Adhyaya 22
Chapter 22 — स्नानविधिकथनं (Instruction on the Rite of Bathing)
இந்த अध्यாயத்தில் ஸ்நானம் (விதிச் ச্নானம்) பூஜைக்கு முன் அவசியமான சுத்தி-விதியாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. நரசிம்ஹ/சிம்ஹ மந்திரத்தால் ம்ருத்திகையை எடுத்து பகுத்து, ஒரு பகுதியால் ‘மனஃ-ஸ்நானம்’ செய்து சுத்தி முதலில் உள்ளத்தில் என்பதைக் கூறுகிறது. நீராடல், ஆச்சமனம் பின் ந்யாஸம் செய்து சிம்ஹமந்திர ஜபத்தால் ரக்ஷா/திக்பந்தம் அமைக்கப்படுகிறது; த்வரிதா அல்லது திரிபுரா ரக்ஷாமந்திர வேறுபாடுகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தால் ஹரி-ஞானத்தை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, வாசுதேவ ஜபத்தால் தீர்த்தநீரை ஸம்ஸ்காரம் செய்து, வேத மந்திரங்களால் தேஹ-சுத்தி செய்து மூர்த்தி பூஜை நடத்தப்படுகிறது. அகமர்ஷணம், தூய உடை அணிதல், கரநீர் சுத்தி, நாராயண மந்திரத்தால் பிராணாயாமம், த்வாதசாக்ஷரத்தால் அர்க்யம், மேலும் யோகபீடம் முதல் திக்பாலர், ரிஷிகள், பித்ருகணங்கள் வரை ஆவாஹன-ஜப விதி உள்ளது. இறுதியில் அனைவரையும் தத்தம் நிலையுக்கு அனுப்பி அங்கஸம்ஹாரம் செய்து பூஜை இடத்திற்குச் சென்று, மூலமந்திர அடிப்படையிலான சமாப்தி-ஸ்நானத்தால் பிற பூஜைகளுக்கும் மீளப் பயன்படும் முறையை நிறுவுகிறது।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये वासुदेवादिपूजाकथनं नाम एकविंशतितमो ऽध्यायः अथ द्वाविंशो ऽध्यायः स्नानविधिकथनं नारद उवाच वक्ष्ये स्नानं क्रियाद्यर्थं नृसिंहेन तु मृत्तिकां गृहीत्वा तां द्विधा कृत्वा मनःस्नानमथैकया
இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னிபுராணத்தில் ‘வாசுதேவாதி பூஜை கூறல்’ எனும் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘ஸ்நான விதி கூறல்’ எனும் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. நாரதர் கூறினார்—கிரியைகள் முதலியவற்றின் பொருட்டு ஸ்நானத்தை விளக்குகிறேன். ந்ருஸிம்ஹ மந்திரத்தால் மண்ணை எடுத்துத் இரண்டாகப் பிரித்து, ஒரு பகுதியால் ‘மனஸ்நானம்’ செய்ய வேண்டும்।
Verse 2
निमज्याचम्य विन्यस्य सिंहेन कृतरक्षकः ह्रीं त्वरितायै, ह्रीं ऐं क्लीं सौ त्रिपुरा इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः कृतरक्षण इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः विधिस्नानं ततः कुर्यात् प्राणायामपुरःसरं
நீரில் மூழ்கி ஆசமனம் செய்து, பின்னர் ந்யாசம் செய்து ‘சிம்ஹ’ மந்திரத்தால் ரக்ஷை நிறுவ வேண்டும். ‘ஹ்ரீம் த்வரிதாயை’—அல்லது பாடாந்தரப்படி ‘ஹ்ரீம் ஐம் க்லீம் ஸௌ த்ரிபுரா’—இவ்வாறு ரக்ஷண விதியை நிறைவு செய்து, பிராணாயாமம் முன்னிட்டு விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 3
हृदि ध्यायन् हरिज्ञानं मन्त्रेणाष्टाक्षरेण हि त्रिधा पाणितले मृत्स्नां दिग्बन्धं सिंहजप्ततः
இதயத்தில் ஹரி (விஷ்ணு) அருளும் ரட்சக ஞானத்தைத் தியானித்து, அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தால் மூன்று முறை உள்ளங்கையில் மண்ணை எடுக்க வேண்டும். ‘சிம்ஹ’ மந்திரம் ஜபித்து சக்தியூட்டிய அந்த மண்ணால் ரக்ஷைக்காக திக்-பந்தம் (திசை கட்டுப்பாடு) செய்ய வேண்டும்।
Verse 4
वासदेवप्रजप्तेन तीर्थं सङ्कल्प्य चालभेत् गात्रं वेदादिना मन्त्रैः सम्मार्ज्याराध्य मूर्तिना
வாசுதேவ ஜபத்தால் தீர்த்தநீரை ஸம்ஸ்கரித்து, அதை தீர்த்தமாக சங்கல்பித்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பின்னர் வேதாதி மந்திரங்களால் உடலை மார்ஜனம் செய்து, மூர்த்திரூப தெய்வத்தை ஆராதிக்க வேண்டும்.
Verse 5
कृत्वाघमर्षणं वस्त्रं परिधाय समाचरेत् विन्यस्य मन्त्रैर् द्विर्मार्ज्य पाणिस्थं जलमेव च
அகமர்ஷணத்தை செய்து ஆடை அணிந்து செயல் தொடங்க வேண்டும். பின்னர் மந்திரங்களால் ந்யாஸம் செய்து, உள்ளங்கையில் உள்ள நீரையும் இருமுறை மார்ஜனம் செய்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.
Verse 6
नारायणेन संयम्य वायुमाघ्राय चोत्सृजेत् जलं ध्यायन् हरिं पश्चाद्दत्वार्घ्यं द्वादशाक्षरं
“நாராயண” மந்திரத்தால் பிராணனை கட்டுப்படுத்தி, காற்றை உள்ளே இழுத்து பின்னர் வெளியே விட வேண்டும். நீரில் ஹரியை தியானித்து, அதன் பின் அர்க்யம் அளித்து த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.
Verse 7
जप्त्वान्याञ्छतशस्तस्य योगपीठादितः क्रमात् मन्त्रान् दिक्पालपर्यन्तानृषीन् पितृगणानपि
பின்னர் அந்த விதியின் பிற மந்திரங்களை நூற்றுக்கணக்காக ஜபித்து, யோகபீடத்திலிருந்து வரிசையாகச் செய்ய வேண்டும். திக்பாலர்கள் வரை உள்ள மந்திரங்களையும், ரிஷிகள் மற்றும் பித்ருகணங்களையும் முறையாக ஆவாஹனம்/ஜபம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 8
मनुष्यान् सर्वभूतानि स्थावरान्तान्यथावसेत् न्यस्य चाङ्गानि संहृत्य मन्त्रान्यागगृहं व्रजेत् एवमन्यासु पूजासु मूलाद्यैः स्नानमाचरेत्
மனிதர்களையும் எல்லா உயிர்களையும்—அசைவற்றவை வரை—அவரவர் இடத்திற்கே விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அங்கந்யாஸம் செய்து அங்கங்களை ஸம்ஹரித்து, மந்திரங்களை ஜபித்தபடி யாககிருஹத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். இதேபோல் பிற பூஜைகளிலும் மூலாதி மந்திரங்களால் நிறைவு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.
Frequently Asked Questions
The chapter emphasizes a sequenced purification protocol—mṛttikā with Siṃha/Nṛsiṃha mantra, ācamana, nyāsa, rakṣā and digbandha, tīrtha-saṅkalpa via Vāsudeva-japa, aghamarṣaṇa, prāṇāyāma with Nārāyaṇa, and arghya with the dvādaśākṣara—showing how mantra and breath discipline structure ritual purity.
By making external bathing dependent on manaḥ-snāna and Hari-jñāna meditation, it frames ritual as inner transformation: protection (digbandha), mantra-japa, and prāṇāyāma stabilize attention and purity, preparing the practitioner for deity-worship that supports dharma, bhakti, and ultimately mokṣa.
The rite is organized around protective Siṃha/Nṛsiṃha formulas, the aṣṭākṣara (Hari-centered) mantra for inward focus, Vāsudeva-japa for consecrating tīrtha-water, Nārāyaṇa for breath restraint, and the dvādaśākṣara for arghya and continuation of the worship sequence.