
Mathurāprādurbhāvaḥ (Vatsakrīḍanaka–Bhāṇḍīraka–Vṛndāvana–Keśītīrtha–Sūryatīrtha Māhātmya)
Ancient-Geography (Tīrtha-māhātmya) and Ritual-Manual (snāna/dāna/homa phalaśruti)
अस्मिन्नध्याये वराहः वसुधरां प्रति मथुरायाः परितः तीर्थानां माहात्म्यं कथयति। प्रथमं वत्सक्रीडनकं रक्तशिलारक्तचन्दनालङ्कृतं निर्दिश्य, तत्र स्नानमात्रेण वायुलोकप्राप्तिं, तत्र मरणे च वराहलोकगमनं वदति। ततः भाण्डीरकं शाल-ताल-तमाल-अर्जुन-इङ्गुद-पीलुक-करीर-रक्तपुष्पकादिवनसमृद्धं वर्णयन्, नियमस्नानाहारैः पापनाशं, इन्द्रलोकप्राप्तिं, अन्ते वराहलोकं च प्रतिपादयति। वृन्दावनं गो-गोपसमाकीर्णं दुर्लभक्रीडावनं; तत्र कुण्डस्नानेन सह एकरात्रिवासः गन्धर्वाप्सरसां भोगं, मरणोत्तरं च उच्चगतिं ददाति। केशितीर्थे केशिनो निपातः हरिशयनं च स्मार्यते; तत्र पिण्डदानं गयासमं, स्नान-दान-होमाः अग्निष्टोमसदृशफलप्रदाः इति महिमा वर्ध्यते। अन्ते द्वादशादित्यसम्बद्धानि सूर्यतीर्थानि तथा कालियप्रसङ्गः; आदित्याः तत्र स्नानाधिकारं याचन्ते, वराहः स्नानेन पापक्षयं, हरिदेव-कालिययोर्मध्ये मरणे अपुनर्भवत्वं च घोषयति।
Verse 1
अथ मथुराप्रादुर्भावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ वत्सक्रीडनकं नाम तीर्थं वक्ष्ये परं मम ॥ तत्र रक्तशिलाबद्धं रक्तचन्दनभूषितम्
अथ मथुराप्रादुर्भावः। श्रीवराह उवाच—वत्सक्रीडनकं नाम तीर्थं परं मम वक्ष्ये। तत्र रक्तशिलाबद्धं रक्तचन्दनभूषितम्॥
Verse 2
स्नानमात्रेण तत्रैव वायुलोकं व्रजेन्नरः ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोके महीयते
स्नानमात्रेण तत्रैव नरः वायुलोकं व्रजेत्। तत्र प्राणान् मुञ्चन् मम लोके महीयते॥
Verse 3
पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ अस्ति भाण्डीरकं नाम यत्तीर्थं परमुत्तमम् ॥
पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे। अस्ति भाण्डीरकं नाम तीर्थं परमुत्तमम्॥
Verse 4
सालैस्तालैश्च तरुभिस्तमालैरर्जुनैस्तथा ॥ इङ्गुदैः पीलुकैश्चैव करीैरक्तपुष्पकैः ॥
सालैस्तालैश्च तरुभिः तमालैरर्जुनैस्तथा । इङ्गुदैः पीलुकैश्चैव करीैरक्तपुष्पकैः परिपूर्णम् ॥
Verse 5
तस्मिन्भाण्डीरके स्नातो नियतो नियताशनः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तश्चेन्द्रलोकं स गच्छति ॥
तस्मिन्भाण्डीरके स्नातो नियतो नियताशनः । सर्वपापविनिर्मुक्तः स इन्द्रलोकं गच्छति ॥
Verse 6
तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं च गच्छति ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि क्षेत्रं वृन्दावनं मम ॥
तत्राथ मुञ्चते प्राणान् मम लोकं च गच्छति । पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि क्षेत्रं वृन्दावनं मम ॥
Verse 7
तत्राहं क्रीडयिष्यामि गोभिर्गोपालकैः सह ॥ रम्यं च सुप्रतीतं च देवदानवदुर्लभम् ॥
तत्राहं क्रीडयिष्यामि गोभिर्गोपालकैः सह । रम्यं च सुप्रतीतं च देवदानवदुर्लभम् ॥
Verse 8
तत्र कुण्डे महाभागे बहुगुल्मलतावृते ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत चैकरात्रोषितो नरः ॥
तत्र कुण्डे महाभागे बहुगुल्मलतावृते । तत्र स्नानं प्रकुर्वीत चैक रात्रोषितो नरः ॥
Verse 9
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च क्रीडमानः स मोदते ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं च गच्छति ॥
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सह क्रीडन् स हर्षं लभते। तत्रैव प्राणान् त्यक्त्वा मम लोकं गच्छति॥
Verse 10
तीर्थं शतगुणं पुण्यं यत्र केशी निपातितः ॥ केश्यः शतगुणं पुण्यं यत्र विश्रमते हरिः ॥
यत्र केशी निपातितः तत्र तीर्थं शतगुणं पुण्यम्। यत्र हरिर्विश्रमते तत् केशितीर्थं शतगुणं पुण्यम्॥
Verse 11
तस्माच्छतगुणं पुण्यं नात्र कार्या विचारणा ॥ तत्रापि च विशेषोऽस्ति केशितीर्थे वसुन्धरे ॥
तस्माच्छतगुणं पुण्यं नात्र विचारणा कार्या। तत्रापि विशेषोऽस्ति केशितीर्थे वसुन्धरे॥
Verse 12
तस्मिन्पिण्डप्रदानेन गयातुल्य फलं भवेत् ॥ स्नाने दाने तथा होमे अग्निष्टोमफलं भवेत् ॥
तस्मिन् पिण्डप्रदानेन गयातुल्यं फलं भवेत्। स्नाने दाने तथा होमेऽग्निष्टोमफलं भवेत्॥
Verse 13
सूर्यतीर्थेषु वसुधे द्वादशादित्यसंज्ञके ॥ कालियो रमते तत्र कालिन्द्याः सलिले शुभे ॥
सूर्यतीर्थेषु वसुधे द्वादशादित्यसंज्ञके। कालियो रमते तत्र कालिन्द्याः सलिले शुभे॥
Verse 14
आदित्या ऊचुः ॥ वरं ददासि नो देव वरार्हा यदि वा वयम् ॥ अस्मिंस्तीर्थवरे स्नानमस्माकं सम्प्रदीयताम् ॥
आदित्याः ऊचुः—देव, यदि वयं वरार्हाः स्याम, तर्हि नो वरं ददासि। अस्मिन् तीर्थवरे अस्माकं स्नानविधिः सम्यक् सम्प्रदीयताम्।
Verse 15
आदित्यानां वचः श्रुत्वा क्रीडां कृत्वा वसुन्धरे ॥ स्नानमात्रेण तत्रैव मुच्यते सर्वकिल्बिषैः ॥
आदित्यानां वचः श्रुत्वा वसुन्धरे, तत्र क्रीडां कृत्वा; तत्र स्नानमात्रेणैव सर्वकिल्बिषैः मुच्यते।
Verse 16
अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥ उत्तरे हरिदेवस्य दक्षिणे कालियस्य तु ॥
अथ यः अत्र प्राणान् मुञ्चति स मम लोकं गच्छति। एष देशः हरिदेवस्य उत्तरे, कालियस्य तु दक्षिणे स्थितः।
Verse 17
कालियो दमितस्तत्र आदित्याḥ स्थापिताः मया ॥ वरं वृणुध्वं भद्रं वो यद्वो मनसि वर्त्तते ॥
तत्र कालियः दमितः, आदित्याश्च मया स्थापिताः। वरं वृणुध्वं—भद्रं वः—यद् वः मनसि वर्तते।
Verse 18
अनयोर्देवयोर्मध्ये ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः ॥
अनयोः देवयोः मध्ये ये मृताः ते अपुनर्भवाः (पुनर्जन्मवर्जिताः) भवन्ति।
Verse 19
पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि महापातकनाशनम् ॥ तत्र वृन्दावने तीर्थे यत्र केशी निपातितः ॥
पुनरप्यन्यत् प्रवक्ष्यामि महापातकनाशनम्। तत्र वृन्दावने तीर्थे यत्र केशी निपातितः॥
The chapter frames sacred geography as a pedagogy of conduct: the text instructs that disciplined practice (snāna paired with niyama/niyatāśana, and optionally dāna/homa) aligns human behavior with a ritually ordered landscape. Its internal logic links moral purification (release from pāpa/kilbiṣa) to respectful engagement with specific terrestrial zones (tīrthas), implying that caring for and properly using designated natural spaces (groves, river waters, boundary sites) sustains a stable human–earth relationship.
No explicit tithi, nakṣatra, lunar phase, or seasonal timing is stated in the provided verses. The only time-bound practice specified is a vrata-like duration: “ekarātroṣitaḥ” (staying for one night) in Vṛndāvana in connection with bathing at the kuṇḍa.
Environmental balance is implied through sacralized place-management: Bhāṇḍīraka is characterized via a detailed grove-species list, treating vegetation as an identifying and valued feature of the tīrtha. The repeated emphasis on regulated behavior (niyama, controlled diet) and non-destructive ritual acts (snāna, dāna, homa) positions the landscape—rivers, groves, ponds, and boundary markers—as a protected infrastructure of meaning. The text thereby models an early ecological ethic where Earth (Pṛthivī) is taught through mapped sites that require disciplined, low-impact engagement.
The chapter references primarily mythic/cultic figures rather than human dynasties: Varāha and Pṛthivī as interlocutors; Hari (Viṣṇu) associated with Keśītīrtha; Keśin (the slain adversary marking the tīrtha); the twelve Ādityas (solar deities) requesting bathing rights; Gandharvas and Apsarases as post-ritual enjoyment figures; Kāliya (serpent figure) linked to the Kālimdī waters; and local divine markers Harideva and Kāliya used to define a liminal zone whose death-result is described as apunarbhava.