
अध्यायेऽस्मिन् राजसभाकथानकं वैष्णवधर्मोपदेशेन सह संयोज्यते। आकाशराजस्य अन्तःपुरस्त्रियः पद्मावत्या सह पुष्पसञ्चये वृक्षतले अद्भुतं पुरुषं ददृशुः—इन्द्रनीलश्यामं, सुवर्णाभरणायुधभूषितं—स च क्षणेन तिरोऽभवत्; तदनन्तरं पद्मावती मूर्च्छिता। राजा दैवज्ञं पृच्छति; स ग्रहलक्षणानि साधूनि मन्यते, किन्तु विचित्रं विक्षोभं निर्दिशति—सा महापुरुषदर्शनप्रभाविता, अन्ते तेनैव सह संयोगं प्राप्स्यति, चोपदेशदायिनी दूतिका आगमिष्यति। तस्मात् स ब्राह्मणैः सह अगस्त्येशलिङ्गस्याभिषेकविधानं कर्तुं निर्दिशति। ततः श्रीवेङ्कटाद्रेः आगता बकुलमालिका राजभवनं नीयते। धरण्या पुलिन्दिन्या सह मन्त्रयित्वा सत्यं ज्ञापयति—पद्मावत्याः व्याधिः प्रेमजः, वैकुण्ठात् आगतः हरिरेव कारणम्; स स्वामिपुष्करिण्याः समीपे वेङ्कटाद्रौ विचरति, ललितां मध्यस्थां प्रेषयिष्यति, संयोगश्च भविष्यति। अन्ते पद्मावती भक्तलक्षणं प्रवदति—शङ्खचक्रचिह्नानि, ऊर्ध्वपुण्ड्रं, द्वादशनामधारणं च बाह्यलक्षणम्; वेदपाठः, सत्यवचनम्, अद्रोहः, ब्रह्मचर्यं, दया च आन्तरनियमाः। पञ्चायुधमुद्रणविधिः होमेन तप्तमुद्राभिः च निरूप्यते; एवं शीलनियमयुक्तो मुद्रितशरीरश्च भक्त इति। स्त्रियः अन्ते अगस्त्येशपूजां समाप्य ब्राह्मणान् अन्नदानैः दक्षिणाभिश्च पूजयन्ति।
No shlokas available for this adhyaya yet.