Sati’s Death and the Assault on Daksha’s Sacrifice: Virabhadra versus the Devas
गतास्तु ऋषयः सर्वे ऋषिपत्न्यः सुरास्तथा मातृष्वसः शशाङ्कश्च सपत्नीको गतः क्रतुम्
gatāstu ṛṣayaḥ sarve ṛṣipatnyaḥ surāstathā mātṛṣvasaḥ śaśāṅkaśca sapatnīko gataḥ kratum
गतास्तु ऋषयः सर्वे ऋषिपत्न्यः सुरास्तथा । मातृष्वसः शशाङ्कश्च सपत्नीकोऽपि क्रतुमगात् ॥
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Sacrifice is presented as a unifying dhārmic institution: sages, families, kin, and devas converge, implying that right ritual action sustains both social order and cosmic order (ṛta/dharma).
Primarily ācāra and narrative context (supporting dharma through depiction of yajña culture), not a direct sarga/pratisarga passage; it functions as episode-setting within broader purāṇic history/lineage storytelling.
Including Śaśāṅka (Moon) ‘with his wife’ emphasizes completeness and auspiciousness (sa-patnīka participation) and signals that even luminary deities ‘attend’ dharma—ritual is portrayed as universally binding.