Adhyaya 26

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये मन्त्रप्रदर्शनं नाम पञ्चविंशो ऽध्यायः अथ षड्विंशो ऽध्यायः मुद्रालक्षणकथनं नारद उवाच मुद्राणां लक्षणं वक्ष्ये सान्निध्यादिप्रकारकं अञ्जलिः प्रथमा मुद्रा वन्दनी हृदयानुगा

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்நேய (அக்னிபுராண)த்தில் ‘மந்திரப் பிரதர்ஷனம்’ என்னும் இருபத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘முத்திரைகளின் இலக்கணக் கூறல்’ என்னும் இருபத்தாறாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. நாரதர் கூறினார்—சாந்நித்யம் முதலிய விளைவுகளை அளிக்கும் முத்திரைகளின் இலக்கணங்களை நான் உரைப்பேன். முதல் முத்திரை ‘அஞ்சலி’; இது வணக்க முத்திரை, இதயத்தோடு இணங்க (இதயத்தருகே) செய்யப்படுகிறது।

Verse 2

ऊर्ध्वाङ्गुष्ठोवाममुष्टिर्दक्षिणाङ्गुष्ठबन्धनं सव्यस्य तस्य चाङ्गुष्ठो यस्य चोर्ध्वे प्रकीर्तितः

இடக்கையை முட்டியாக்கி அதன் பெருவிரலை மேலே நிறுத்த வேண்டும். வலக்கையின் பெருவிரல் அந்த இடமுட்டியைப் பிணைத்து/பிடிக்க வேண்டும். பெருவிரல் மேலே அமைந்ததாகக் கூறப்படும் அந்த கைநிலை இதுவே.

Verse 3

तिस्रः साधरणा व्यूहे अथासाधरणा इमाः कनिष्ठादिविमोकेन अष्टो मुद्रा यथाक्रमं

வ்யூஹம் (சடங்கு-அமைப்பு) இல் மூன்று சாதாரண முத்திரைகள் உள்ளன; இப்போது இவை அசாதாரண முத்திரைகள் கூறப்படுகின்றன. சுண்டுவிரல் முதலாக வரிசையாக விடுவித்து/விரித்தால், முறையே எட்டு முத்திரைகள் உண்டாகும்।

Verse 4

अष्टानां पूर्ववीजानां क्रमशस्त्ववधारयेत् अङ्गुष्ठेन कनिष्टान्तं नमयित्वाङ्गुलित्रयं

முதல் எட்டு பீஜாக்ஷரங்களின் வரிசையை முறையாக நிர்ணயிக்க வேண்டும். பெருவிரலால் சிறுவிரலின் நுனியை மடக்கி, பின்னர் மூன்று விரல்களின் குழுவையும் மடக்க வேண்டும்.

Verse 5

ऊर्ध्वं कृत्वा सम्मुखञ्च वीजाय नवमाय वै वामहस्तमथोत्तानं कृत्वार्धं नामयेच्छनैः

அதை மேலே உயர்த்தி முன்னோக்கி வைத்துக் கொண்டு, ஒன்பதாம் ‘வீஜாயன’ (விசிறி-முத்திரை) செய்ய வேண்டும். பின்னர் இடக்கையை உள்ளங்கை மேலாக வைத்து, மெதுவாக பாதிவரை மடக்க வேண்டும்.

Verse 6

सर्वसिद्ध्यै इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः वैराजं नागसंयुतमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाट्ःअः यौ वीजं चाङ्गसंयुतमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः यः सव्येर्धे प्रकीर्तित इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः वराहस्य स्मृता मुद्रा अङ्गनाञ्च क्रमादिमाः एकैकां मोचयेद्बद्ध्वा वाममुष्टो तथागुलीं

‘ஸர்வஸித்த்யை’ என்று சில குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் பாடம் உள்ளது; சிலவற்றில் ‘வைராஜம் நாகஸம்யுதம்’ என்று வாசிக்கப்படுகிறது. மற்றவற்றில் ‘யௌ’ பீஜம் அங்கமந்திரங்களுடன் சேர்ந்து எனவும், சிலவற்றில் ‘யஃ ஸவ்யார்தே ப்ரகீர்திதஃ’ எனவும் பாடம் உள்ளது. பின்னர் வராஹ முத்திரையும், அங்கனா-முத்திரைகளின் தொடர் வரிசையும் கூறப்படுகிறது; இடக்கையின் முட்டியையும் விரல்களையும் கட்டி, வரிசையாக ஒன்றொன்றாக அவற்றை விடுவிக்க வேண்டும்.

Verse 7

आकुञ्चयेत् पूर्वमुद्रां दक्षिणेप्येवमेव च ऊर्ध्वाङ्गुष्ठो वाममुष्ठिर्मुद्रासिद्धिस्ततो भवेत्

முதலில் முன் கூறிய முத்திரையைச் சுருக்க வேண்டும்; வலப்புறத்திலும் அதேபோல் செய்ய வேண்டும். இடக்கையை முட்டியாக்கி பெருவிரலை மேலே வைத்தால், அப்போது முத்திரை-சித்தி உண்டாகும்.