Adhyaya 32

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये कुशापमार्जनं नाम एकत्रिंशो ऽध्यायः अथ द्वातिंशो ऽध्यायः संस्कारकथनं अग्निर् उवाच निर्वाणादिषु दीक्षासु चत्त्वारिंशत्तथाष्ट च संस्कारान् कारयेद्धीमान् शृणुतान्यैः सुरो भवेत्

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்னேய புராணத்தில் ‘குசாபமார்ஜனம்’ எனும் முப்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது முப்பத்திரண்டாம் அதிகாரம் ‘ஸம்ஸ்காரக் கதனம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—நிர்வாண தீக்ஷை முதலிய தீக்ஷைகளில் அறிவுடையவன் நாற்பத்தெட்டு ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்யச் செய்ய வேண்டும்; கேளுங்கள், இவற்றால் மனிதன் தேவர்போல் ஆகிறான்.

Verse 2

गर्भाधानन्तु योन्यां वै ततः पुंसवनञ्चरेत् सीमन्तोन्नयनञ्चैव जातकर्म च नाम च

கருவில் கர்ப்பாதானச் சடங்கைச் செய்து; பின்னர் பும்ஸவனம், சீமந்தோன்னயனம், மேலும் ஜாதகர்மமும் நாமகரணமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 3

अन्नाशनं ततश्चूडा ब्रह्मचर्यव्रतानि च चत्वारि वैष्णवी पार्थी भौतिकी श्रोत्रिकी तथा

பின்னர் அன்னாசனச் சடங்கு, சூடா (சிகை/குடுமி வைத்தல்), மற்றும் பிரம்மச்சரிய விரதங்கள் கூறப்படுகின்றன; இவை நான்கு வகை—வைஷ்ணவீ, பார்த்தீ, பௌதிகீ, மேலும் ஶ்ரோத்ரிகீ।

Verse 4

गोदानं सूतकत्वञ्च पाकयज्ञाश् च सप्त ते अष्टका पार्वणश्राद्धं श्रावण्यग्रायणीति च

கோதானம், சூதக நிலை, மேலும் அந்த ஏழு பாகயஜ்ஞங்கள்; அதோடு அஷ்டகா, பார்வண-ஶ்ராத்தம், ஶ்ராவணீ மற்றும் அக்ராயணீச் சடங்குகளும் இங்கே அறியப்படுகின்றன।

Verse 5

चैत्री चाश्वयुजी सप्त हविर्यज्ञांश् च तान् शृणु आधानञ्चाग्निहोत्रञ्च दर्शो वै पौर्णमासकः

அந்த ஏழு ஹவிர்யஜ்ஞங்களை கேள்—சைத்ரீ, ஆஶ்வயுஜீ; மேலும் ஆதானம் (அக்னி நிறுவல்), தினசரி அக்னிஹோத்ரம், தர்ஶ (அமாவாசை யாகம்) மற்றும் பௌர்ணமாச (பௌர்ணமி யாகம்)।

Verse 6

चातुर्मास्यं पशुबन्धः सौत्रामणिरथापरः सोमसंस्थाः सप्त शृणु अग्निष्टोमः क्रतूत्तमः

கேள்—சோமஸம்ஸ்தைகள் ஏழு; அவற்றில் சாத்துர்மாஸ்யச் சடங்குகள், பஶுபந்தம் (விலங்கு அர்ப்பணம்), மற்றும் ஸௌத்ராமணி முதலியன உள்ளன; அவற்றில் அக்னிஷ்டோமம் உயர்ந்த கிரது ஆகும்।

Verse 7

अत्यग्निष्टोम उक्थश् च षोडशो वाजपेयकः अतिरात्राप्तोर्यामश् च सहस्रेशाः सवा इमे

இவை சோம யாகங்கள்—அத்யக்னிஷ்டோமம், உக்த்யம், ஷோடஷீ, வாஜபேயம், அதிராத்திரம், ஆப்தோர்யாமம், சஹஸ்ரேஷம்; இவையே சோமக் கர்மங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 8

हिरण्याङ्घ्रिर्हिरण्याक्षो हिरण्यमित्र इत्य् अतः सप्त च इति ग, ख, चिह्नितपुस्त्कद्वयपाठः हिरण्यपाणिर्हेमाक्षो हेमाङ्गो हेमसूत्रकः

‘பொன்-பாதம் உடையவன்’, ‘பொன்-கண் உடையவன்’, ‘பொன்னின் நண்பன்’—இத்தனை வரை ஏழு (பெயர்கள்) எனக் கூறப்படுகிறது; க-க (ga, kha) குறியிடப்பட்ட இரு கைஎழுத்துப் பிரதிகளின் பாடம் இதுவே. மற்றொரு பாடத்தில்—‘பொன்-கை உடையவன்’, ‘பொன்-கண் உடையவன்’, ‘பொன்-அங்கம் உடையவன்’, ‘பொன்-நூல்/கயிறு அணிந்தவன்’.

Verse 9

हिरण्यास्यो हिरण्याङ्गो हेमजिह्वो हिरण्यवान् अश्वमेधो हि सर्वेशो गुणाश्चाष्टाथ तान् शृणु

அஷ்வமேதம் பொன்-முகம் உடையது, பொன்-அங்கம் உடையது, பொன்-நாவு உடையது, பொன்-ஒளி/செல்வம் நிறைந்தது. உண்மையில் அஷ்வமேதமே அனைத்திற்கும் அதிபதி; அதன் எட்டு குணங்களை இப்போது கேள்.

Verse 10

दया च सर्वभूतेषु क्षान्तिश् चैव तथार्जवम् शौचं चैवमनायासो मङ्गलं चापरो गुणः

அனைத்து உயிர்களிடமும் கருணை, பொறுமை (க்ஷாந்தி) மற்றும் நேர்மை; தூய்மை, மேலும் அளவுக்கு மீறிய சிரமமின்றி இருப்பது—இவையும் மங்களமான குணங்கள்.

Verse 11

अकार्पण्यञ्चास्पृहा च मूलेन जुहुयाच्छतम् सौरशाक्तेयविष्ण्वीशदीक्षास्त्वेते समाः स्मृताः

அகார்ப்பண்யம் (கஞ்சத்தன்மையின்மை) மற்றும் அஸ்ப்ருஹா (ஆசையின்மை) வளர்த்து, மூலமந்திரத்தால் நூறு ஆஹுதிகள் செலுத்த வேண்டும். சௌர, ஷாக்த, ஷாக்தேய/கௌமார, வைஷ்ணவ, ஈஷ—இத் தீக்ஷைகள் மரபில் சமமானவை எனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 12

संस्कारैः संस्कृतश् चैतैर् भुक्तिमुक्तिमवाप्नुयात् सर्वरोगाद्विनिर्मुक्तो देववद्वर्तते नरः जप्याद्धोमात्पूजनाच्च ध्यानाद्देवस्य चेष्टभाक्

இவ்வேறு ஸம்ஸ்காரங்களால் பரிசுத்தமடைந்த மனிதன் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அடைகிறான். எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு தேவனைப் போல நடக்கிறான். தெய்வத்திற்குரிய விதிப்படி ஜபம், ஹோமம், பூஜை, தியானம் ஆகியவற்றால் ஒழுக்கத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.