Adhyaya 33

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये अष्टचत्वारिंशत्संस्कारकथनं नाम द्वात्रिंशो ऽध्यायः अथ त्रयस्त्रिंशो ऽध्यायः पवित्रारोहणविधानं अग्निर् उवाच पवित्रारोहणं वक्ष्ये वर्षपूजाकलं हरेः आषाढादौ कार्तिकान्ते प्रतिपद्वनदा तिथिः

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னிபுராணத்தில் ‘அஷ்டசத்வாரிம்‌ஷத் ஸம்ஸ்காரகதனம்’ எனும் முப்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது முப்பத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் ‘பவித்ராரோஹண விதானம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—ஹரியின் ஆண்டு வழிபாட்டிற்குரிய காலத்தில் பவித்ராரோஹணச் சடங்கை விளக்குகிறேன்; ஆஷாடத்தின் தொடக்கம் முதல் கார்த்திகையின் முடிவு வரை பிரதிபதா திதி ஏற்றது.

Verse 2

श्रिया गौर्या गणेशस्य सरस्वत्या गुहस्य च मार्तण्डमातृदुर्गाणां नागर्षिहरिमन्मथैः

ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) மற்றும் கௌரியுடன், கணேசன், சரஸ்வதி, மேலும் குஹன் (ஸ்கந்தன்) உடன்; மார்த்தாண்டன் (சூரியன்), மாத்ருகணம், துர்கை உடன்—நாகர்கள், ரிஷிகள், ஹரி (விஷ்ணு), மன்மதன் (காமன்) ஆகியோருடனும் சேர்ந்து.

Verse 3

शिवस्य ब्रह्मणस्तद्वद्द्वितीयादितिथेः क्रमात् यस्य देवस्य यो भक्तः पवित्रा तस्य सा तिथिः

சிவனுக்கும் பிரம்மனுக்கும் இரண்டாம் திதி முதலாக அடுத்தடுத்த வரிசைப்படி அனுஷ்டானம் செய்ய வேண்டும். யார் எந்த தெய்வத்தின் பக்தரோ, அவருக்கு அந்த (தொடர்புடைய) திதியே புனிதம் அளிப்பதாகும்.

Verse 4

आरोहणे तुल्यविधिः पृथक् मन्त्रादिकं यदि वर्धते तिथिरिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सौवर्णे राजतं ताम्रं नेत्रकार्पासिकादिकं

ஆரோஹணத்தில் நடைமுறை ஒரே மாதிரியானது; ஆனால் மந்திரம் முதலியவை தனித்தனியாகக் கூறப்பட்டால், குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதியின் வாசகம் ‘திதி வளர்கிறது (வர்ததே திதிஃ)’ என்பதாகும். பொன்னிற்குப் பதிலாக வெள்ளி, செம்பு ஆகியனவும், மேலும் கண்-பருத்தி விக்கை (நேத்ர-கார்பாசிகா) முதலிய உபகரணங்களும் (பயன்படும்).

Verse 5

ब्राह्मण्या कर्तितं सूत्रं तदलाभे तु संस्कृतं त्रिगुणं त्रिगुणीकृत्य तेन कुर्यात् पवित्रकं

பிராமணிப் பெண் நூற்ற நூலை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; அது கிடைக்காவிடில் முறையாக ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட (சுத்தி/அபிமந்திரிக்கப்பட்ட) நூலை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதை மூன்று மடக்கி, மீண்டும் மும்மடங்காக்கி (ஒன்பது மடங்கு) அதனால் பவித்ரகம் (சுத்திகர வளையம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

अष्तोत्तरशतादूर्ध्वं तदर्धं चोत्तमादिकं क्रियालोपाविघातार्थं यत्त्वयाभिहितं प्रभो

பிரபோ! நீங்கள் கூறியபடி—எண்ணிக்கை 108-ஐ விட அதிகமாக இருக்க வேண்டும்; மேலும் ‘உத்தம’ முதலிய நிலைகளில் இருந்து அதன் பாதியையும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்—இது கிரியையில் விடுபாடு மற்றும் தடையைக் களையவே.

Verse 7

मया तत् क्रियते देव यथा यत्र पावित्रकं अविघ्नं तु भवेदत्र कुरु नाथ जयाव्यय

தேவா! இங்கு பவித்ரகக் கிரியை எவ்வாறு முறையாக இருக்க வேண்டுமோ அவ்வாறே நான் செய்வேன்; இதனால் இப்பவித்ர்யம் இங்கு தடையின்றி நிறைவேற வேண்டும். நாதா, ஜயாவ்யயா! இங்கு அவ்வாறே அருள்புரிவாயாக.

Verse 8

प्रार्थ्य तन्मण्डलायादौ गायत्र्या बन्धयेन्नरः ॐ नारायणाय विद्महे वासुदेवाय धीमहि

முதலில் அந்த மண்டலத்தை வேண்டி ஆவாஹனம் செய்து, பின்னர் காயத்ரீயால் அதை கட்டி/நிலைப்படுத்த வேண்டும்—“ஓம் நாராயணாய வித்மஹே, வாஸுதேவாய தீமஹி।”

Verse 9

तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् देवदेवानुरूपतः जानूरुनाभिनामान्तं प्रतिमासु पवित्रकं

தேவதேவனுக்கு ஏற்றவனான விஷ்ணு நம்மைத் தூண்டி அருள்வானாக. பிரதிமைகளில் பவித்ரகத்தை முழங்கால், தொடை, நாபி மற்றும் ‘நாம’-அந்தப் பகுதி (அதாவது கழுத்து/மேற்பகுதி) வரை விரியச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

पादान्ता वनमाला स्यादष्टोत्त्रसहस्रतः माला तु कल्पसाध्यं वा द्विगुणं षोडशाङ्गुलात्

ஆயிரத்து எட்டு எண்ணிக்கையுடைய வனமாலை பாதம் வரை தொங்க வேண்டும். ஜபமாலை கல்பவிதி படி செய்யப்பட வேண்டும்; அல்லது அதன் நீளம் பதினாறு அங்குலத்தின் இரட்டிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 11

कर्णिका केशरं पत्रं मन्त्राद्यं मण्डलान्तकं मण्डलाङ्गुलमात्रैकचक्राब्जाद्यौ पवित्रकं

கர்ணிகை, கேசரம், இதழ்கள் (பத்திரம்) ஆகியவற்றை அமைக்க வேண்டும்; மந்திரம் தொடக்கத்தில் வைக்கப்பட்டு, முடிவில் மண்டலம் நிறைவு பெற வேண்டும். பவித்ரகம் ஒரு அங்குல அளவுடைய ஒருசக்கரத் தாமரை (சக்ராப்ஜ) முதலிய வடிவங்களால் மண்டலமாக உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 12

स्थण्डिले ऽङ्गुलमानेन आत्मनः सप्तविंशतिः आचार्याणां च सूत्राणि पितृमात्रादिपुस्तके

ஸ்தண்டிலத்தில் தன் அங்குல அளவின்படி இருபத்தேழு அளவுகள் உள்ளன. மேலும் ஆசாரியர்களின் சூத்திரங்களைத் தந்தை, தாய் முதலியவற்றால் தொடங்கும் நூலில் பார்த்து ஏற்றுக் கொள்ளவும் அல்லது பதிவு செய்யவும் வேண்டும்.

Verse 13

नाभ्यन्तं द्वादशग्रन्थिं तथा गन्धपवित्रके द्व्यङ्गुलात् कल्पनादौ द्विर्माला चाष्टोत्तरं शतं

ஜபநூல் நாபி வரை பன்னிரண்டு முடிச்சுகளுடன் இருக்க வேண்டும்; மணமுள்ள பவித்ரகத்திலும் அதே விதி. அமைப்பின் தொடக்கத்தில் இரண்டு அங்குல அளவை வைத்துக் கொண்டு, மாலை இரட்டிப்பாக நூற்று எட்டு எண்ணிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 14

अथवार्कचतुर्विंशषड्त्रिंशन्मालिका द्विजः अनामामध्यमाङ्गुष्ठैर् मन्दाद्यैः मालिकार्थिभिः

இப்போது, ஓ த்விஜனே! அர்க வகை மாலிகை இருபத்துநான்கு மற்றும் முப்பத்தாறு மாத்திரை/அளவுகளைக் கொண்டது. மந்த முதலிய அங்குல அளவுகளின்படி, அனாமிகை, நடுவிரல், பெருவிரல் ஆகியவற்றால் எண்ணி, மாலிகையை நாடுவோர் அதை அறிந்து அமைக்க வேண்டும்.

Verse 15

माला स्यादष्टोत्तरसहस्रशः इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः गदाद्यमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः चक्राङ्गदौ पवित्रके इति घ, चिह्नितपुतकपाठः मन्दादौ इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः मन्द्राद्यैर् इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः कनिष्टादौ द्वादश वा ग्रन्थयः स्युः पवित्रके रवेः कुम्भहुताशादेः सम्भवे विष्णुवन्मतम्

மாலை 1008 ஜப-எண்ணிக்கையுடன் அமைக்கலாம். பவித்ரகத்தில் கதா முதலிய சின்னங்கள், மேலும் சக்கரம் மற்றும் அங்கதம் சின்னங்களும் இருக்க வேண்டும். கனிஷ்ட நிலை முதல் பவித்ரகத்தில் பன்னிரண்டு கிரந்திகள் (முடிச்சுகள்) இருக்கட்டும். ரவி, கும்பம், ஹுதாசன் (அக்னி) முதலியோருக்குப் பவித்ரகம் செய்யும்போது விதி விஷ்ணுவிதியையே ஒத்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 16

पीठस्य पीठमानं स्यान्मेखलान्ते च कुण्डकं यथाशक्ति सूत्रग्रन्थिपरिचारेथ वैष्णवे

பீடத்தின் அளவு பீடவிதிப்படி இருக்க வேண்டும்; மேலும் மேகலையின் முடிவில் சிறிய குண்டகம் இருக்கட்டும். வைஷ்ணவ விதியில் இயன்றவரை நூலும் அதன் கிரந்திகளும் (முடிச்சுக் குறிகள்) முறையாகப் பராமரிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 17

सूत्राणि वा सप्तदश सूत्रेण त्रिविभक्तके रोचनागुरुकर्पूरहरिद्राकुङ्कुमादिभिः

அல்லது பதினேழு நூல்கள் (தந்துகள்) தயாரிக்க வேண்டும். மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட நூலில் கோரோசனா, அகுரு, கற்பூரம், மஞ்சள், குங்குமம் (கேசரம்) முதலியவற்றால் ஸம்ஸ்காரம் (பூச்சு/நிறமூட்டல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

रञ्जयेच्चन्दनाद्यैर् वा स्नानसन्ध्यादिकृन्नरः एकादश्यां यागगृहे भगवन्तं हरिं जयेत्

அல்லது சந்தனம் முதலியவற்றால் பூசி/நிறமூட்டி, ஸ்நானம்-ஸந்த்யா முதலிய அனுஷ்டானங்களைச் செய்பவன் ஏகாதசியன்று யாககிருஹத்தில் பகவான் ஹரியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 19

समस्तपरिवाराय बलिं पीठे समर्चयेत् क्ष्यौं क्षेत्रपालाय द्वारान्ते द्वारोपरि तथा श्रियं

அனைத்து பரிவார சக்திகளுடன் கூடிய தேவனுக்குப் பீடத்தில் விதிப்படி பலி அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ‘க்ஷ்யௌம்’ மந்திரம் சொல்லி வாசலில் க்ஷேத்ரபாலனை வழிபட வேண்டும்; அதுபோல வாசலின் மேலே ஸ்ரீதேவியையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 20

धात्रे दक्षे विधात्रे च गङ्गाञ्च यमुनां तथा शङ्खपद्मनिधी पूज्य मध्ये वास्त्वपसारणं सारङ्गायेति भूतानां भूतशुद्धिं स्थितश् चरेत्

தாத்ரு, தக்ஷ, விதாத்ரு, மேலும் கங்கை‑யமுனை, சங்க‑பத்ம நிதி‑தேவர்கள் ஆகியோரைக் கும்பிட்டு, இல்லம்/இடத்தின் நடுவில் நின்று ‘வாஸ்த்வபஸாரண’ எனும் சடங்கைச் செய்ய வேண்டும். ‘ஸாரங்காயே’ மந்திரத்தை ஜபித்து பூத‑சுத்தி செய்து தடையூட்டும் இருப்புகளை அகற்ற வேண்டும்.

Verse 21

फट् ह्रूनिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रां हः ह्रूं इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रां हः फट् ह्रीमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रां हः फट् इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रूं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः पञ्चोद्घातैर् गन्धतन्मात्ररूपं भूमिमण्डलं चतुरस्रञ्च पीतञ्च कठिनं वज्रलाञ्छितम्

(பாட வேறுபாடுகள்:) ‘பட் ஹ்ரூம்’—ஒரு குறியிடப்பட்ட பிரதியில்; ‘ஓம் ஹ்ராம் ஹஃ ஹ்ரூம்’—மற்றொன்றில்; ‘ஓம் ஹ்ராம் ஹஃ பட் ஹ்ரீம்’—ஒரு பிரதியில்; ‘ஓம் ஹ்ராம் ஹஃ பட்’—மற்றொன்றில். (முக்கிய மந்திரம்:) ‘ஓம் ஹ்ரூம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்—நமः, சப்த‑தன்மாத்திரையை லயமாக்குகிறேன்.’ ஐந்து ‘உத்காத’ உச்சாரணங்களால் கந்த‑தன்மாத்திரை‑ரூபமான பூமிமண்டலத்தைத் தியானிக்க—மஞ்சள், சதுரம், கடினம், வஜ்ர‑சின்னம் உடையது.

Verse 22

इन्द्राधिदैवतं पादयुग्ममध्यगतं स्मरेत् शुद्धञ्च रसतन्मात्रं प्रविलिप्याथ संहरेत् रसमात्ररूपमात्रे क्रमेणानेन पूजकः

வழிபடுபவன் இந்திரனை அதிதேவதையாக இரு பாதங்களின் நடுவில் இருப்பதாக நினைக்க வேண்டும். பின்னர் தூய ரச‑தன்மாத்திரையை மனத்தில் நிறுவி (லேபனம் போல்) மீண்டும் லயமாக்க வேண்டும். இவ்வரிசையில் ரச‑தன்மாத்திரை‑மாத்திரத்திலிருந்து ரூப‑தன்மாத்திரை‑மாத்திரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 23

ॐ ह्रीं हः फट् ह्रूं रसतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रूं हः फट् रूपतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रीं हः फट् ह्रूं स्पर्शतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रीं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः जानुनाभिमध्यगतं श्वेतं वै पद्मलाञ्छितं शुक्लवर्णं चार्धचन्द्रं ध्यायेद्वरुणदैवतं

‘ஓம் ஹ்ரீம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்—நமः, ரச‑தன்மாத்திரையை லயமாக்குகிறேன்.’ ‘ஓம் ஹ்ரூம் ஹஃ பட்—நமः, ரூப‑தன்மாத்திரையை லயமாக்குகிறேன்.’ ‘ஓம் ஹ்ரீம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்—நமः, ஸ்பர்ஷ‑தன்மாத்திரையை லயமாக்குகிறேன்.’ ‘ஓம் ஹ்ரீம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்—நமः, சப்த‑தன்மாத்திரையை லயமாக்குகிறேன்.’ பின்னர் முழங்கால்களுக்கும் நாபிக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் இருப்பவனாக, வெண்மை, தாமரைச் சின்னம் உடையவனாக, பிரகாசமான வெண்நிறத்துடன், அரைச்சந்திரம் தாங்கிய வருண தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 24

चतुर्भिश् च तदुद्घातैः शुद्धं तद्रसमात्रकं संहरेद्रूपतन्मात्रै रूपमात्रे च संहरेत्

அதன் நான்கு ‘உத்காத’ செயல்முறைகளால் அது தூய்மையடைந்து ரச‑மாத்திரமாக மட்டுமே நிற்கிறது. பின்னர் அதை ரூப‑தன்மாத்திரையில் லயமாக்கி, அதன் பின் ரூப‑மாத்திரையிலும் லயமாக்க வேண்டும்.

Verse 25

ॐ ह्रूं हः फट् ह्रूं रूपतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रूं हः फट् ह्रूं स्पर्शतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रूं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः इति त्रिभिस्तदुद्घातैस्त्रिकोणं वह्निमण्डलम् नाभिकण्ठमध्यगतं रक्तं स्वस्तिकलाञ्छितं

“ஓம் ஹ்ரூம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்— ரூப-தன்மாத்திரத்தை லயமாக்குகிறேன்; நமः।” “ஓம் ஹ்ரூம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்— ஸ்பர்ஶ-தன்மாத்திரத்தை லயமாக்குகிறேன்; நமः।” “ஓம் ஹ்ரூம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்— ஶப்த-தன்மாத்திரத்தை லயமாக்குகிறேன்; நமः।” இம்மூன்று உத்காதங்களால் நாபி–கண்டம் நடுவில் உள்ள, சிவப்புநிற, ஸ்வஸ்திகச் சின்னமுடைய முக்கோண அக்னி-மண்டலத்தை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 26

ध्यात्वानलाधिदैवन्तच्छुद्धं स्पर्शे लयं नयत् , चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रं हः फट् हूमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पद्मासनमध्यगतमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रौं हः फट् ह्रूं स्पर्शतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रौं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः कण्ठनासामध्यगतं वृत्तं वै वायुमण्डलम्

அக்னியின் அதிதேவதையைத் தூயதாக தியானித்து, அதை ஸ்பர்ஶ-தத்துவத்தில் லயமாக்க வேண்டும்। (பாடாந்தரம்: “ஓம் ஹ்ரம் ஹஃ பட் ஹூம்”; மேலும் “பத்மாசனத்தின் நடுவில் அமைந்தது”।) “ஓம் ஹ்ரௌம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்— ஸ்பர்ஶ-தன்மாத்திரத்தை லயமாக்குகிறேன்; நமः।” “ஓம் ஹ்ரௌம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்— ஶப்த-தன்மாத்திரத்தை லயமாக்குகிறேன்; நமः।” கண்டம் மற்றும் நாசி நடுவில் உள்ள வட்டப் பகுதியே வாயு-மண்டலம்।

Verse 27

द्विरुद्घातैर् धूम्रवर्णं ध्यायेच्छुद्धेन्दुलाञ्छितम् स्पर्शमात्रं शब्दमात्रैः संहरेद्ध्यानयोगतः

இரு உத்காதங்களால் புகைநிறமாகவும் தூய சந்திரச் சின்னமுடையதாகவும் உள்ள (உள்-லட்சணத்தை) தியானிக்க வேண்டும்; தியானயோகத்தால் ஸ்பர்ஶமாத்திரத்தை ஶப்தமாத்திரத்தில் லயமாக்க வேண்டும்।

Verse 28

ॐ ह्रौं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः एकोद्घातेन चाकाशं शुद्धस्फटिकसन्निभम् नासापुटशिखान्तस्थमाकाशमुपसंहरेत्

“ஓம் ஹ்ரௌம் ஹஃ பட் ஹ்ரூம்— ஶப்த-தன்மாத்திரத்தை லயமாக்குகிறேன்; நமः।” பின்னர் ஒரே உத்காதத்தால் தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிரும் ஆகாச-தத்துவத்தை, நாசாபுடத்தின் உச்சியில் உள்ளதைக், உபஸம்ஹரித்து (லயமாக்கி) விட வேண்டும்।

Verse 29

शोषणाद्यैर् देहशुद्धिं कुर्यादेवम् क्रमात्ततः शुष्कं कलेवरं ध्यायेत् पादाद्यञ्च शिखान्तकम्

‘ஶோஷண’ முதலிய முறைகளால் இவ்வாறு படிப்படியாக தேக-சுத்தியைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் உடலை உலர்ந்ததாக (நீரற்றதாக) எண்ணி, பாதம் முதல் சிகை வரை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 30

यं वीजेन वं वीजेन ज्वालामालासमायुतम् देहं रमित्यनेनैव ब्रह्मरन्ध्राद्विनिर्गतम्

‘யம்’ மற்றும் ‘வம்’ பீஜாட்சரங்களால் உடலை ஜ்வாலாமாலையுடன் கூடியதாக தியானிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘ரம்’ என்ற மந்திர உச்சாரணத்தினாலேயே பிராணன்/ஆத்மா பிரஹ்மரந்த்ரம் (முடிச்சிறைத் துவாரம்) வழியாக வெளியே செல்கிறது।

Verse 31

विन्दुन्ध्यात्वा चामृतस्य तेन भस्मकलेवरम् सम्प्लावयेल्लमित्यस्मात् देहं सम्पाद्य दिव्यकम्

அமிர்தஸ்வரூப பிந்துவை தியானித்து, அந்த அமிர்தத்தால் சாம்பல்போன்ற உடலை முழுமையாகப் பிளாவித்து (சுத்திகரித்து நிறையச் செய்து) கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் ‘லம்’ எழுத்திலிருந்து திவ்ய உடலை உருவாக்க வேண்டும்।

Verse 32

न्यासं कृत्वा करे देहे मानसं यागमाचरेत् विष्णुं साङ्गं हृदि पद्मे मानसैः कुसुमादिभिः

கையிலும் உடலிலும் ந்யாசம் செய்து மானஸ யாகத்தை நடத்த வேண்டும்; இதயத் தாமரையில் ஸாங்க விஷ்ணுவை மனப்பூ, முதலிய மனஅர்ப்பணங்களால் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 33

मूलमन्त्रेण देवेशम्प्रार्चयेद्भुक्तिमुक्तिदम् स्वागतं देवदेवेश सन्निधौ भव केशव

மூலமந்திரத்தால் தேவேசன்—போகமும் முக்தியும் அளிப்பவன்—அவனை முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்: “வருக, தேவர்களின் தேவேசா; அருகில் இருப்பாயாக, கேசவா.”

Verse 34

गृहाण मानसीं पूजां यथार्थं परिभाविताम् आधारशक्तिः कूर्माथ पूज्योनन्तो मही ततः

உண்மையாகச் சிந்தித்து அமைக்கப்பட்ட இந்த மானஸ பூஜையை ஏற்றருள்வாயாக. (தியான வரிசையில்) முதலில் ஆதாரசக்தி, பின்னர் கூர்மன், அதன் பின் பூஜ்யமான அனந்தன், அதன் பின் மஹீ (பூமி) ஆகும்।

Verse 35

मध्येग्न्यादौ च धर्माद्या अधर्मादीन्द्रमुख्यगम् फट् क्रूमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ क्षौं हः फट् क्रूमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ज्वालामालासमप्रभमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः यथास्वमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः धर्मादीनिन्द्रादौ विपरीतकानिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः सत्त्वादि मध्ये पद्मञ्च मायाविद्याख्यतत्त्वके

மையத்தில்—அக்னி முதலாக—தர்மம் முதலிய நற்குணங்களை நியாசம் செய்ய வேண்டும்; இந்திரன் முதலிய முதன்மை தேவர்களின் பகுதியில் அதர்மம் முதலியவற்றை எதிர் வரிசையில் நிறுவ வேண்டும். சில கைப்பிரதிகளில் மந்திரப் பாடம் “பட் க்ரூம்” என்றும் “ஓம் க்ஷௌம் ஹஃ பட் க்ரூம்” என்றும் குறிக்கப்படுகிறது; சிலவற்றில் “ஜ்வாலாமாலை போன்ற ஒளி” மற்றும் “தத்தம் இடத்தில்” என்பதும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. சத்த்வம் முதலிய குணங்களின் நடுவில், மாயா/வித்யா எனப்படும் தத்துவத்தில் தாமரையை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 36

कालतत्त्वञ्च सूर्यादिमण्डलं पक्षिराजकः मध्ये ततश् च वायव्यादीशान्ता गुरुपङ्क्तिकाः

காலத் தத்துவமும் சூரியன் முதலிய கிரகமண்டலமும் நிறுவப்பட வேண்டும். நடுவில் பறவைகளின் அரசன் கருடன்; அதன் பின் வாயவ்யம் (வடமேற்கு) தொடங்கி ஈசானம் (வடகிழக்கு) வரை குரு வரிசைகள் உள்ளன.

Verse 37

गणः सरस्वती पूज्या नारदो नलकूवरः गुरुर्गुरुपादुका च परो गुरुश् च पादुका

கணனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; சரஸ்வதியையும் பூஜிக்க வேண்டும்; நாரதர், நலகூவரரும் (பூஜிக்கத் தக்கோர்). குரு, குருவின் பாதுகை, பரமகுரு மற்றும் (அவரின்) பாதுகை—இவை அனைத்தும் श्रद्धையுடன் வணங்கப்பட வேண்டும்.

Verse 38

पूर्वसिद्धाः परसिद्धाः केशरेषु च शक्तयः लक्ष्मीः सरस्वती प्रीतिः कीर्तिः शान्तिश् च कान्तिका

கேசரங்களில் (தூவல்கள்/நார் பகுதிகளில்) சக்திகளையும் நிறுவ வேண்டும்—முன்னர்சித்தி, பின்னர்சித்தி; அதாவது லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி, ப்ரீதி, கீர்த்தி, சாந்தி, காந்திகா.

Verse 39

पुष्टिस्तुष्टिर्महेन्द्राद्या मध्ये वाचाहितो हरिः धृतिः श्रीरतिकान्त्याद्या मूलेन स्थापितो ऽच्युतः

புஷ்டி, துஷ்டி மற்றும் மகேந்திரன் முதலிய குழுவை நடுவில் நிறுவ வேண்டும்; வாக்கு/மந்திரத்தின் வலிமையால் அங்கேயே ஹரியை பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். த்ருதி, ஸ்ரீ, ரதி, காந்தி முதலியவற்றை மூலத்தில் நிறுவ வேண்டும்; இவ்வாறு மூலமந்திரத்தால் அச்யுதன் பிரதிஷ்டை பெறுகிறான்.

Verse 40

ॐ अभिमुखो भवेति प्रार्थ्य सन्निहितो भव विन्यस्यार्घ्यादिकं दत्वा गन्धाद्यैर् मूलतो यजेत्

'ஓம் அபிமுகோ பவ' மற்றும் 'சன்னிஹிதோ பவ' என்று வேண்டி, நியாசம் செய்ய வேண்டும். பிறகு அர்க்யம் முதலானவற்றை அளித்து, சந்தனம் முதலியவற்றுடன் மூல மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 41

ॐ भीषय भीषय हृत् शिरस्त्रासय वै पुनः मर्दय मर्दय शिखा अग्न्यादौ शस्त्रतोस्त्रकं

ஓம் பீஷய பீஷய (பயமுறுத்து), இதயம் மற்றும் தலையை நடுங்கச் செய். சிகையை மர்தய மர்தய (நசுக்கு). அக்னி முதலான திசைகளில் அஸ்திர மந்திரத்தை பிரயோகிக்க வேண்டும்.

Verse 42

रक्ष रक्ष प्रध्वंसय प्रध्वंसय कवचाय नमस्ततः ॐ ह्रूं फट् अस्त्राय नमो मूलवीजेन चाङ्गकं

'ரக்ஷ ரக்ஷ' (காப்பாயாக), 'பிரத்வம்ஸய பிரத்வம்ஸய' (அழிப்பாயாக), கவசத்திற்கு நமஸ்காரம். பிறகு 'ஓம் ஹ்ரூம் பட் அஸ்த்ராய நம:' மற்றும் மூல பீஜ மந்திரத்தால் அங்கநியாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

पूर्वदक्षाप्यसौम्येषु मूर्त्यावरणमर्चयेत् वासुदेवः सङ्कर्षणः प्रद्युम्नश्चानिरुद्धकः

கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு மற்றும் வடக்கு திசைகளில் இறைவனின் மூர்த்தி ஆவரணத்தை வழிபட வேண்டும். வாசுதேவன், சங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன் மற்றும் அனிருத்தன் ஆகியோர் அந்த வடிவங்கள்.

Verse 44

अग्न्यादौ श्रीधृतिरतिकान्तयो मूर्तयो हरेः शङ्खचक्रगदापद्ममग्न्यादौ पूर्वकादिकं

அக்னி (தென்கிழக்கு) முதலான திசைகளில் ஸ்ரீ, த்ருதி, ரதி மற்றும் காந்தி ஆகிய ஹரியின் வடிவங்கள் உள்ளன. மேலும் சங்கு, சக்கரம், கதை மற்றும் தாமரை ஆகியவற்றை அக்னி மூலையிலிருந்து வரிசையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 45

शार्ङ्गञ्च मुषलं खड्गं वनमालाञ्च तद्वहिः इन्द्राद्याश् च तयानन्तो नैरृत्यां वरुणस्ततः

சார்ங்க வில், முசலம், வாள், வனமாலை ஆகியவற்றை அமைக்க வேண்டும். அதன் வெளியே இந்திரன் முதலிய திக்பாலர்கள் இருப்பர்; அதே வரிசையில் நைர்ருத்யத்தில் அனந்தன், பின்னர் வருணன் நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 46

ब्रह्मेन्द्रेशानयोर्मध्ये अस्त्रावरणकं वहिः ऐरावतस्ततश्छागो महिषो वानरो झषः

பிரம்மா, இந்திரன், ஈசானன் ஆகியோரின் இடங்களுக்கு நடுவில் அஸ்த்ர-ஆவரணம் (ஆயுத-ரட்சை வளயம்) அமைக்க வேண்டும்; அதன் வெளியே ஐராவதம், பின்னர் ஆடு, எருமை, குரங்கு, மீன் ஆகியவற்றை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 47

गणश् च तासु पूज्यो ऽथ इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः रक्ष रक्ष प्रध्वंसय कवचायेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रीमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः मृगः शशो ऽथ वृषभः कूर्मो हंसस्ततो वहिः पृश्निगर्भः कुमुदाद्या द्वारपाला द्वयं द्वयं

அவர்களிடையே கணேசனைப் பூஜிக்க வேண்டும்—இது ‘ங்’ குறியிடப்பட்ட பாடம். “ரக்ஷ ரக்ஷ, ப்ரத்வம்ஸய, கவசாய”—இதுவும் ‘ங்’ குறியிடப்பட்ட பாடம். “ஓம் ஹ்ரீம்”—இது ‘க்’ குறியிடப்பட்ட பாடம். வாயில் காவலர்களாக ஜோடி ஜோடியாக: மான், முயல், காளை, ஆமை, அன்னம்; பின்னர் வஹிஃ; மேலும் ப்ருஷ்ணிகர்ப, குமுத முதலியோர்—இரண்டு இரண்டு ஆக நிறுவப்படுவர்.

Verse 48

पूर्वाद्युत्तरद्वारान्तं हरिं नत्वा बलिं वहिः विष्णुपार्षदेभ्यो नमो बलिपीठे बलिं ददेत्

கிழக்கிலிருந்து வடக்கு வாசல் வரை வாசலில் ஹரியை வணங்கி, பலியை வெளியே எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். “விஷ்ணு பார்ஷதர்களுக்கு நம:” என்று சொல்லி பலிபீடத்தில் பலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 49

विश्वाय विश्वक्सेनात्मने ईशानके यजेत् देवस्य दक्षिणे हस्ते रक्षासूत्रञ्च बन्धयेत्

‘விச்வ’ என்றும் ‘விச்வக்சேன-ஆத்மா’ என்றும் ஈசானகனை வழிபட வேண்டும்; தேவனின் வலது கையில் ரக்ஷா-சூத்திரத்தை கட்ட வேண்டும்.

Verse 50

संवत्सरकृताचार्याः सम्पूर्णफलदायिने पवित्रारोहणायेदं कौतुकं धारय ॐ नमः

ஆண்டு முழுதும் நியமம் கடைப்பிடித்த ஆசாரியரே! முழு பலன் அளிக்கப் பவித்ராரோஹணச் சடங்கிற்காக இக் கௌதுகம் (தாயத்து) அணியுங்கள். ஓம் நமः।

Verse 51

उपवासादिनियमं कुर्याद्वै देवसन्निधौ उपवासादिनियतो देवं सन्तोषयाम्यहम्

தேவனின் சன்னிதியில் உபவாசம் முதலான நியமங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும். உபவாசம் முதலான விரதக் கட்டுப்பாட்டால் நான் தேவனைத் திருப்திப்படுத்துகிறேன்.

Verse 52

कामक्रोधादयः सर्वे मा मे तिष्ठन्तु सर्वथा अद्यप्रभृति देवेश यावद्वैशेषिकं दिनम्

தேவேசா! இன்று முதல் குறிப்பிட்ட நாள்வரை காமம், கோபம் முதலான எல்லா குற்றங்களும் என்னுள் எவ்விதத்திலும் நிலைக்காதிருக்கட்டும்.

Verse 53

यजमानो ह्य् अशक्तश्चेत् कुर्यान्नक्तादिकं व्रती हुत्वा विसर्जयेत् स्तुत्वा श्रीकरन्नित्यपूजनम् ॐ ह्रीं श्रीं श्रीधराय त्रैलोक्यमोहनाय नमः

யஜமானன் இயலாதவரானால், விரதம் கொண்டவன் நக்தாதி (இரவில் மட்டும் உண்பது முதலிய) நியமங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஹோமம் செய்து, ஸ்துதி செய்து, விசர்ஜனம் செய்து, செல்வம் அருளும் நித்திய பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். (மந்திரம்:) ஓம் ஹ்ரீம் ஸ்ரீம் ஸ்ரீதராய த்ரைலோக்யமோஹனாய நமः।