Adhyaya 17
Chapter 17 — सृष्टिविषयकवर्णनम् (An Account Concerning Creation)
அக்னிபகவான் வசிஷ்டருக்கு அவதாரக் கதையிலிருந்து சிருஷ்டி விவரத்துக்கு மாறி, சிருஷ்டி விஷ்ணுவின் லீலை; அது ஒரே நேரத்தில் சகுணமும் நிர்குணமும் என விளக்குகிறார். அவ்யக்த பிரம்மத்திலிருந்து விஷ்ணு பிரக்ருதி-புருஷத்தில் பிரவேசித்து, பின்னர் மஹத், மும்மடங்கு அஹங்காரம், தன்மாத்திரைகள் வழியாக ஆகாசம் முதல் ப்ருதிவி வரை மகாபூதங்கள் விரியும் சாங்க்யக் கிரமம் கூறப்படுகிறது. சாத்த்விக அஹங்காரத்திலிருந்து மனமும் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகளும், தாமச/தைஜஸத்திலிருந்து இந்திரிய சக்திகளும் தோன்றுகின்றன. ‘நாராயண’ ஜலவ்யுத்பத்தி, ஹிரண்யாண்டம், ஹிரண்யகர்ப பிரம்மா அண்டத்தை வானம்-பூமி எனப் பிரித்து ஆகாசம், திசைகள், காலம், மேலும் காமம், கோபம், ரதி போன்ற மனவலங்களை நிறுவுதல் கூறப்படுகிறது. பின்னர் மேகாதி வளிமண்டல நிகழ்வுகள், பறவைகள், பர்ஜன்யன், யஜ்ஞத்திற்கான வேதச் சந்தஸ்-மந்திரங்கள், இறுதியில் ருத்ரன், சனத்குமாரன், ஏழு மனஸ்பிறந்த பிரம்மரிஷிகள், பிரம்மாவின் அர்த்தநாரி பிரிவால் உயிர்கள் உற்பத்தி—இவ்வாறு பிரபஞ்ச ஒழுங்கு யஜ்ஞ ஒழுங்கும் பலனளிக்கும் கர்மவலிமையும் உடன் இணைக்கப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये बुद्धकल्क्यवतारवर्णनं नाम षोडशो ऽध्यायः अथ सप्तदशो ऽध्यायः सृष्टिविषयकवर्ननम् अग्निर् उवाच जगत्सर्गादिकान् क्रीडान् विष्णोर्वक्ष्येधुना शृणु स्वर्गादिकृत् स सर्गादिः सृष्ट्यादिः सगुणोगुणः
இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்நேயப் புராணத்தில் ‘புத்த-கல்கி அவதார வர்ணனம்’ எனும் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது பதினேழாம் அத்தியாயம்—‘ஸிருஷ்டி விஷயக வர்ணனம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்: இப்போது விஷ்ணுவின் ஜகத்-ஸர்காதி லீலைகளை விளக்குகிறேன்; கேளுங்கள். அவர் ஸ்வர்க்கம் முதலியவற்றின் கர்த்தா; அவர் ஸர்காதி-ஸிருஷ்ட்யாதியின் ஆதிகாரணம்—சகுணனும் நிர்குணனும் ஆவார்।
Verse 2
ब्रह्माव्यक्तं सदाग्रे ऽभूत् न खं रात्रिदिनादिकं प्रकृतिं पुरुषं विष्णुः प्रविश्याक्षोभयत्ततः
ஆரம்பத்தில் பிரம்மம் அவ்யக்தமாகவே இருந்தது; அப்போது ஆகாயமும் இல்லை, இரவு‑பகல் முதலியனவும் இல்லை. பின்னர் விஷ்ணு பிரக்ருதி மற்றும் புருஷனுள் புகுந்து அவர்களை அசைத்ததால், படைப்பு தொடங்கியது.
Verse 3
स्वर्गकाले महत्तत्त्वमहङ्कारस्ततो ऽभवत् वैकारिकस्तैजसश् च भूतादिश् चैव तामसः
பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டுக் காலத்தில் ‘மஹத்‑தத்துவம்’ தோன்றியது; அதிலிருந்து அகங்காரம் பிறந்தது. அது மூன்று வகை—சாத்த்விக (வைகாரிக), ராஜஸ (தைஜஸ), தாமஸ (பூதாதி).
Verse 4
अहङ्काराच्छब्दमात्रमाकाशमभवत्ततः स्पर्शमात्रो ऽनिलस्तस्माद्रूपमात्रो ऽनलस्ततः
அகங்காரத்திலிருந்து ஒலி‑தன்மாத்திரம் மட்டுமே கொண்ட ஆகாயம் தோன்றியது; அதிலிருந்து தொடு‑தன்மாத்திரம் மட்டுமே கொண்ட வாயு; அதிலிருந்து ரூப‑தன்மாத்திரம் மட்டுமே கொண்ட அக்னி வெளிப்பட்டது.
Verse 5
रसमात्रा आप इतो गन्धमात्रा मही स्मृता अहङ्कारात्तामसात्तु तैजसानीन्द्रियाणि च
இங்கு நீர் ரச‑தன்மாத்திரம் கொண்டதாகவும், பூமி கந்த‑தன்மாத்திரம் கொண்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. மேலும் தாமஸ அகங்காரத்திலிருந்து தைஜஸ இந்திரியங்கள் (கர்ம‑ஞான இந்திரியங்கள்) கூட தோன்றுகின்றன.
Verse 6
वैकारिका दश देवा मन एकादशेन्द्रियम् ततः स्वयंभूर्भगवान् सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः
வைகாரிக (சாத்த்விக) தத்துவத்திலிருந்து இந்திரியங்களின் அதிஷ்டாதா பத்து தேவர்கள், மேலும் பதினொன்றாம் இந்திரியமாகிய மனம் தோன்றின. பின்னர் ஸ்வயம்பூ பகவான் படைக்க விரும்பி பலவகை உயிரினங்களை உருவாக்கினார்.
Verse 7
अप एव ससर्जादौ तासु वीर्यमवासृजत् आपो नारा इति प्रोक्ता आपो वै नरसूनवः
ஆதியில் அவர் நீரையே மட்டும் படைத்து, அவற்றில் தமது சிருஷ்டி-வீரியத்தைச் செலுத்தினார். நீர்கள் ‘நாரா’ என அழைக்கப்படுகின்றன; நீர்கள் நரனின் புதல்வர் என்பதால் அவர் ‘நாராயணன்’—நீரின் ஆதாரம்—எனப் புகழப்படுகிறார்।
Verse 8
अयनन्तस्य ताः पूर्वन्तेन नारायणः स्मृतः हिरण्यवर्णमभवत् तदण्डमुदकेशयम्
அந்த அளவிலா கால-பாதையின் முன்னோரத்தில் அவர் ‘நாராயணன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறார். அந்த அண்டம் பொன்னிறமடைந்து, நீர்மேல் படுத்திருந்தது।
Verse 9
तस्मिन् जज्ञे स्वयं ब्रह्मा स्वयम्भूरिति नः श्रुतम् हिरण्यगर्भो भगवानुषित्वा परिवत्सरम्
அதிலேயே பிரம்மா தாமே பிறந்தார்—அவர் ‘ஸ்வயம்பூ’ என நாம் கேட்டோம். பகவான் ஹிரண்யகர்ப்பர் அங்கே ஒரு முழு ஆண்டுக் காலம் தங்கினார்।
Verse 10
तदण्डमकरोत् द्वैधन्दिवं भुवमथापि च तयोः शकलयोर्मध्ये आकाशमसृजत् प्रभुः
பின்னர் ஆண்டவன் அந்த அண்டத்தை இரண்டாகப் பிளந்தான்—வானமும் பூமியும் ஆக. அவ்விரு பகுதிகளின் நடுவில் அவர் ஆகாயத்தைப் படைத்தார்।
Verse 11
अप्सु पारिप्लवां पृथिवीं दिशश् च दशधा दधे तत्र कालं मनो वाचं कामं क्रोधमथो रतिम्
நீரில் அவர் மிதக்கும் பூமியை நிறுவி, திசைகளைப் பத்துவகையாக அமைத்தார். அங்கேயே அவர் காலம், மனம், வாக்கு, காமம், கோபம், மேலும் ரதியையும் ஒழுங்காக நிறுவினார்।
Verse 12
आठस्तु महाभारतीयहरिवंशपर्वण उद्धृत इति अध्यवसीयते उभयत्र क्रमेण पाठसाम्यात् तासु बीजमथासृजदिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः हिरण्यगर्भमभवदिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः हिरण्यवर्ण इति ग, चिह्नित्गपुस्तकपाठः ससर्ज सृष्टिन्तद्रूपां स्रष्टुमिच्छन् प्रजापतिः विद्युतोशनिमेघांश् च रोहितेन्द्रधनूंषि च
இரு இடங்களிலும் வரிசையாகப் பாடம் ஒத்திருக்கின்றதால், இது மகாபாரதத்தின் ஹரிவம்சப் பர்வத்திலிருந்து மேற்கோளாக எடுத்தது எனத் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. பாடவேறுபாடுகள்—‘அப்போது அவற்றில் விதையைச் செலுத்தினான்’ (க-குறியிட்ட கைப்பிரதி), ‘அவன் ஹிரண்யகர்பனானான்’ (க-குறியிட்ட கைப்பிரதி), ‘பொன்னிறம் உடையவன்’ (க-குறியிட்ட மற்றொரு கைப்பிரதி). படைக்க விரும்பிய பிரஜாபதி அதே வடிவான படைப்பை உருவாக்கினான்—மின்னல், இடியாயுதம், மேகங்கள், மேலும் இந்திரனின் வானவில் சிவந்த ஒளிப்பொலிவு।
Verse 13
वयांसि च ससर्जादौ पर्जन्यञ्चाथ वक्त्रतः ऋचो यजूंषि सामानि निर्ममे यज्ञसिद्धये
ஆரம்பத்தில் அவர் பறவைகளைப் படைத்தார்; பின்னர் பர்ஜன்யன் (மழைத் தெய்வம்) தோன்றினான்; மேலும் யாகம் நிறைவேறுவதற்காக அவரது வாயிலிருந்து ரிக் மந்திரங்கள், யஜுஸ் சூத்திரங்கள், சாமன் பாடல்கள் உருவானன।
Verse 14
साध्यास्तैर् अयजन्देवान् भूतमुच्चावचं भुजात् सनत्कुमारं रुद्रञ्च ससर्ज क्रोधसम्भवम्
அவர்களால் சாத்யர்கள் தேவர்களை யஜித்தனர்; மேலும் புஜாத் என்பதிலிருந்து உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் எனப் பலவகை உயிர்கள் தோன்றின. அவர் சனத்குமாரனையும் ருத்ரனையும் படைத்தார்—ருத்ரன் கோபத்திலிருந்து பிறந்தவன்।
Verse 15
मरीचिमत्र्यङ्गिरसं पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् वसिष्ठं मानसाः सप्त ब्रह्माण इति निश्चिताः
மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, வசிஷ்டன்—இவர்கள் ஏழுவரும் பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வர்கள், அதாவது சப்த பிரம்மரிஷிகள் என உறுதியாக அறியப்படுகின்றனர்।
Verse 16
सप्तैते जनयन्ति स्म प्रजा रुद्राश् च सत्तम द्विधा कृत्वात्मनो देहमर्धेन पुरुषो ऽभवत् अर्धेन नारी तस्यां स ब्रह्मा वै चासृजत् प्रजाः
நற்குணங்களில் சிறந்தவனே, இந்த ஏழுவரும் ருத்ரர்களும் பிரஜைகளை உண்டாக்குகின்றனர். அவர் தன் உடலை இரண்டாகப் பிரித்து, ஒரு பாதியால் ஆணாகவும் மற்ற பாதியால் பெண்ணாகவும் ஆனார்; அந்தப் பெண்ணில் அந்தப் பிரம்மா உண்மையாகவே உயிர்களைப் படைத்தான்।
Frequently Asked Questions
It presents Brahman as unmanifest, then Viṣṇu’s activation of prakṛti–puruṣa, followed by mahat, threefold ahaṅkāra, tanmātras, and the five mahābhūtas, with mind, deities, and sense-faculties arising in parallel.
By stating that the Vedic hymns and formulas (Ṛk, Yajus, Sāman) arise for yajña-siddhi and by portraying cosmic order—time, directions, elements, and deities—as the framework within which worship and sacrifice become effective.
The chapter frames creation as līlā: the same supreme reality is beyond attributes (nirguṇa) yet functions as the qualified cause (saguṇa) that initiates and sustains manifestation.