Adhyaya 9

अस्मिन्नध्याये धरणीदेवी कलियुगे गिरौ भगवतः सान्निध्यस्य प्रकाशं पृच्छति; वराहभगवान् तस्याः प्रत्युत्तरं दत्त्वा दृष्टान्तकथाभिः तीर्थधर्मं प्रकाशयति। प्रथमं वनवासी निषादो वसुः पुरुषोत्तमे परां भक्तिं वहन् श्रीभूदेव्योरन्विताय प्रभवे मधुयुक्तं पक्तं श्यामाकान्नं निवेदयति। मधुसंग्रहात् प्रत्यागत्य पुत्रेण निवेदितभोजनं भुक्तमिति चौर्यबुद्ध्या खड्गं उद्यम्यति; तदा विष्णुः वृक्षात् प्रादुर्भूय खड्गं गृहीत्वा बालभक्तेः प्रियत्वं दर्शयन् स्वामिसरः/स्वामिपुष्करिण्यां नित्यसान्निध्यं प्रतिपादयति। ततः पाण्ड्यदेशात् आगतः भक्तः रंगदासः वराहालयं सुवर्णमुखरीं कामलाख्यसरः चक्रतीर्थं च परिक्रम्य स्वामिपुष्करिण्याः समीपे श्रीनिवासं पश्यति। स उद्यानं कूपान् पुष्पसेवां च नित्यकैंकर्यरूपेण करोति; किन्तु गन्धर्वजलविहारदर्शनविक्षेपात् कदाचित् सेवां विहाय लज्जां प्राप्नोति। देवः तं सान्त्वयन् अन्तःकरणभावेन दोषाभावं वदति, भविष्ये राजसदृशीं समृद्धिं भक्तिसहितां च, अन्ते मोक्षं च व्याहरति। अनन्तरं सोमकुलराजा तोण्डमानः वेङ्कटाद्रौ मृगयां कुर्वन् तीर्थान्तराणि गत्वा रेणुकां देवीम् उपलभते। ‘श्रीनिवास’ इति वदन् पञ्चवर्णः शुकः तं निषादपालकस्य समीपं नयति; स निषादः राजानं गुह्यदेवतास्थानं स्वामिपुष्करिण्याः समीपे दर्शयति। उभौ पूजयतः, श्यामाकमधुनैव निवेदनं भुञ्जाते, राजा स्वनगरं प्रत्यावर्तते; रेणुका ‘देवदेवप्रसाद’ इति अजेयराज्यं तोण्डमाननाम्नीं राजधानीं च वरं ददाति। अन्ते शुकः पद्मसरसो माहात्म्यं कथयति—दुर्वासशापात् पद्मा/रमा लक्ष्मीः पद्मपूरिते सरसि तपः करोति; देवाः स्तुत्या तां स्तुवन्ति। सा स्नानपूजाहिम्नबिल्वपत्रार्चनादिभिः नष्टप्रतिष्ठाप्राप्तिं समृद्धिं मोक्षं च वरान् दत्त्वा, विष्णुना सह गरुडारूढा वैकुण्ठं प्रतिनिवर्तते।