபு இவ்வாறு கூறப்படுகிறது—ஆத்ரேய, ‘நாரசிம்ஹ’ எனப்படும், ‘ஆனந்த’ எனப்படும், மேலும் அருண; பௌதாயன, ஆர்ஷ மற்றும் ‘விஷ்வோக்த’ எனப்படும் நூல்.

Verse 6

प्रतिष्ठां हि द्विजः कुर्यान्मध्यदेशादिसम्भवः नकच्छदेशसम्भूतः कावेरीकोङ्कणोद्गतः

பிரதிஷ்டைச் செயலை மத்தியதேசம் முதலான (அங்கீகாரமான) பகுதிகளில் பிறந்த த்விஜனே செய்ய வேண்டும்; கச்சப் பகுதியில் பிறந்தவனாலும், காவேரி நாட்டிலிருந்தோ கொங்கணத்திலிருந்தோ வந்தவனாலும் செய்யப்படக் கூடாது.

Verse 7

कामरूपकलिङ्गोप्त्यः काञ्चीकाश्मीरकोशलः आकाशवायुतेजोम्बु भूरेताः पञ्च रात्रयः

காமரூபம், கலிங்கம், உத்கலம், காஞ்சி, காஷ்மீரம், கோசலம்; மேலும் ஐந்து ‘ராத்திரிகள்’—ஆகாசம், வாயு, தேஜஸ், நீர், பூமி—ரேதஸ் (வித்து/சாரம்) உடனும் ஆகும்.

Verse 8

अचैतन्यास्तमोद्रिक्ताः पञ्चरात्रविवर्जितं ब्रह्माहं विष्णुरमल इति विद्यात्स देशिकः

உண்மையான ஆன்மச் சைதன்யமின்றி, தமஸ் மேலோங்கி, பாஞ்சராத்திர மரபின்றி—‘நான் பிரம்மா; நான் மாசற்ற விஷ்ணு’ என உரைப்பவனை அத்தகைய ‘தேசிகன்’ என அறிய வேண்டும்।

Verse 9

सर्वलक्षणहीणोपि स गुरुस्तन्त्रपारगः चैश्वरं तथेति ग, ङ, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः तथाष्टाङ्गमिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः काश्मीरके स्थित इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः नगराभिमुखाः स्थाप्या देवा न च पराङ्मुखाः

எல்லா (வெளிப்புற) இலக்கணங்களும் இல்லாவிட்டாலும், தந்திரத்தில் தேர்ந்தவரானால் அவனே குரு. தேவங்களை நகராபிமுகமாக (குடியிருப்பை நோக்கி) நிறுவ வேண்டும்; பராங்க்முகமாக அல்ல।

Verse 10

कुरुक्षेत्रे गयादौ च नदीनान्तु समीपतः ब्रह्मा मध्ये तु नगरे पूर्वे शक्रस्य शोभनं

குருக்ஷேத்திரம், கயா முதலிய புண்ணியத் தலங்களில், மேலும் நதிக்கரைக்கு அருகில்; நகரின் நடுவில் பிரம்மாவின் (திருத்தலம்), கிழக்கில் சக்ரன் (இந்திரன்) உடைய அழகிய (திருத்தலம்) உள்ளது।

Verse 11

अग्नावग्नेश् च मातॄणां भूतानाञ्च यमस्य च दक्षिणे चण्डिकायाश् च पितृदैत्यादिकस्य च

அக்னி (வேதி)யில் அக்னிக்கும் அக்னேசனுக்கும், மேலும் மாத்ருகைகள், பூதங்கள், யமன் ஆகியோருக்கும் (பங்கு/ஆஹுதி) உண்டு. தெற்கு பக்கத்தில் சண்டிகைக்கும், பித்ருக்களுக்கும், தைத்யாதிகளுக்கும் (பங்கு/ஆஹுதி) உண்டு।

Verse 12

वैरृते मन्दिरं कुर्यात् वरुणाददेश् च वारुणे वायोर् नागस्य वायव्ये सौम्ये यक्षगुहस्य च

நைருதி (தென்‑மேற்கு) திசையில் கோயில் அமைக்க வேண்டும். மேற்கு (வாருண) திசையில் வருணனையும் அந்தத் திசைத் தெய்வங்களையும், வடமேற்கு (வாயவ்ய) திசையில் வாயுவையும் நாகனையும், வட (சௌம்ய) திசையில் யக்ஷன் (குபேரன்) மற்றும் குகன் (கார்த்திகேயன்) ஆகியோரையும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 13

चण्डीशस्य महेशस्य ऐशे विष्णोश् च सर्वशः पूर्वदेवकुलं पीड्य प्रासादं स्वल्पकं त्वथ

ஈசான (வடகிழக்கு) பகுதியில் சண்டீசன், மகேசன் ஆகியோருக்காகவும், அதேபோல் அனைத்துவிதத்திலும் விஷ்ணுவிற்காகவும்—முன்னிருந்த தேவகுலம் (தேவ‑வளாகம்) உரியபடி ஒதுக்கி/சீரமைத்து—பின்னர் ஒப்பீட்டளவில் சிறிய பிராசாதம் (கோயில்) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 14

समं वाप्यधिकं वापि न कर्तव्यं विजानता उभयोर्द्विगुणां सीमां त्यक्त्वा चोच्छ्रयसम्मितां

அறிவுடைய கட்டுநர் அளவை முற்றிலும் சமமாகவும் செய்யக் கூடாது; மிகையாகவும் செய்யக் கூடாது. இருபுறமும் இரட்டிப்பு எல்லை‑வரம்பை விட்டு, விதிக்கப்பட்ட உயரத்துக்கு ஏற்ற விகிதத்தை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 15

प्रासादं कारयेदन्यं नोभयं पीडयेद्बुधः भूमौ तु शोधितायां तु कुर्याद्भुमिपरिग्रहं

அறிவுடையவன் வேறொரு (புதிய) பிராசாதத்தை அமைக்கச் செய்ய வேண்டும்; இரு தரப்பிற்கும் துன்பம் விளையாதபடி நடக்க வேண்டும். நிலம் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பின்பே நில‑பரிக்ரஹம் (முறையான கைப்பற்றல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

प्राकारसीमापर्यन्तं ततो भुतबलिं हरेत् माषं हरिद्राचूर्णन्तु सलाजं दधिसक्तुभिः

பின்னர் பிராகார‑எல்லை வரை பூதபலி (பூதாதிகளுக்கான நிவேதனம்) செய்ய வேண்டும். அதில் மாஷம் (உளுந்து), மஞ்சள் தூள், லாஜம் (வறுத்த அரிசி) மற்றும் தயிர், சத்து (சக்து) சேர்த்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 17

अष्टाक्षरेण सक्तूंश् च पातायित्वाष्टदिक्षु च राक्षसाश् च पिशाचाश् च येस्मिंस्तिष्ठन्ति भूतले

அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்தபடி எட்டு திசைகளிலும் சக்து (வறுத்த தானியம்) சிதறினால், அந்த இடத்தின் பூமித்தளத்தில் இருப்போர் ராக்ஷசர், பிசாசர் அனைவரும் அகன்று விடுவர்।

Verse 18

सर्वे ते व्यपगच्छन्तु स्थानं कुर्यामहं हरेः हलेन वाहयित्वा गां गोभिश् चैवावदारयेत्

“அனைத்து தடைகளும் அசுத்தங்களும் அகலட்டும்; நான் ஹரியின் ஸ்தலத்தை அமைப்பேன்.” காளையை இணைத்து கலப்பையால் நிலத்தை உழுது, பசுக்களால் மிதிக்கச் செய்து/சுத்தப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 19

प्रमाण्वष्टकेनैव त्रसरेणुः प्रकीर्त्यते

எட்டு பிரமாணங்களால் ‘த்ரஸரேணு’ என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 20

तैर् अष्टभिस्तु बालाग्रं लिख्या तैर् अष्टभिर्मता ताभिर्यूकाष्टभिः ख्याता ताश्चाष्टौ यवमध्यमः

அவற்றில் எட்டு சேர்ந்தால் முடியின் நுனி (பாலாக்ரம்); அதுபோல எட்டு சேர்ந்தால் பேன் (யூகா); அத்தகைய எட்டு யூகாக்கள் சேர்ந்தால் நடுத்தர யவம் (யவமத்யம) எனப்படும்।

Verse 21

नद्यद्रिषु इति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः यवाष्टकैर् अङ्गुलं स्याच्चतुर्विंशाङ्गुलः करः चतुरङ्गुलसंयुक्तः स हस्तः पद्महस्तकः

க, க, ங குறியிடப்பட்ட மூன்று கைப்பிரதிகளில் “நத்யத்ரிஷு” என்ற பாடம் உள்ளது. எட்டு யவம் ஒரு அங்குலம்; இருபத்துநான்கு அங்குலம் ஒரு கரம்; அதில் நான்கு அங்குலம் சேர்த்தால் அது ஹஸ்தம், குறிப்பாக ‘பத்மஹஸ்தம்’ எனப்படும்।