Adhyaya 21

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये जगत्सर्गवर्णनं नाम विंशतितमो ऽध्यायः अथ एकविंशो ऽध्यायः सामान्यपूजाकथनं नारद उवाच सामान्यपूजां विष्ण्वादेर्वक्ष्ये मन्त्रांश् च सर्वदान् समस्तपरिवाराय अच्युताय नमो यजेत्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ஜகத் ஸர்க வர்ணனம்’ எனும் இருபதாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் ‘பொது பூஜை உரை’ தொடங்குகிறது. நாரதர் கூறினார்—விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களுக்கு உரிய பொதுப் பூஜை முறையையும், எக்காலத்திலும் பயன்படும் மந்திரங்களையும் நான் விளக்குவேன். ‘முழு பரிவாரத்துடன் அச்யுதனுக்கு நமஸ்காரம்’ என்று சொல்லி பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 2

साग्नयो ह्य् अगादिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः, अग्निपाला वर्हिषदो ह्य् आज्यपाः साग्नयो ह्य् अजादिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः वैसारणी सुते इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः धात्रे विधात्रे गङ्गायै यमुनायै निधी तथा द्वारश्रियं वस्तुनवं शक्तिं कूर्ममनन्तकम्

சில கைப்பிரதிகளில் ‘ஸாக்நயः…’ எனும் பாடம் உள்ளது; குறியிடப்பட்ட நூல்களில் ‘அக்னிபாலர், பர்ஹிஷதர், ஆஜ்யபர், ஸாக்நயः…’ மேலும் ‘ஸாக்நயः… அஜ’ போன்ற பாடாந்தரங்களும் காணப்படுகின்றன; சிலவற்றில் ‘வைஸாரணீ, ஓ சூத’ என்றும் உள்ளது. (பூஜையில்) தாத்ரு, விதாத்ரு; கங்கை, யமுனை; மேலும் இரு நிதிகள்; துவார-ஸ்ரீ, வாஸ்துநவ (வாஸ்து தேவதை), சக்தி, கூர்ம, அனந்தன் ஆகியோருக்கு நமஸ்காரம்/ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 3

पृथिवीं धर्मकं ज्ञानं वैराग्यैश्वर्यमेव च अधर्मादीन् कन्दनालपद्मकेशरकर्णिकाः

பூமி வேராகவும், தர்மம் தண்டு/காம்பாகவும், ஞானம் தாமரையாகவும் கருதப்பட வேண்டும்; வைராக்யமும் ஐஸ்வர்யமும் அதன் கேசரமும் கர்ணிகையும் போன்றவை. அதர்மம் முதலியவை இதற்கு எதிரான, மாசுபடுத்தும் கூறுகளென அறிய வேண்டும்।

Verse 4

ऋग्वेदाद्यं कृताद्यञ्च सत्वाद्यर्कादिमण्डलम् विमलोत्कर्षिणी ज्ञाना क्रिया योगा च ता यजेत्

ரிக் வேதம் முதலாகிய மண்டலம், க்ருத யுகம் முதலாகிய மண்டலம், மேலும் சத்த்வம் முதலாகிய சூரிய மண்டலம் ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும்; அதோடு தூய்மையும் உயர்வும் அளிக்கும் மும்மூர்த்தி—ஞானம், கிரியை, யோகம்—இவற்றையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 5

प्रह्वीं सत्यां तथेशानानुग्रहासनमूर्तिकाम् दुर्गां गिरङ्गणं क्षेत्रं वासुदेवादिकं यजेत्

ப்ரஹ்வீ, ஸத்யா, மேலும் ‘ஈசான-அனுக்ரஹ-ஆஸன-மூர்த்திகா’ எனப்படும் வடிவம், மற்றும் துர்கை ஆகியோரைக் வழிபட வேண்டும்; அதுபோல கிராங்கண (மலைப் பிராங்கணம்), க்ஷேத்ரம் (திருத்தலம்/கோவில் நிலம்), மற்றும் வாசுதேவன் முதலிய (வ்யூஹ வடிவ) தெய்வங்களையும் ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 6

हृदयञ्च शिरः शूलं वर्मनेत्रमथास्त्रकम् शङ्खं चक्रं गदां पद्मं श्रीवत्सं कौस्तुभं यजेत्

இதயத்திலும் சிரத்திலும் உள்ள அதிஷ்டாத்ரி சக்திகளை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் திரிசூலம், கவசம், நேத்திர-சக்தி, அதன் பின் அஸ்திர-சக்தி; மேலும் சங்கம், சக்கரம், கதா, பத்மம், ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், கௌஸ்துப மணியையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 7

वनमालां श्रियं पुष्टिं गरुडं गुरुमर्चयेत् इन्द्रमग्निं यमं रक्षो जलं वायुं धनेश्वरम्

வனமாலா, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி), புஷ்டி, கருடன், குரு ஆகியோருக்கு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; மேலும் இந்திரன், அக்னி, யமன், ரக்ஷ-பாலக சக்தி, நீர், வாயு, மற்றும் தனேஸ்வரன் குபேரனையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 8

ईशानन्तमजं चास्त्रं वाहनं कुमुदादिकम् विष्वक्सेनं मण्डलादौ सिद्धिः पूजादिना भवेत्

மண்டல அமைப்பில் ஈசானன், அனந்தன், அஜன், அதிஷ்டாத்ரி-அஸ்திரம், வாஹனம், குமுத முதலியோர் மற்றும் விஷ்வக்சேனனை நிறுவி ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; பூஜை முதலான அனுஷ்டானங்களால் சித்தி உண்டாகும்।

Verse 9

शिवपूजाथ सामान्या पूर्वं नन्दिनमर्चयेत् महाकालं यजेद्गङ्गां यमुनाञ्च गणादिकम्

சிவபூஜையின் பொதுவான முறையில் முதலில் நந்தியை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் மகாகாலனை யஜனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கங்கை, யமுனை மற்றும் கணாதி பரிவாரத் தெய்வங்களையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 10

गिरं श्रियं गुरुं वास्तुं शक्यादीन् धर्मकादिकम् वामा ज्येष्ठा तथा रौद्री काली कलविकारिणी

அவள் வாக்கு, ஸ்ரீ (செல்வம்), குரு, மற்றும் வாஸ்து-தத்துவமாகப் போற்றப்படுகிறாள்; மேலும் ஷாக்யா முதலிய பெயர்களாலும், தர்மகா முதலிய பெயர்களாலும் அறியப்படுகிறாள்; அவள் வாமா, ஜ்யேஷ்டா, ரௌத்ரீ, காளி, கலவிகாரிணி என்றும் விளங்குகிறாள்।

Verse 11

बलविकरिणी चापि बलप्रमथिनी क्रमात् घ, चिह्नितपुस्तकपाठः यजेत् दुर्गां इति ख, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः गिरिं श्रियमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिवं श्रियतमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः गौरीं श्रियं गुरुं चास्त्रं शक्त्यादिं धर्मकादिकमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः सर्वभूतदमनी च मदनोन्मादिनी शिवासनं

அடுத்ததாக வரிசையாக தேவியை ‘பலவிகரிணீ’ என்றும் ‘பலப்ரமதினீ’ என்றும் அழைத்து வழிபட வேண்டும். பாடாந்தரங்களில் சில இடங்களில் ‘துர்கையை வழிபடுக’ என்றும், சில இடங்களில் ‘கிரிச்ரீ’ (மலையின் செல்வம்) என்றும், மற்ற சில இடங்களில் ‘சிவன்—மிக மங்களகரன்/ஸ்ரியதமன்’ என்றும் உள்ளது. மேலும் தேவியை ‘கௌரீ’, ‘ஸ்ரீ’, ‘குரு’, ‘அஸ்திரம்’, ‘சக்த்யாதி’, ‘தர்மாதி’, மேலும் ‘சர்வபூததமனீ’, ‘மதனோன்மாதினீ’, ‘சிவாசனா’ என்ற நாமங்களாலும் போற்றிப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 12

हां हुं हां शिवमूर्तये साङ्गवक्त्रं शिवं यजेत् हौं शिवाय हामित्यादि हामीशानादिवक्त्रकं

‘ஹாம் ஹும் ஹாம்’ என்ற மந்திர வரிசையால் அங்கங்களும் முகங்களும் உடைய சிவமூர்த்தியான சிவனை வழிபட வேண்டும். அதுபோல ‘ஹௌம் சிவாய’ மற்றும் ‘ஹாம்…’ முதலான மந்திரங்களால் ஈசானாதி முகங்களைக் கொண்ட சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 13

ह्रीं गौरीं गं गणः शक्रमुखाश् चण्डीहृतादिकाः क्रमात्सूर्यार्चने मन्त्रा दण्डी पूज्यश् च पिङ्गलः

சூரிய வழிபாட்டில் மந்திரங்கள் வரிசையாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்—முதலில் ‘ஹ்ரீம்’, அடுத்து ‘கௌரீம்’, அடுத்து ‘கம்’; பின்னர் கண (கணேசன்), அதன் பின் சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள்; மேலும் சண்டீ, ஹ்ருத் (ஹ்ருதயம்) முதலியவை. அதன் பின் தண்டீ மற்றும் பிங்கலனையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 14

उच्चैःश्रवाश्चारुणश् च प्रभूतं विमलं यजेत् साराध्योपरमसुखं स्कन्दाद्यं मध्यतो यजेत्

உச்சைஃஸ்ரவா மற்றும் சாருண, மேலும் பிரபூத மற்றும் விமலரை வழிபட வேண்டும். சாராத்ய, பரமசுகரையும் பூஜிக்க வேண்டும்; நடுப்பகுதியில் ஸ்கந்தன் முதலியவர்களையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 15

दीप्ता सूक्ष्मा जया भद्रा विभूतिर्विमला तथा अमोघा विद्युता चैव पूज्याथ सर्वतोमुखी

அவள் தீப்தமானவள், நுண்மையானவள், வெற்றியளிப்பவள், பத்திரை; அவள் விபூதி-ஸ்வரூபிணி, விமலையுமாக இருக்கிறாள். அவள் அமோகை, மின்னலைப் போன்ற ஒளியுடையவள், எப்போதும் பூஜ்யை, ‘சர்வதோமுகி’ (எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைந்தவள்).

Verse 16

अर्कासनं हि हं खं ख सोल्कायेति च मूर्तिकाम् ह्रां ह्रीं स सूर्याय नम आं नमो हृदाय च

அர்காசனம் (சூர்யாசனம்) செய்வதற்கு ‘ஹம், கம், க’ என்ற பீஜாட்சரங்களையும், மூர்த்தி-நிறுவலுக்காக ‘சோல்காய’ என்ற பதத்தையும் பயன்படுத்த வேண்டும். பின்னர் ‘ஹ்ராம் ஹ்ரீம் ஸ—சூர்யாய நமः’ ஜபித்து, ஹ்ருதய-ந்யாசத்தில் ‘ஆம்—நமோ ஹ்ருதயாய’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 17

अर्काय शिरसे तद्वदग्नीशासुरवायुगान् भूर्भुवः स्वरे ज्वालिनि शिखा हुं कवचं स्मृतं

சிரோ-ந்யாசத்தில் அர்கன் (சூரியன்) நியமிக்கப்பட வேண்டும்; அதுபோல அக்னி, ஈசன், அசுரன், வாயு ஆகியோரும். ‘பூः’ ‘புவः’ என உச்சரித்து, ஸ்வரத்துடன் ‘ஜ்வாலினி, சிகா, ஹும்’ என்ற மந்திரம் கவசம் (பாதுகாப்பு) என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 18

भां नेत्रं वस् तथार्कास्त्रं राज्ञी शक्तिश् च निष्कुभा सोमो ऽङ्गारकोथ बुधो जीवः शुक्रः शनिः क्रमात्

‘பாம்’—கண்ணிற்கு; ‘வஸ்’ மற்றும் ‘அர்காஸ்த்ரம்’ (சூரியனின் ஆயுதம்); ‘ராஜ்ஞீ’, ‘சக்தி’ (வேல்) மற்றும் ‘நிஷ்குபா’—இவை முறையே சோமன் (சந்திரன்), அங்காரகன் (செவ்வாய்), புதன், ஜீவன்/பிருஹஸ்பதி (குரு), சுக்ரன் (வெள்ளி), சனி ஆகியோருக்கு நியமிக்கப்படுகின்றன.

Verse 19

राहुः केतुस्तेजश् चण्डः सङ्क्षेपादथ पूजनं आसनं मूर्तये मूलं हृदाद्यं परिचारकः

ராகு, கேது ஆகியோர் ‘தேஜஸ்’ ‘சண்ட’ எனவும் அழைக்கப்படுகின்றனர். சுருக்கமாக அவர்களின் பூஜை: தேவமூர்த்திக்கு ஆசனம் அர்ப்பணித்து, மூலமந்திரமும் ஹ்ருதயாதி-ந்யாசமும் செய்து, பரிசாரக (உதவி) தேவதைகளை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

विष्ण्वासनं विष्णुर्मूर्तेरों श्रीं श्रीं श्रीधरोहरिः ह्रीं सर्वमूर्तिमन्त्रोयमिति त्रैलोक्यमोहनः

விஷ்ணுமூர்த்திக்கான விஷ்ண்வாசனம்: ‘ஓம் ஸ்ரீம் ஸ்ரீம்—ஸ்ரீதர ஹரிஃ; ஹ்ரீம்।’ இது ‘சர்வமூர்த்தி’ மந்திரம் எனவும், ‘திரைலோக்யமோஹன’ (மூன்று உலகங்களையும் மயக்கும்) எனவும் புகழப்படுகிறது.

Verse 21

ह्रीं हृषीकेशः क्लीं विष्णुः स्वरैर् दीर्घैर्हृदादिकं समस्तैः पञ्चमी पूजा सङ्ग्रामादौ जयादिदा

‘ஹ்ரீம்’ பீஜத்தால் ஹ்ருஷீகேசனை, ‘க்லீம்’ பீஜத்தால் விஷ்ணுவை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். ஹ்ருதாதி (இதயம் முதலிய) மந்திரங்கள் அனைத்தும் நீண்ட ஸ்வரங்களுடன் ஜபிக்கப்பட வேண்டும். பஞ்சமி திதி பூஜை, குறிப்பாக போர்தொடக்கத்தில், வெற்றி முதலிய பலனை அளிக்கும்.

Verse 22

सावाराध्योपरं दुःखमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अग्निसाश्रयवायुगानिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अर्काय शिरसे तद्वदग्निजायायुतञ्च तदिति ङ,चिह्नितपुस्तकपाठः शक्तिश् च निर्गता इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः चक्रं गदां क्रमाच्छङ्खं मुषलं खड्गशार्ङ्गकम् पाशाङ्कुशौ च श्रीवत्सं कौस्तुभं वनमालया

சில கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் ‘ஸாவாராத்ய…’, ‘அக்னிஸாஷ்ரய…’, ‘அர்க்காய ஶிரஸே… அதுபோல அக்னிஜாயா…’, ‘ஶக்திஶ்ச நிர்கதா…’ போன்ற பாடவேறுபாடுகள் உள்ளன. பெறப்பட்ட பாடத்தில் தெய்வம் சக்கரம், கதா, வரிசையாக சங்கம்; முஷலம், கட்கம், ஶார்ங்கம் (வில்); பாசம், அங்குஷம்; மேலும் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், கௌஸ்துப மணியும் வனமாலையும் தரித்ததாக கூறப்படுகிறது.

Verse 23

श्रीं श्रीर्महालक्ष्मीतार्क्ष्यो गुरुरिन्द्रादयो ऽर्चनम् सरस्वत्यासनं मूर्तिरौं ह्रीं दधी सरस्वती

‘ஸ்ரீம்’ பீஜம் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி), மஹாலக்ஷ்மி, தார்க்ஷ்ய (கருடன்), குரு, மேலும் இந்திரன் முதலியோரின் ரூபமாகும்—இவர்களுக்கு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். சரஸ்வதியின் ஆசனம் மற்றும் மூர்த்தி ‘ஓம்’ மற்றும் ‘ஹ்ரீம்’ பீஜங்களால் ஆவாஹனம் செய்யப்படுகின்றன. ‘ததி’ (தயிர்) சரஸ்வதிக்கான நைவேத்ய/லட்சணம் ஆகும்.

Verse 24

हृदाद्या लक्ष्मीर्मेधा च कलातुष्टिश् च पुष्टिका गौरी प्रभामती दुर्गा गणो गुरुश् च क्षेत्रपः

ஹ்ருதாத்யா, லக்ஷ்மி, மேதா, கலா, துஷ்டி, புஷ்டிகா, கௌரி, பிரபாமதி, துர்கா, கண, குரு, க்ஷேத்ரப—இவை புனித தெய்வீக நாமங்கள்; ஸ்மரணம்/ஆவாஹனத்திற்கு உரியவை.

Verse 25

तथा गं गणपतये च ह्रीं गौर्यै च श्रीं श्रियै ह्रीं त्वरितायै ह्रीं सौ त्रिपुरा चतुर्थ्यन्तनमोन्तकाः

அதேபோல் ‘கம்’ பீஜம் கணபதிக்காக, ‘ஹ்ரீம்’ கௌரிக்காக, ‘ஸ்ரீம்’ ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)க்காக, ‘ஹ்ரீம்’ த்வரிதைக்காக, மேலும் ‘ஹ்ரீம்’ உடன் ‘ஸௌ’ திரிபுரைக்காக—இவை அனைத்தும் சதுர்த்தி (தத்திவ்) வேற்றுமையில் அமைத்து, இறுதியில் ‘நமः’ என்று சேர்த்து நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

प्रणवाद्याश् च नामाद्यमक्षरं विन्दुसंयुतं ॐ युतं वा सर्वमन्त्रपूजनाज्जपतः स्मृताः

ப்ரணவம் (ஓம்) கொண்டு தொடங்கி, நாமத்தின் முதல் எழுத்தை பிந்து (ம்) இணைத்தோ, அல்லது ஓம்-இணைத்தோ—அனைத்து மந்திரங்களின் பூஜைக்கான ஜபத்தில் இது ஸ்மிருதி மரபின்படி விதிக்கப்பட்டதாகும்।

Verse 27

होमात्तिलघृताद्यैश् च धर्मकामार्थमोक्षदाः पूजामन्त्रान् पठेद्यस्तु भुक्तभोगो दिवं व्रजेत्

எள்ளு, நெய் முதலியவற்றால் ஹோமம் செய்து, தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோக்ஷம் அளிக்கும் பூஜா மந்திரங்களைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அவர் நீதியான இன்பங்களை அனுபவித்து ஸ்வர்க்கம் செல்கிறார்।