
Dharmarājapuravarṇanam
Ancient-Geography (Otherworld Topography) / Ethical-Discourse (Karmic Vision)
वराह–पृथिव्योः उपदेशप्रसङ्गे वैषम्पायनः ऋषिभ्यः कथयति, नचिकेताः च धर्मराजस्य (यमस्य) पुरं यथादृष्टं वर्णयति। तत् महद् दुर्गबद्धं सुवर्णालङ्कृतं नगरं, प्रासादैः शिखरैः, नद्यः सरांसि कूपाः उपवनानि च, नानाभूतसमाकीर्णं च निरूप्यते। तत्र देहिनः केचित् हृष्टाः केचित् पीडिताः, क्रीडन्तः शयाना बद्धाश्च दृश्यन्ते—स्वकर्मफलप्रभावात् स्थूलसूक्ष्मजीवाः कर्मभिः दृश्यन्त इति बोध्यते। मध्ये पु्ष्पोदका/वैवस्वती नाम नदी सुगन्धिशुद्धजलसम्पन्ना, पद्मवनैः दिव्यविहारैश्च शोभिता, धर्मकारणकार्यव्यवस्थां लोकसदृशपर्यावरणनियमनं च उपदिशन्ती दिदृक्षालोकभूमिरिव वर्ण्यते।
Verse 1
अथ धर्मराजपुरवर्णनम् ॥ वैशम्पायन उवाच ॥ तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ऋषीणां भावितात्मनाम् ॥ उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः सर्वं निरवशेषतः ॥
अथ धर्मराजपुरवर्णनम्। वैशम्पायन उवाच—तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ऋषीणां भावितात्मनाम्, वाक्यज्ञः सर्वं निरवशेषतः वाक्यम् उवाच॥
Verse 2
नाचिकेत उवाच ॥ श्रूयतां द्विजशार्दूलाः कथ्यमानं मया द्विजाः ॥ योजनानां सहस्रं तु विस्ताराद्द्विगुणायतम् ॥
नाचिकेत उवाच— शृण्वन्तु द्विजशार्दूलाः; मया कथ्यमानं द्विजाः। तस्य विस्तारः सहस्रयोजनः, आयामस्तु तद्-द्विगुणः॥
Verse 3
द्विगुणं परिवेषेण तद्वै प्रेतपतेः पुरम् ॥ भवनैरावृतं दिव्यैर्याम्बूनदमयैः शुभैः ॥
द्विगुणपरिवेषेण परिवृतं तद्वै प्रेतपतेः पुरम्। दिव्यैः शुभैः जाम्बूनदमयैः भवनैरावृतं च॥
Verse 4
हर्म्यप्रासादसंबाधमहाट्टालसमन्वितम् ॥ सौवर्णेनैव महता प्राकारॆणाभिवेष्टितम् ॥
हर्म्यप्रासादसंबाधं महाट्टालसमन्वितम्। सौवर्णेनैव महता प्राकारॆणाभिवेष्टितम्॥
Verse 5
कैलासशिखराकारैर्भवनैरुपशोभितम् ॥ तत्र वै विमला नद्यस्तोयपूर्णाः सुशोभनाः ॥
कैलासशिखराकारैर्भवनैरुपशोभितम्। तत्र वै विमला नद्यस्तोयपूर्णाः सुशोभनाः॥
Verse 6
दीर्घिकाश्च तथा कान्ता नलिन्यश्च सरांसि च ॥ तडागाश्चैव कूपाश्च वृक्षषण्डाः सुशोभनाः
दीर्घिकाश्च तथा कान्ता नलिन्यश्च सरांसि च। तडागाश्चैव कूपाश्च वृक्षषण्डाः सुशोभनाः॥
Verse 7
नरनारीसमाकीर्णा गजवाजिसमाकुलाः ॥ नानादेशसमुत्थानैर्नानाजातिभिरेव च
नरनारीसमाकीर्णा गजवाजिसमाकुला च सा पुरी । नानादेशसमुत्थानैर्नानाजातिभिरेव च जनैः परिपूर्णा बभूव ॥
Verse 8
सर्वजीवैस्तथाकीर्णं तस्य राज्ञः पुरोत्तमम् ॥ क्वचिद्युद्धं क्वचिद्द्वन्द्वं तेन बद्धो यमालये
तस्य राज्ञः पुरोत्तमं सर्वजीवैस्तथाकीर्णम् । क्वचिद्युद्धं क्वचिद्द्वन्द्वं; तेन स यमालये बद्धोऽभवत् ॥
Verse 9
क्वचिद्गायन् हसांश्चैव क्वचिद्दुःखेन दुःखितः ॥ क्वचित्क्रीडन् यथाकर्म क्वचिद्भुञ्जन् क्वचित्स्वपन्
क्वचिद्गायन् हसांश्चैव क्वचिद्दुःखेन दुःखितः । क्वचित्क्रीडन् यथाकर्म क्वचिद्भुञ्जन् क्वचित्स्वपन् ॥
Verse 10
स्वकर्मभिः प्रदृश्यन्ते स्थूलाः सूक्ष्माश्च जन्तवः ॥ मया दृष्टा द्विजश्रेष्ठास्तस्य राज्ञः पुरोत्तमे
स्वकर्मभिः प्रदृश्यन्ते स्थूलाः सूक्ष्माश्च जन्तवः । मया दृष्टा द्विजश्रेष्ठास्तस्य राज्ञः पुरोत्तमे ॥
Verse 11
अङ्गानि चैव सीदन्ति मनो विह्वलतीव मे ॥ दिव्यभावाः स्पृशन्त्येते चिन्तयानस्य तत्फलम्
अङ्गानि चैव सीदन्ति मनो विह्वलतीव मे । दिव्यभावाः स्पृशन्त्येते चिन्तयानस्य तत्फलम् ॥
Verse 12
तथापि कथयिष्यामि यथादृष्टं तथाश्रुतम् ॥ पुष्पोदका नाम तत्र नदीनाṃ प्रवरा नदी
तथापि यथादृष्टं यथाश्रुतं च कथयिष्यामि। तत्र नदीषु प्रवरा ‘पुष्पोदका’ नाम नदी अस्ति॥
Verse 13
दृश्यते न च दृश्येत नानावृक्षसमाकुला ॥ सुवर्णकृतसोपाना दिव्यकाञ्चनवालुका
दृश्यते च न दृश्येत इव—अतिविस्मयकारिणी। नानावृक्षसमाकीर्णा, सुवर्णकृतसोपाना, दिव्यकाञ्चनवालुका॥
Verse 14
प्रसन्नेन च तोयेन शीतलेन सुगन्धिना ॥ पुष्प्यत्फलवनाकीर्णा नाना पक्षिसमाकुला
प्रसन्नेन शीतलेन सुगन्धिना च तोयेन युक्ता। पुष्प्यत्फलवनाकीर्णा, नानापक्षिसमाकुला च॥
Verse 15
भ्राजते सरितां श्रेष्ठा सर्वपापप्रणाशिनी ॥ तस्यास्तीरे मया दृष्टाः पादपाश्च सहस्रशः
भ्राजते सा सरितां श्रेष्ठा सर्वपापप्रणाशिनी। तस्यास्तीरे मया दृष्टाः पादपाः सहस्रशः॥
Verse 16
अमराः क्रीडमानाश्च जलक्रीडां पुनःपुनः ॥ विशालजघना यस्यां गन्धर्वाः सामगा इव
तत्रामराः पुनःपुनर्जलक्रीडां क्रीडन्ति। यस्यां विशालजघनाः स्त्रियः सन्ति, गन्धर्वाश्च सामगा इव गायन्ति॥
Verse 17
भुजङ्गावनताङ्ग्यश्च किन्नर्यश्च सुगायनाः ॥ दिव्यभूषणसम्भोगैः क्रीडन्त्यत्र समागताः
अत्र भुजङ्गवत् सुकुमारावनताङ्ग्यः स्त्रियश्च, सुगायनाः किन्नर्यश्च, दिव्यभूषणसम्भोगैः सह समागताः क्रीडन्ति।
Verse 18
एवं नारीसहस्राणि तत्र दिव्यानि नित्यशः ॥ क्रीडन्ति सलिले तत्र प्रासादेषु शुभेषु च
एवं तत्र नित्यशः दिव्यानि नारीसहस्राणि सलिले क्रीडन्ति, शुभेषु प्रासादेषु च क्रीडन्ति।
Verse 19
प्रमदाश्च जले तत्र कामरूपाः सुमेखलाः ॥ रमयन्त्यो नरास्तत्र यथाकामं यथासुखम्
तत्र जले प्रमदाः कामरूपाः सुमेखलाः सन्ति; ताः तत्र नरान् यथाकामं यथासुखं रमयन्ति।
Verse 20
तां नदीं क्षोभयन्त्यस्ताः क्रीडन्ति सहिताः प्रियैः ॥ गायन्ति सलिले काश्चिन्मधुरं मधुविह्वलाः
ताः प्रियैः सहिताः क्रीडन्त्यः तां नदीं क्षोभयन्ति; काश्चित् मधुविह्वलाः सलिले मधुरं गायन्ति।
Verse 21
जलतूर्यनिनादेन भूषणानां स्वनेन च ॥ भाति सा निम्नगा दिव्या दिव्यरत्नैरलंकृता
जलतूर्यनिनादेन भूषणानां स्वनेन च सा दिव्या निम्नगा दिव्यरत्नैरलंकृता भाति।
Verse 22
वैवस्वती नाम महानदी सा शुभा नदीनां प्रवरा अतिरम्या ॥ प्रयाति मध्ये नगरस्य नित्यं मातेव पुत्रं परिपालयन्ती
वैवस्वती नाम महानदी सा शुभा नदीनां प्रवरा अतिरम्या। सा नगरस्य मध्ये नित्यं प्रवहति, मातेव पुत्रं परिपालयन्ती॥
Verse 23
तोयानुरूपा च मनोहरा च दिव्येन तोयेन सदैव पूर्णा ॥ यस्यास्तु हंसाः पुलिनेषु मत्ताः कुन्देन्दुवर्णाः प्रचरन्ति नित्यम्
तोयानुरूपा मनोहरा च दिव्येन तोयेन सदैव पूर्णा। यस्याः पुलिनेषु कुन्देन्दुवर्णा हंसाः मत्ताः नित्यं प्रचरन्ति॥
Verse 24
रथाङ्गसाह्वैः प्रवरैश्च पद्मैः प्रतप्तजाम्बूनद कर्णिकाभिः ॥ या दृश्यते चैव मनोज्ञरूपा सुवर्णसोपानयुता सुकान्ता
रथाङ्गसाह्वैः प्रवरैः पद्मैः प्रतप्तजाम्बूनदकर्णिकाभिः। मनोज्ञरूपा सुवर्णसोपानयुता सुकान्ता या दृश्यते॥
Verse 25
यस्यास्तु तोयं विमलं सुगन्धि स्वादु प्रसन्नं त्वमृतोपमं च ॥ वृक्षास्तु यस्या वनखण्डजाताः सदा शुभैः पुष्पफलैरुपेताः
यस्याः तोयं विमलं सुगन्धि स्वादु प्रसन्नम् अमृतोपमं च। यस्याः वनखण्डजाताः वृक्षाः सदा शुभैः पुष्पफलैरुपेताः॥
Verse 26
नार्यः सुरूपा मदविह्वलाश्च क्रीडन्ति ता यत्र मनोज्ञरूपाः ॥ यस्यां जनः क्रीडनताडनाद्यैर्विवर्णतां याति न वै कदाचित् ॥
यत्र सुरूपाः नार्यः मदविह्वलाः मनोज्ञरूपाः क्रीडन्ति। यस्यां जनः क्रीडनताडनाद्यैः कदाचिदपि विवर्णतां न याति॥
Verse 27
या देवतानामपि पूजनीया तापनिधीनां च तथा मुनीनाम् ॥ या दृश्यते तोयभरेण कान्ताकृतिः कवीनामिव निर्मलार्था ॥
या देवतानामपि पूजनीया तपोनिधीनां तथा मुनीनाम्। या तोयभरेण कान्ताकृतिः दृश्यते, कवीनामिव वाणी निर्मलार्था॥
Verse 28
वादित्रगीतस्वनतालयुक्ता गायन्ति नार्यः सहिताः सदा हि ॥ कन्याकुलानां मृदुभाषितानि मनोहराणां च वनेषु तेषु ॥
वादित्रगीतस्वनतालयुक्ता नार्यः सहिताः सदा गायन्ति। तेषु वनेषु कन्याकुलानां मृदुभाषितानि मनोहराणि॥
Verse 29
कुर्वन्ति संहर्षमिव स्वनेन मनोज्ञरूपा दिवि देवतानाम् ॥ मृदङ्गनादश्च सुतन्त्रियुक्तगीतध्वनिश्चैव सुवंशयुक्तः ॥
स्वनेन संहर्षमिव कुर्वन्ति मनोज्ञरूपा दिवि देवतानाम्। मृदङ्गनादः सुतन्त्रियुक्तगीतध्वनिश्च सुवंशयुक्तश्च॥
Verse 30
प्रासादकुञ्जेषु विहार्यमाणा न तृप्तिमेवं बहु ताः प्रयान्ति ॥ गन्धः सुगन्धोऽगुरुचन्दनानां वातः शुभो वाति सुशीतमन्दः ॥
प्रासादकुञ्जेषु विहार्यमाणाः ता बहु न तृप्तिमुपयान्ति। अगुरुचन्दनयोः सुगन्धोऽस्ति, सुशीतमन्दः शुभो वातो वाति॥
Verse 31
क्वचित् सुगन्धः प्रचचार भूयः प्रासादरोधं प्रविरूढमार्गः ॥ क्वचिज्जनाः क्रीडनकावसक्ताः क्वचिच्च नारीनरगीतशब्दाः ॥
क्वचित् सुगन्धः पुनः पुनः प्रचचार, प्रासादरोधं प्रविरूढमार्गः। क्वचिद् जनाः क्रीडनकावसक्ताः, क्वचिच्च नारीनरगीतशब्दाः॥
Verse 32
तथाऽपरे क्रीडनकाः सकान्ताः सुवर्णवेदीकृतसानुशोभाः ॥ विमानभूताः प्रचरन्ति तोये प्रमत्तनारीनरसं्कुलाश्च ॥
तथैव केचन क्रीडापराः सकान्ताः सुवर्णवेदीकृतसानुशोभाः। विमानभूताः सलिले विचरन्ति प्रमत्तनारीनरसंकीर्णाश्च॥
Verse 33
शक्यो विभागो न हि रम्यताया ह्यसौ दिनैर्वा बहुभिः प्रवक्तुम् ॥ नैषा कथा कर्मसमाधियुक्ता शक्त्या प्रवक्तुं दिवसैरनल्पैः ॥
न हि शक्यः रम्यतायाः विभागो बहुभिर्दिनैरपि वक्तुम्। एषा कथा कर्मसमाधियुक्ता न शक्या दिवसैरनल्पैः शक्त्या सम्यक् प्रवक्तुम्॥
Verse 34
क्वचिन्नृत्यन् क्वचित्तिष्ठन् क्वचिद्बन्धनसंस्थितः ॥ एवं शतसहस्राणि तस्य राज्ञः पुरोत्तमे ॥
क्वचिन्नृत्यन् क्वचित्तिष्ठन् क्वचिद्बन्धनसंस्थितः। एवं शतसहस्राणि तस्य राज्ञः पुरोत्तमे॥
Verse 35
तत्रापरे वृक्षषण्डा नित्यपुष्पफलान्विताः ॥ ते च कामप्रदा नित्यं तथा द्विजसमायुताः ॥
तत्रापरे वृक्षषण्डा नित्यपुष्पफलान्विताः। ते च कामप्रदा नित्यं तथा द्विजसमायुताः॥
Verse 36
जलं च दत्तं बहुभिर्नरैश्च तस्याः स्वरूपप्रतिमा च निष्ठा ॥ प्रासादपङ्क्तिर्ज्वलनप्रकाशा तस्यास्तु तीरे बहुभक्तिरम्याः ॥
जलं च दत्तं बहुभिर्नरैश्च तस्याः स्वरूपप्रतिमा च निष्ठा। प्रासादपङ्क्तिर्ज्वलनप्रकाशा तस्यास्तु तीरे बहुभक्तिरम्याः॥
The chapter presents karmaphala as empirically legible: beings are “seen” in diverse states (bondage, joy, suffering, leisure) as outcomes of their own actions (svakarma). The narrative uses the orderly city and river landscape of Dharmarāja to externalize moral causality, implying that governance—cosmic or social—operates through structured accountability rather than arbitrary reward or punishment.
No explicit calendrical markers (tithi, nakṣatra, māsa, or seasonal rites) are specified in this adhyāya. The emphasis is spatial and observational—describing locations, populations, and conditions—rather than prescribing time-bound ritual practice.
Although set in an otherworldly city, the text models environmental order through integrated waterways, groves, and clean, fragrant river systems (Puṣpodakā/Vaivasvatī) that sustain recreation, settlement aesthetics, and social life. Read through an environmental-stewardship lens, the chapter treats well-managed rivers, banks, and plant habitats as core infrastructure of a stable realm—an implicit template for how “earth-like” spaces (Pṛthivī’s domain) are preserved through cleanliness, abundance, and regulated use.
The narrative frame names Vaiśampāyana (as narrator to the ṛṣis) and Nāciketa (as the eyewitness speaker). Dharmarāja/Yama (also implied by terms like pretapati and yamālaya) is the central administrative figure of the described realm. No terrestrial royal dynasties or historical genealogies are provided in this chapter.